장음표시 사용
781쪽
riam Hvιna gratia providebit. Exemplo vobis esse possunt David o Erichiis,
merito sanctitatis inimicos populi mi vel pugnando, vel orando, mirabili ce-uritate vicerant, sed se domesticum lumen Carotas, qui nomen quod familiae vestra peperiι clarisimis acti ν adornavit. Nec Regni vobis amplitudinem ac solidis ratem tantummodo, verum etiam vobis benὸ gerentibus, post vita huius ex cum sum, eadem Dei gnatia gloriam largiretur aeternam, cui Rex cr Prophetasu ιrans, Dabor , inquis, cum anaruerit gloria tua. Haec autem vestrae Mausati non temere suggerimus quia vemni quoque cura nobis commissa est, quorum minis erio per sdem atque baptisma mandau, diem tremendi judicii cum ceteris siritibus expectatis. Secundo Canone postulant Episcopi, ut a Rege mittantur Legati, quisicelerum patratores de Apostolicae disciplinae contemptores coerceant. He--m ut ad nos Episcopos redeamus, per hanc civilem, immo, ut addit editio Ba-IuZiana , plussuum civilem disicoriam multa interdum in nobis ipsis, ac aliis nobis commissis, ne eximus, interdum negligere coacti sitimus, ita ut in omnibus Orinibus Religio magnum detrimensum acceperit, se aliis quidem per i norantiam1n intentum tendant , alii vero longa licentia assuefacti impune se peccare petae constrint. Tandem igitur ad propriam cse ceterorum commonem conversi, quaesiu-mus ut siceleram patratores cse Apsoticae disiplina conum ores, missis a lateremesro probata dei Legatu, a que resectu personarum se excaecatione munerum, coerceaotur , γ otio nobis , quantum possibile est, concesse, sino Dei praedicando stum cet, O Canonum reverenda auctorisas Abisum in omn/bus virarem
obtineat. ΔTertio Canone Synodus poscit, ut a Rege cum Episcoporum notitia mittantur religiosi S: idonei viri, qui Monasteria scrutentur & corrigant in quibus collapsa est disciplina. In locis Sanctis, hoc est, Monassenis, alios δε- io, nonnusios desidia, multos necessitase virus es vestimenti asea pros stione deviare comperamin; quod petimus nι in omnibus Parrachiis directi a vestra Man-Iuetudine reli os arque idonei viri cum notitia Epscoporum scrutentur es corringant, ac singulorum locorum flatum vestra Celsitudini O nostra mediocritati tempore a vobis consi endo renuntient.
Quartus Canon est de Monachis vagis, profugis, & eiectis, necnon &de Clericis suarum desertoribus Ecclesiarum. Praecipit Synodus ut Monachi vaga sua revertantur ad Monasteria, Clerici qui propria Ecclesias deseruerunt ad eas redeant, Monachi vero profugi vel ejecti corrigantur. Monachos, qui cupiditatis causa vagansur, cdi Sanua Religionu propos tum impudenter infamant, ad sua loca Iubemus reverti, se regulariter Abaiam solertia reci . Eis autem, qua pris evidentem professionem Monachicam etiam habitum reliquerunt, vel qui sa culpa prosectantur, nis. redire es quod Deo βο- ponderunι ιmplere consentiant, hoc credimus posse remedio staveniri, se in errariuus inclus tamHa a conventu hominum abstineamur, ct pietatis intuitu convenientibu macerentur operibus, donec sanitatem correctionis admittant. Namue illi.
qui quodam Monachi, postea relicta singularitatis profissione ad militiam' et ad
nuptias devolvantur, Papa Leonu decrero publicae paenitentia satisfactιone purgandi sunt. De clericis autem Ecclesiarum suarum desinon antiqua forma Chalchedonensis Concilii fruanda est, qua praescribit, ut se Oscopuι δε perit Clericum ad abum Epi*copum pertinensem, se susce μου se suscipiens est anione privetur,
donec u ροι miraverat Curicus, ad propriam revertatur Ecclesiam. Leo Magnus ad Inquisitionem decimam - quartam Rustici Narbonensis Metropolitae de Monachu w ot militare carperint aut uxores accipere, sic respondit. Propositum Monacm proprio arbitrio aut voluntates eptam, dejeri non potest . i. ecca o
ssione, ad militiam vel ad nuptias devolutus eis, publica paenitentia sat aman/s est, et siti nocens militia, O honesum potest esse conseisi ψω, H in am meliorem desieruisse transiressis es. Et Canon vicesimus Concilia Calchst-AN. CH.
