De libro Peri physios anthropou pseudippocrateo [microform]

11쪽

sani sint necesse est aestate, dum pituita, quae causa erat 0rbi, nihil valet. Eodem modo res s habet aestate et hieme ἡ χοληωειρεται . . . . του θερεος i. e. bilis flava p. 48, 5 η τε χολη φυ- χομένη i. e. hieme ολίγη γίνεται 48, 15), vere et autumno του ἐῆρος . . . τὰ 4 Isin αυξεται 46, 16 γ του χε θέρεος ἰσχυε ετι 48, 5:του δὲ φθινοπωρου ἐλαχιστον γίνεται 48 6 48, 13 , autumn et Vere 1 ὁ μελαινα χολὴ του φθινοπωρου ἰσχυροτατη ἐστί 48, 13:η τε ρολὴ νυχοιιένη λίγη γίνεται του χειμωνος 48, 15 minimam habet vim vere). Itaque caput octavum, quantum quidem eius contemplati sumus, cum prioribus est coniungendum. Sed inter duo illa enuntiata leguntur haec verba: σα μὴ ν περιο ὁ ω ν μερέων ἀπαλλασσεται ' τὴν ὁ περίοδον αυτις φρασω των μερέων. Quod hi promittitur, nusquam legimus. Itaque integrum non esse librum Ermerinsius statuit II p. XLIII sit Littreus adnotat nescire sese,

ubi auct0r, qua polliceatur, solverit VI p. 514. 15). Atqui verba

et salso stant loco, nam non ad duo anni tempora modo sed ad omnia pertinere illa voluisse auctorem apparet, et doctrinae, quae anni temporibus morbos fiori mutari intoriro docet, plano, quod dierum periodum praedicant, contradicunt. Quibus de causis delenda ea esse quis est qui neget Fieri autem potuisse, ut inculcarentur, altera interpolatione probatur multo evidentior quaeque locum, ubi prior illa rectius legitur, obtinet. Verba die0, quae genuina supra tractata subsequuntur ora ὁ αντας ρας ταυra υπερβάλλ9 νοσημα, εἰδέναι χρη νιουσιον ἐσομενον. Quas rationi capitum 1 - omnino contraria esse elucet, nam ut morbus aliquis diversum anni tempus transgrediatur, ann p0St- quam ortus est, desinere n0n potest, sed debet denuo convalescere. Praeceptum vero idem redit sub sinem capitis 12 cf. finem . 15 . Intorpolationibus eiectis ultima, medicus, etsi sua sponte anni tempore contrario homo valetudinem bonam recuperat, tamen statim potest sanare, et caput optime terminant et libellum. Ad dispositionem enim quid deest quid ad doctrinam omnia sunt rotunda st porsecta prologus longior, cum contraria opiniones refutandas sint o. 1 - 2), tractatio c. - ), epilogus brevis c. ). Capita igitur 1- unum efficiunt opus et integrum ); quod quam H f Wilamowitzius in Phil. Unt. Ι p. 40 adn. qui salso libellum

nominat fragmentum.

reet n0men'. φυσιος ἀνθρωπου gerat, e primis ipsis Verbis apertum: οστις μεν ειωθεν κουειν λεγοντων ἀει ν τῆς φυσιος γῆς ἀν-

θρωπείης . . . .

Capitis proximi initium apud Littreum legitur: ειδεναι ὁ χρηκα τάδε προς κείνοισιν, τι . . . . Sed illud τι cum a codice longe optimo alienum sit, verba εἰοέναι - κείνοισιν addita esse, ut proxima cum antecedentibus couiungerentur, quae Verosequuntur, alius scholae, alius auctoris esse manifestum est. 0eentonim usque ad η τε ζησις τουτο μοι δοκεῖ εἶναι adverso necesse esse adversum sanari neque unquam neglegenda esse medieo νοσημα εἶδος Ἀδρην ἡλικίην. Alias rursus morboni et eausas habet et posei sanationes altera capitis non pars IX, 2). Hic enim morbos omnes oriri comperimus aut diaeta aut aere αι ὁ νοσοι γίνονται αἱ ρον ἀποτῶν διαιτηρεάτων, αἱ ὁ ἀπο του πνευματος, ο ἐσαγομενοι ζωμεν)atque quo qu0dque m0d genus sanetur. Idem autem vir plura scripsit, nam ταν δε inquit, αἱ νοσο γένωνται παντοδαπαὶ κατα

διαιτημάτων ριετοβολν dei reet Wil.J; quae verba neque ad libellum n. φυσ. ἀνθρ. neque ad capitis initium possunt spectare. Αtquo sindo: α ε καταμαθοντα μεταβάλλειν καὶ σκε νάειενον του

ἀνθρώπου et λην τε ἡλικίην και το εἶδος και τὴν ρην του τεος καιτης νοσο τον τροπον τὴν θεραπείην ποιεῖσθαι τα μεν ἀταιρεοντα τὰ ὁ προστιθεντα ῶσπερ εο ι, και πάλαι, ειρητ&ι προς εκαστα των ἡλικιων κα των ωρεων καὶ των εἰδέων κα των νοσωνἐ, τε xj φαρμακείη προστρέπεσθαι Α προτρ. R es sal. l. o. p. 122.Jκαι ἐν τι διαίτης quae etsi rerum quarum initium capitis ηλικίης ωργὶς εἰδέων νοσων rationem habent, non illuc sed alio pertinere certum est. Alterius orgo partis IX, 2 auetor, cum hi morborum causas in universum aperiret, eorum eurationem alibi exp0suit; ubi, adhu neseimus.

