라틴어 문장 검색 - 기본형 recte

an parricidium commiserit Roscius, an regnum adfectet Manlius, an recte Verrem sit accusaturus Q. Caecilius.

quibus si recte facta esse, quae obiiciuntur, dici non potest, illud succurrit, non est male tractare uxorem verbis laedere.

recte autem finiamus, ita fiet, si prius animo constituerimus quid velimus efficere.

nam et quod recte dici potest circumimus amore verborum et quod satis dictum est repetimus et quod uno verbo patet pluribus oneramus et pleraque significare melius putamus quam dicere.

recte dixeris haec omnia vertices, proprie tamen unde initium est.

recteque Cicero his ipsis ad Brutum verbis quadam in epistola scribit, nam eloquentiam, quae admirationem non habet, nullam iudico.

neque enim vulgaris esse neque humilis nec insuavis apte ac recte modo adscita potest.

non enim, si Cicero recte sentinam rei publicae dixit, foeditatem hominum significans, idcirco probem illud quoque veteris oratoris, persecuisti rei publicae vomicas.

eo magis necessaria catachresis, quam recte dicimus abusionem, quae non habentibus nomen suum accommodat quod proximo est:

ornat enim epitheton, quod recte dicimus appositum, a nonnullis sequens dicitur.

recte admones, Polyclitum esse dicebant.

hoc alii alii disiunctionem vocant, utrumque, etiamsi est diversum, recte;

sed ne eae quidem, quae recte fiunt, densandae sunt nimis;

iam certamine armorum atque omni palaestra quid satis recte cavetur ac petitur, cui non artifex motus et certi quidam pedes adsint?

nunc, quae prius iis, qui recte componere volent, discenda sint.