장음표시 사용
11쪽
C CAaus o IL x. Serio rem agi imperitus cogitare , adeb imperfricta fronte haec urget
quasi ignoraret ipli Ismam esse Tiroimitarum doctrinam , de ipsum humque loquendi m Eum veteribus fuisse tamiliarem 1 nam ct Augusinui , inquiunt Majores nostri , fid/m iunostra potesate esse d. rei lib. dr spir. O titt. cap. 3 o. is tamen Calest initi Pontifex , in epistola
quam pro Hilario se Pros . friUι . incit in Iravaricatione Ada omnes homιnes naturalem possis bilitatem G, potentiam perdidissse. Tu sur Fulgentius docet , hominem natural ter posse credere , in ea quod naturam habet credulitatu fid ijue capacem, Cr tamen gratia dono credendi' virtutem
recipere quam amis s. Ex quibus illud recto intule it , quod sit posse quoddam per naturam
omni etiam gratia desituram propter liberum arbitrium in utramque partem flexibile . is est posse per gratiam , quando jam natura Diarias divinas adminiculis adjuvatur. Tyrombus notum est, quod neque Augustinus neque Augustini Discipuli de prima illa de remota bene agendi potentia cum Pelagio certaverint, cum dc ipse Augustinus ejusmodi naturalem dc credendi dc amandi potentiam in homine quoque lapso omni gratia destituto libenter
Sed non capit Auctor ille, quomod3 Collega noster tam liberaliter alias hanc bene spendiognoscens potentiam , in nox'issimis Thesibus tantam ad credendum, amandum, declinandum a peccatis , poenitendum prout oportet, impotentiam fateatur. Recurrit idcirco ad Apostolicam sedem , cui sie exponit dissicultatem suam : '' Cum summa juxta hunc Au- , , ctorem sit impotentia ad decli Dandum a peccato , ad bene agendum , ad poenitendumis prout oportet , ad perseverandum prout oportet si desit gratia per se effetax , neque ea is detur omnibus dum urgent praecepta supernaturalia, quaeritur a S. Sede, an non sit verat, juxta doctrinam hujus Auctoris i. inter s. damnatas : Axiuia A DEI Panc EpTA dcc. Parcere poterat illi labori, neque opus erat coram Apostolica sede illa repetere , quae sortius nervosiusque , oblato Sanctitati suae libello , Patres Societatis Romae objecerunt Patri Lemos , cuius doctrinae hac in parte an e subscripsimus, causaeqcie exitum libenter praestolabimur casuri causa pariter, si Thomae Lemos doetrina illo metrioriali accusata re-Probetur. Interea tamen nostram cum Thomistis concordiam stabilire non cessabimus. Cettum est quod Thomistae nobiscum admittant naturalem quandam ante gratiam bene agendi potentiam; eandem quoque ad poenitendum, credendum , diligendum sine gratia impotentiam fatentur juxta ea quae saepissime tradit P. Lemos. Ut pauca e pluribus proferam , quae lib. . p. a. trael. 3. cap io. & sequentibus docet, unum hunc locum Avaetori no tro propono , super quo ejus libenter expecto judicium . Quid cemet ὀe hac ejus
doctrina t. q. pari. i. n. i 63. Deus non zribuit Omnibus in universum hominibus, nullo dempto , intrinsecum & sussiciens auxilium supernaturale ad implenda praecepta naturi ratia , quae supposito peccato impleti non possunt solis naturae viribus, etiam cum instates adimpletio praecepti. Similiter nec omni homini tribuit auxilium , ut peccata possit, , evitare. Itaque non omni puero venienti ad usum rationis datur tale supernaturale in- trinsecum auxilium sussiciens ut se convertat in bonum rationis, sed quibus datur, mis,, sei icorditer datur, quibus autem non datur , in poenam peccati non datur , saltem ori-
,, ginalis. Conclusio ista est S. P. Augustini 2c S. Thomae non obscura sententia. Simili-M ter de S. Prosperi. Si assertionis hujus censuram non petit a Sede Apostolica auctor ille , nobis non adve satur si petit, videat quibus parsuadere poterit, quod Thomistarum doctrinam ab omni
censura judicet immunem. Refutata sunt superius alia, quae in eadem supplica coram Apostolica Sede nobis opponit. Confutationem non merentur novam illa , quibus dogmatum sitorum cum Semipelagianis assinitatem diluere conatur. Tractarunt hanc quaestionem nuperrime δ: Collega noster in Thesibus re Vincentius Contenson rom. s. p. 32 .s quid
illis opposuerit squod hactenus non praestitit) nova consutatione diguum , non dcerit qui causam illorum suscipiat. At
12쪽
Kt si quid ejusmodi tentetur , doctrinam suam Censuris perstringi mox clamat: immea,t scilicet, quid de Thomistarum doctrina scripserunt dixeruntque ejus Collegar, quora memoriam cum non ita pridem Patri Fourmestra ux Philalethes refricant, genero sinas: respondit pag. 7o. De te non querimur , quod probare contendas , mentiam mediam esse imissi graria inimicam , Deum libero hominis arbitrio subjacere , eandemque videri cum doctrι namuelagianorum. Probationes tuas placidis oculis legimus , calamo diluimus. Causae suae in
i videtur dissidere Auctor noster , qui est tam delicatulus.