782쪽
Mare ais atiam Eechsam transerunt. Si qais aut m Episcopus p hanc de Dion sus peris cier cum isti atiam Episeopum pertinentem, placuit o sus pium es , pieAIem commanione privari, donec s qui migraverat cieristis, ad propriam finxit regressias Euhsam. Hujus canonis initio Patres alludunt ad decimum, qui se
Asribi id datiram is, tim smaI Ecclesis, o in qua ab initio orianaitis es, o ad quam confugis, quas ad potiorem, os inanis gloriae capiditatem ; hoc darem δε- ιι res inmorari debere ad Itium Eabsum, in qua prim itis ordinati soni, o si
Quinto Canone Synodus Vernensis ex Innocentii Papae Decreto docet, quomodo puniendi sint qui Monialibus illicite junguntur. Itii Santamonii tibi Escite mi κών, es stritiga faedera cum eis facianι Baptιaram, eos Innocentii Papae ce Afra a communione uber s0endi, o nis per publicum probatam- qae pura sentium o Aino non recipi, avis his ceraὸ viaticum de scuti trus uni bus, s tamen paenisacrias, non negari. Sextus Canon est de sponsa ab altero rapta & de poena raptoris. i batiiro vera Hθo ara es ab altera rupta paestu , secundum furtis a AAcyraκi Con-rihi, ei s qao des nisera saeras reddenda es, etiams et s raptore per alexit. Deras oristis avium id nolti mittar optimam, tis quoAiam Ecclesioscam excommmnscat onem parsipendaAt, scalariam Legam remeansar ati herisau. Alludit hie Canon ad decimum An tant Concilii qui se habetur. Di θοη aias pue Ias, o post as a tis rapias, piacati erui, o eas reddi, D stis ante fueruκι ὰ saniatas ιιiams eis a raptoribtis mis ligata fuerit. TM A MI vipera, α --
Septimus Canon est de Sanctimonialibus, quae religionis causa virilem habitum sumunt, aut crines adtondent. Si qaa Sane imoniatis causa retigionis, ut eis fatio siderar, vel viritim sub tam sumans, vel crines udrondent, quia ignorantia magis quam sadio eus errare paramus, admonendus casty que decernimus, ne forte veteris ac novi in ramenti praesaricatrices, Iam G mensem Sstnodum , severisura anathematis ab Ecelsae corpore praeci viniar. Hic Canon alludit ad decimum-tertium Concilii Gangrensis, qui se habetur. Eι τέ γι- U νομ. R em inrita onm - α αυχ , κ, uiati του ritudine γυ-H- ου αμφιάσγ siue, ανύφῶρν αδαλάζοι, ε . Si qaa mullar pro aer comtinentiam , qua parasar, hastrum matur, o pro sotiro malistri amretam virilem sumis; anathima sti porro quae Synodus Uemensis superioribus Canonibus ex Leone Magno de ex Conciliis, Ancyrano, Gangrensi & Calchedonensi transcripsit, leguntur in Codice Canonum, quem Carolo Magno Francorum Regi, cum Romam profectus esset, ad usum Occidentalium Ecclesiarum dedit Hadrianus pontifex anno Christi septingentesimo septuagesimo - quarto 1 idque observamus ut intelligas Francos eodem adhuc usos Cod ce, cum Regnum penes Caroli Magni nepotes Octavus
783쪽
Octavus Canon pertinet ad Episcopos, qui vel propter corporis imbecillitatem vel propter Regis indulgentiam ad bellum non eunt, rogatque Synodus, ut illi suos liomanes, annuente Rege, alicui ex eius fidelibus
committant, ne quid detrimenti res militaris patiatur. Vuoniam quosdam Episcoporum ab expedition/s labore corporis defendit imbecillitis, aliis autem vestra indulgentia cunas optabilem largιιur quietem, praecavendum est utri ue, ne per eorum assientiam res militaris dii tendiam patiatur. Itaque F vestra con reis
Sublimitus, homines suos rei publica profuturos callibet fidelium vegrorum aemAbi utilem judicaverint, committant, cui iligentia, ne se ab O .io s. trahere
valeant, observetur. Episcopi, quos aut corporis imbecillitas aut indulgentia Regis excusat, ad bellum cum suis hominibus proficisci non tenentur. Ne tamen res militaris aliquod ideo detrimentum capiat, viresque Rega lium exercituum minuamur, poscit Synodus, ut iidem Episcopi suos ii mines cuipiam ex Regis fidclibus committant. Inde constat pravam tunc in usu mille consuetudinem, ut Episcopi & Abbates cum suis hominibus ad bellum procederent, quamvis id saepe prohibitum fuisset. Lege quae Tomo quinto ad annos Christi septingentesimum quadragesimum tertium Sc septingentesimum quadragesimum- quintum di, necnon Ae Tomo sexto ad annos Christi septingentesimum octogesimum- primum φ, septingentesmum octogesimum-septimum 4, de septingentesimum nonagesinuim- num φ scripta sunt. Nono Canone Synodus obsecrat, ut Remoriam Ecclesiae Pastore diu destitutae quamprimum praeficiatur Episcopus. Remorum Ecclesiam diu muliumque Papore desituram, nuper stoliatam rebus, oneratam injuriis, ab e ingenti Aure fateri non possimu3. L quia vcsham Sublimitatem o nolam parvitatem eru reis erumas periculo, ob cramus ut tam sede lacerata Ecclesia redintegretur, atque juxta V nerabilium Canonum Consti urionem dignus ei celeriter quaerator Epi. Ropus, ut Corin s populas tantis attritus se spiritalibus o corporatibus in m. modis, consolatione recepta, cam so Praesule pro velisa salute ac prosperitate e-muni , Domino studiat sapplicare. Anno Rodemptoris octingentesmo trice-smo quarto, cum Ebo Remensis Arelia episcopus Ob stigitia, quae contra Ludovicum Augustum commi serat, in exilium procul abiegatus esset, Ecclesiae Remensis administrationem sibi commissam suscepit Fulco Chore-piscopus. Anno Redemptoris octingentesimo tricesimo- quinto in Synodo apud Theodonis villam congregata Ebo secundum profestionem suam propriae mansis subseriptione roboratam iussus cst a Pontificali Ministerio te cedere. Anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo Lotharius Imia petator Ebonem Sedi Remensi per vim restituit fugato trans Sequanam Carolo Rege. Anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo - primo pugnatum est inter fratres acerrime, victoria penes Ludovicum de Carolum
