장음표시 사용
11쪽
qua poeta venustiSSimus tantum voluptatis et percipit et praebet, ut totius carminis summam esse amidarum laudent appareat. Discrimon igitur inter carmen timum ut sextum in eo est, qu0d in illo ludi, in hoc perSona geSiae et gen ejus praedicatur; quare in illius initio p0eta dicere potuit:
str δ' 'ολυμπίας Φωνα φερτερον αυδασομεν, hic jure suo quaerit si δ'ελ μῖν υλυμπιονικας,
.uibus in verbis id mihi invenisse vide0r, quo vera interpretati DXordii nitatur. Nam eum prinio nibiguus fluctuarini utruni sersum d intuens hymnum un0nis quaSi vestibulum festi die judicarem, an Sententiae, quam Supra indicaVi eorum Stipularer, qui carmen aedes, ipsa initii veri a collinina aurea esse volunt, Verba illa ad has c0gitatione me duxerunt Incipit 00ta iis vortiis initium splendidum faciamus, velut Si aede fulgente veStibulo orneurus. Quod Si pergit: εἰ δ' ει' si εν si πιονικα etc. qui QSt, quin in hi verbis hanc cogitati0nem latere Suntiat si is, qui cludundu est, cui tunquam aedes eae fruimus, tali Sit, qualis AgeSias est, e magis illud d0 0Stibulo praeclaro praeceptum adhibendum St, atque cantu quidem ille pergit, quam p0test heri plini canendus, cum Sit illi cantu non dignus et rati κεν νυχοινιι νον κεῖνος νι ρ:). Duo igitur Sunt, quae ei licere poeta in animo habet, primum ut artificem imitetur et 0 ut quam splendidissim faciat. Cum autem Dieminerimu ea, quae Supra de amidarum laude disputavi uius non difficile erit intellectu, quid p0eta Sibi voluerit naua amidarum laudi AgeSiae laudem tanquam vestibulum adjungit, ut haec prinio loco coll0cata velut antica par t0 tum carmen insigni luce perfundat. Id quam onusto Pindarii essedit quamque graViter Praeclare pr0feci est Xcogitatum, qu0d Agesiam alterum Aniphiarauiu 0minat lumen, ut illum Adra Sti exercitus et ipsum Syracusarum ut antidarum gentis Qv quid p0tuit inveniri insignius Neque eam vulgarem
laudem p00ta ulmi usse laudaturus et aliquatenti Se in laudando modum Xc SSisse, certen0va e luathim in pinicio conscribend0 ratiune Sum 8Se, ipse indicat, cum e verbis ejus facile colligamus uni non Pluturo puta ViSSe, qui it Sum Vituli erunt. Vel Su enim 9 sq. dicit,p0Siqua ili Age, iae uuioniblii arnu comparationem ad finem perduxit:
Quibus verbis p00ta videtur niagnum e et uda aliquid l0cutum Sse aperte confiteri. Audax illud quale sit quosque audacia illa flendere p0tuerit, nunc Si explicandum. Ne do invidia dicam aliorum p00tarum tot Pindari carminibu caStigata eorum, quo ipsa Pindari vis p00tica ut stimulus pungebat, insigne illud et audacter dictum de Agesiae uiri Amphiara similitudin nonne uni alterive audi sentium nimium videri potuit Eone pertineat qu0d 0eta affirmat e minini esse rixosum et jurejurando illud contendere Θ Nonne ut Agesiae laudem nimis exaggurare ita de Amphiarai dignitatu decerpere p0eta a n0nnullis p0tuit dici γ
12쪽
Contra hos poeta rem extra dubitationem et c0ntentionem p0sitam esse dicit, Sicut etiam Hermanno est visum. Sed inest mea sententia et hoc hemant omnes licet, dicam quod sentio: quamquam non Sum rixosu et omnem litem evitare studeo, hoc tamen, quod rixam mihi moturum jamjam video, non p0SSum Supprimere.