' teste Henriqueet Theologo Societatis, temeritatis ille suae acrem tulit reprehensionem Sixto V. Augustini doctrinam , id est , vetus Romanae Ecclesiae depositum , vindicante confirmante more Majorum ac Praedecessorum suorum qui non semel, sed secundo rertio pro Augustino & praedestinatione gratuita tulere sententiam , h. 8. Thesis primae im Bellarmino evicimus. Neque cavillari hic quisquam potest incertum esse hactenus. laenam sit Augustini doctrina ; illum enim coarguet superiorum faecinorum consensus, albus ante moram Lovanti cum Lenio Hamelioque controversiam de Augustini mente ruditi non dubitarunt. Non dubitavit Cardinalis Bellarminus , nsia selecti e Societate liversa praestantissimi Theologi , non Catharinul, non pighius , non S. Franciscus Saleia as, non ipse Lessius antequam Lovanrensis Schola & populorum offensio vela illum veris re coegissent; don dubitarunt, inquam illi , quin haec esset Augustini de praedestina, one doctrina, licet alii ex illis Augustino subscripserint, alii repugnarint. Caeterum quam riculosum sit huic Augustini repugnare sententiae,inde constat juxta Cardinalem Bellaris
inum l. 1. de grat. & lib. arbit. c. i i. ar ad Gelasius Papa in Cantilio 7 o. Episeoporum non tum probavis omnia Icripta S. Augusini is Proster ἴ, sed etiam contra damnavit libellos Ioannis assiani , c, Fausti Nhegiensis , eum tamen non ignoraret potissimam eontentionem inter Prospe. m cse Ca anam , ae dein is inteν Fulgentium is Faustum do scriptu S. Augustini de pra dissiati ne SS. o bono perseverantia fuissa , ut propterea sententia s de praedestinatione gratuita in in quorumvis opinio , sed Erclesia Catholica fides dici d beat. Neque Angustino tantum sed iam cap. sequenti non dubium esse dicit Apostolo repugnare sententiam illorum , qui electionem ivandorum mera gratuitam negant. Secutus est Bellarminus Societatis Theologos anno 18 . a Claudio Aquaviva e variis Provinciis Romam evocatos, ut rectam rationem imi tutionemque studiorum uniformiter deinceps a Societate servandam conciperent atque
armarent. Sic enim illi, teste Henrico Nooris , de hac quaestione sanxerunt in illa libelli ii Oarte , qua de opinionum delectu agitur pag. 3 . Definitum est pra desinationis nee rati
fm uia conditionem esse ex parte nostra. Id ad pietatem parum pertinere dicet aliquis. At haneugustiui Di rinam non modo communiter Theologorum Schola jam retulis, sed e, Ecclesia P es per mille o ducentos circiter annos', qui id eontendunt probare ex Scripturis ese responsiso ut cum Romanorum , nempὸ Zosimi , Sixti , Caelestini . Leonis , Galasii, apud quas Mai enses . Cassianus , Faustus, aliique hujus praedesinationis oppugnatores male semper audierunt.