stetit, Lotharius ultra Mosam fugit, eumque secutus est Ebo Caroli victoris adventu vix audito. Anno Redemptoris octingent simo quadragesim tertio vitam clausit Fulco Chorepiscopus, successsit in idem munus Noto. Anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo - quarto Romam Eboprofectus est, & a Sergio Papa reconciliari, ac PaLium sibi tribui postulatiis, sed irim Papa non ignarus rerum quae gestae fuerant apud Theodonis vilia
Iam , communione iantum comesia dare Pasgium novit l, imis nee commurionem Her Clerum dignum uesipere dixit g, sed inter communem populum communia eandi tuentiam tantummodo haberet. Eodem anno, mense Decembri, ii
hi tum in Verno Palatio Concilium, & apud Carolum Regem de Remensis Ecelesiae orbitate ac bonorum dilapidatione questi sunt Episcopi Canone proximὰ recitato. Quid secutum sit, dicemus anno sequenti. Decimo Canone Synodus Regem rogat, ut in Ecclesia Aurelianensi ordinationem Agil Episcopi ratam esse permittae. Osuresiancnsis etiam Eo cosa confusione maxima nasiicar laborare, tamen quia superiore anno A thuris
784쪽
pin M.rio fluis annitentibuι se retuneis, ex eodem loco Agrum Presbyterum Potitii vom memorata Ecclesia oriunavit, probabilium Canonicorum ac lai coram Musatione inuructus, ct petiitone impulses, se eadem Ecclesia nostro O mestro vacat periculo, havus rei alium exitum non videmus, nisi ut vestra Pietas quod a tantis viris factum est ratum esse permittat. Ut ex verbis hujus Canonis apparet ordinationem Agii Aurelianensis Episcopi, de qua sermonem anno
priore fecimus, initio non satis probatam fuisse Carolo Regi, sic ex crebramentione, quae deinceps Rusdem Agii Episcopi fiet, illam ordinationem
patet ratam habitam a Carolo, rogatu, ut existimamus, Synodi Vernensis.
Undecimo Canone Synodus de Praelatione seu Legatione Apostolica Drogonis Metensis Episcopi censet expectandum Episcoporum Galliae Germaniaeque Conventum Be consensum. De Praelatione Reverentisimi Dragonis definire aliud non audemus, nisi expectandum, quam maximus cor potest, Gablia Germanique Conventum, O in eo Metropolitanorum ratiquorumque Antii tum inquirendum usi consensim, cui resistere nec volumus nec valemus Nobis
tamen , si quid tale alicui committi potest, ct non alia quam quae praetenditur latra causa, slli potismum convenire videtur, qui se communione Sacerdotii nobis, o Excisientia vestra propinquitatis triυilegio sectatur. Metropolitae ceterique Francorum Antistites Cis-Alpini Legationem Sedis Apostolicae seu Drogoni seu cuipiam alii commissam aegerrime fercbant, iique potissimum qu rum Dioeceles crant extra limites sortis Lotharianae. Facillime in animos Regum induxerunt Lotharium specioso Legationis haud necestariae praetextu nonnihil adversus fratres suos moliri. Quapropter Canonis, de quo loquimur, praecipuus author videtur Carolus, qui Praesules Regni sui ii Iebat Lotharianae ditionis Episcopo subeste. Tomo primo ad annum Christi quingentesimum quadragesimum-quintum , quando Francia in tria dividebatur Regna, quibus Childebertus & Clotarius fratres eoriamque nepos ex Theodorico fratre Theodobertus dominabantur, actum de Vigilio P pa, qui rogatus a Childeberto Rege vices suas Auxanio Arelatensii Meia tropolitae per provincias in quibus jus Metropoliticum exercebat Ac per integrum praedicti Childeberti Regnum delegavit, ut ipsemet initio suarum literarum ad Episcopos intra Primatum Arelatensem consistentes ita teiatatur. Diue fimis miribus, universis Oscopis omnium provinciarum per Ga
Γαι, quisub regno vel totestare Glori Fmi fui nostri Gild iam Regis Francorum constitutisunt, sed se his sui ex antiqua consuetu ine ab Arelatensi con
crati sunt vel consecrantur Episicopo, Vigilius. Idem Pontifex simillimis literis per easdem provincias idemque Chil deberti Regnum vices suas Aureliano Auxanii proximo successori commi sit, ut Tomo quoque primo ad annum Christi quingentesimum quadragesimumsextum v observavimus, cum omnis Francia penes praedictos Reges, Childebertum, Clotarium, ac The dobertum, adhuc esset. Si Sergius exemplum Vigilii secutus fuisset, & ut Vigilius solum Chil deberti Regnum in tuis ad Auxanium Sc Aurelianum epistolis, sic & ipse solas Lotharii ditiones in Drogonis Legatione recensuisset, multis adversus eam querclis obviasset. In Romanorum Pontifi- eum Catalogo post Vigilium occurrit Pelagius Primus. Hic Sapaudo, qui post Aurelianum in Arelatensi Cathedra sedit, vices Sedis Apostolicae perviniversam Gesseam injunxit, quamvis literas acceperit ab uno duntaxat Chil deberto Rege, quocum Clotarius eius frater, alter Francorum Rex in Gallia tunc regnabat, ut dictum est etiam Tomo primo ad annum' Christi quingentesimum quinquagesimum - septimum ' Sergio Pelagius magis placuit quam Vigilius. At rerum Francicarum status anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo is quarto non idem ac anno Christi quingentesimo quinquagesimo- septimo. Temporibus Pelagii Papae bipe lita Francia duobus obtemperabat Regibus, quorum maior natu Childe.
