장음표시 사용
11쪽
qui in ratiocis nil viam sequenset 'quam G. Dindorsius haud sine magno haruti literarum emolumonis praeivit insta apponam orba qualia in libro Medice sol. 146 sodem indorno testo a prima manu scripta extanti Hanc tralaticiam codicis scriptu meae adnotationes
σπευδομενα θυσέανετέραν ἄνομον τι ἄδαιτον
τοιάδε κάλχας ξον20 ' μεγάλως ἀγαθοις ἀπεκλαιξεν
μορσιμ μ ρνιθων ὀδltiae οικοι βασιλείοις τοι δ'Ἀμοφωνον αελινον αελινον ελε οδ ευ νικατω. Duplico opus videtur adnotatione. Ac primum quiden vel ba perlustremul tralaticia. postea vero nostram podi recensionem explicabimus.1 Pro τοσσων in duobus apograptus potius logitur τοσω, quod morito receperunt oditores , In iisdem apographis additus est articulus Lante καλά. Miror quomodo viri docti uno omopto G. Dindorno talia et recipere et defendere potuerint. Dianam per impist. illud'. καλα signiscari arbitrantur, metrum innae non curarunt i quod apertissime ostendit lacu li
2. φλε --. Jam pridom editore correxerunt μαλερ- λεοντε is collata glossa Dymologi M. p. 377, 37 . ubi δροσων nomen cum Homerico ἔρσαι comparatur is i et ἐστιν ν δροσος και ἰσχέ)λος ἐν Ἀγαμεμνοπι τους σκυμνους των λεοντων δροσως κέκληκε μεταφρας τωτο Absolvit tamen emendationem s. indoreus, ut infra ostend=m. a. ias κατον in φεώρια - est mutat , accentu, ut Dindorsius adnot' at cor o
literisque, uno ductu rapreasis: iv Fero, quod pro o seriptum est, intactum reliquit librarius, qui ou quod in codice non mulium differt ab οι, saepe pro οι scripsit. Oβρικάλουσι a Prima manu, sed mutatum in ὀβρικάλοισι.5. AVorba τουτων αἰτει, siVe sic Si B, quod quidam conjecerrant, τουτων αἰτῶ scripta non Aeschyli, sed interpretis esse vel metrum doeors potorat. Ita, Dino sus, qui primus omnium rectam emendandi iam digitis quodammodo demonstravit, quam si obtinor voluissent interpreisso non tam imprudenter hariolati osson Cotorum 'ns in Inn- dorsi , quidem sontenti acquiescere possumus: omnia enim inde in τερπνὰ umus ad κραναι interpreti sunt. 6. Idem in dorsius quo est acerrimo judicandi acumine, feliciter perspexit, verba δεξια μέν, ματόμομφα δε φάσματα luc pertinere non posse. De στρουθων autem interpolato idem vir insignis lacote addidit, passerculos illos ox Homero II. ΙL 3H ssqq. huc involasse non minor cum Sentontia quam metri detrimento undeciam Porsonus hinc abigendos esse censuisset. Nam augurium illud Homericum prorsus alienum ab AeschIli narratione ost qui de aquilarum duarum portento in hoc carmine agit. Quod sensit scholiasta, qui στρουθων interpretatus est τῶν ἀετῶν, eodem sero jure quo quis aquilas luscinias aut Iuscinias aquilas appellet. 8. Vio δε αλεω Παιῶνα Hermannus, qui quod mireris ceteris Vix ossensus ess videtur, ad haec Verba adscripsit: .non Apollinem ad avortondam Dianae iram invocat Calchas, Sed Paeanem, qui, quisquis est, non est rator Dianas. Ceterum noumbram quidem ullius metri in his inesse nemo non cum indorno judicat. D ceteris quibusdam infra dicemus, nunc epodum ita ut a me rostituta est explicare licebit. 132. Pro καλὰ quod in codice si scripsi 'GHom non prorsus certa quidem emen datione, sed Verisimillima conjectura ut mox ''are t limos νον φυφρων Homericum illud τι ν οι τοσον ευδυσαο comparari potost 133. Pro ἀελειτοι Flor Bess. et antiquus scholiasta legunt ἀ-οις, m et Victorius contra ἀεπτοισι In no codice Farn pro δροσοισιν legitur χωοις, Hinc Hermannus recepit δροσοις δεπτοις, quam lectionem unice veram Ahrens nuper doctissimo explicavi δὶμαλερῶν τε λεοντων. Ita indornus et ante eum Carolus Lachmannus aperta emendatione restituerunti Quattuor enim literae τε λ inter μολερῶν οντων, non duae tantum exciderunt. Quod vorba sunt indorsit ox untiquiori codicis ab explicandum, quae non solum quattuor hujus orsus cliteras. Sed stiam xtrema praecedentis versus orba absumsit. Hinc error deprehenso mondandi rati facile apparet Nempe duo versus scripti erant in antiquior codice ita