Certum ergo sit i quod Bellarminus & delecti illi Patres , id est', praecipua Societatis imina, doctrinam de praedestinatione gratuita tunc Augustino adscriberent. Egre patitur Luctor noster tamdiu differri, quod jam insinuavi, nempἴ ipsum quoque S. Franciscum alesium hanc Augustino adscripsisse doctrinam. Miratur , haeret, non credit. Nescio tanen an sententiae nostrae non accedet, si consulat epist. ejus 6 i. lib. I. in qua haec repe-iet: Encelu squestion) ur Ruu PRADE seti NAetio si et Ex PRAE vis Is MERITIs , Ri que ren
13쪽
Henue t apis en des Ss. Peres , quἰ oni prere e s. Ambrai' , stat qu'm t enne eelle de S. An pin, ou da S. Themm cte. Ex quibus erui posse censeo antiquitatem , quam in epistola ad Lellium adscribit cius sententiae de praedestinatione ex praevisis meritis , in quam videtur fuisse propensior , licet oppositam agnoscat esse Augustini; ex ipsis enim epistolae sexagesimae prunae terminis est evidens , opinatum fuisse S. Salesium , quod alia esset Augustini, alia Patrum qui Ambrosium praece uerunt, sententia , adeo ut si dicatur, Patres qui Aminbrolium praecesserunt. piae ivstination m asseruisse ex praevisis meritis, dicendum sit Augustinum id ipsum negalle,& ὰ contra Nemo autem taut hebcs. tam omnis melioris semos expers hactenus inventus est , qui lustinete voluerit Patres omnes ante Augustinum prae- dehinationem docuisse gratuitam , ipsum vero Augustinum praedestiuationem ex praevisis meritis docere coepisse , quamquam non desuerint nonnulli, & ipse inprimis Lestius, qui aliis ante Augustinum Patribus, maxime Graecis, illam adscripserint. Massiliensium quoque Presbyterorum hic fuit Achilles , quem , Prospero teste , semper Augustino oppone-
bant, quod in e)us scriptu , qua adversus Pelagianos condiderat . contrarium esset Patrum opinionio Ecclesiastico jensui , quidquid in eu de vacatione electerum secundum propositum dissutarat. Ea quaque qua de epistola Pauli ad Romanos scribentis ad manifes alienem Zυma gratae travenientis elialorum merata proferebantur , a nullo unquam Glisalticorum ita esse intellecta , ut
volebat Au st: nus , affirmabant. Si ergo concedendum est , quod & ipse non Obsi ure S. Salesius latetur, quod suam de praedestinatione doctrinam aliunde, quam ex Augustino hauserit, vitio mihi verti non potest conlectura , qua pie supposui, doctrinam illam depromptam esse ex illis Augustini D: scipulorumque eius Ad ver sariis,qui prae caeteri, pii tatis laude claruerunt; quam coniecturam ipsum nunc S. Francisci Salesii testimonium confirmar,
dum ex illo patet, quod ob idem plane motivum s Religiosae nempe in atres , qui Augustinum praecedebant,reverentiae) in hanc sententiam propenderit, propter quod & oluncana Presbyteri Massilienses amplexi sonti Verum Patram illorum aut holitatem dodri inae suae obesse posse non credit Augustinus
sic refellens petitum inde argumentum cap. i . de praedest. SS. Quid opus est eoνum scrutemur opuscula,, qui priu etiam ista haresis orimur , non habuerunt nectistatem in haedi cili quoione versari r a uod procul dubio facerent , si Disondera talibui coger utur. Inde Da Ium est, ut ἐν gratia Deι quid sent ιν en ι , breviter quibusd-m Scriptorum suorum locis o tra
Illud ergo maxime curandum est, ne sub calietine constitutus ille credatur, qui tam operose , universa applaudente Ecclesia , hanc quaestionem elucidavit, liberta meque c. is. de
no perseverantiae pronuntiavit . Hoc scio . ni minem contra istam pra destinationem , quam
secundtim Scripturas defendimus , nisi errando duputar. potuisse Viderint ergo qua fronte Nolina , Mariana , Petavius , Ioannes Adamia, , Antoninus Mora ines aliique recedant ab agnita Augustini sentcntia , quam non tantum communiter a schola sui sta recept m , sed
α ab Ecclesiae Patribus per mille & ducentos circiter annos,apud quos Massilienses, Cassi sanum , Faustum aliosque hujus praedestinationis oppugnatorcs male semper audivisse, ab
ipsis delectis Societatis Patribus , ab ipso Bellomnino supra audivimus. Clamat interim dc invehitur contra rne gravis sine Auctor Thess nuperrimae,eo quod non potius S. Francisci Sale si qui& transeunter tantum hanc aliquando quaestionem attigit, dc Augustino se repugnare fatetur)quam Augustini Partibiis accedam: sed accedere vetat duodecim saeculorum unanimis consensus , qui Augustino adhaerendum esse clamat. clamet ille contra quantum l buerit illos ego clamores facile ipsi ignoscam : nam & in supta misquibusdam curiis impotenti animo eorum , qui causa ceciderunt, clamores & invectivas
ejusmodi, pauculis saltem diebus , aequissimi Iudico facile indulgere solent.