785쪽
bertus, sub cujus potestate erat Arctatum, carebat prole masculai Clota rius natu minor plures habebat filos, nihilque sibi vel illis timebat a fra tre, cu us haeredem se futurum sperabat in asse. Temporibus autem Ser gii pontificis tripertata Francia tribus parebat Regibus, quorum maximus natu Lotharius, in civius Regno Metensis Dioecesis Drogonem Epis opum venerabatur, Ludovico de Carolo fratribus suis, cum universae Franiciae inhiaret, erat infensi limus. Inde magna disparilitas oritur inter Sapau. dum S: Drogonem vicarios Sedis Apostolicae, quos R. naani Pontifices Pelagius Primus de Sergius Secundus instituetunt. Sapaudo lubenter se
summiserunt Episcopi Francorum Gallicani, sive in Regno Chil deberticum eodem Sapaudo, sive in ditione Clotaria degerent. Drogo vero Vicariatum sedis Apostolicae per Cis- Alpinas regiones eine a non habuis, non consentientdus qιν bus insereris , ut scribit Hinc Drus in opusculo de jure Metropolitanorum. Episcopi, quos in Vettio Palatio Carolii e suo Regno
congregavit, fuerunt ex eorum numero quorum intererat, cumque DrO-gonis praelationi non assentirent, modestissima uti sunt excusatione, quod Germanicorum Gallicanorum Antistitum frequentissimus cogi Conventus consensus expectari deberet i simulque insinuaturat Legationem limiuscemodi non esse neces lariam, aliamque forte praeter illam quae praeter debatur latere causam cur Drogoni suisset commissat ne tamen Drogonem aversari viderentur, ipsum ceteris longe praeserendum pronuntiatunt,
quod & Episcopus & Regum patruus existeret. Absit, ut Sergius Papa quid egisse censeatur malo in Carolum Regem animo. Eodem enim tempore, quo suas in Cis- Alpinis regionibus vices Drogoni delegavit, Et nem&Bartholomaeum, qui luis Archiepiscopalibus, Narbonensi videlicet aeRemensi, in Carolino Regno sitis, ob crimen perduellionis exciderant, laica tantum communione dignos dixit, quamvis in amicitia Lotharai Augusti dein comitatu Ludovici Regis essent Romae cum Drogone. Audi denuo Anaiatasum in vita Sergii Papae. His quidam o Bartholomaeus Archiepso', qui pro criminuas suis nitati hoaore a Mel a serant expas, o a Saalyssimo
Pontifice postulabans, as eos reconcitiare de Padiam eis tri ere dignaresam n uos
etiam idem PrisI me commanionem inur Clerum ignos esse tu pere dicebat,su inter commanem popaltim communicandi licentiam tan ammodo haberent. In textu Hinemari ex parte jam allegato tria haec notantur. Drogo, quia
Imperatorum Regumque filius, frater patruus, ac propatruus, Cis- Alpinum Sedis Apostolieae Vicariatum ambiiti illo sensi non potuit, quia plerique, quorum intererat, tali Praelationi non assenserunti repulsam patientissime tulit, ne scandalum inter Coepiscopos oriretur, & schisma seret
in Ecclesia. Drago mus m Episeopus, sua Regia pr. Via subiectus hanc
Pr Iurionem in Cis- ini, regionius, nacta quadam occa sone, umore Hlotharii Imperauris Uad Sh gium Papam Atiauit, sed quod assera ambιιt, .incta non ambuis o quod es eiis asu , non consentieari s qallas inferreus, obtinere non potuit, patientissime αι eum de iis toleralit, ne scandalam fratribas consere dotibas generans, sui a in sanctum gratisam innodaceret. Drogo praedictum Vicariatum visus est ambi iste, quia cana omnis Francia penes Ludovicum Augustum es et, anno Redemptoris oetingentesmo tricesmo- quinto ut Imperatoris frater aut Archievellanus Concilio apud Theodonis villam
seu depositioni Eboni, Archiepiscopi Remensis praesedit in praesentia septem aliorum Metropolitarum Episcoporumque triginta- quinque. Facta vero Franciae divisione in tria Regna praes nst Ludovicum & Carolum Reges haud passuros, ut sibi quid iuris vindicaret extra Lotharii ditionem, intra cujus fines Episcopatum gerebat, nee defiaturos in eorumdem Ludoviei& Caroli Regnis Arellicapellanos, qui pari ac ipse potirentur auctoritate, ut in Vernens Concilio mox patuit exemplo Ebroini Pictauens, Episcopi
786쪽
gradu, Vicarius Sedis Apostolicae cis Alpes esse voluit. Sermo de illo i
pius recurret. Interim hic observa graviter eos errare, qui mortuum v lunt hoc eodem anno, postquam ex Italia rediit.
