도구

도구

라틴어 문장 검색

geminatamque accepit summam dissimulante liberto, qui postea coepto alio opere leniter factum suum Caesari obiecit libello tali dato:
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 24:4)
Posthac, Caesar, cum de honestis hominibus inquiris, honestis mandato.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 25:7)
Quis non miratus est non offenso Caesare abisse militem contumacem?
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 26:8)
Veteranus, cum die sibi dicto periclitaretur, accessit in publico ad Caesarem, rogavitque ut sibi adesset.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 27:1)
At non ego, Caesar, periclitante te Actiaco bello vicarium quaesivi, sed pro te ipse pugnavi, detexitque inpressas cicatrices.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 27:4)
Erubuit Caesar, venitque in advocationem, ut qui vereretur non superbus tantum sed etiam ingratus videri.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 27:5)
eosdemque postea Toronius aeque inter coenam quaerenti Caesari sic excusavit:
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 28:2)
Ave, Caesar victor imperator.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 29:3)
Miratus Caesar officiosam avem viginti milibus nummum emit.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 29:4)
Socius opificis, ad quem nihil ex illa liberalitate pervenerat, adfirmavit Caesari habere illum et alium corvum, quem ut adferre cogeretur rogavit.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 29:5)
Ad quod Caesar risit, emique avem iussit quanti nullam adhuc emerat.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 30:11)
Solebat descendenti a Palatio Caesari honorificum aliquod epigramma porrigere Graeculus.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 31:1)
Secuto omnium risu dispensatorem Caesar vocavit et sestertia centum milia numerare Graeculo iussit.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, IV. 31:8)
Ille obliviscitur Caesarem se esse:
(Macrobii Saturnalia, Liber II, V. 8:2)
ego memini me Caesaris filiam.
(Macrobii Saturnalia, Liber II, V. 8:3)

LOGIN

로그인

회원가입

SEARCH

MENU NAVIGATION