unde nonnullis literis nescio quo casu absumtis a prosecta uot, quae nune in odie exstant Jam metrum commode restitutum est una cum sententia. laygi jecto, de quo supra diximus scholiastae interpretamento τερπώ σουτων αἰτει
12쪽
ε-stoti πανα, quod verborum ordinem turpissim perturbat, sequentia in loco suo collocanda orant Procul dubio autem ut indoinus vidit haec ad 143 pertinenti Fuit hic versus in antiquiore exemplari in margine scriptus, unde laetum est ut loco alieno una cum interpretamento suo insereretur. Deletis igitur ineptiis ipsam orationis continuitatem in ullonsgotio rovocavi inter oinciam te M inos --ξη interponens ἰηι Mia Παιαν. Ita nim quidem apertissimis quas in codico relicta sunt pristinas scripturas vestigris meo iuro sum usus, ut importuno illo Paeano qui quisquis est hic suo loco non ost celeriter Oxpulso exclamationem potius media orationi interpositam redintegrarem. Quam emendandi rationem incorruptus testis confirmat Sophocles ed. R 151 sqq. ἁ Λιος αδυ-ἐς 'orra, τὰ ποτε τε πολυχρυσου Πολδνος γλαος εδας Θηβας; ἐκτεταμαι φοβερα φρένα δειμ- παλλιών, ἰηιε Λαλιε Παιαν,
αμφὶ σοὶ ζομενος τι μοι ξωον, ξ περιτελλομDως ωροις παλιν ἐξανυσεις χρέος. εἰπε μοι, εο χρυσέας τέκνον πιπιδος, φιβροτε φάμα. Similitor nostro loco ἰξιε διε Παιόν, ut alicubi ἰλὼ Παιῶν tamquam austa sxclamatio interjocta est. Mons Soph. Trach. 221 d. Herm. et Ellendui lex Sophocl. s. v. παιαν. 137. Pro ἐννῆδας ἀπλώας Dindornus scribendum duxit ἐχενυῖδας αυρος et αντιπνοοις ἀπλolm offensi s et tota hac locutions ἀντιπνοους ἐχενυας Mesu. Scit emendatio:
ipso tamen in s admodum dubia nihil mutaro volim. 138. σέαν Βέραν. Beno Hermannus: Qui τέραν infaustam interpretantur, inserunt quod noluit posta dicors. Rospori is Iphigenia immolationem qua lala est, alia quam aquilarum quas μογεραν πτακα θυομένους di erat.' 139. νεικέων τέκτονα συμ τον υ δεισηνορα Nemo hucusquo verba satis Iplicare potuit. Equidem lineolam post τέκτονα ponendam esse puto τέκτονα nim hic adjectius dicI- tu pariter ut συμφυτον et o δεισονορα. Denique suppleri spondeum, quem post δεισννορα deesse tachmannus perspoxerat, non tamen invenerat. Iterum mihi opem uti Sophocles, qui in antistropha, quas stropham sequitur supra laudatam ita dicit:
Ἀρτεμιν, ὼ κυκλοεντ δεπυς θρονον ευκλέα θάσσει, καὶ Φοῖβον καβελον, ἰώ, τρισσοι ἀλεξιμοροι προς ἄν τέ μοι,
ει ποτε καὶ προτέρος πιας περορνυμένας πολειπνυσα ἐκτατων ἀπ α ματος ελθετε καὶ νυν. Haud sino causa totam antistropham apposui: quod onim ad motri rationem attinet, nemo non persentiscit, eam haud dissimilem esse apud utrumque poetam.
140. Quod in odico Medico legitur παλινπσος librariorum negligentia ortum id tur Aeschrius si quid vidis scripsit natiνορσοις redeuntibus. ' Quis ni adjectis amma tim addita perferro potest, noras prorsus incerta dicam significatione hiuus natamesos r
144. Hic Dindorno auctor commodo loguntur verba, quas in libro manu scripto male transposita totum carmen perturbarunt. Nocto igitur στρουθω correxi quod corrigendum orat. Da κρινων a m addito non dubito, at dubitari potest de συμβολα, quod mihi quidem motrum postularo videtur. Praetersa scholiastae adnotatio ad hunc locum adscripta τερπώτουτων αἰτεῖ συμβολα κραναι ita enim prope constanter in codicibus pro κρανα scribitur cum poetae verbis δέξια μέν, κατόμompa δε φάσματα συμβολα κρένων ita lacilius confundi potuisse
145. Quod in codice est ὁμοφωνον, Tuit primum ωμον-ον Facito crediderim Aeschylum scripsisso ομο υνων. Ceterum nemo mox Vidit praecedentibus verbis δέξια μέν, κατάμομφα δε φάσματα συμβολα κρένων me adjungi sequentia τοις μονυνον αἴλινον αὶLνον εἰπέ, το δ' - νικάτω. Nam αιLνον ut Dindornus scite observavit, spectat ad κατάμομφα το δ' εn Vero ad δεξιὰ φάσματα.