12쪽

- 12 Duabus illis vel tribus libello'. φυσλανθρ addito de causis morborum pinionibus adnectitur tertia in eap. 10. A validissimis corporis partibus orti existimantur et gravissimi esse et quod imbecilliores inficiunt, sanatu dissicillimi, cum ceteri acilius solvantur. Exstat tum famosa illa venarum deseriptio c. 11 quam quod maximi est momenti et a Litire non ita bens edita legitur, totam et emendatam exscribere mihi placet. Sed - id quod summum est saetis est intellectu aput 11 eum ullo alio eoniungendum esse nullo pacto λ):

δια του αυχενος ἔξωθεν παρα την ἐάχιν νθεν καὶ μεν ἐς γτα ἰσχία ἀφικνεῖται καὶ ἐς τὰ σκελεα, ἔπειτα διὰ των κνημέων ἐπὶτων σφυρῶν τὰ ἔξω καὶ ἐς τους ποδας ἀφήκει β). δεῖ ουν τὰς

φλεβοτοριίας ἐπὶ των ἀλγmaάτων τῶν ἐν τω νωτω καὶ ἐν τοῖσιν ἰσχίοισι ἀπο τῶν ἰγνυιον ποιεῖσθαι καὶ πῖ των σφυρων ξωθεν.

αἱ δε τεραι φλέβες ἀπο τῆς κεφαλῆς παρὰ τὰ ωτα διὰ τουαυχένος, αἱ σφαγίτιδες καλεομεναι, σωθεν παρὰ τὴνῬάχιν κατερωθεν φερουσι παρὰ τὰς νόας ἐς τους ορχιας καὶ τους μηρους και διατων ἰγνυων ἐκ του σωθεν μέρεος, πειτα διὰ τῶν κνημέων ἐπι τὰ σφυρὰ τὰ εσωθεν καὶ τους πόδας. ε Ουν τὰς φλεβοτομίας ποιεῖσθαι προς τὰς δυνας τὰς ἀπο τῶν νοων καὶ τῶν ορχίων, πο των

αἱ ὁ τρίται φλέβες ἐκ τῶν κροτατων διὰ Ου αυχένος ποτὰ ωμοπλάτας, πειτα συμφέρονται ἐς το πλευριον καὶ αφικνέονται

τον σπλῆνα και ἐς τον νεφρον et δε ἀπο τῶν ἀριστερῶν ἐς τὰ δεξιὰ ἐκ του πλευριονος π λ τὀν ααων ἐς τὰ ηπα καὶ ἐς τὰν νεφρον' τελευτωσι δε ἐς τον ρχὀν αυται ἀμφοτεροι. αἱ ὁ τέταρτα ἀπ του εμπροσθεν τῆς κεφαλῆς και τῶν ὀροθαλειῶν π τὀν αυχένα καὶ τὰς κληέδας, πειτα ὁ διὰ ' τῶν βραχιονων ἄνωθεν ἐς δ τὰς συγκαμπάς επειτα - διὰ τῶν πηχεων

καὶ ἐς τους καρπους καὶ τους δακτυλους, πειτα ἀπ τῶν δακτυλων πάλιν διὰ τῶν στήθεων των χειρῶν και τῶν miχεων νω ἐς τὰς

συγκαμπὰς καὶ ι των βραχιόνων τῶν κάτωθεν μέρεος ἐς τὰς μασχαλα καὶ ἐκ τῶν πλευρῶν ἄνωθεν ή με ἐς τὰ σπληνα ἀφικνεῖται ἡ δε ἐς τὼ ηπαγ' ἔπειτα δε περ τῆς γαστρὰς ἐς τὀ αἰδοῖον

τελευτῶσιν πινοτεραι.

Ηie subsistendumst, nam haec tantum Aristoteles praebet. Quae

subsequuntur in libris . φυο ανθ et . φυσ. ὀστ verba addunt Venas, quae neque a capite oriuntur nec τῶν παχυτατων φλεβων do quibus agitur, sunt quaeque eiusdem non esse sese genere dicendis deseribendi prae si serunt a priore longe alieno ses sal. l. o. p. 150), olent plane compilatorem ei initium εἰσὶ δε καὶ 3.

Vonarum igitur illi illustri deseriptioni alter quidam ut rem augeret, aut sua aut rursus aliena adiecit. caput 12 d morbis eorum, qui puro laborant, comp0situm a prioribus rursus abhorret atque iterum, ut Nilamointgius ensme monuit, interpolationem continet manifestam. Sunt verba γινονται p. 62, 16λὰ πια ὶ οἱ λέθοι τοῖσι παιδίοισι δια τὴν θερμο

πλεῖστον καταμπραίνεται, τοσουτον ἀνάγκη νυχροτερον εἶναι quae propterea quod ante do vesicae caliditate sermo est, inculeata sunt, sed sententiarum e0nexum plane dirumpunt, nam ultima: γιεῖς δεγένοντα αυτοριατοι οἱ Ουχα διακείμενοι non proxima continuant, sed priora es p. 62, 9 ταν - νοσημά τι καταλάβη τους ουτωδιακειμένους, Ἀδ ινιεν παραχρῆ λω διαφευγουσιν στερον χε . . . .).

4 verba: ἐπειτα δια ιδ π ci τας συγκαμπας Aristoteles omittit, nisi aliquando a librario, qui a vocibus e τας συγκαμπάς ad altera eadem transiliret, neglecta sunt et rostituenda.

13쪽

Quin salsinus iam in sino interpolationis et initio offendit l. o. p. 153 του χωριου δηλονοτι τῆς κυστεως. p. 158 τίνας λεγει

Capitis 1 porro, in quo quarta de morbis curandis opinio

exstat, verba τὴν δὲ ησιν χρη ποιεισθα αυτον ἐναντιουμενον τῆ προφάσει τῆς νοσου in memoriam revocant capitis X, 2 eadem τὴν θεραπεIην χρὴ ποιεῖσθαι, ἐναντιουμενον γῆ προφάσει της νοσουωσπερ μοι πέφρασται καὶ τέρωθι. Utrumque locum eiusdem esse,

qui est, quem fugiat Ut vero interpolationis in eap. 12 saetas auctor, ita qui cap. 14 comp0suit de vesica morbis disserit, sed sic, ut vinculi quidquam