At aliter qu0que hic l0cus explicari potest. Nam si statuimus p0etam illis verbis se ab offensionis culpa liberare voluisse cum nemini Se injuria inferre velle diceret, non absonum est hanc excusati0nem propter Hieronem Syracusarum regem factam judicare, quippe qui cum et ipse sortis esset et trium de0rum sacerdos, lacile eo duci p0tuerit, ut eximiam illam Agesiae laudem in malam partem acciperet; ad quam sententiam stabiliendam etiam illud aliquis
proferre possit, qu0d in tertia carminis parte versu 95 Hieronis laus in sacerdotiis enumerandis potissimum verSatur. Atque etiam magis illa excusatione opu erat, Si eadem, qua AgeSiam Olympiade Hieronem Olympia vicisse constaret, quod sunt qui SuSpicentur. Restat ut de tertia, quam jam proponam, explicandi ratione pauca dicam. VidemuS poetam versu 90 magni sua interesse profiteri, ut illud Boseotorum de Sue opprobrium effugiat. Hoc autem quamquam proprie cadit in B 0eotorum adipale quoddam dicendi genus tamen cum meminerimus Pindarum quondam admonente Corinna, quod carminibus fabula mythicas non immisceret, in c0ntrarium vitium cecidisse et eidem se vituperi obnoxium reddidisse, quod alio tempore in cortamine Corinnae obtrusit, suis B0eoticae quidni de agresti et inconcinno mythorum S hunc jocum intelligamus 3 Quid, si indarum adVer Sus eo Se Vertentem, qui tali imagine mythica statim in initio uti inscitum et pingue appellabant, ad illam se licentiam animo suo putemus dicere impulsum Ab hoc l0c fortasse non alienum est conferre Nem IX, 49
Nem. VI, 30 et Nem VII, 50, quibus l0cis audacter se loqui p00ta affirmat, et imprimis Nem. VIII, 20, quo loco p0eta, p0stquam paullulum in cursu Substitit ut magnum aliquid
dicturuS πολλὰ γαρ inquit, πολλα λελεκται νεαρα δ' ἐξευροντα δόμεν βασανω ἐς ελεγχον απας κίνδυνος οφον δὲ oro φθονεροχιν. Non admodum diversa videtur ejus loci, de quo agimuS, ratio, Si Statuimu poetam, cum aliter Agesiam laudare potuerit, audaci usum Sse ratione et ab invidia non prorSu aliena. Quoniam autem Pindarus identidem animum s ad canendum impellere 9vμὼς oretis ει , MuSa8 contra carmini bene formando praeesse dieit, inveniundi igitur, ut ita dicam, illum auctorem,
has disp0nendi et el0quendi facit cum h0 loco Musas dicat 0rmissuras esse, ut gestam tali modo praedicet, nonne hoc ita intellegi potest, ut 0eta Musas ipsi indulgentus rationem suam, quae tantum ad Drmam pinicii pertineat, vict0ri dico cum Amphiara c0mparati0nem, probaturas et sustin Boeoticam a se defensuras esse c0ntendat At ne quis illam imaginem longius ab exordi abesse dicat, quam quae p08sit esse ejus ipsius pars et tanquam vestibuli summus splend0r tantum abest, ut iis, quae antecedunt, interpositis nexus verb0rum turbetur, ut ea laudem velut per a adus ad Summum fastigium perducant.
13쪽
Aggredimur nunc ad eana quaestionem, quid de difficillimae hujus carminis parte inde aversu l usque ad Versum 9 judicandum censeamus, ante omnia, qui sint ταῖροι illi et Adiapas habendi. Nu0d 0 nimis difficile est dijudicare, cum animum adverteris ad Versum T
74 opponuntur invidi. Tui sententiae non obstant ea; quae pauli post in universum dicta ad laudem augendam addita sunt:
quibus fer hoc inest et eo minus στοι illi tibi invidunt, cum omnino ab i0minibus ea, quae periculis et laboribus comparata sunt, laude digna duci soleant. Conferas etiam verSum 99, quo Hiero cantorum turbam e patria Arcadia in patriam Syracusas revertentem benigne excipere jubetur. Ἀστοι igitur illi sunt gentilicii gesta e Jamidarum gente qui et Syracusis et Stymphali, unde gens erat oriunda, d0mum habebant, amici, c0mit 'S, nec 'SSari Victoris, qui cum alii h0minos invidia capiantur v. 4), invidia in geSiae victoria carent ανθονοι .Aeneam autem cum Hariungi persuasum habeo et ipsum e Jamidis fuisse, qui chorum instruxerit, quamquam num hoc munero Semp0 functu Sit in dubio relinquo. Neque enim chori magistrum pecunia conductum eum cum Sch0lia Sta dixerim, et cur hymni auctorem eum nolim putare ex iis, quae dehinc disputabo, apparebit. Quaeritur enim, quod sit imperativi οτρυνον νυν ταιρον Subj0ctum. Secundum Vulgarem int0rpretum Sententiam Aeneas est is. qui socios a poeta jubetur ad canondum incitare, neque contra naturam est h0 Statuere. At cum c0nsideramuS, qualia en 'ae illi in Versibus, qui inSequuntur, app0Sitive, ut ita dicam, attribuantur: ἐσσὶ γαρ αγγελος ορθοc ηυκόμων σκυτάλα Μοισαν, γλυκυς κρατὴρ γα φθέγκτων
