장음표시 사용
2쪽
Untherus, cuius opus cum auctore confundit Baronius, cuiusque de patria multi perperam existimant, decepti titulo operis, Saxonis nomen metri legibus . historiae convenien- er extulit, si non Graeca lectione, quae tunc Germanis ignota erat, Ptolomaei , ubi&pri- md illud invenitur, inde ejus pronunci. andi ratio indubitata desumitur, tamen imistatione Claudiani constare potuit, quippe ex quo aliquid hujusmodi expressisse videri potest is consectando
scriptores pro captu optimos ornare voluisse utcunque has literas, noVocue exemplo apud Germanos expolire. Quod cur anonymus
Paderbomensis' non perinde secerit, condonandum est simplicitati aevi Carolovinetici, quo non pari studio industriaque in haedisciplina est desudatum, sciuntque Viri doctiis intelligentes, Ludovicum Pium nimia pietatis assediatione a scriptoribus emendatis. simis Romanorum sese revocasse ad similitudinem rudis atque m. politi seculi, quod vereretur, ne ex illorum lectione religio detri
mentum caperet. Diserte Theganus Chorepiscopus cap. 9. Poetica carmina gentilia , qua in juventute didicerat, restuit , nec legeν ,
M aadire, nec docere voluit Quanquam is haud dissiculter recor.
Equidem huic, si sorte a profanis donon Christianis Potas abhor.
niit, ante oculos Episcopus Arvernorum Cajus Sollius Apollinaris Sidonius, medii aevi scriptoribus cum primis notus atque familiaris, Rad vico etiam te his, a. c is qui etsi alioqui Latinitatis non optimae sit auctor ,4 vixerit seculo barbaricis migrationibus corrupto, tamen servat metri leges, dum scribit: tactinc Aremoricus piratam Saxonae tractinari. Cui lucem actundit Procop. Goth. D rara quo cons. D. Hi- reb Gal. lib. t. pag.s Aub Miram Mna Belg-pet, o Depirati
3쪽
dari poterat, sanxisse patrem Carolum, ut utraque ingua Graeca &Latina, ad quam non plane nilai doti rinae Poetarum conserunt, doceretur, quod sine egregiis auctoribus Nilo cum primis monasteria benedidi in posteritati conservarunt, nemo temere voluit, nemo redie unquam potuit. Verba Diplomatis Ecclesiae Osnabru-gensi, prima liter.uum in Saxonia matri, anno post natum Christum octingi tesimo quarto concessi haec sunt, quatenus ad meum institutum pertinent StaturmM qui. in eodem loco cosna bruga urbe transvestra nae Saxoma irataic Latinas sebo quae striptio,quale id aevum fuerit, arguit in perse uum mancre orinammin, nun quam C cos utrimque tingua gn.ixos ibidem deesse in Dei miseri
a. Mox, quem intelligat Guntherus , descriptione Henrici Guelmindicat, Principis stirpe maiorum pariter fama opum sor titudinisque maximi Bavariae Saxoniaeque Ducis propter facta dudum posteris traditi, omniumque ore celebrati. Cuius inter
laudes praecipuum est , quod Leonis nomine auctus ornatusque suit quod undenam acciderit, intra eius occasio causaqtie sue rit, non uno modo narratum est. Multi a fabula repetunt quam docte resqllit Albertus Cranetivi Saxonia lib. o. e. i , Ego ab imagine
Leonis, quam ingentilitiis insignibus usurpavit, postquam Fridericum Fnobarbum infestum sibi habuit, adversamque fortunam eius inclementi edicto expertus, in Angliam discessit, atque inde asportato Leonum insigni rediit. Id confirmat nummus ex longinquitate illorum temporum allatus in quo nomen Henrici, Leonis i-gies est incisa. Non aliter existimavit Crangius, vereque prodidit,
Henricum ad distinguenda armorum insignia Leonem ex Anglia adduxisse, Leonis effgiem quoque pro insigni Imperii civilis, sive ut hodie loquimur, territorialis Brunsvigae, veteris patrimonii Guessici , in quod anno M DC LXXI. postlinio redacta est, civitatis habuit, ut colligitur, Abb. Stadens an. M . Praeter quod Lubecae, etiam quo illo tempore in ditione Guel forum erat, instituit numariam officinam, commerciis, mari Balthico anno MM LX aperto , peridoneam. V. Helmolae Chriapalba. cap. I.: cons Arnold. Lubecensiis lib.3. Chron.