inter eos non cogn0Scatur. Febrium deinde quattuor genera enumerantur: συνοχος ἀμπημερινος τριταῖος τεταρταῖος, quae e bile orta omnia, prout humor ille maiorem aut minorem habet vim, celerius aut tardius tolluntur. Itaque eum verbis p. 68, 3 προσγίνεται δε υτοῖσιν ἀπο μελαίνης χολῆς τυ περισσον τουτο και δυσαπάλλακτον bilis atra si etericorporis humores των ἐν τῶ ωματι ἐνεοντων χυειῶν inducuntur, non inepte finem rursus postea additum esse suspicaberis, nam febrium doctrina auctor nihil humorum novit nisi bilis aut plus aut minus. Qua opinio quam pulchro confirmetur, postea videbimus. Proxima capita in editione Liure n. διαίτης γιεινῆς inscripta 1- una sunt tractanda et nomen illud suo gerunt iure. Scite enim explicatur, quomodo diversis et anni et aetatis temporibus ωρη, ηλικι homines, quamcunque habent corporis constitutionsime naturam εἶδος), vivere debeant, ut bona valetudini tantur. Anni ergo temp0rum, aetatis, naturae semper ratio habenda est e. 2 δεῖ ουν προς την ἡλικιην και τὴν Ορην καὶ το ἔθος και τὴν χώρην R om. AJ και τὰ ειδες τῆ διαιτηματα ποιεῖσθαι), itaque alimenta aut tollendo aut addendo sunt mutanda προστιθεναι - ἀφαιρεῖν). Ecce, capitis non IX, 2 memineris et verborum

δεῖ .... τὴν θεραπεέην ποιεῖσθαι τὰ μεν φαιρέοντα τα δε προστιθέντα, σπερ μοι καὶ πάλαι ψηται, προς καστα των ηλικιῶν καὶ των ωρέων καὶ των εἰδέω . . . ἐν τλῆ διαίτη Idem nonna loqui

Quas eruta sint, uno sub conspectu p0nere non alienum videtur. A primum quidem Galenum haud ita multo aberravisso Vero constat, praesertim cum de additamentis et interpolationibus quaestiones vix a medico postulentur. Multas profecto nos quoque secernimus paries maiores re φυσ. ἀνθρ. e. 1-8 π διαίτης γ.1-7 et minores reliqua capita singula); at tamen aliquanto plus prosecturos nos Sse Spero. Qui tandem ompilatio, ut ita dicam, orta est qua de causa saeta Galenus rursus respondere conatur; ἐν γαρ τι κατα τους Ἀτταλικους τε καὶ Πτολεμαικους βασιλεας χρόνμ, inquit l. o. p. 109. f. 105), προς ἀλληλους ἀντιφιλοτιμουμένους περ κτησεως βιβλίων rix περὶ τό. ἐπιγραφάς καὶ διασκευὰς Ῥυτων ηρξατο

γίγνεσθαι ad ιουργία μικροον ουν οντων ἀμ*oτέρων τῶν βιβλίων οὐ περι φυσιος ἀνθρωπου και του περι διαίτης γιειννις ευκ araφρον'ὶτον κατερον τουτο εἰναι τις δοξας διὰ την σμικροτητα συνέi ηκεν ἐς ταυτο ἄμφω και τις, ισως ἄλλος γ και αυτος πρωτος υτ συνθείς, παρενέθηκέ τινα μεταξυ των δυο αυτ τανυν προχειρίζεσθαι μέλλοντα. t quis est, qui hoc responso aequi- egeat Quam redulos adit Attalos et Ptolemaeos, quam stultos salsarios Ne eodem modo quo Galenus sallamur, adest prooemium.

Quod quo pacto natum sit, distincto uno et accurate est demonstrandum. Vir quidam, medicus videlicet, in usum suum dollegit et composuit res memoria dignas complures de origine morborum o curatione sententias π φυσ. ἀνθρ. o. IX, 1 IX, 2;

principium sanandi b); et has quidem duo capita addidit sori., quod initia librorum mi earorum erant. Sed χompluribus etsi

14쪽

auctoribus, quae una nunc leguntur, debentur, tamen iusdem viri librorum fliquias paucas licet nobis cognoscere. Nam quod in capitis non altera parto IX, 2 bis alii siusdsm audioris libricitantur, ea de causa locos illos attactos . . caput 13 - quod sori cum 10 cohaeret et π. διαλης γ. libellum esse exhibitosa compilatore certum mihi videtur. Eiusdem ergo esse conicio capita ΙX, 2 13 sor 10) π διαίτης γ. ). De urina denique caput 14 compilatorem ipsum ex phorismis nonnullis conglutinasso probabilo est e. 14 Apho IV, 76-78 cs 79. res ne Galenum quidem fugit l. o. p. 164- aut iureum .

υπομνηρια talo ad usum proprium, non ad ditionem destinatum est. Sed si pervulgatum tamen itaque nobis traditum esse mirum videatur cur factum sit, aperta causa. Quae enim collecta sunt, maximi erant, ut videbimus, momenti ex quibus hausta erant, libri perditi qui collegit, non solum e0mposuit res e0ntrarias, sed conatus est etiam aliquo modo omnes contexere; et effecit, ut multos, qui librum, non πομνημα legere sese putarent, deciperet Veni igitur ad interpolationes, quas perspeximus et additam0nta. Quorum duo genera sunt c0gnoscenda: unum quo librum . φυσ. νθρ cum proximis coniungat, alterum quo alienis sententiis addat aliquid ius sui sive rursus aliorum. Illius sunt initium capitis noni εἰοέναι ὁ χρὴ καὶ ταδε προς ἐκείῬοισιν et capitis octavi interpolationes, quarum una cum ad capitis 12 finem spectet

φράσω τῶν χιμερεων), alterius verba ο τι ὁ α τας ρας ταυτας υπερβάλλη νοσημα, εἰδέναι χρη ἐνιαυσιον ἐσομενον illo ipso e loco sumpta sunt se. 12 n. γιεις ὁ γένοντα αυτοματοι, οἱ Ουτα ι ιακεέμενοι, πλεῖστοι μεν ἐν τῆ ωρη, y αν αρχωνται αρχονται, αρξωνται τήκεσθαι R m. Α πέντε καὶ τεσσαρακοντα ua ερέων Gai es XV, 160 β τε και a. Α πέντε καὶ τεσσαρακονθημεροι )'oσοι δ' αὐτὴν ρην ταυτην περβάλλωσιν οισιν .... περ βάλλοι so. νοσημα Α melius fort. ἐνιαυτω Γαυτοματοι Γυγιεῖς γίνονται m. J, ν μή τι ἄλλο κακουργῆται ο ανθρωπος).1 Similitudo illa locorum est causarum una, eur merinsius putethprobabilius esse nos in his omnibus habero membra disiecta unius cuiusdam operis antiqui'. II, XLVII.