non poterimus cum Selimidii nostro non c0nsentire, qui illis imaginibus Aeneam pessime notatum esse intellexit. Rusdem viri doctissimi de hoc loco sententiam cum cognoscerem, non Satis potui sagacitatem, qua Si excogitata, admirari Cotis enim in versu 2 memoratio Schmidtium eo adduxit, ut 0rtamen aliquod Pindar cum ali qu0dam p00ta Stymphali fuisse contenderet, n0 proprium id cum ejusdem carininunt generi p0eta, Sed cum hymni, qui versu 89 momoratur, auctore Aenea. Hanc sem Vir ille dicit Pindaro Stimul fuisse et Aseneae Pindarum ea, quae ad deorum cultum pertinerPnt, canenda libenter c0ncessisse, cum sibi ipse epinicium sumseret canendum. Huc etiam reserendum SSe, qu0d VerSum dicat, Se non osse ad rixam pr0mptum quamquam equidem n0n perSpicio, quid epinici cum hymno sit, ut sit causa rixandi. Quoniam autem indari multum interesse debuerit ut carmen jus ab Aenea et ejus choreulis probaretur, Schmidtius ipsum poetam putat illoS jussiS8 primum hymnum Aoneae canere deinde judicare num Pindarus opprobrium B0e0torum evitet, ipsum poetam dico, nam verba ἐσσὶ γαρ - ἀοιδαν Schmidtius ita intellegit, ut p0etam e et carmen Suum una persona comprehendiSSe, vocativo igitur casu verba σκυταλα Μοισαν et γλυκυς κρατηρ intellegenda arbitretur. Qua in re ideo offendo, quod verba in vocativo p08ita, quae p0etica imagine, ἐσσὶ r&ρ απελος ορθος - Schmidii ratione exornantur, non pr0priae Sunt carmini significationes, sed et ipsa imagines. Praetore autem qui serri potest, quod cum Schmiditu velit epinicium diei festi exordium esse tum demum hymni choreutae de epinici judicare jubentur cum hyninum jam cecinerint
14쪽
Nam judicium n0n 0dem, quo epinicium cantum Sit, temp0re iaciendum fuisse, equidem mihi nullo m0d0 08sum perSuadere. Quid qu0d vocabuli αγγελος et σκυτάλα internuncii cujusdam
notionem inesse exspectamus, cui ut epinicium bene excipiatur et probetur, efficiendum sit, quod, ut taceam de imput Sis ad hymnum canendum ch0reutis, ab ips carmine postulari nequaquam potest γAlium igitur vocativum deSideramus quo is compelletur, cujuS pena poeta implorat ad animos sibi conciliat idos. Quamquam autem iii hac quaeStione a Schmidii Stare nequeo, tamen magnas ei me gratia habere libenter c0nfiteor, quod de certamine quodam cogitationsem in me
primus excitavit; quod quale Sit, nunc liceat proponere. Quaeritur hoc loco imprimis de explicati0ne versuum 2 et 83, de quibus fere quot interpretes tot Sententiae. Ut taceam de scholiis Boeckhius versus in hunc fere ni0dum Vertit videtur ii illi ad linguam esse cos acutestinans et tridula, quae mihi linguam acuat et ad disendum id quod dicturus sum Leitet sub
dulcibus carminis et instrumentorum Sonis: Sel. avia mihi St Mutopa Stynaphalia, Thebes matris meae maior. Quam explicationem indaro indignam Sseratariungi facile concesserim quamquam quod deni in virum eximie de indaro meritum tali modo invectus St, nunquam pr0babo. Quod Iarti ingius ipSe vertit Ich stoli in demonschein dercitus ines charisn VetZstein S, odor nivine unge St 0Schlissen, quod coni parat cum Pyth. I, ST: φενδει ἐπρος-κtiora χώλκενε λωυυειν, id Si Poeta Volui SSet, haud Scio an non δοξαν ἔχω et ιν' κονας, Sed Fάκυνα h. e. r0pter c0telu, aut Grund ines V . Scripturus fuisset. Schmidi ii jam supra vidimus sententiam Bergilius δόξαν εχ et ινώ Drri non p0SSe contendens Scribendum censet δοξαν χωοὶν iri λω00α κονας λιγυρας et Vertit: puta mihi acutam cotem in lingua esse.