Duodecimo Canone Concilium Vernense postulat, ut quae laici loca praediaque Ecclesiastica possident, Ecclesiis reddantur. Veniemus nunc ad . ultimam panem admonitionis noura, quam qua intentione funae mus, dederit Deus ut mos ac Proceres ceteraque eos ea devotione Ai piatis. Videmus enim iram Dei nobis se vobis imminere, cum pro rapinis se immanibus aliis setiribus, tum etiam maxim , quod Ecclesi facubates, quas Reges se reliqui Christiani mavoverunt, ad alimentum servorum Dei es paupcram, ad exceptionem hossuum, redemptionem caprivorum atque templorum Dra instaurationem, nunc in us Ic-- Larium detinentur. Hinc multi simi Dei penuriam cibi O polas ac vestimentorum patiuntur, pauperes consuetam elecmo nam non accipiunt, negliguntur bor ires, s audantur ca ivi, ct fama omnium merito laceratur. Ei quiuem, se haec a D-ganis pateretur Ecclesta, patientiam flagitaret. Nunc autem oppressi a filiis nos ii, hac eis, ab his Dos vel nos vel Acessores nostri in Chritio genuimus, Christianos eos nosero ministerio facientes, nullam patientia consolationem recipimus, quoniam de Egoram interita formidamus. Certe quod nultas quamquam impuventis: mus nogare audebit, possesio Ecclesin votum est Alium , patrimonium pauperum, redemptio animarum. Votum ergo alterius quomodo qui quam Deo audet auferret mu-ditatem pauperum qua temeritate praesumit inmadere e Unde alii suin animis reae merunt , cur inde aut stas perdunt 8 Itaque quidam loca venerabilia, quod nam Dam antea auditum est, laici ex integro postident; quorundam partem sibi min. dicant, quorundam praedia multipliciter aevi a in haereditatem sbi dari fecerant. dec. Denique Synodus in fine Carolum Regem sic alloquitur. Tu autem, Clari sime Rex, quia veras mesriptum est corrumpunt mores bonos collaquia mala, lfuge perverserum canserua es consita, nec a te qui quam praere audeas quod Ma- Iemum tuam praestare non deceat. Nec timeas iratos homιnes, hoe eB, terram ct cinerem, ampli kr quam Deum qui te creavit, quique in meritate iudicabis. Cujus voluntatem A perfecte secutus fueris, credimus quod quorumlibet hominum re comtumacia liberabit, se omnibus anguntis clementer eripier, ac post hoc temporati Regnum ad perpetuum cumulata felicitate perducet. In ne omnes azoquimur, quod se nostris salutaribus adPiemeritis consiliis, mestro prolectui plurimum congraui bimur. Sin autem nos, immo Deum per nos loquentem contem eritis, Becessitate implendi ministerii quod nollemus facere compellimur. Huc usque Sγnodus Ue
Annalista Fuldensis narrationem rerum hoc anno gestarum sic absolvit. Ηrabanus Sophista Cr Ρι ιemporii Poetarum nulli sicundas librum, quem de lauis Sancta Crucis Chri Plagurarum varietate distinctum di ili se mirando poemat. composuit, per Asiri hum cir Hruo bertum Monachos Monasterii Fuldensis Ser . Papa Sancto Petro osserendam iraM sit.
787쪽
IMP. 29. 26. 6.R E G. 31. 26. 23. I 3. '. 6.