Alterius generis sunt additamenta ex quibus do illo capitis 11 plura dicere oportet. Estne auctoris an auctor usus est libro, in quo illud iam legobatur Apud Aristotelem et in libello π φυσ. Oor complures de venis sententia inveniuntur eaeque duae quasuturque praebet. Nam ille cum asserat qua de eis senserit Syennesis Cyprius, Diogenes Apolloniates, Polybus i. e. auctor capitis 11, quod quidem exscripserim , hic nominibus omissis nobiscum communicat, quae dixerint Syennosis e. 8 - et plura quidem quam Aristoteles verba exhibet Polybus e. 9 - et ne additamentum quidem omittit - tertius quidam c. 10), cuius vorba adem etiam in Epid. libro II xstant. Qua os quid

facilius concludendum esse videtur quam Aristotelem et compilatorem libri n. τυο οστ eodem e lante hausisso, qui auctoribus quoque . νυσ. ἀνθρ. et Epid. II praesto orat quiquo sino capiti 11

additum iam eontin0bat Aristololem igitur bis aliquantum sententia omisisso Quid pulchrius colligi posso videtur quam lantem

illum suisso librum, in quo diversa de venis placita composita orant exstetisse igitur saeculo IV eiusmodi πομνημα quoddam At tamen non pauca bstant aut obstare videntur. Liber α. φυο. Dor quem nos legimus, tanto minor aetate esse dicitur, ut ne salonus quidem aut Erotianus sum noverit Ilberg, das Hippocr.-Glossa d. Erotian. Leipgi 1893. p. 134-5 . Erotianus enim nisi si eapp. 1- et 11 - 19 glossas non praebet, Galenus bis o 'app. 11 19 verbum citat, quod legi dicit ἐν τοῖς προσκειμένοις τω Μοχλικφ. Quam ob rem illis temporibus apita 8-10 libro defuisse, postea ergo addita esse, Ilbergus putat et capp. 1-7, 11 - 19 cum Μοχλικ' fuisso coniuncta sibi persuasit. Illam autem Μοχλικου appendicem copiosiorem fuisse e vocibus nonnullis, quae e tendant, colligit. At omnium Corporis librorum quis tam sero natus est Unde si eapp. 9 et 10 o. φυσ. ἀνθρ. et Epid. IIεumpsit, compilat0 tum caput 8 hausit Atque contra, qui glossas eonfecit, praeterire nonne app. - 10 potuit unum, quia in eo nihil difficile c. ), roliqua, quod aliis locis ea iam interpretatus esset e. - 10) Quid plura Quod nunc nomen π. τυσ. στ.gerit, esse certum mihi videtur illud το προσκείμενον τω μοχλικρο, B, eo postea seiunctum ad fortasse circumcisum. at hodie in

15쪽

codicibus sere omnibus o Μοχλικον excipit. Quae cum ita sint, nihil, ne saeculo IV aut III a Chr. n. opus, quod nunc nominatur π οστ φυσ. tribuamus, impedit nihil, ne eisdem atque Aristo-tolos libris auctor eius usus sit, obstat. Sed una re gravor Auctorem πομνήματος ipsum sinem capitis 11 addidisse et olerarum partium memorem fuisse videtur probare, quod ultima verba ουτω γαρ αν ηὐστα et τε μεταβολὴ γίνοιro μεγαλη ἐξαπινης persimilia sunt illorum m. διαιτης r. 1 rκαὶ μὴ μεγαλη et μεταβολὴ ἔσται ἐξαπίνης χρεομἐνω του δε θέρεος τῆ τε μαζη μαλακλῆ καὶ τω ποματι δαρεῖ . . . . si A cf. 9, 2

Si ita res s absit, Aristoteles et . φυο ανθρ auctor Polybi ipsius libro usi sunt in libellum . φυσ. οστ e libro . φυσ. νθρ caput derivatum est: π φυσ. ὀστ compilator ex pid. IIcaput 10 Syennesis verba aliunde mutuatus est. Secundiore vento postea vehimur. Contingit enim, ex quibus hauserit, sontes invenire. In capitis 1 interpolation uti eum π. νυο ανθρ paragrapho 7 manifestum est αναγκη γαρ αυξανομενον και χωρέον το σῶμα προ βίην θερμον εἶναι p. 64, 2 - σα ἐβίη ἐρχεται, θερμοτερα γίνεται, αναγκαζομενον πο τῆς βίης), nequis reliqua de suo eum depromere e verbis ε γα χρ εἰδέναι οτι R. om AJ, quae notam recoqui rem probant, elucet. Et profecto aderescendum opus esse calido et refrigeratione corpus senescere do-

multi Aphor. I, 14 π. αέρων ὁ τοπ. o. 9 etc. . Eiusdem vero septimae π. νυο ανθρ paragraphi vestigiis aperia sunt comparanti μέλαινα γαρ χολη τῶν ἐν τω σωματι ἐνεον-

των χυμων γλισχροτατον in capitis 15 additamento dum p. 46, 10γκαιτοι γλισχροτατον ἐστι so. φλέγμα καὶ ἱν μαλιστα αγεται μεταχολὴν μέλαιναν atque et τε φθινοπωρινη ρη λαλιστα πασέων των

ωρέων so. πο μελαίνης χολῆς κατέχεται cum p. 48 12 η ὁ μέλαιναχολὴ του φθινοπωρου πλείστη τε καὶ ἰσχυροτραη ἐστιν. Finis deni-

qui σοι ὁ α αλωσιν ξω τῆς ρης ταυτης καὶ τῆς νηλικιεὶς πότεταρταίου ευ ἰρη εἰδέναι Ἀλη χρονιον ἐσομενον τον πυρετον. ἐν μη τι αλλο κακουργῆται soνθρωπος in mentem vocat ultima capitis 12 Verba . . . . ἐν Mi τι αλλο κακουργηται νθρωπος seque ab eodem prosectum esse stendit qui in octavo capite interpolaverat ... εἰδέναι χρη ἐνιαυσιον ἐσομενον .Mutuatus est ergo auctor vel ea, quas addit additamenta autem

omnia idsim obtinsit genus dicendi se εἰδέναι ὁ χρὴ καὶ . . .: o. 11 εἰσὶ δὲ καὶ φέρουσι δε καὶ ; e. 12 γίνονται δε καὶ e. 15