d0cuiss0, quanta opini0num divei Sita Sit, et quae mihi in USSu Videatur Sententia, brevi exponere. Pindari consuetudo fert, ut ubis Sacros sibi incitaniciatum SSe dicat ad canΡndum. C0ularas si Olymp. I, 8 υθε dri Divi πίας δ Πολυς tiro Dii νος ιις ιβύλλε et a Go νῶν
summam Similitudinem esse Sed cave pute Pindarum hic de viet 0ria c0gitasse, ut qui talia semper in initi carmini p0Suerit. Versu Si autem proprium epinicium . . laus Agesia et Jamidarunt ad finem Urductum S et reStat, ut 300ta de Se et de l0c0, ubi an 'tur et de canentibus dicat. Quas HS X tra opinicii fine posita cum tractaret, nihil ei magis c0rdi SSe debebat, quam ut carnien Suum pr0baretur eoque id magis, quod Stymphali Arcadiae in ppido, victoria culcbrabatur, qua in regi0ne furta SSe tum prinium Pindari h0rus exhibebatur. 6 ubi placere Pindari hubani mirum qitantum intererat. Intere debat igitur inter B000 tu iucum toto p0pul suo apud Graeco male udient om et Arcadiam cantibus minime destitutam certati quaedam, cui ut Optatum eventum daret, neque a se neque ab Aenea neque ab ulli h0mine. Sed tantum a numine, persona divina impetrare poterat. Cujus cum auxilium
15쪽
inapi0randum SSet Pindarus, quamquam exspectamus in extr0m carmine, quo re qu0damm0do extraneae tractantur, eum tenui dictionis genere uti tamen mira vi poetica elatus etiamtum
evolat nequ0 ad id solo nuncinis illius, Metopae conciliandi studio adductus, sed etiam pietate commotus ne matre hebes ipsius matris, indignus videatur. Duo igitur Sunt, quae Pindarum abs0lutis victoris et amissarum laudibus maxime movent, primum illa cum Arendia in po0si aemulatio qua astinuat linguam ibi tamquam cote stridula acui et excitari ad dulces cantus, qua imagine prorsus sinii litor utitur in carmino Isth. V versus 3 ad indicandum cort0runa tominutu in iisdem studiis certamen deinde pr0pinquitatis quae ibi
sit cum Metopa, Arcadiae rivulo, recordatus eam sibi benevolam et carmini faventum reddere studet laudem ei non invidens. Nam quod dicit: GGὶ γαρ ἔγγε- ορ Ioc, κροταλα Μοισαν γλ κυς κραrrho γας γεγκτυλν οιδαν. a 'c nania ad Metopam Oferenda videntur; quorum prinnam et Secundum ad interpreti et internuncii mnus, tertiunt, quod on in in inscite de homine et persona Surpatum esset, ad Arcadiam cantibus florentem pertino et ad lantem illum aqua Sua 00tam in Spirantem aeque ac Pindarus Theb0 aquam e biboru dicit. Verbum πιοιιαι enim jam r0pterea futuri notionem n0n poteS habere, quia poeta soli gestae non comptiuibus recis αι rem carmen Scripturus est. Cujus autem auxilium p0eta potius implorare lioterat quani a Viae Mutuliae quae quidem res a n0Stro Sen Si abhorrPt, gra 'co poetae Staptissima. Cum ergkio igitur ut fiat μαερυμάιωρ μή Direyctia Vocativus, in versu 15 verbum rικτεν 0rriga in Gκzεc et omnia plana fient. Omnia quae do hoc loco disputo. prius jam inveni, quam illiu viri d0cti perSpexeram Sentun tialia, cuju conSen Su gaviSuSquod eo hi Voluptati e mea interpretatione cepi, quis est, quin mihi c0ndon ut 3Jam de iis erit di Sputandum, quae poeta a Met0pa avia impotrare studet Tria haec sunt: primum ut Aenea 3 0dale ad hymnum in unonis honorem canendum incitui, alterum ut impellat eo γνω iret αρχαιοι ονειδος λαθω ν λογοι εἰ εDγομεν - Bo ricti υν, tertium ut Hier0nis et Syracusarum menti0nem interp0nat. Qu0rum primum ab epinicio prorS alienum, tertium e0mitati et amicitiae St, eum alterum totam vim c0ntineat, nam hoc ante omnia Pindarus a SSequi Studet, ut placeat. In quo offendit, qu0d solum ch0rum Metopa jubetur impellere, ut judicet cum verbo γνωνα hic n0 insit notio manifestum faciendi, ut B0eckhi visum est. Sed nulla alia vis atque c0gliriscendi Sive dijudicandi et ab omnibus se qui audiebant, probari p0etam Voluisse putemus. Sed vera hujus 90etae intelligentia non raro eo difficilis fit quod, qu0modo homines chori cantibus moti et affecti Sint. 0bis repraesentari et cogitatione assequi n0n facile possumus, cuin re Sit a n0Stra aetate admodum aliena. Quod cadit in omnes eo locos, quibus poeta de se ipso l0quitur, ubi totum effectum et tanquam curSum carmini, utaVeri minui, neque minia in e0S, ubi h0reutis, ut in Olympico sexto,