8 NNo nec ex Lu Inari cas, Rex orientalis Franciae seu Transrheia Lnanae, X IIIa ex Ducibus Eumanorum eum hoministi, seis christianam Religionem de erantis ius pis, o in o Dii 'Th oh.Aia sive Epiphaniae sapiti ari assii Haec Annalis a Fuldenss, qui principium anni sumit a die Natali Domini, ut suda saepius Observatum Hoc anno, decimo Kalendas Martias, idem Ludoviciis, eum annum I LRegni sui duodetricesimum adhuc numeraret, ex quo Bo Oariae Rex a parte renuntiatus fuerat, Donationem Monasterio Inferiori, Altate hii a pri-hino Duce factam hoe eonfirmavit Praecepto, quod apud Ge oldum in Additionibus aa Hundatim reperies . Iis Nomine Sanctae se odii dat Tri- m. nitatis. Ludomicus divina fum nre gratia Rex. Si enim ea, νιὰ M D, alvi r 'r' β' nos i pro eorum opportunitati s nos deprecari fuerint, implere suduerimas, non tam Regiam moram decenter implemos, meram etiam eo, pocul Asio Id Porrio hoonore, ii nostra es imus i mitio, o ad Hemam miram sticis, os inen-άum prasutaram Iistiiri cressimas. Guvio re comperiat omnium alium nostro--- prisiensium sitices o furoram Maertia, qualiter Mihinus stilis mae nosti, meniens in Procerum no raram prae tiam ps lavit serenitarem Afrum, tit de rebus pruristatissae, quas ei in proprietatem conrasymus, ticeres ei partem asi-Dam ob memoriam Vrii dare ad Sanctam Mauritiam O ad Monas iam nostram Ahaha, cui timori isti Otrarias praeesse videlatur o Rector, efas ' itioni l bosi animo as Ense m praenies decrevimus ita fieri. Dedit itaque gruistis fides imae A. .r cum consens o ILentia nostra aά praefatum Mon eritim Sancti Mamrisii Martyri, Chrish d sua poprietate inso Dxcura quicquid habuit .d Salsi siti iasta timinos iussi in Oriorem utira Salam uiuum uisae in Goagenis
Absus Digarius d ni istas est C l iussi nem no Anum, ut e rim res per nostrae auctori turis Praeoptam fieri jussimus, po quod decernimas atque jubemus, ut scat pra- Hai remi,i iis pias In Leis ae siniti sant, ita deinceps aάj- dictam Mois E sit. -- terram per hoc nestra auctoritatis Praeceptam ipsae res nulti testituante αι auia xiliante perpetuis temporibtis consi unt in proprium. Et ut hae auctori is nostra Iurisiani, fimior sub aur, o pis fiatara tempora a fidelibus nos is veritis er/λιών , o diligentias a sime ν , mana propria noma suetus eam Armatimas. o annati Asri impressione roborare mus. Dasu ro C I. Martii, amno, Chri propitio at Regni Domini Ladovici Serenus i Rexis in orientati pran-
788쪽
AN. CH. regnantis, Indutione s. um Regesurg civitate Regia, in Dei Nomine
i II. Corpus Sancti Calliam Augustodunentis quondam Episcopi, cum petquinquennium in Ecclesia XL cti Quintilia, nec semper in ap rto coden que loco, propter bellorum tumultus, quicui siet, hoc tandem anno honoriscentissime reconditum est a Carolo Rege, de cujus ad .entu in B silicam beati Quintam sic loquitur vetus Authot ultimo capite libri de Mi raculis Sancti Cassiani. Laroius Rex utpote natu a Gna LVssis p, ut mi uno u sancti Quintim adum Basticum vi quiliam christi Can fibri, Cassium ibi bis aues carpis iractura offici. E. In quo haud aio ius immorans, anas squi iam Oct v At smo quaar smo . quiAto Chri si IncarnasioAis, o sui egisthim Regni quinto, Inti ei one v I ii, dis Non. Mart. aa prori tum Poruti iis chri in Casia,i iii renter accedent ramatim ram auobus Episopis, silura inum ne Sihonens A A visiopo ct Immone Prusiae Ecius a Noviomaceno, a tritie compla, istis Dei
nameara edenda, maximiae ad tumbam beati Casioni sub ianuam si cam tinum nomine Taxnιacam cam omnibus appenditiis es alatemus sis in p.r tuam habentitus. Cutis uariansnam ad cap ι sumati cum aesυιν pos L G, s quia, ait, hoc dinam his dabias praepostens .m Sanctis nanc a me iraisam se . si martim, paniam eorum a Erri tensa ris, habeat Mi J- . m D m es his pia alia si os serpetuos ea oris. Cum Nonas Martiis anni post Christum natum octingentesimi quadragesimi - quinta conveniunt octava Indictio & annus Caroli Regis quintus a patris obitu. Eodem mense Martio Norimanni Parisios ingressi sunt, se enim scribit Annaliua Bertinianus. Nortu annoram nazes c ιtim τι πιλιι mens Martio serS Danam liAc o aliari cani Ia m anus. Lotitiam Puri oram Atidio penitus ob- M.Are p.ria Λt. Maibus cam Caratas occurrire moliri ιν , sd privati re sess euuηm p se pro puer ιι, qail uam pari nil o Mώκ re sitim martim δεινὰ m es exL. Io, a pro redundo compesuis, ac Hiare per ψι. in Fontanel leniis Chronici fragmento, quod Andreas Duchemius publicavit, non annus tantum sed etiam dies, quo Norim ni Parisios intrarunt, ita nota
cum cI. Osa, O u que Parisus ausit, ac in igitia Soeri Passa, id est, x v Katinae Aprilis, ea,LM adim intramis. Error autem in illum textum irrepsit, hoc enim anno Pascha celebratum fuit quarto Kalendas Aprilis, & vigilia Paschae non xv sed v Kalendas Aprilis est consignanda. Tunc Herbertus Abbas, qui Monasterio Sanctae Genoveta praeerat, eiusdemque Cc nobis fratres Corpus Beatae Cenovesae transtulerunt ad Athegiam Monasterii villam, quae leucis quinque distabat a Lutetia, deinde ad aliam sui D mri. quoque ccenobii villam, cui nomen Dravetum , ubi per aliquot annos quievit, ut accepimus a doctissimo viro Claudio dia Molia a Canonico RG gulari Congr sationis Callicanae. Aprili mense habitum Bellovaci Concilium , cujus epocham Jacobus Sirmondus in Capitulatibus h Caroli necnon & in Conciliis Gallicanis ς depravate sic edidit. Capirati, qua Matini ιν, falsa sani in Syno o habita apud
Asiacam cisitatem anno DC ccxLv, mense Aprilio, anno v I Reg/i Domni rati, Iaa trione vi i. Duplex iniit, editionis est error, unus in anno Regis, alter in Indictione. Uterque Tomo septimo Conciliorum a Philippo Labbeo emendatus est hac ad marginem notatiuncula. Quintias duAtaxo Carati annus erat, su inieris v iii, as pridem annotulimus in Syn si Peri V.