προσγίνεται ε ... quae initia redolent compilatorem εἰδέναι εχρὴ . 8 9 12 14 15 quas coniunctio nusquam nisi in verbis adiectis reperitu6. Quae eum ita sint et, cuius generis opus si quoque modo

orium, demonstratum sit, Uno, et nunc demum, de auctore

vel potius de auetoribus quaerer licet. Neque enim confundendi

sunt auctor πομνηματος et auctores paritum: . φυο ανθρ. pc. IX, 2; 10) 13 π διαίτης γ. o. 11 etc. Sed antequam ossicio nunc rectius definito fungi aggrediamur, exspatiandum est sori longius Primam enim partem portet accuratissime tractemus.

π φυσ ανθρ libelli ex initio οστις μεν υν εἰωθεν κουειν λεγοντων αμφὶ τῆς φυσιος τῆς ανθρωπείης προσωτέρω νοσον αυτῆς ἐς ἰητρικχὶν αφηκει, τουτο μεν ου ἐπιτήδειος ὁ ῖλογος κουειν,

quod, quam recte capitibus et primis titulus ille impositus esset, probare vidimus, alia multa comperimus. rationem legimus quam qui audiunt, eiusmodi orationibus interesse solent, quas ab hominibus habentur, qui inter se non consentiunt, sed verbis dimicare onsueverunt προ . . . αλληλους αντιλέγοντες . Quare hi orator adversarios eos sibi fingit omnibusque vitio vertit quod προσωτέρα mi οσον αυτῆς ἐς ἰητρικήν φηκε de natura humana verba laetant, quod unum esse, quodHunque sit, contendant φασί τε γαρ εν τι εἶναι, ο τέ ἐστι, καὶ τουτο εἶνaι τ εν τε καὶ m. J et πανes Diel Dox. p. 480 4 sq. , quod ea de causa pronuntient et hominem et omnia esse aut aerem aut ignem aut aquam aut terram κατα δὲ τ ονοματα υχ ομολογεουσιπι λέγει δε αυτῶν μέν τις φάσκων θέρα εἶναι τουτο λεν τε καὶ το παν, ὁ δε πυρ, ό δε ἴδωρ, ὁ γῆν Physicorum igitur veterum doctrinis ei, in quos vehementis-

16쪽

simo invehitur, student Anaximenis, quem secutus est Diogenes

Apolloniates, Heracliti, cuius se hola aseuli IV initio in Ionia florebat es Plat Theaet. p. 179 D), Thaletis, cuius asimulator Hippo ):

ex sola terra autem constare hominem neminem unquam docuisse Galenus recto animadvertit l. o. p. 25 cf. Iiber l. o. p. 16 sq.). Sed quas sentiant, adversarii modo philosophis illis digno non proferunt, sed ἐναντιον κροατων defendunt ita, ut vineat, qui optime verba faciat neque qui optime sentiat. Sunt ergo sophistae. In prosigendis vero inimicis auctor ipse, quis sit, quid velit, profitetur. Nam si s hominis natura plura dicero quam pertineat ad medicinam stultum esse eenset, si qua elementa eteri sibi fingant, ea in corpore humano non inesse contendit ο τι μη φανερον ἐστιν ἐνεον ἐν τῶ ανθρωπω), quid sacilius potest colligi quam orat0rem esse medicum Atquo revera quae die statim probantur. Missum facit in eap. 2 sophistas, petit medicos, qui eodem vitio commisso uno ex elemento corpus esse compositum rati hominem constare credant aut ex sanguine η aut bilo aut pituita ). At omnes errant unum tantum ut insit in homine, seri non potest: complura necesse est coire elementa. Ita sit, ut ipse alium sectetur philosophum, Empedoclem. Nam auctorem, etsi nonnunquam experientia et usu niti videtur, medicum esse, qualis Hippocrates erat, minime credas. Ipse quoque sophistarum more eruditus est, ut auctor'. et χνγὶς est ut ille atrosophista Novit philosophorum doctrinas, dididit diesro, allet ipso τ αντιλέγειν. rationem habemus ἐπιδείξεων illarum unam.

Empedoclis igitur doctrina undamentum est; sed philosophi

τέσσaρα των παντων ριζωMατα mutat medicus, num auctor, adhuc

in medio relinquamus; ignis, aquas. aeris, terrae vice langunturl Philosopho morbos quoquo ordi fuisso papyriis Londinensis docet p. XI, 22 sq. et Hermes 1893 p. 420.

3 ut in papyro medicus, euius nomen deletum est p. XIII, 9 sq.

sanguis, pituita bilis flava et nigra Quas elementa omnia semper

una in corpore sunt singula semper sui similia p. 40, 10 38 8;

om. . corr. σ τελέοιτο. mp. v. 87 ταυτα γαρ σά τε πάντα καὶ ῆλικα γένναν εασι es Diel Dox. 434 4 opus est et eandem paene habere vim c. 3 μετριως προ αλληλα ξει καὶ σως). Nisi enim ita esset, nihil fieret neque homo nequo alius quidquam, nam elementis miscendis aut seiungendis oriuntur omnia aut intereunt συνίστciσθαι o. 3 - Emp. 174 συνιστάριεν ἄλλοθεν ἄλλα συγγίνεσθαι o. 5 Emp. 193 μιγνυνοι o. Emp. 38 184 etae; υμβάλλεσθαι e. 3 συνερχεσθοι, mp. 67 116 te χωριζεσθαι o. 4 cf. mp. 43ἀποκρίνεσθαι ἀλλάσσειν o. amp. v. 66 72 38. Paulo quidem modo ho modo illud superius ist et regnat se P τοτ μεν τό τλέγμα ἰσχυει, τοτε ὁ τὀ Iuα, τοτε ε ἡ χολη - mp. 112 ἐν ὁ μέρει κρατέουσι 4r0ut singula crescunt aut diminuuntur se. 2.εκciστον υtirci τε καὶ φθίνει - mp. 113 καὶ φθίνει εἰς ἄλληλα καὶ Ἀυξεται ἐν μέρει ισης - π άρχ. ἰητρ. o. di οῖα προφάσιας νξεταί τε καὶ σθένει ). Atque ita morbi oriuntur venitqu0 mors o. 4) sed mortuo corpore elementa, quae non intereunt o 3 7 Emp. v. 89 111), unumqu0dque natura sua servata ad sua redeunt o 3 καὶ πάλιν γε ἀνάγκη ἀναχωρεῖν A es Diog. poli