praec0pta dantur. Qu0dsi hic per chorum Hier0ni mentio fit et ea ipsa verba, quibus haec adhortatio inest: εἰπὼν μεμνῆσθαι, idem ille ch0rus canit, qua h0 putaremus esse in audientes vi, nisi illos statueremus in ch0ri cantu tam defix0 haesisse et tantopere idem cum eo sensisse, ut quemadmodum ad chorum ita ad Se hanc adhortationem referrent Quae res fortaSSe in e causam habet, quod n0Stra aetati homine tota sentiendi et cogitandi ratione max opere disserunt ab antiquitatis h0minibus, qui SenSi plus valebant quam ratione et Sicut puerilis aetas naturam Sequentes iis, quae Semiserebant facilius commovebantur cum n0strorum sit hominum ad omnia rationis leges flerre et cogitaro, ubi illi sentie bant. Accedit quod
16쪽
Graecorum choru a 08tra con Suetudine prorsus abh0rret, quem Sacris tenaporibus sereservientem, quibus animi facilius movebantur, tali puto in Graecos fuiSSe vi, quenaadmodum nunc quoque animus intranti templum alius fit et inter preces sacrasque cerinionias tanta religione persunditur, ut sacerdoti Verba e Su quiSque animo deprompta et pro se dicta existimet occidit igitur, ut mnes tanquam in unam per80nam c0alescant et sui quisque oblitus, quod in alium pertinet, in Se dictum putet, Sive ut Vernacula lingua utar Das Mitteibare iri urimittet bar emplanden. - Quod m0do dixi verb0 μεμνtio θαι adh0rtationem inesse, ne mireriS, pauca de illo loco addenda videntur. Quamquam enim primo intutu dubitari potest utrum p0etae an chori Sit Hieronis memini88e, Hariungi ii vero neutram harum sententiarum pr0bans pro imperativo πὰν legi Vult indicativum εἶπον et vertit icti sagie, ga de Austrag Sich de Hiero Zu orinnern Sel intorii unci Aeneae prinium artungio non poS8um SSentiri, cum poetam, qui modo ad praecipiendum velut ad praesentem Aeneam se vortens dirocia jubendi forma, imperativo dico et ρννον, Sus Sit, pauli p0St 0gitatione in praeteritum tempus relapsum ita de Aenea locutum esse, quasi i ab pS rem0tu e loco, quo
mandata i xigenda erant, Versaretur, mihi persuadere n0n 08Sim neque Si intellexeris, ad impellend08 h0reutas internuncium recte adhiberi, ad indicandum memorem poetae animum eo non pu fuiSSe, praeterea BOS XSpectare, quemadmodum imperativuS τρυνον Sic ad chorum sit referenduS, ut per eum aliquid fiat, etiam imperativo ειπον parem Vim ineSSe,
denique eos rectiSSime adm0neri, ut regis memores Sint, qui senigne velint ab illo exeipi haec, inquam, Si deliberaVeris, ad chorum et 1 μνασθαι referre non jam dubitabis. Quoniam Supra Xp0Suimu8, quomodo ea, quae de Hierone dicta Sunt, quamquam ad solum chorum pertinoant, tamen animorum quadam imaginatione ab mnibus, qui audiebant, in se relata putemuS, pari modo etiam alterum illud, cognoscere, num Boeotorum vitium in Pindarum cadat audientium fuisse probabile est. Quo cum adjicimus choreutas tuisse n0biles amicos, aequi judicii vir0S, 0Silem Drtasse b0nam partem rcades, quibus ipSi placere poetae magnopere intererat, eo minus offensi0nis locus habebit. Sin autem, Sicut Schmidii visum est, chorum illum n0n epinicii et hymni Aeneae SSe en SPRS, non tam quid choreutae, quam quid ipse enea judicaturus esset, Pindari interfuisse arbitror, praeterquam quod in curtamine non alterutrius certantium neque ch0reutarum, Sed aliorum judicium est. Praeterea quamquam utriuSque infinitivorum, qui a Verbo οτρυνον pendent, eadem ratio St, tamen dubit an non ad alterum n0va illius imperativi notio sit mente addenda. Cum enim ad priuium infinitivum Simplicem vim habeat impellendi, in altero tale quid postulo: metopa, favorem tuum et pietatem erga nepotem ostende des verum judicium, ac sine ira et studio judicent, animos eorum istos et prompto redde ad vereorι dicandum, tu enim hanc animorum regendorum facultatem habes, tu ustuc ορθος e internuncius et suavitatem carmini meo addere I,0te γλυκυς κρατ ρ), quare me et carmen meum tibi libenter committo.