789쪽
mensem enim Aprilem annus quantus Caroli Regis M octava Indictio cum AN. CH. anno Redemptoris octingenteiimo quadragesimo - quinto conveniunt. Ne 8
quis autem annum ipsum Incarnationis Dominicae corrigCndum, concilian- .
dumque vel cum anno Caroli Regis sexto vel cum Indictione octava suspi ' ΠΑΝ'cetur, prohibent Hincmarus & Flodoardus. Ille enim non stinet a Sy ity φ' nodo apud villam Theodonis anno Redemptoris octinsentesimo tricesimo V I0 ν' quinto habita, in qua Ebo Remensis Archiepiscopus a Pontificali Ministe R R' rio cessare justiis est, ad Concilium Bellovacense ponit intercapedinem I 6 QR
annorum decem, ut infra probaturi sumus. Hic Bellovacense Concilium i '' aimo Redemptoris octingentcssimo quadragesimo- quinto determinate eon VR0' signat, tertium enim Remensis Historiae librum sic orditur. cinio Domi μη R' 'Incarnationis DCCCXLV, Carolus S=nodum Episoporum Regni sui apud
Erigovacam civitatem Remensis provincia convocavit.
In hac Sinodo Hincinarus ad Archiepiscopatum Remensem promotus est, conditaque nonnulla Capitula collatione prius inter Carolum Regem Episcoposque Regni facta Utrumque patet apud Sirmondum stv I.
Synodi Titulo. Concilium Behacensi. Haec Capitula, quae siquantur salia sunt Concit, Giii in S nodo habita apud Misacum civitatem anno DCCCXL v, mense Aprilis, mens v Regni Domni Laroli, Indictione v ii I . Sua crisata fiunt inter eam. ' ξdi , m l/rim Prancipem Domnum Laresam ct Oscopos Regni sui, or eadem sedem Prin- '
ciritus, qui eranx qui que futuri erant, de manu horum Visoporum conservanda δε cepit, id est, Venilonis, Erchanradi, Immonis, Rouavi, Symeonis, Lupi, Ragenarii, Heliae, Erprini, Ais, Hinc ri Presbyteri or morati Archivisivi. Undecim hi Praesules suas habent Dioeceses in duabus provinciis , in Senonensi enito, Erchanradus, Helias, Zc Aius; ceteri in Remensii. Venito Senonensis est Archiepiscopus, Erchanradus est Episcopus Parisiensis, Immo Noviomensis ac Tornacensiis, Rothadus Suessionensis, Simeon Laudunensis, Lupus Catalaunensis, Ragenarius Ambianensis, Helias Carnotensis, Erpoinus Silvanectensis, Aius sive Agius Aurelianensis, Hincmarus Proia byter ac vocatus seu designatus Remensis Archiepiscopus. Haec observatio de Hincmaro vocato seu designato Archiepiscopo nos monet, ut de conditis apud Bellovacum Capitulis, quae Hinc mari consecrationem in Archiepiscopum praecesserunt, hoc loco prius agamus.
Primo Capitulo Episcopi Ius Ecclesiasticum & Legem Canonicam sibi VII. conservari postulant a Rege, sic. Utim Ecclesiasi cum or Legem Canonicam nobis ita conservetis, sicut Antecessores mobi, qui hoc bene se rationabiliter o servaverunt, juxta quod siri poterat, or Deus vobis posse dederit, nostis praedecessoribus conservaverunt.
Secundo Capitulo singuli poscunt Episcopi, ut pro qualibet praeterita VIII.
causa sibi nec dehonoratio nec damnatio contingat. αuod in mea persona nec in meo ordine, nisi forte quod absit, in antea contra Deum o contra vos manifeste fecero, ut damnari canonice deleam, adversum me or meum ordinem ita damnabiliter non faciatis pro quacumque praeterita causa, ut mihi dehonoratio aut damnatio veniat. Huius Sanctionis causa fuit recordatio civilium bellorum, quibus plerique cum Episcopi tum Abbates aliique Clerici se nuper immiscuerunt. Tertio Capitulo, Episcopi res Ecclesiis suis ablatas esse conqueruntur, easque quam primum restitui atque auctoritate Regia conservari flagitant. od res ad Ecclesiam mihi commissam pertinentes, or tempore Princitatus vesti. ablatas, ita praesentaliter rectituatis, restitutas conservetis, sicut tempore avio patris vereri fueruAt: se excepto severristo, quod in usin possidentium vel ex
adificiis absumptum HI, quomodo tunc erant, quantam ad hoc quod res ustato no
mine et Lamus constat, quando vos inde iris tulinis. IX.