Obitor oracta hac adnotandi parte celeratoquo ut supra indicari pode me tenere non possum, qui hic apponam . indorni recensionem, unde quantopere Vir egregius acumino suo, ipsum adjuverit facito colligas Tota enim epodus o sic restituenda videtur. 'Dσσων παρ ευφρονων καλὰ Λιος κοραδροσοισιν μαλερῶν τε λεοντων ,
πάντων τ ἀγρονομον φιλομάστοις θηρῶν βρικάλοισι τερπνὰ ξυμβολα κραναι. ἰηιον δ' επανακαλω Παιαν, ἰη, μη τινας ἀντιπνοους Λαναοῖς χρονιας εχενηίδας αυρας
τευξη, σπευδομένα θυσέαν τέραν νομον τιν ἄλατον, νεικέων τέκτονα συμφυτον αἰνῶν, ου δεισρονορα μέμνει ἀρ φοβερο παλίνορσος οἰκονομος doti μνάμων μῆνις τεκνοποινος.
τοιάδε Κάλχας ξὐ μεγάλοις ἀγαθως ἀπέκλαγξεν
δέξια μεν, κατάμομφα δε φάσματα φaένων. τοῖς δ' μονονον Ηλινον αλνω εἰπε, ora E νικάτω. Unus igitur indorsius perturbatum esse in hac epodo Vidit versuum ordinom ipso Hectis o scholiographi nescio cujus adnotatiunculis vel scioli Rusdam additamentis mihi videor integram serborum juncturam eamquo aptissimam ni fallor reposuisse. De metris hujus carminis eadem pora a m rostitutis nunc dicero nolo meam autem emendandi audaciam sortasse excusar poterunt verba eximii viri harumque rerum peritissimi, C. O. obeti, cujus praeclaris studiis maxima mea in dies excitatur admiratio, Imperita librariorum, inquit, natio
13쪽
ut in cetoris omnibus caecutire solet sic et metri ot prosodiae leges tam certas ot stabiles quam faciles et apertas turpiter ignorans non minus in poetarum locis quam in reliquis scriptoribus aut negligenter omittit nonnulla aut inopto adscribit aliena, aut ordino Vorborum turbat, aut formas vocabulorum corrumpit quamquam nihil horiam est, quod non continuo sex metri ration et usu omnibus sit vitii manifestum
i Novae laetiones si Luga Bat Isis. p. i. 2 Numeri sunt editionis Hemannianae.
πολυδυιος μέγα που στένει κικλήσκου- σα Πάριν τον αἰνολεκτρον, πGγχορδν', πολυθρηνον . - παιαν ἀμφὶ πολιτανδ ιιέλεον tisi ἀνατλασα. -
2. In libris προνοωις, quod motri indicio au ius correxit.. 7. Libri omnes ἐπει πρεπόντως. Hoc quia ferri non potest, apte aciemus ἐπειπερ ὀντως Helena enim non decenter λεναυς, sed potius sero ora Ἀλεναυς abiit. Similiter Bab. d. Lachin XVI. 6 αμος ει πεινῶν καὶ λυκος χανων ωτως un red i in Nahrheit in Sol mit aulae'errtem talen in proverbio nim erat λυκος et νων. Ceterum octe legitur instat ab usitat signisscat πρεnori se - - . c . . ει v πρεποντως, ωστ' ἐπισπενδειν νεκρέν, τέρσῶν δικῶ - ην, περδέκως μἐν-υν. 8 Libri λένας. iocis ut vidotur λέναις Blomstoldius o Elmsleius.1 i. 'a Libri πλάταν , premos κελσάντων. rusathius rectissime πλαταν Deinceps Auratus κέλσαντες At jocto potius molesto κελσάντων, quod interpretandi causa ad κ- ἴχνος a Pano adscriptum orat, Iogendum ori προυτυφα vel simile quid si quis invenerit. 14. Liber Florentinus ει ἀξιφυλλους. In Farnesian Elmsteio teste εἰς ἀεξιφυλλους. Contra Bevherus do εἰς pro M scripto nihil adnotavit. Qui poeta seripserit, vix dici potost: inetrum tamen indicat, quid potucri scriboro. Hinc dedi ἐς βαθυφυλλους. Incerta sane omendandi Via Vorborum tamen junctura, quam, quod mireris, ne ermannus quidem perspexit dubia ess non potest. Hoc dicit: un viete dilhbemehrte ager turmien au ber enthhmunt enen Epur de Eliseo in gege Simois Ilithenreichel ferragalutigem Eueite. 18. 19. Flor cum Vict. εχασε τραπέζας Ahac , ν στέρεν χρονv. 'Parn ηασε τραπέζας ἀτιμιυς στέρεν χρονεν, adjectis glossis ἐπέφερε et Dεκα orsonus λασεν, Cantorus ἀτέμωσιν sine negoti correxerunt. 23. ἐπέπρεπεν cum glossata μοζεν Fam. Nntra Flor. ἐπερρε lineola super re posita Menique Victorius επέρρεπεν quod mori caussa corrigebatur . Ceterum nonnulla forum quas praecedunt non nihil ostentionis habent M tamonis dis non retinebunt, quia melius mihi videtur orta nunc proferre quam incerta. In postrema autem carminis parte aut insigniter fallor aut torta sedi.