4쪽
adduxisse, Sax ib. a. e. a . Henm. Meibom in aurea buta Andronici p. ait Gabriel Buceliniu qui magnam Dudem promeritu es scribendis
Gu fora m rebui, in bisoria Agilo setica . / . seq. Iohannes Ba ptisa una in hisoria testina prastantisan'opere ae luteulento in quo cum praciar. de Aisinis, tum de Guelsis, quippe ab ista irpe or tis, lib. .seq. Qiiod argumento sit, Henricum in laude posuisse hoc nomen, atque illo ipso posteris testatum reliquisse, talem esse virtutem suam, quae neque ulla calamitate, neque rebus adversis frangeretur, iamque multis .magnis rebus spectata cognitaque esset propterea eum cupido incessit urbis condendae di omine suo appellandae, ut omnes intelligerent, hoc quoqtὶ monumento propagare memoriam ad posteros, gloriam nominis pariter ac potentiam tueri munireque voluisse. Diserte Helmoldus. ne
ad capit Dux cipitatem noram super flumen Mochenicae , non longea Lubi e , in terra Racesburg, coepitque ad carea communire. Et appenpit cipitatem de δε nomine Leruensati, quod tritu , Leoniscipitas, lib. . Chron. Maν. cap. Π. Culus magni excelsique memoriam etiamnum conservare LovVenburgum uentur Mela Nehecis ci onographia , Johannes Theodorus preeter in lucerna pag. yrgContra quos nolo equidem contendere , illud tamen dissimulare non possum, scriptores veteres, quorum auctoritas apud me valet, eius originem non Henrico Guella Saxoni , sed Bern hardo Asta.
n. o Saxoni acceptam ferre. In quam sententiam innos Quoecea sis Chron. mpor. 6b. s. esp. r. hac fri sit Dux Bernbar cin ipso tempore coepit aedificare Lorruenburg super littus Albia ad Orientatim tigam Erten burg. Quod ex eo repetit Albertus Cranetius Saxon. bb. 1. V. Etsi autem primordia sumtorum a Leone insignium
ab Henrico, cui inde additum cognomen est, merito cepi, tamen haud nescio reperiri, qui ad Henricum superbum, ejus Patrem referunt, nullo autem vera antiquitatis documento, quod hic valeat, ut tale quid persuadeatur illud vero omnino est memorabile, quod tradit Methodius jam sua quoque aetate Saxones Leonis imaginem in nummis circumttilis e apud Iren. exeg. a. cap. V.
3. Sequitur, ut videam, quas regiones complexus fuerit Henrici Leonis principatus. Sed eas sigillatim non enumeravitium therus, nec pangentis versibus tam apte rotunde enumerare po-
5쪽
niit, neque ex praesenti instituto necesse habuit, contentus destri ptione Norica retaris, quae cum in ditione Leonis esset tum amplissimas provincias clientelasque continebat. Ad Viennensis Noricos interpretatur Baioarios Chron. an. I Otto Frisingensis elandem sane Ducatum Noricum, quem alias Bajoaricum extulit, eiusque metropolin Ratisbonam, postea de potestate Ducum exemtam quam Ducatus ille Schirenses cum Guelsis commutavit, de gestis rideri, I. lib. a. cap. g. Neque eo secius explicat Otto San blasianus, invia Otto Frisingensis anno cla cLIX scribere desiit, simul tradit, quemadmodum Ducatus Noricus , qui unus interio sus Germania Principatus facile est antiquissimus, ad Ottonem Pa latinum Nitieisbachium, origine Schirensem, permissu beneficioque Friderici Enobarbi pervenerit, atque adeo abalienatus a GueI-fis, in externum ius potestatemque redactus fuerit, appen . adlib. . chron. Otton. Frising. cap. a . Abba II Jergensis anno M C LXXI Abbis Stadensis anno MC LXXV. quo sententia prosiriptionis in Hen ricam iis , Chronico Reicher regensi a Christoph. Gerroia edi
tum, re Chr. Lauterbergense anno eodem. David Bion delius paulo alias init rationes, iumerat annum M C LIXXI. genealog. Franc. p. υρ. ' Perperam, sive de sententia, sive de sententiae executione quaestio instituatur. Sententia enim quando promulgata sit, iam tum probavimus. Caetera res quemadmodum acta fuerit m numentis commendavit Getam diu Dederburgensis in historia de Hen
rico Mone, unde per se quilibet intelligit, Fridericum Knobarbum eius opprimendi occasionem quaesivisse, cum offerretur, libentis- sin arripuisse, cuius certe capitale odium, quod in Guelsos effuderata me Veteris Norici finibus docte commentati sunt Marcus ebserus in libris rerum Boicariam Joh Aventinus an al. Boj. l. I. r. Hier. Megiferus Chr. Carinth. lib. I. Ut nunc nil ex Ptolomaro asseram huc atque addam. Ab Noricorum populo dictum est caserum Nori- eum, sive No imberga, apud Otton. Friset L r. cap. 1 . Abbas Uripe gens easellum urinberc. appellavit, Ann. ιδυ. t d ut mutaverit
Ibidem non recte Angrivarios cum Angulis, sive Angris colla findit .
