Disputationis de adjectivis verbalibus in tos et teos exeuntibus : cadentibus specimen tertium

11쪽

θετε θεαεεον καὶ προς δυο αυτ βλεπτεον, προ τε ἀδικίαν καὶ βλάβην καὶ τὸ μεν λαβόν

tus autoria, Arrianus, Polybiu ab accusativi usu prorsus abhorrent. Quod gerundi va nunquam cum accuSativo persona c0niuncta videmus, id non casui tria buendum, sed eam ob cauSSam certiSSimam actum arbitr0r, quod gerundiva, quum iu dioetivotum familiam se contuliSScut, simul etiam naturam illam Verbi δεῖν et χρζναι similem exuerunt.

Quum Graeci orbalibus in et o usi ipsam per se necessitatem tanquam cortissimam spectent etiam, quin, ubi quid negent, particulam o addant, nemo dubitabit. Quamquam propter assinitatoni quandam imperativi, quum, quamui necessita per se ipsa eritSsima osset, tamen ipsa

12쪽

verbi elio loquontium vel scribentium animo non ut ros acta, sod facienda obversaretur, Platoni particulam εἰ usurpari duobus locis praestar est visum Gorg. I. id μὴ γαρ τουτο μεν ο ζηνοπ0 νδὴ χρ0νον - γε ιυς ἀληθίο ανδρα κτων στὶ καὶ ου ψιλοφυχ ηαον. - De OP. VII,

g. 7.

Quod reliquum est, verbi Substantivi tortiam personam umori singularis ora saepissime omitti sitsi ros est notissima, tamen, utram consuetudinem singuli Scriptore antepoSuerint, accuratius videamus. Apud Tragicos, Aristophanem, oratores Atticos quum verbi substantivi tertia illa persona paulo saepius negligatur quam apponatur, Plato in immenso verbalium noStrorum numero do eius usum neglexit, ut his tantum locis iam in dem suam recoperit. De ogg. IV,

πολιτειαν - VII, 4, 809 α μεν D G χηρείας περ μελων τε καὶ ρχήσεως ερρήθη τινα τυ

13쪽

ἐπὶ Id τη ρμερα - Polybius profecto omnium nostrorum scriptorum opulam unus maxime repudiavit, ita ut omel tantum addiderit III, 3l l διόπερ υχ υτως - φροντι σε o τῆς αυτωντων πρανὴν Ἀγησεως υτε - Ἀρύφουσιν et τε - ἀναγινωσκουσι τας στοριας - Praeter inuri itivum εἴνω, quem in universum Septie neglectum animum advorti apud hucydidem VII, 60 βουλευτεα δοκει. - Apud Platonem de op. Ill 8, 396 οἶμαι δ' via ιυγινομενοις ἐθιστεον citro Ioιον αυτους ἐν λογοις Od ἐν ργοις - Gorg. . 04 α με ἐπιθυμίας νὴ o κολα- στρον. - Apud Arrianum exped. , , . 8 καὶ ἐπειδὴ ἐδόκει διακινδυνεντεα - III, 2 l, Ἀνὰ κραm διωκτεα ἐφαίνεm. - , 9, 2 κινητε καὶ - ἐδόκει et ειραει πολλαχῆ. - Apud Xenoph.

Atiab. II, , 35 1 μῖν ὁ γ ίμαι πάντα ποιητέα - , ne contra Sontentiarum porspicuitassem peccaretur, nusquam ulla alia huius verbi orna neglecta est, euius rei exornplis emulandis moturo quodam Supersedere poSSe arbitror.

14쪽

Palix esse vitiis

18쪽

a Zu en rogolantissigon roton Arbelten. t a Lingua Latina studium quibus robus maximo commendatur b. Quaeritur, quae commoda bellis allata sint littoris. e. o foedoro Achaico. - 2 Bella Dorsica quibus rebuS a Xime mem0rabilia suorint, quaeritur. - Narratur bellum Punicum primum.

19쪽

4 Imperium Romanum quale sui imporant Vospasiano - a. Rogii nominis odium

apud Romanos unde natum, quo evaserit, exponatur. b. Lentuli ad Catilinam epistola quum legatur et apud Salust. Catilin. c. d. o apud Ciceron Orat in Cat. III. 5 paullo immutati verbis, quaeritur, utruin exeniplum vorum osso videatur. - a. o admirabili Senatus P. Q. R. in robus adversis fortitudine sit constantia. b Quam sit mutabilis gratia popularis, demonstretur exemplis hominum illustrium. - a. Quaeritur, cur Hannibal post victoriam Cannensem Romam urbem non ausus sit oppugnare. b. Fabiorum apud Cremeram elades cum Spartiatarum in hormopylis nece conseratur. c. Carthago non tam Romanorum virtute, quam suis vitiis interiit. - a Brevis veteris philosophiae enarratio. b. Vorumno os illud Stoicorum: Unam virtutem Si consessus oris te non habere, nullam

habobis 8 9 Titi toraiani imperatorum laudes. - 10 a. Exponatur, quot suerint reipublica Romanae formae et quomodo altor ex altera orta sit. b. Quid essecit, ne uomae philosophiae studia multum vigerent' b Zu onmaturi titispriis ungen. Ostoria. mo admirabili Senatus P. Q. R. in robus adversis fortitudino et constantia. Michaol. mo colonii Graecorum.

20쪽

B. Veror diiungen