Dixerit quispiam quid omnino prius illud imperium cum altero habet commune ille hymnus in unonem quid sibi vult, cum Metopa imploretur, ut anim0s faventes faciat Cur Juno Parthenia potissimum cani jubeatur, omnin0 0n apparet, ide0que de Mercurio Parthenio in jus locum supponendo aliquamdiu cogitavi, ita ut pr0' Ηραν scriberetur Miticii , simulacrum illi deo ad rivulum Partheniam in Pisaeorum regi0ne fuisse suspicatus. Id si recte secissem, aptissimum fuisset Mercurium gentis autorem et ipsius victoriae auct0rem hymno celebraru
17쪽
eoque facto a Pindaro, qui postquam cantatus esset, tempus fuisset de Pindaro poeta judicandinum esset laudandus. Sed nimiae hoc audaciae esse cum viderem, hac mutatione abstinui et Junoni illum honorem non invidens idem alia ratione assequi Sum conatus. Τotum enim carmen ita est c0mpositum, ut ipsa Agesiae et amidarum laus versu l, sicut supra jam indicavi, confecta videatur. Deinde sequitur poetae cum Arcadia arcta neceSSitaS, quae cauSa St, ut poeta Se placiturum esse speret, deinde Hieronis et Syracusarum et Secundae chori actionis mentio, tum adjuncta est de duplici choreularum patria indicatio, postremo Neptunus invocatur, ut prosperum reditum faciat. Quae omnia alio Spectare atque ipsum epinicium, facile perspicimus. Quae cum ita sint, quid obstat, quominus hanc poetae cogitati0nem fuiSSe putemus: quod meum erat, praeStit h. e. laudem absolvi, nunc gestae est cum amicis majorum vestigia sequentem de08 ill0rum m0re venerari, ad quod Met0pa incitet, de me judicare, Hieronis memorem esse γ Quidni statuamus, etiam alterius carminis a Pindaro fieri mentionem et praeter hoc epinicium hymnum, n0 cur quam ob rem et cujus dei in honorem, a Pindaro c0DScriptum choro fuisse canendum Utroque tum carmine cantato, qu0niam nulla de reci tum est ante finem judicare Metopae erat animos audientium maxime Arcadum ita flectere et moderari, ut incorrupte et sine cupiditate animis conciperent neque laudare recusarent, Siquidem a Pindaro Τhebano confutata erat iniqua Boeotorum fama. Denique quid de versibus inde a versu centesimo usque ad versum centesimum tertium
judicandum putem, paucis libet exponere. Verba haec unt:
τωνδε κεινων τε κλυτὰν αισαν παρεχοι φιλέων.
Sunt qui his verbis p00tani significare putent, epinicium bis cantum iri, Stymphali et Syracusis,
quo etiam magis p0eta poSSit carmini suo bonum eventum sperare, quemadmodum ea naris intempestate Sit tuti0r, quae duabus ancori teneatur. Cui explicationi id favere videtur, quod paucis versibus ante Hiero c0missationem Syracusa proficiscentem benigne excipere jubetur, neque per se illa sententia est improbanda; Sed cum ea conSideramus, quae versu qui proxime antecedit de duplici gestae et comitum patria dicta Sunt, et Pindarum proximo versu utrisque h. e. Stynaphaliis et SyracuSani pro- Speram fortunam optare videmus, nonne Verborum ordinem turbaremus. Si illam Sententiam Sequente Pindarum Spem Fuam mediam interposuisse diceremus Quid quod poetam vitio non liberum judicaremus, quasi in indicanda spe sua fuerit nimius, qu0niam versu 90 et in fine carminiS: ἐμω δ' υμνων αεξ ευτερπες νθ o Satis Si in illa re versatus Quare illam de duabus anc0ri imaginem n0n possumus non ad Sortem eorum referre, qui et Stymphali et Syracusis domum et civitatem habebant.