790쪽
Episcoporum octapa erant, rescindantur, es cum dactoritate Eeel asses mel citi- AN. CH.
A, s solendae serui, Mai. Hoc Capitulum legitur apud Ivonem parte ter- 8 e.
tia, capite ducentesimo vicesim septimo cum hoc titulo. Ut non valeant Lotui precariae mel commatutiones viduatarum Ecclesaram. Ex concilio Behacensi, i
pro se Ludomito, cap. x. Sed expuncto Ludovico restituendus est Caliolus L i, tib . Ludoviet pii filius, qui tune apud Bellovacum regnabat, annumque Re- s, k RI gni sui quintum )am numerabat a patris obitu. Idem autem Capitulum, Cikoii quod inter Bellovacensa quintum recensetur in Concilio Meldensi, decimum dieitur ab Ivone. Nee hoe dissidium aliter componendum videtur, i titio. quam si dieas visum ab Iuone quoddam synodi Bellovacensis exemplar, ..u in quo praeter octo Capitula, quae sub titulo Concilii BelloVacensi; edita insunt, continerentur & alia, quae Meldensi Concilio repetiuntur inserta de Missis Regiis, de precariis Si commutationibus, ita ut quod de Missis inscribitur, nonum Concilii Bellovacensis Capitulum habeatur, decimum vero quod ei proxime subiicitur de precariis & commutationibus vacante Sede iactis. Lege & Gratianum, causa duodecima, quaestione secunda, capite quadragesimo - quarto. Tertium Bellovaeense Capitulum, quod ex Meldens Concilio tale de- XVII. prehenditur, est de precariis, quomodo fieri ac renovari debeant, & de Praeceptis Regalibus super iisdem precariis Ecclesiasticis. Precaria assem ammine δε restis Erat asticis fieri praestimantur, nis qaanium de qua irate con-
iam qui dederis nomine, s res orius o Eccles icis as Iracuario tenere molaerit. Si darem res proprias a praesens dimiseriι, ex resus Ecclesiasticis ιripiam . actuario asi initio tantam quis nomine stimat. EZaia se eas quιmque tractare oportet, ut alienuram diθensuiorem, non propriarum Iargirorem. M a nusta potestate quis cogatur facere precariam de rutis proprie Deo o Sanctis istius Heatis, .cum ratio o usus otiineat, neminem Di non vati contra utilitarem o rationem
praelitum de proprio facere beneficium. Praecuta autem Regalia super precariis
Eccles Fris fieri nee ratio snis, nee aut oriras quoluet modo permittit. cia Aiam Precusa in bare Hese inco smara inaegnum jadicit necesse est M talus Regia , nis ab Euti sico Rectora petantam Idem uatem Custos Eccusa uesterrifi md caleat, ne si oriunt, se Aeclesias is commanionis forte immemor, contra auctorituram Praeceptam Regium pro qtiacamque assentatione fieri peras. aputes fecerit, non uadia r. Si avium se obtinueris, Regia disresione o Di
pati assicio idem rescindasar se nitur injusus pro Principis injusta suggessοηι
digae corripiatum J V precaria scundum antiqviam cons erudinem o dactoritatem
de qui a nio in qainqvienniam renoveniar. Hoc Capitulum, cujus meminerunt in suis Decretis Ivo & Gratianus b, commode quatuor in partes a p. 3. edixit.
diuidi potest. Prima desinit in his vocibus, non us propriariam Letitorem. Sensus talis est. Si quis dat proprietatem sui sundi tantum, & retinet q- usi fructum sbi, accipiat ab Ecclesia usumfructum duorum iandortim suo nomine tantum Ac non filiorum. Si vero dat Ecclesae proprietatem statim Ileno iure, accipiat ab Ecclesia usumfructum trium fundorum nomine suo tantum & non filiorum. Secunda pars ab Ivone & a Gratiano clauditur his verbis, facere Lasciam. Ah Ivone refertur eodem plane modo, quo legitur in Concilio Meldens transcripta e S nodo Bellovacens. Sed a Gratiano sic inchoatur. Decremit etiam Sancti S nodus, o Imperiatis
lis est. Nulla potestas cogere debet Ecclesam ut precariam faciat, cum nemo cogi debeat ut de suo faciat beneficium. Porrb Gratianus proximὸ citatus Imperialem auctaritatem Synodali Decreto perperam adiecit, nams principis mentionem sacere voluit, ejus auctoritatem non Imperialem
sed Regiam debuit appellare, Carolus enim, in cujus ditione Bellova- cum, Regio tantum Titulo gaudebat quando Srnodus illic habita, mul- Tomm VI M. CCC eu