28 sq.). Ut breviter dieam, quae de elementis suis disserit Empsidoelei in versibus 87-90 112-3:

17쪽

ουδεν γὰρ προς τοι ἐπιγίγνεται Ουδ αποληγει ει τε γαρ ἐφθεέροντο διαριπερές, ουκέν α ησαν. ἐν ε ριέρει κρατέουσι περιπλομένοιο κυκλοιο, καὶ φθίνει ει αλληλα καὶ αυξεται ἐν μέρει αισης

ea omnia in atrosophista reserenda sunt accuratissime Carmen philosophi in manibus eum habuisse ex eis, quae attuli, apparet in . Vestigia autem magistri etiam eo premit, quod ne herbas quidem elementis similibus non uti ad nutriendum sibi persuasit se. 6 ώς

γαρ τα τυομενά τε καὶ σπειρομεν . . . ελκει καστον τὰ κατά

πυσι αυτρο νεον ἐν xj xj es elle P 792). Sed Empedocles unus est eorum, quorum d0ctrinas atrosophista novit, et gravissimus accedit imprimis Melissus ), quem sub finem eapitis I nominat. Verum eius nomen cognovit et libsillum. Iam Ilbergus l. l. p. 49 adn. rectissime apparet, inquit, de ent qu0 coneluserat Melissus . . . transtulisse Pseudippocratem ad medieorum . . . principium unicum, petentem inde impugnandi ansam. Sed quos confert, locorum numerus facile augeri potest o 2 init. - sin. 4 13). Ut enim Melissus omnia semper eadem sint contendit necesse esse flag. 17 . . . εἶναι χρη καστον

at s. p. 36, 12, 40, 10) atque addam licors puto illud εν τε

1 Attondas quaeso ad vocem γέ v ic. 3 o bona Ermerinsi coniectura orta amp. v. 87 192. f. it. Hor. II p. 209 sq. et componas det laev

lita πλέω αλλα δ' ἐλασσω Emp. v. 122 περιπλομιέvοιο κυκλοιο V. 138 229ὶ eum epitoralicvης ὐρης c. 7 quae coniunctio apud Theophrastum redit do caus. l. II, 11, 23. 2 Heracliti quod prooemium Frg. 1 του λόγου τουδε oveto αε αξυυετοιὶ meminisso eum in verbis, qua emendat: ro λόγου αυτου rto ἀξυυεσιης c. 1 Wilamowitzius conicit Phil. Unt. Ι, 40 adn.), est, quod de coniectura dubitomus. Quid autem velit finis capitis idom vir doctissimus primus recte exponit.

καὶ το πῶν o. 1. H. 11y et εἴπερ ἐοντα γινώσκει sin. 17 Aor συμβαίνει μητε ορῆν μητε τὰ ἐοντα γινωσκειν), quod Melissinomen subsequitur. Haetenus haso transeo ad genus dicendi. Nequo nimiairosophista, ut homo vero medicus, qua diligenter repperit, simplicit0 disserit et litteris mandat, sed in publicum prodit et quas explorasse sese gloriatur, ipse ἐπιδείκνυται. Et verba sacere posse eum concedendum est. Initio ipso praebet se virum, qui, quid velit, sciat breviterque praedicet; 0, qu0d omnes, qui s0litas res exspectant, resutat, expectationem plane novae sapientias in audientibus exeitat superare ipsum aliquanto reliquos omnes ut homines putent, efficit, etsi revera a ceteris haud ita multum distat. Quam Vero concitavit exspectationem non ignorat servare Vertit se ad

eos ipsos, qui audiunt γνοίης ἄν τοῖσδε p. 32, 14 42 6 46, 13:48 3 48, 9) saei eos quasi ipsos proferentes argumenta, instituentes experimenta 42 8 42 12 46, 9 50 10). Adv0rsarios

autem quo vigore habemus ante oculos In conventus eorum ducimur certantes videmus, modo hunc modo illum vincentem, elatum laudibus vulgi ). Qui dicant, audimus, quid sentiant, percipimus c. 1. pagi τε γαρ λέγει δ' υτῶν ὁ μέν τι . . c. ). Verbaeitantur quasi sententiae eorum quomodo natae sint, explanatur o. 6 οι ὁ λεγοντες ως εν εστιν ἁνθρωπος, δοκέουσί μοι ταυτητῆ γνώριν κεχρνῆσθαι ). Neque vero alia de causa nisi ut 0sutatio subsequatur Atquo quas refutatio P argumenta eorum nulla sunt ob 1 και επιλέγει, καστος - εωυτου λόγω μαρτυριοῦ τε και τεκ- μγ ρια, ἐστιν ου ὁ ἐν o. ); 0 0gitare quidem ipsi possunt e. δοκέουσι μέντοι uio ου ορθως γινώσκειν οἱ ταυτα λέγοντες; τε ὁ γνω ast μεν τῆ αυτὶ πάντες χρέονται, λεγουσι δε υ ταυτὰ, δηλον τι ουδεν ουὁ A corr. Wil. γινώσκουσιν.). Quare verba,

quibus ratio deest, faciunt et vincit, euius habilissima est lingua. Istos igitur aggredi supervacaneum videatur, nam ipsi alter alterum trangunt κατοβαλλειν es Protagorae καταβάλλοντες). Sed ut fieri solet, quo magis adversari0 despicit, eo maiorem sibi ipse attribuit auctoritatem DF se ipses imprimis loquitur 1 et Gorgias Hol. g 13; lat Phaedri 60 Α.