26. libri πολυθρο/ον. Ipse restitui πολυδγος. 28 Libri παμπροσθη quod nihili es Ipse παγχομῆ, nisi quis sorte velit πάγχορδον. fons Eurip. Rhes. 535 μνει πολυχορδότε γηθυε.
14쪽
αχορος, κιθαρις, δακρυογωος 2 ρης - βοαν πανδημον ἐξοπλιζ- . Sed haoc hactonus transeo nunc ad alia pluraquo in uno carmine si potero dabo exempla undo vel minus periti intelligant quam facili negotio id quod verum sit emergere aliquando possit. Ceterum hic iterum dicam quod lectorem semper meminisse oportet non Oxpa re an ii causa me scripsisse hoc dic ei specimen.
καὶ πότιιος ευθυπορων ἀνδρος παισεν ἄφαντον ερμα
15쪽
98, 4ων φθιμένων ἀναγειν --σεν. εἰ δὲ μὴ τεταγμέν
948 Libri ἐ-Θla uti Scaligerum ἔζει corrigento secuti sunt ceteri editores uno Oxcopto Hariungio, qui ζω recepit. Temere idem vir doctus ἔζειν praepositionem requirere putat id quod exempla refellunt apertissima. Ipse crediderim Aeschylum scripsisse Fειν Ad ἀποπτυσας autem subaudiatur necesso est εἰμι, quas verbi circumscriptio per participium acta Graecis usitata est. Pro ευπιθἐς Rossbach si estpha απειθες correxerunt. 95O Recto Flor. Vici. χρονος δ' ἐπιι, contra Farnos. χρονος, ἐπι951 Libri ξυνεμβολως. Rectissima hic quidem arstentus adnotavit: Verba terpretem adhuc desiderabant. Quascunque xplicationes viri docti proposuerunt, Oedipus sit quioa, intolligat. Ipso nunc dubitanter dedi ξυν αμβο u . . . 952. Farnes Vict. Musula ακμας, contra Floran φαμμως-κατα solit errore Pro ατ saepissime enim in et a inter se commutantur,4 quod non mirandum est in harum literarum similitudine, quas interdum tanta est ut vix discerni altera ab altera possiti Ceterum difficillimum quidem a satis integrum locum turpissimo exarunt rauci non perspicientes intermaptam esse de industria torum orationem. Porro orba ipsa ad classem sorantur necesse est ἐν Aυλέδος τοποις alligatam si in arenam subductam Plane igiturm ' locus cum iis concinit, quas in primo cantico ita leguntur: πνοαὶ δ' ἀπ Στρυιιονος μολουσαι
κακοσχολοι νηστιδες, δυσορμοι, βροτῶν λαι, νε- σε καὶ πεισμάτων ἀφειδεῖς, παλιμμηκη χρονον τιθεῖσαι
Has ansam mihi oderunt emendandi. Nemps irrita videri poterant Calchantis vaticinia, quia tempus, quo, si quid adVersi accidere portebat, id evenire consentaneum erat, simul cum romorata classo pridem dinoruerat.