18쪽
Ex mibus iis Pindari carminibus, in quibus interpretandis viri d0cti laborant, carmen Pythicum secundum haud scio an sit dissicillimum. Quam difficultatem maxime in eo positam
esse arbitror, qu0 quomodo altera pars inde a Versu 2, quae prim obtutu novum videtur carmen SSe et per Se abSolutum, cum pri0ri parte c0haereat, n0n facile perspicitur. Longum est et extra angustos hujus opusculi fines p0Situm exp0nere, quid cuique virorum doctorum de hoc carmine Sit visum quare mihi ignoScas, quaeso, quod statim de ipsa re, de qua mihi disserere pr0p0Sui, verba faciam, de ea Sententia dico, quae totum carmen c0mplectatur, ad quamque Singulae partes, ut recte intellegantur, Sint revocandae. In quo, quoniam modo dixidua partes carmini Statui posse, primum an quirendum videtur, quid sit inter eas medium interpositum, qu0d ea conjungat et utrique p0SSit lucem praebere. Atque prima quidem pars maxime in Ixionis fabula versatur, altera tota de calumniatoribus et obtrectatoribus invidis est atque malignis, media interposita est Hieronis laus quae quom0do cum iiS, quae antecedunt, conjuncta videatur nunc erit explicandum.
Postquam Pindarus Ixi0nis tabulam ad nem perduxit dicit versibus 5 sqq. nihil esse, quod deus non p08Sit assequi, qui et aquilam et delphinum velocitate praevertat et superbos dejiciat, alio contra optima fortuna impertiat. Quibus verbis poeta transitum facit a sabula
ad res praeSenteS, alioquin ineptissimus esset. Illam enim Pindarus dicit dei 0testatem, quae Ixionem exquisiti Suppliciis affecerit, suo quoque temp0re insolentiam confringere et fore, ut otiam in iis rebus aleat, quae ad Hier0nem pertineant; nam ad ipsum Pindarum illam insolentiam cierendam esse non facile possum mihi persuadere. At, pergit, mihi caVendum St, ne in invidiam incidam eorum, qu0 me offensurum verisimile est, si de inS0lenti illo, qui nanc exstitit, plura dicere velim quare hanc rem missam facio. In80lens autem ille quis est Nedicam Pindaro poeta urbano indignum esse Hieronem tali modo ab insolentia revocare, aliis compluribus rebus eo adducor, ut ea, quae de Ixione dicta sunt, alio Spectare contendam; nam si indarum illud sibi proposuisse statueremus, qua rati0ne laudem Hieronis imprimis verba versus 66 βουλαὶ δὲ πρεσβυτεραι etc. illis tantum non conviciis convenire, et quae de beneficii grato animo reserendis in initio carminis p0sita sunt, quemnam ad finem illa dicta esse putaremus Nam neque Cinyrae et Virginum Zephyriarum mentionem sine certo c0BSilio a poeta carmini innexa esse arbitror, neque nihil esse, quod Ixion hominibus ingrati animi exemplum esse tam diserte dicitur versu i 'Iξίονα φαντὶ ταντα βροτοῖς λήγειν - τον
19쪽
Postquam igitur praeclara illa virtus duobus exempli illustrata est, iis opponitur velut ad terrorem hominum ingrati et insolentis amentia, Ixionis, quocum pom aliquem comparaturuS, qui ab Hieronis fido et amicitia defecerat, subito se coercet, cum odium se fugere velle dicat. Ροlygeti hic cum Hierone fratre simultatem poetae ante oculos obversatam esSe et odium Theronis, apud quem et poeta et olygelus tum gratia multum valebant, indarum voluisse declinare Si cense8, equidem n0n impedio, quamquam pro certo hoc affirmare nolo. Poeta igitur n0 modo non est rusticus, Sed ne in inimicos quidem Hieronis convicia aperte conjicere vult in quo eum multo etiam elegantiorem judicabimus si eum non aliorum hominunt et sui commodi rationem habuisse, sed propter animum suum aequum et conviciandi insuetum amplius maledicere noluisse statuamus. Secundum vulgarem interpretationem verba versus 56: δπλουτεῖν δὲ vi τυχα ποτμον Gog ως αριστον opponuntur iis, quae de Archilocho modo dicta erant, et in versura verba ἐν ἀμαχανία Vertuntur: in paupertate. Sed praeter quam quodp0eta indignum est pr0pter paupertatis metum conviciari n0n velle, me judicio verba Hii ὁ χρεοὶ, - Παινόμενον velut in parenthesi interp0sita Sunt, ita ut verba ἐτεροισι δἐ κιδος ζραον παρεδω excipiantur VerbiS: το πλουτεῖν δά etc., et haec Sit Sententia h0mines vani et insolente a diis perduntur, alii gratia deorum valent, et id quod optimum homini a deo dari potest, sapientia est divitiis Sive rebus Secundis adjuncta hac tu Hiero, frueris, te igitur