6쪽
derat, tandem in Conradini caput excidio Hotienslatissae stirpis est
. Etsi eth AEnobarbus eam multo acerbissimam sententiam dixit in consilio principum, quod inde ab ultimis reipublicae Germanica initiis sanctissimum fuit , tamen affirmavit Henricus, Imperatorem praeter exempla maiorum de se statuisse atque iudicasse, ut indicat Areoldis Lubecens Chron. Map. lib. a. cap. s. Eodemque instituto non mult post commemorat Enobarbum , ut maxime significationem dedisthi restituendi in dignitatem Henrici , tamen eum restituere, in animo non habuisse, sive odio, sive invidia erga Guelis , lib. eod. cap. ult Chron. Bruns. H. Exming pag. is .
Quod cumprimis exaggeratur in historia Praesulis Stederburgensis, quia consiliorum Henrici conscius, lactorum peritus sis , hujus rei causa legationem quoque ad Imperatorem obiit , qui memoriae tradidit, inobarbum benigne quidem est e pollicitum sed nihilominus mitigari non potuisse, ut propinquo Principi gratiam
suam coniarmaret. Quae constantia alias bona claudabilis fuit, cum suam imperiique auctoritatem contra machinationes Pontificum tueretur, apud Radepicum lib. cap. Io Gubelinum qui ex eo nam rat M achum Nussiensem Chron. magn Bel p. Io. Nunc tamen tamenrico molesta sui atque gravis, quando quid secum actum fuerat, in animo reputabat. . Verum quae causa suerit, cur imperatores Suevi Henricum
Leonem tam acerbe inimiceque insectarentur, paulo diligentius hic pontisci studet Arnoldus, alioqui verax diligens scriptor,
dum asseveratione sua confirmat, Fridericum excommunicationem mervis P, de cetero nullam regni sui deminutionem pati voluisse , lib. a. cap. 32. Quo animo etiam sitit, invicto sane' contra omnes molitiones firmo, Otto IV. Henrici Leonis, de quo hic commentamur, filius, qui instaurare collapsam imperii majestatem, vindicare ejusjura omnibus modis allaboravit , Chron. aut Gerg. Anno
7쪽
XYYII. DISPIITATIO hic est perquirendum, quum sontes atque capita dissidiorum a m 1
demonstrantur. Ea autem dum reputo mecum cogito, venit in mentem Ottonis Frisingensis, Friderici I. Imperatoris patrui , in in curiae us praeclare versati, rerumque ab eo gestarum cumpri
mis periti, socii interdum atque adjutoris. Qui sincere haec ta- Ita exposuit, recte monuit atque graviter, Henricum superbum Lotharii Saxonis Imp. cuius genet erat, causam paritet Modium suscepisse, cum pace frui posset ac secundis rebus, studio soceri
infestasse Hohenstaurios, aliquorum proxime extinetorum, quorum cum ultimo Henrico V. magnas simultates Lotharius habuit, cognatos atque haeredes. Erat inter hos ridericus Sueviae Dux, Henrici superbi assinis, cum quo non conveniebat Lothario, quod sciret, imperium suum graviter ferre Suevos , de contra se conten
dere ac cogitare, quemadmodum augusta dignitas Fridetico Sue- viae Duci praerepta, Saxonibus rursus ad Suevos deferri possiti Vid epistola riderici nobarbi ad ipsum metitionem Fimsinga Episcopum perscripta. historia de gestis Frideriei I. inserta,
a cap. Io Monachus ussiensis stylo suo fiatrem Imperatoris Conradi curiae diplomatumpue formulam imitaturus, regem duntaxat Romanorum dicere debuit ex matre nominat haud dubito, Conradi regis fratrem uterinum nominare voluisse, metu chron. Best. an. 9I. confChr. Reiches. n. Ti. sub Mir annal. B. g. pag. so Atque id sani pro certo concestaque omnes sumunt, eum descendete exstirpe Imperatorum Saliquorum, sive ut loquitur Ursipergensis, exgeneratione Henricorum. Cui imperante Maximiliano L Caesare tantus honor habitus, ut praesente eo in divos reserretur, Martin Crussus Annal. Sper. Iart. a. lib. p. pag. 30. pari eari ob. o. pag. ta.