957. Farn. τόνδ Recte Victortu Deinde libri πως. Recto Stanteius m . 958. Libri ἐρι-υς Genitivum Hermannus posuit cum Orsono. 961. Libri ιι-άζει. Hermannus ex grammaticorum praecepto ματ ζει. 965. 66. Farnos. υχομαι δ' ἀπ ἐμει τοι ἐλπMori contra Florenti ευχομαι δ' ἐξ ἐμῆς ἐλπιδος. mendationem meam supra posui. Deindo libri ψυδη, nisi quod Victorius ψυδῆ haboti octora Stephanus. Ceterum nemo non cum Hermanno φυΘν Substantivum esse putabit. Rosortu autem ni fallor hoc loco ad mura να. Bene Hermannus: ἐλπιδος hic sic dicit poeta, ut cogitation om futuri significat. 968. Florenti Victi μάλα γάρ τοι τῆς πολλα υνιεως. Farnes μάλα γε supra scripto γαρ τοὶ δὴ τῶς nouis γαιας Ceterum in Florent. haec μαλα γάρ τοι τας πολλάς itemque τερμα νοσω γάρ serius adscripta videntur, ut adnotatum es Quod libri habent τῆς πολλα πιεως. scholiographi est non AeschFli. Tum qui noxii non dubitabit, qui mecumscribere potuerit: Ἀγιεος μάλα γε τοι πολέος ου ἀκορεστον τερμα. Metrum indicat versus
antistrophicuS. 969. Libri νοσος γαρ γεέτων. Lacunae signum post a posuit orsonus. ix dubitari potest quin orierit quod Blomseldius inserendum ess putavit. αει inermannus.
970. Libri ἐρεέδει Nescio an poeta sortius dixerit ρελει. 972 Nihil hic mutandum. Eπαισεν ost os sondit ob illiditur 'lata ubi dicitur hoc verbum, sero εἰς vel προς sibi adjungit sed sine praepositione ut hic eschylus Sophocles dixit in Eloci. 744 λανθάνει μηλην ἄκραν πώσας. HermannuS. 973 978 in libris hoc ordino leguntur: καὶ τ με προ χρηματων κτησέων κνος βαλ νσφενδονα ἀπ ευμετρουου εδυ προπα δομος πημονῆς γέμων ἄγαν Ουδ εποντι σε σκάφος. Ad quem locum Hermannus ita adnotavit: ' Recte se haec habent omnia, videratqus jam Casaubonus nominativos ἔκνος βαλών sic dictos esse, ut deinde mutaretur coepta constructio suo iis autom parto in significat Sententia haec est metus cum partem pro acquisitis opibus bono attempora loci actu projecit, non tota undItus pera It domus quamvis plana malis iso morsit navem. Rediit in constructionem poeta ἐποντισε reserens ad δκνος. Equidom nisi prorsus allor recte Vidi Versum 78 potius ante versum 76 collocandum sesso. Simul υκ pro ουν corrigendum era Ceterum πημονας recte Victorius in libris nim non insolito errore Ἀζμο ἀς 'gitR 979. Quod in libris os nou τοι δοσις Hermannus eorrent in mu τ α δοσις. Ipse cum libris πολλά τοι logi malim. sindo ἐκ omissum os in Farnesiano Idem liber cum Vict mox legit καὶ εξ, contra a habet Florentinus. 981. Libri aboni πεσονθ' ὁπα Forsonus verbis transpositis scribendum duxit anad
16쪽
πεσον, quod Honric. eilius nuper recepi At illud opinor cortissimum est hunc orsunt non trochaicum vel dochmiacum esse sed paeonicum. Egregis enim exprimit, ut nemo semel admonitus non persentiscit id Versuum genus hoc loco cum maxim numBrum quem in cadentibus guttis aciis notaro possumus. Quam ob rem rectissimo se habet PauWii conjoctura quanteum coloris paeno omnibus recepi. Quod ad sontentiam attinoi bene consorunt Eum v. 638ανδρος δ' ἐπειδαν aha νασπων κονις παξ θανοντος ουτις ἐστ' Ω-στασις. τουτων ἐπενδος - ἐποιησεν πατὴρ υμος 982 483. Floront insona ανδρος, recte Farnes cum Victor Deinde Farnes τὰ τυγκαλέσαιτ, omisS παλιν. 984 985. Flor. υδ το ορθοδαῆ των φθιμένων αναγειν ζευς αυτ παυσ' ἐπ ευ - μψ. Farnes eodem modo usque ad finem αυτ παυσ' εὐ- 'let γε, ut caliger olim x scholiis conjocorat. Cantem verba ει υλ lal γε ex scholiographi interpretation hi addita osso octo sonsit, jusque judicium nonnulli secuti sunt editores. Ips mox dicam, quem ad locum rigidum istud intorprotamentum specta eriti Cetera jam pridem Hermannus correxit: dubitare tamen equidem nunc non possum, quin potius ita scripserit poeta: ευτευε τον octodari οὐ φθιμένων ναγειν παυσεν. - Jungenda sunt verbis ipsius Hermanni utor τῶν φθιμενων μογειν, ab inseris