Jam de altera parte erit disputandum, quam sua causa poeta adjunxiSSe videtur, Sed ita ut arcte cum priori cohaereat, et cujus Summa ea est, ut SuSurronum et obtrectatorum, qui Hieronem a p0eta abalienare studebant, impr0bitas atque imprudentia vana et ipsis noxia castigetur; ad qu0d qu0niam Pindarus hic de Sapientia Hieronis loquitur, occasio data est
P00ta igitur apisentiae esse contendit adulati0nibus et delati0nibus n0 m0veri, sed de se
quemque et de una quaque re ipsum judicare. Tali S inquit, inier0, erga me is, qualem hucusque te praebuisti, c0gnita tua ind0le et b0nam naturam Secutus synos L ἐσσὶ μαθων). Calumniaturibus te et adulatoribus esse circumdatum non ignoro, Sed sicut Saxum in mari et tanquam alter Rhadamanthus illabefactus e0rum machinati0nibus obstabis, certe hoc Sapientiae tuae est cum Scias et eum, qui aduletur, et apud quem aduletur, nihil nisi malum ex hac fallacia capere olere. Jam Pindarus in malignum illud et pravum obtrectat0rum genus invehituro primum quidem dicit nihil eo fraudibus Suis a8Sequi, quamvis sint astuti, et perversa pugnandi ratione uti, cum ευθυγλωσσοι SSe debeant et Sicut Pindarus aperti aut amici aut inimici, qu0d si faciant, ubique eos usui futur08. Praeterea autem invido illos cum diis contendere qui s0rt08 0minum distribuant, cum eorum p0teStatem n0 agn0Scant et aequo tu appetant, quo fiat, ut ipsi sibi vulnera in pectora instigant, cum Satius Sit, jugum impositum aequo animo ferre. Quod autem poeta verS 89 dicit: ἀλZ ουδ ταντα νοον ἰαίνει φθονερων, primum invid08 0sdem esse puto atque e0s, qui obtrectant, deinde V0cabul ταυτα 0n ea res contineri censeo, qua invidis fortuna contigerunt, Sed id qu0d 0d dictum est, penes de0s esse hominum Drtunani verbum αίνει autem non habet vim delectandi, Sed mitigandi, deleniendi, sanandi. Quodsi illi imprudentes indarum audirent, c0ntenti essent Sorte sua, neque quae ferenda
essent ferre recusarent, neque cum diis litigantes invidia ipsi carperentur. Quibus dictis poeta carmen concludit orans, ut inimicorum doli irriti fiant ibique liceat sicut antea bonorum gratia
20쪽
uti. Quoniam autem Hieronem ex bonorum, quos indarus dicit, numero fuisse probabile est, quia plerumque finem carminum ad eum potissimum spectare videmus, cui Scripta sunt, in fine carminis eo revertitur, unde altera pars incipit ne Hiero fraudibus se decipi patiatur. In quo mihi poeta eo videtur urbanior esse, quod et Hieronis se prudentia adeo confidere indicat, ut eum ab ipso abalienari posse ne cogitare quidem videatur, et inimicorum dolis tam intactum se praebet, ut eum imprudentiae et invidiae eorum paene misereat quo fit, ut iis suadeat, si illa mala effugere velint, ipSius exemplum sequantur, honesti sint et sua Sorte contenti. Jam ut brevi complectar, quae sit sententia totius carminis, sapientiam dico Hieronis
oppositam esse imprudentiae primum Ixionis, qui fortuna obcaecatus ultro in perniciem irruit, et alicujus insolentis, cujus Ixion exemplum est. deinde delatorum et obtrectatorum, qui sua invidia pectus sibi dilacerant. Ἀtque cum in priori parte poeta Ixionis sabula sit usus, mediam 'interposuerit, ut Hieronis sapientiam laude majorem praedicaret, ejus cum Rhadamantho similitudinem, delatores illos et invidas, utpote genus malignum et detestabile, satis habet cum simus et vulpibus c0mponere.