Vid. Abb Sta densis iu6.Friderici Ducis, qui ante prensabat imperii dignitatem, quam obtineret Lotharius Saxo, fiater filii Conradus III cujus ambitus turba excitavit, quando parium Lothario aust stum decus eripere nitebatur Otto Fri g. l. deges Arid. I. cap. re Chron. lib. . cap. 7. Ea vero spe cum vivo Loihario fit straretur, tum ipso mortuo, voti demum compos factus, metirico Lotharii genero, vincentibus Francorum Suevorumque Magiis, est praelatus,
8쪽
ΠΕNRICO LEONE. st. Qilod ne feret, providebat Lotharius, retinendae augusta dignitatis, in Guellis, quos Saxoniae Duces creaverat , quosque
apud eundem lib. deges. Trid. .cap. 22 chron. lib. I. cap. 22. Hunc monachus Nudiensis appellat Lotharii aemulum ac memorat propter necessitudinem Saliquami filii enim Henrici Sali litorum mascula stirpis ultimi eo sorore nepos Henrico superbo majori alioqui potentia inluxo, dc propter contractum cum Gertriade Saxo supplinburgia matrimonium par ex affinitate jus, nisi venisset in invidiam a clepto antepostum fulset. Nam si disceptatio stricti juris instituenda fuerat, neque conrado Hotienslatissio, neque Henrico Guelso propter foeminas quae nullum succedendi jus, neque in imperio Romani, neque in regno Ger-mmiae unquam habuerunt, neque ad id acquirendum per naturam sui scius, qui semper ab imperiis regnis masculinis, qualia arterno foedere juncta corpus Germano Romanum cominet, habiles nascuntur. Quod eo magis hic locum habet, quia Germanorum imperium Romanum, de quo victuris ad posteritatem monumentis commentatus est Uir nostra laudemajor Hermanius Conri ρiin, in Henricos successionem haereditariam cum jure electionis jam diu ante commutaverat, fueratque
adeis in arbitrio Principum eligere, quem eligendum e republica judic hant proinde ad laudem Lotharii pertinet, quod de eo assi a Frisintonsis, Voto suis agio omnium imperii Principum nondum quippe
tunc electores instituti erant, atque eam adeo ob causam Buce linus Henricum superbum eteonem perperam Saxoniae electores nominat istoria Agilo visapig. 3ς . G pari.y.geneal. p. t. renitentem valde, ac rectimantem, ad regnum Germaniae, cui supremum lus in Romam,st libera ac perpetua potestas eligendi Romae dominos, qui ideo imperatores augusti Romanorum appellantur, est annexa traui. π esse quo eum purgat de ambitu, licet Abbas Sta densis commemoret, ipsum esse obtulisse, quod certe etiam vitio caret, addatque paulo pGst Opera Mo- sumini Antistitis benevolentiam Principum esse conciliatam, ut stillii a- Dis eum ornarent, an ira . Alii pertimescendam ejus potentiam causati sunt, γυῖ g. l. r. c. ad cujus tanta sub illud tempus fama fuit, ut major
9쪽
connubio Lamuis sibi iunxerat, continuanda cupidus, unde ii te orta sunt atque aemulationes, quibus cum reipublicae, tum ta-
miliis istis multo potentissimis magna pernicies est allata V FrisD3niebat, apud Trane ben exeges lib. i. cap. do. Forma haec est Hen ri in ab aemulis sit perbus dictus Dei gratia hujus formulae usus ante eum invaluit recteque se habet, modo caetera aeque recte se habeant rorim Saxciniae atqui ab ipsemet Lothario, priusquam Henricum sibi generum conciliaverat , Comitatus Nordalbidae , qui insigniores Saxoniae transalbinae partes complectebatur, alio delatus atque Adobpho stirpis Schovvenburgicae Comiti attributus fili , quod indicatur diplomate dato anno io6. quo Gueis duntaxat erant Duces Noricorum, id est, Bajoariae & Marchiones Orientales Baisaria