986-990 in libris ita leguntur: εἰ δε ιιν goar ιενα μοιρα ιμοιραν ἐκ θεῶν
προφθασασα καρδla γλῶσσαν, τα δ' ἐξέχει. Unum vitium misero perturbavit et sententiam et editores ipsos. Nimirum insignitor hariolati sunt paeno omnes Hermannus aberravit ab horum Versuum sententia, inquit Schue illius, quum μοιραν de Clytaemnestra dictam putavit: quod nec per verborum naturam si ori poto si et, si posset. Valde invenustum so-ret, non sentiens quidem ipsum pari modo salsum osse in iis quae addidit do so loquitur chorus. Vsrens malunt Agamemnoni. Atque Schneide inus qui cum Hermanno Schuelati conjecturam καρδέ- γλῶσσα πόν - ἐξεχει recepit. Verba ita conjungi, εἰ μημοιρα ἐκ θεῶν τετημεν εἶργε μοιρον μη πλέον φερειν, adnotatque quod non minus mir
Simul patet cur scholiagraphus ad hunc locum adnotaverit ἐπ ευλαβεέ n. arimodo in Nicotas avidis scholiis o potius commontario ad Gregorii agiangeni carmina leguntur haec verba o Παντατος σου ευλαβουμενος ἐπιφθέγγεται ἱερολογος, ubi poeta dixerat: ιλαθέ μοι βασέλεια κεδνη τριάς, ουδε, πάμπαν γλῶσσαν ἐφημερίων ἐκφυγες ἀφραδεων. Ceterum scribendum osse αν παρεξέχει prora τάδ' ἐζέχει, nuper otiati Henricus si-lius perspexit qui apto contulit Soph. stagm. 697 . πολλὴν γλωσσαν ἐκχεας ιιάαν et Oni. Od. XLIII. 16 ταυτα παρεξ ἐρέουσα. Sed vix opus est exemplis in re portissima.
Λιος πλαγὰν χοις, εἰπειν. πάρεστιν τουτ δε ἐξιχνευσαι επραξεν ως κρανεν ου ἔφα τις
o περ et βέλτιστον ' ἔστω δ' ἀπη- μαντον, ἄστε καὶ ἐπαρκεινε πραπέδων λαχόντα.ου γάρ ἔστιν επαλξις πλουτου προς κορον ἀνδριλακτέσαντι μέγαν Ἀκας
17쪽
αγο δἐ π ιματαιον οὐκ ἐκρυφλοῦ, πρέπει δε φῶς αἰνολαμπες, σένος ' κακου δε χαλκου τροπον τριβι ι τε καὶ προσβολαῖς 375 Ἀιελαμπαγους, πελειδικαιωθεὶς, ἐπεὶ
ορῶν γὰρ υτ' ἄν ἐσθλὰ τις δοκῆ, ιιμαν
352. In Farnes ἐχουσιν εἰπεῖν, quod porporam receperunt interpretes Ierae lectionis Vestigia ex Flor. Druntur qui ρουσαν εἰπεῖν habet. Etiam Victorius non χουσιν, Sed 4ου potius legit undo satis palo librorum scripturam osso corruptam, Id quod apertius Indicat ipsa sententia. Arctissimo onim haec omnia cum proximo praecendentibus cohaerent:
στεγανον δέκτυον, ω μητε μεγαν ιζ ουν νεαρων τιν υπερτελέσω
μεγα δουλεέας γάγγαμον ἄτης παναλυντ . ια τοι ξένιον μεγαν αἰδουμα,
τείνοντα πάλαι τἀξω, πως αν ιγε προ καιρου μηθ' υπερ ἄστρων βελος ν λιθιον σκήψειεν.Hinc posui quod in Florontino lator vidotu ροις ἄν εἰπεῖν. Poterat tamen Aeschylus etiam scribero ἐχεις ἀνειπειν. Contra ἔχουσιν reliquendum est Triclim Imperitiae. 353. Florentinus logi πάρεστι τουτ εξινῶσαι Famesianus contra παρεστι το-ος ἐξιχνευσαι. imirum Triclinius particulam se motri causa inseriait eis ab sententia prorsus abhorret Aeschylus scripsit, ni salior ita ut posui. Ceterum παρεστιν ante B etiam Hanungitus ot filius dederunt idquo numororum concinnitatis causa, quia haec est bubus strophas locut quinquis so Excipiant bini Versu Hu dem 'n'R '' 354. Libri εύς-ραξεν , ἔκρανεν, ubi prius tu delendum est. Resertur επραξεν n lina τον τόδε πράξαντα atque κρανεν portinet ad undem τεένοντα παλαι οζον Alliei editores qui επραξαν ώς κρανεν malunti
18쪽
Florenti cum Victorio ita etiam Farnesianus habet ἐγγωους, sed, ad prius' supra adseripium est. Scribondum procul dubio ρης. . Qui primum intorpolavit a locutione μέγα πνειν, quod os superbire volui in locis Umsteti ad Euripid Bacch. v. 640. ad υρη νειν abe ravit dictionem a Paradis Trojanorumque ingenio prorsus alienam. Ita recte in hac quidem lectione Fritichius, qui cetera perperam tracta At αρης semel inventum subministrat emen-dRtionem, quam posui: πέφανται δ' εννυος ἄτολμητως ἄρης Patet ατολμητως SS impotenter.