18쪽

Sophista non indigna sunt, quae in cap. 1 leguntur και ro disοιον

ορθως ἀποφαίνετο es lat. uthyd. p. 284 ΛιoUξεις ed. relli p. 230). Verba ipsa sunt vivida impetum augent interrogati0nes

36, 16 38, 5 42, 2 42, 15) rnatum etsi non plane negligit

aqκεος) tamen modico adhibet es comparationes cum plantis et anno in o. 6 et ).Ἐπίδειξιν ergo atrosophistae esse '. φυσ ἀνθρ. libellum neminem spero infitias iturum ess0. orum est, qui a viris vero modicis vehementer impugnabantur. Cuius controversia documentum optimum exstat liber . ἀρχ ιητρ., qui ad hunc ipsum pertiners videtur ). At videtur tantum, credo. Nam uet0 ille, ut est vir acutus et prudens, totum in saeculum pugnat o. 4 12 ); 13 atqus atrosophistam quattuor umorum sciῖματος φλεγματος, χολῆς ξανθης καὶ μελαίνη . doctrinam ipsam minime invenisse veri mihi est simillimum. Empsdoelis armina permultum in aris medie valuisso multo magis etiam quam adhue reditur, certum videtur os π αρχ. ἰητρ. e. 20). Fuerunt, primi videlicet, qui eius elementa sine ulla mutatione acciperent, ut Philistion pap. Lond. XX, 25). Eorum in locum alii aliter substituerunt umores, Philolaus i. o.

παιδίου, . νοσω I scripsit i): Iu φλέγμα χολὴν δωρ Menecrates i. o. XIX, 18 sq. αἱμα φλέγμα χολ=ii πνευεια. Ex quibus Philolai rations quam atrosophistae aetate mai0rem fuisse probabiis, duorum aliorum minores vid0tur non dubium Uterquo enim ab illo pendet η eiusque doctrinam pr0pagat. Cum ius disciplina simplex sit, illorum unus et sedes umorum certas et alimenta, quibus rescant, explorata habet π. νοσων IV o. 33;35-38'. alter rationem ipsam emendar vult, ut WilamoWilgius recte vidit, eum in υμια addit et bilem nigram e flava nasci pr0- nuntiat l. c. XIX, T). Ita esse nomenonem quidem fugit lib0llire. τυρο ἀνθs doctrinam apud eum excipit Menseratis. Philolaus igitur etsi solus, quos quidem eorum n0s 0gnoscamu - natu maior est praecedit etiam in Menonis enumerati0ne , m0res ipsos et complurium coniunctionem auctoris non esse constat. Num

primo ab eo quattuor illi ipsi sint compositi Empedoclis more in dubio relinquendumSt. Aetatem denique auctoris ut perstringam, e viris, quos n0verit et respexerit, e genere, qui l0quatur et sentiat, acile est probatuscripsisse eum extremo saeculo quinto. Hic auctor, qui haec absit boni et mali esse dicitur, undo digressus sum, revert0 - aut Hippocrates aut Polybus, gener eiust

Mirabit auditui

Ut enim a teste et antiquissimo et gravissim ordiar, Meno, Aristotelis discipulus, libollum attribuit Polybo medici illius sub lemmate in papyro capita IV priora citantur XIX, 2 sq.). Alterest salenus, qui quam aeriter iam tum d libri auctore ertatum sit, c0piosissime docet. Erant, qui t0tum, qu0 perlustravimus, υπόμνημα abrogarent Hippocrati l. o. p. 9 aut addicerent Polybo

1 Littreus libros tres in unum coniunxit opus; sed ut T. Ovη et α*υG. παtδίου reVera cohaerent copulandique sunt, ita . οἴσω IV libellus per se stat, ab eodem sano auctore antea T. γουῆς e. 3 compositus; habet enim prooemium c. 32 et finem c. 53); aliorum eiusdem auctoris

librorum reliquia adiecta sunt e. 54-57): ius doctrina do fontibus es. Dielsium in Herm. 1893, 26 sq. f. IlberginippocraL-Gloss. d. rotians. 133. 2 Quod ad n οσω I attinet, enuntiata etiam singula comparari possunt: VII p. 542, 5 eum VI, 36, 12, 40 10. c. 34 cum 44, 14 sq. etc.

19쪽

p. 172-3). Erant, per toto Galeni more diviso et qui . φυσ.oνθρ partem esse Hippocratis contenderent p. 11 12 13 16:107 te ), et qui ita osso negarent, et qui, ut Meno Polybo darent p. 11-12 τινὲς igitur Menonem aut unum aut eum aliis spectant). Galenus vero ipse in ceteros acerbissime invectus in eum plurimis, ut dicit, valdo laudatis Hippocratem esse prima partis auctorem statuit, quod et doctrina sit illius eum libris genuinis ongruens )st ad hunc ipsum lib0llum in Phasidri loco p. 270 B sq. spectet Plato p. 3-4 12 31 102-3). At eausarum unam valere nihil in aperto, alteram ad nihilum reducere non multi laboris esso alio loco ostendam. Quid Nos omnes, excepto ' Poschenriedero l. o. p. 10 sq.). - Galeni iudicio malimus condemnari quam alidon laeder Hippocratem Platonis. t equidem illius generum quoque, quam ut latrosophistam ducam, pluris aestimo ). Fit ergo, ut Menonem, Aristotelis discipulum, testem reiciam ut sine ulla dubitations testimonium respuam saeculi quarti, Sed - viri, qui Hippocratis ipsius ess credit scriptiunculam vere 30phisticam π.ςυσω p. V, 3 cf. Dielsium in Herm. 1893, 22 sq. . t iste, dixerit quis, qui, ut tantopero erraret, fieri poterat Poeeavit mea quidem sententia Meno ut omnes adhuc viri docti. Totum pus neglecta quaestion accurata putabat Age Polybi, quod e0nstabat

esse eius caput unum . . undecimum de venis conscriptum. Aristoteles enim, ut supra demonstratum est, in istoriae

animalium libro III o. 3 ubi si sinis quid antea viri doeti senserint, exp0nit, ententiam Polybi . . eaput 11 citat ita, ut sinem omittat. Huic testimonio qu0 ad unum locum clarissimum idelicet, pertinet, cur non habeam fidem, etsi Galenus maximis eonviciis rinsectaturi descriptionem et utrique et Hippocrati et

p. 106 109.