ordo scribendi non servaturci sive enim origo antiquitas Ducatuum B joarietes Saxoniae, sire acquirendi tempus, sive ylus ipsori me diplomatum consideretur, non congruit ista tituli scriptura cum aevo Llo atque usu curiae Guelficae) Rheni palatinin immo vero si ita legendum esset, cum adjectione , ut alias solet, efferri debuisset Comes Palatinus Rheni, qui titulus non ab Henrico Catuli filio, sed ab Henrico ejus nepote est usurpatus, postea autem eo extincto concessu beneficioque Friderici II ad Ludovicum Ottonis mittetsbachii, in cujus laudes Raderic lib. I. cap. I. effunditur, filium delatus, atque ab ejus familia posteris ad hunc diem usque retentus fuit Brunsmigi, Lunen burgi ae de Northem Comes Cat tunc nullus Brunsvvigae iune burgi comitatus nit. Et si enim otio ab Alberto Abbate vocatus est, Dominus de Luneburg in paulo post Dominus de Brunsist Chron.
an. aar tamen nullum monumentum occurrit, in quo is, aut ullus
Saxo Gues si se Comitem Brunsvv a d Luneburgi scripserit. Quae dominia ridericus II ultimus ex Hohenstaussis Imperator Augustus
Conradus IV enim tantum Rex Romanorum fuit harino 233. aurit ornavitque honore Ducatuum Brunsvvicensis nuneburgensis , A LMadens an allet. Rud. Diepholae geneal. s. pag. Ia Tabulae integrae atque inviolatae supersunt apud H. Meibomium op his pag. 36.
seq. Comitatus Northcunensis in quaci multo antiquissimus, faten
10쪽
I Us lib. t. degs. Triae L cap. c. cc y ubi rem omnem declarat.
Lunde huius discordiae principia ducenda sint, tradit. In eam sententiam scribit Urspergensis, Henricum superbum . mortuo socero ad Castream dignitatem consequendam omnia considia re-
te ipso renico exet. lib. 3. cap. a. sed non memini ad distinguendum Ducum Guelforum titulum fuisse adhibitum homnium inter Alpimiae meηum dominia late eum imperasse, is hoc nomine gloriatum fui L se, refert Ono Frisingensis Chron. lib. I. cap. 6. Credoque sane his rebus factum, quod superbus diceretur , ut qui assirmare blitus esset,rgnare se a mari inque ad mare, id es, a Dania inque in Siciliantia. similiter de ejus filio Henrico Leone tradit Joh Aventinus, a sinu texe Hadriatico ad sinum Corinam, Oceanumque Germantium fines Ducatus sui extendisse lib. M annal Bu pag. FIAE. Neuter tamen illorum tam vasto titulo est usus, quippe quod ejusmodi luxuria titulorum non filii ex usu illius aevi, ne quidem inter Imperatores ac reges. Atque ex dictis Lltem intelligi potest, quanta enim commutatio sequatur aemulationem potentium familiarum , quae' obesI sibi prodesse mutuo possunt. Tum vero iis exemplis ipsi etiam monentur principes, ut cogitent incrementa ac deminutiones, secundas adversasque res auctore Deo sibi evenire, quo animos ad pia justaque
imperia attendant , quod seriae .gravis Philosophiae caput quoque
attingit Eri ges Chron. lib. I. cap. I. u. cris . Praeterea non tam magnitudine virium , quam charitate patriae firmari patriam , cdorere summas potestates Demum propter vitandas turbas utiliorem esse imperiis successionem, quam electionem, quod tanto magis olim aetate Henrici superbi in republica Germanica locum habuit, quia nanc jus eligendi imperatores ad omnes imperii Principes spectabat, qui quam saepe adversus se contenderint sitffragiisque certaverint, tristis superiorum seculorum eventus docuit, bitque haec Omnino causa, cur imperio in eleelionem vetio, etiam post Henrici V. tempora aliquid ex successione, vel quas relictum nerit o.