Flor. - ἀπαρκειν. Scripsi cum Hermanno περ ro πέρ reePpique υστε καὶ Παρκειν. Crasis nim κἀπαρκειν, quod etiam illachius perspexit non καὶ ἀπαρκειν, sed potius, ut επαλξις supra indicat, καὶ ἐπαρκειν significaro obsti Verbum ἐπαρκεῖν, ut idem in doctus observavit Euripides quoquo cum accusativo conjunxit in res 793 ε σε μή , δεινῶσιν ονταστιιφοραῖς ἐπαρκέσω. 367. Farnes ἐκλακτισαντι μεγάλα. Flor. Vict. λακτέσαντι μεγάλα Correxit anterus. 370. Libri προβουλoπαις, quod vocabulum sorti non potest. Recto arstentus, ut vi-d0uir dispestis syllabis edidit προβουλος, παις, quod etiam metrum commendati 371. Farnes ante ακος quod in libris est addidit ως Mox libri παμμάταιον. einexius Vir summus, Ἀφι μάταιον Vult, contra Musgravius πανυιάταιον. Ipse nihil mutaVerim. iani πόμματαιὴ dictum est uimili. 78 παναλαμῶς legitur. Praetore Victorius edidit ἄκος δε παμ- ματαιον ου ἐκρυφ Hanc interpunctionem Schuelgius frustra sustulit correxit domum Oilius. 374. In Florenti τε ante καὶ omissum est. Deinceps libri προβολαις, quod earsonus o Stanteius emendarunt Neinceps libri μελαμππης, quod emendaVi. 377. Flor. Victi πτανον ρνιν Farn ex riclinii conjectura ovo τιν ορνιν ReetP
380. libri ἐπωτροφω τῶνδε. Ipse τονδε.38a. Florent 4 δομον Farnes. εἰ ἀκω. Deinceps τῶν pro τον, quod in artius legitur, Flor. Vict. 384. Farnos. ἐν ξενέαν. In V. 385N κλοπαῖσι, quod Stanteius corrigendum Viderat. Farn praebet, contra κλοπαῖς F r. Victi 387. Libri τε καὶ post Ioni ιους habent omisso θ' ante nuria f. Rectu H. L. Afirens ut versus antistrophicus indicat 388. Farn. Fici βέβακεν Flor. β em 390 palor nou δ' ἀνέστενον. Reci Farnes 391. Libri τόδ' Recto Hermannus.
492. In Flor. δῶμα semel omissum es Falluntur in eo interpretes omnes, quod totam quae sequitur orationem usquo ad 400 vatibus tribuunt quibus tantummodo proxime sequentia concedi possunta Trojanos vates hoc loco induci intollexit primus omnium G. elcherus.