3 cf. Oribasius ἰατρικαὶ ουΜαγωγα XXI III, 1 d. D.).4 Non levo videtur auetorem sequi Empedoclem eum Philistion et eosdem habere umores quos Philolaum, qui ab occidente prosecti uterquo ab Hippoeratis schola absunt Wil.).

Polybo, abiudieat ), causam non video. Quare ex parte do toto iudicantes, ex parte, quam omnino per se stare vidimus men0, permulti posteri, hodie paene omnes πομνημα totum adscribunt

Polybo ). Sed error illo satis superque castigato sufficit repetere: nihil esse Polybi nisi eapitis de venis partem priorem Licet igitur, quod fundamentum Dieis unicum es Herm. p. 431)overtundum mihi erat, doleo, transgredi ad ceterarum partium

Ad statim opportune edidit, quod quam recte aput nonum

seiunctum sit, apparet. Priorem eius partem esse Hippocratis, Th0ssali filii, adnotasso Dioscoridem Galenus resert p. 110 ταυτης ολχὶς της ρηοεως ἐκαστου στίχου Λιοσκουριδης προέγρα νε σημεῖον,

ἐγέ-ησα / , alteram papyri ompilator Aristot0lem -Menonem aggressus n0biseum e0mmunical sub nomin Hippocratis p. VII, 15 sq.). Sed illi num omnino non credam, cum dubitem - verba notis dosignata in libro Hippocrati, Thessali filio, quo iuro nemo nescit, attributo sigiss Dioscoridem verisimile si Wil. - huic demdenego. Nam etsi doctrina partis seeundas IX, 2 - et una cum ea secundum quaestionem meam capitis 13 10), libelli . διαίτης υr. - Hipp0cratis rationem, de qua alibi disseram, olet et tamquam medico summo digna a Galeno laudatur p. 11 ῶσπερ γε καὶ ὀνδευτερον, τον διακριτικον τῶν ἐπιδημιων τε και σποραὁικων νοσγὶμάτων rae. παντοίως ἐχόριενον της Ἱπποκρατους τέχνης), tamen saeculi

II p. Chr. n. testimonium illa in re nihil valet, praesertim eum sit viri, qui eidem Hippocrati lib0llum det περὶ νοσων I. Ne vehementius mireris Errat Dielsius, cum papyri pagina VII partem alteram ad librum m. φυσ ανθρ refert Herm. p. 4303. Nam ut taceam, quam difficile ad declarandum sit eundem libellum eadem

2 Littreus I, 347 Zellor hist phil. I ' 606 adn. 1 Christ hist liti. graec. p. 11 Dieis Herm. 1893 p. 430 sq.

20쪽

Polybo , neu rem talem ab edit0re neglectam esse peratringam, argumentatio brevis est. In pagina illa, nimis deleta, servata sunι haec: ως δε

χολῆς και φλέγεια τος, ταυτα ἐπὶ δη γινομένοις

παροντος et λέγματος ων εἶναι ἐν ἡμῖν κατὰ φυσιν τὸ οἴμα

τῶν . . τέγων ' πορα φυσιν τε τὴν εἰς

κατα νυξιι si θερμοτητα περιγίνεσθαι τὰς νόJ15 σους. Supplem0nta Dielsi recepi certa. Quo in loco quod χολης et φλέγματος et ιρεατος nomina leguntur, agn0Seere sese π φυσ. ἀνθρ. um0res, etsi deest quartus vir doctissimus putavit. At s duobus solis verba fieri in ne manifestumst atque I a nominari, quod eius natura a reliquis duobus pendeat, contemplatio accurata ostendit. Haec eum reliquiae doceant, cetera aperta e . νοσων I locis, quos compilator ante oculos habebat: c. 2. L. VI, 142 αι μὲν ου νούοι γίνοντο ἡμῖν

ἄπασοι, των με ἐν τω σώματι, ἐνεοντων ἀπο τε χολῆς ciι φλέγματος , των ε ξωθεν πο πονων καὶ τρωματων καὶ π του θερμου περ θερμαίνοντος καὶ του η υχρου περ νυχοντος es papia

p. VII, 10-15 δ) Καὶ ἡ με χολη και et φλέγρια γινομένοισί τε 1 es Philistionis doctrinam XX, 37 sq.

est et quibus locis usus sit, in aperto. At tamen locum totum restituere, etsi multum elaboravi, mihi non contigit. Cuius rei quam molestissime scilicet sero, non paucas habe causas asserre. Nam praeterquam quod pagina illa laede tradita est, ne ea quidem, qua Dielsius cognoscere sese putabat et edidit, aut certa sunt aut omnino toleranda. Ut enim ab initio ordiar, ambiguae sunt litterae M VI, 5 VII, 2 - itaque illud λεγει - τάd VII, 113, euius loeum Οἱd multo melius obtineat ita, ut praecedente μεν scribendum sit vel ira ri νονται vel orta δε κτο απο τραυμά- των 3. Obscurum autem illud φυσεων St, nam si Ῥυσεις hoc loco valere elementa corporis in indice verborum legimus, novi aliquid discimus. Supplementa vero, quae Dielsius pr0fert quaeque non recepi, omnino sane neglegenda sunt. Sed quamvis dimetis sit, quin, quomodo lacunarum pars expleri possit, adumbrem, facere non possum. Ac primum in versibus 2 et 3 haeo sors inesso videntur: dis πονους is τραυματα I mi πίερβολὴν νυχρου ' θερμου τὰς ὁ ἐντός ἀπο ut in versu 1 τὰς μεν κτος subaudiendum sit Ad versus autem Ἐ-7 supplendos o capite 2 praesto nobis sunt1 Eiusdem auctoris est liber T. παροωv, eiusdem scholae t οσω II1 et 2 π. όσω III; quibus non pauca communia sunt cum Dexippo Coo

XII, 9 et Thrasymacho XI, 42) Sed do hisce postea. 2 Hae sunt WilamoWilai, qui antea pro ἐπὶ VII, b intelligat