494 Libri πόρεστι σιγῶς ἄτιμος ἀλοiδορα ἄδιμος ἀφεμένων ἰδεD. Haec eorrexi ut potui. Ac primum quidem nemo dubitabit, quin σιγὰς ἀθυμοις ἀλοιδορανς conjiciens
ineptam istam lectionem ἀτιμους, quam ceteri omnes reservarunt, me jure sustulerim. On-jungit autem poeta hic σιγὰς ἀθυμους ἀλοιδορους, u alibi saepissime similis notionis bini copulantur adjectivi ut supra ἀκέλευστος, ἄμισθος ἀοιδά et ζηροῖς κλοτοτοις οι μασιν,
similia. o do ἀπέστως ἀφειμένων, quod ad Menelaum conjugem ab Helena derelici uni pertinoi dubius sum; ita enim proprio significatu Verbum ἀφέημι adhibetur. Praetor nocessitatoni ocontiorem adducam testem, qui memorabili loco rem confirmat, autum apostolum προς Κορινθίους VII. 2. εἴ τις ἀδελφὰς γυναικα εχει ἄπιστον καὶ αυτη συνευδοκεῖ οἰκειν με αυτου, μη ἀφιέτω υτην. καὶ γυ γ ῆτις εχε ἄνδρα ἄπιστον καὶ Ουτος συνευδοκε μῶν ιετ αυτῆς, μη ἀφιέτω ον ἄνδρα. 396. Flor. περ πυντέας. Recte Farn. περποντὶς Deinde libri φάσμα δοξει. quidem scripsi φάσι Doξεν. Fortasse tamen cum . eilio δε in versu antistrophie pro γουν recepto hic δοκε legendum erit vel etiam pro παρεω poetam Supra scripsisso aliquis cr0
403. Libri μάταν γαρ εο - ἐσθλά τις δοκῶ ορει. mas correxi. 406. Libri πτεροῖς παδοῖς. mendurunt Obraeus et Frangius. 407. Libri ἐς ἔστως. Recte ossius atqus Stanteius ἐφεστέους. Ita otiati Eurip. Rhos 201 d. Κlichii scribendum est, ubi libri ἐφέστιος legunt uno A. excepto, qui ἐμέστως
409. Libri, παν δ' ἀφ Ἐλλάδος ἄως. Recte, ut videtur Frangius δ' - Ελλανος
αεις, nisi cum Hermanno mavis δ' fi Ἐλλανιδος γῆ. 410. Libri συνορμένοις, quod leniter correxi ut Versus strophicus indicati sindolibri H σικαρδιος. Ipso crediderim ab Aeschylo prosectam Sse πένθειαν δεν ξικάρδιον, quas quodammodo λπαῖς κατακανέοις, ut Herod. VII. 1l. 6 dicit homines vulnerati ari modo fetum est πλήξιππος. 1 l. Libri δομων ἐκόστου πρέπει Ipse facito crediderim Aeschylum scripsisso 'κποε - vix enim δομων ἔκ του πρέπει pro ἐκ δοριων κόστου πρεπε diei potestilla Libri ους μεν omisso τις, quod orsonus addidit. 414. libri δομους εἰσαφικνεῖται Recte Hermannus et Orionus. Νovam Agamemnonis oditionem in lucem emissuro inihi non absonum idobatur hoc
reconsionis specimen praemittor . Volui autem his PotiεSimum ostendere quantopere subulastiamnunc mendis erroribusque scatea Alios plurimos errores ubivis Oprehendi, quorum omendationes nonnunquam per librariorum sordes pellucenti am unum Husmodi OxonapIomni par diverbio petitum astorum. Loguntur .v. 1629. 1630 in Florentino ita: στείχετε δ' οἱ γεροιτε προ δομους πεπρωμενους τουσδεnριν παθεῖ ρξαντες καιρον χρῆν τα δ' ς ἐπραξαμεν. Ex coloris libris has adnotantur scripturae: πρὶν παθεῖν. ρξαντα καιρον Veneti Farii.
Victi ias omondandi ansam dare oboban Aeschylus procul dubio scripsit: στεῖχε καὶ συ χοἰ γεροντες προς δομους πεπρωμένους, πρὶν παθεῖν ρξαντε χαιρειν χρῆν τάδ δευς ἐπραξ'ιεν.
Atquo priorem versum anto me Hermannus et Frangius emendarunt, nemo autona quod
mireris hucusque alterius pristinam inVenit scripturam.
19쪽
quod in unoquoque praecellens utque eximium erati Scribebam a. d. VIII Idus Augustas MDCCCLX
Themata nu den latrinistam Atis Edim De Philippi Medonia virtuti, et vitiis. Inm virtvii nulla est via. 3 Oratio Tacito metore hiat. U. 7 sq. a Muciano apud Vespasianum habita amplifleetur. 4 De Patroeli ingenio et moribus Quibus de ausis ab antiquis populis oloniae in deductae, quiqua
20쪽
Thaemata a de latriniacten unarem Ciceronis vita et meritis. 2 Bellum Trojanum summa- tun narratur. 3 Praemissa Xenophontis vita breviter exponuntur ea, quae memorabit. I, I contra Socratis accusatores disputata sunt. 4 Croesus, rex Lydorem. 5 Si diligenter, quid Mithridates potuerit et quid effecerit et qui vir fuerit, consideraris, omnibus regibus, quibuscum populus Romanus bellum gessit hunc regem antepones Cic. Pro Muren. c. v. 6 a Moeros. De rerum rusticarum obieetamentis Clas- senarbeit . 7 C. Sallusti Crispi, quae vita fuerit, quos Iibros seripserit, quae denique praelatus sit ei libro, qui est de conjuratione Catilinaria, enarratur atque explicatur. 8 Quibus maxime rebus factum sit, ut mores Romanorum depravarentur, exponatur. 3 Principatum Graeeiae quae civitates deinceps quibusque rebus adeptae sunt Classenarbeit Io Quibus artibus et partum et auctum sit imperium Romanum.