14쪽
6. 6.cuIs ex his disputationibus fructus sperari p)sit l
e Perari posset non exiguus , nisi Adversarii nostri latebras quaerere , & controversiae
in caput declinare viderentur. Elucidaretur controversiae status , omnibus innotesceret, a quo praecise quaestionis cardo vertatur , denique litterario hoc certamine ad muniri ta-em, productis hinc inde argumentis, disputatio perveniret, adeo ut Sedis Apostolicae ju-icium tantum expectandum esset. Fallor , si quaestionis statum alia Thesi non exposuilarissime. Verbulo monitus, si quid obscurius dictum fuerit vel explicabo vel emendabo
Ξundem candorem in nostris Adversariis hactenus desideramus. Risum meretur,quod tota eria quaestio liactenus in eo versari visa est : An prater iratiam si iesuem admittenda H alia
ine uesiti ni, neque tamen definire Adversarii voluerint , quid sit illa gratia sussciens Chomistica , qua admissa , ab omni Censurae periculo nos eximunt. 3Quod ad nos attinet, quid per illam intelligamus , diximus non semel , dixit Collega, oster, dixi & ego i ip:is Thomistarum verbis illam definivimus, neque quicqua in ha-
fenus explicationi nostrae Auctor Thesis nuperrimae opposuit. Hoc unum cucullino moruecantare pergit, admittendam esse gratiam suis cientem, solicite tamen cavens ne unquam et illam definiat, vel recte a nobis definitam esse concedat. lnia ac voce, Auxi xturi sura ici Erus , in hoc termino quem explicare non audet fixisse videtur Hercules noster sa-γientiae Fideique suae columnas, illisque lascripsita , NON FLus ut TRA . Si ultra pro-
tredi non lubet, frustra cum eo disputamus : sin lubet, definiat ergo , quae sit illa gratia lassiciens Thomistica , quam in hoc statu naturae lapsae nos admittere necesie est : nequeeniat putamus quod secundae propositionis censuram ad gratiam primi status extenderuperget. Melius honori, melius Molinismo suo consact. Videri tunc facillimὰ poterit quid elucidandum supersit. Certe si tam facile determinari posset, quis ille praecise sit sensus, quem Innocentius X Jc Alexander VII. suis Constitutionibus voluere damnatum, omnes breὐissimὰ intendere mus animi nervos,ut nostram a damnata secerneremus docti inam , vel dira cum per hanc quaestionem novas quotidie suscitata discordias,neque Molin istas in allignanJo sensu dam. nato cum Thomistis squorum doctrinam in Thoma Lemos esse hac constitutione damnatam contenderunt nuper coram Apostolica Sede 3 neque inter se convenire, & sensus tam Iaradoxositam heteroclitos articulis illis assingi videamus, satis intelligimus intricatissimam anc controversam sine Sedis Apostolicae auctoritate non posse componi. Brevior illa via est & facilior apud emulos nostros cum Apostolici Sedi probatam illam fuisse confiteantur=s doctrinae nostrae cum Thomistica demonstretur consormitas. Nos id ec alia Thesi praestitimus, & hae uberius confirmavimus, quinque articulos eodem, quo Thomistae , sensu damnavimus, eodem, quo illi, modo cum doctrina nostra constitutioncs Pontificias conis ciliavimus: neque e Thomistis quemquam hactenus repertinus , qui has Censuras ad gratiam naturae integrae extenderet.
Verum non in hac rantum controversia , sed & alias saepius exserti sumus, Adversarios nostros aegerrime, quantumvis evidenter probatae cedere veritati, & indesinenter urgetoea , quae plenissime consutata sunt. Exemplum recens subministrat Appendiu mihi nuper Opposita. Vix capio,qua fronte in illa dicatur,manifeste fuisse ab ejus Auctore ostensum , quod Facultas Sacrae Theologiae Lovaniensis in antiqua doctrina non perstiterit usque ad annum I3.Nescio an melius id capiet ullus cordatus Lector, qui rei gestae ordinem hic brevissime exponendum non gravabi cur expendere. Certum est illud imprimis Censuram Lovaniensem ipso, quo edita est, anno Episcopirum Belgii subscriptiove fuisse firmatam; neque vel ipsi Societatis Patres ignorant, Ipren-
15쪽
sem Episcopum , hut exteris magis fuerat eunctabundus , instante Mechliniensi Archi.
oraesule , circa finem Decembris suam Sc Theologorum Ecclesiae suae misisse sententiam Censurae Lovanienti coninrmem . Mnae anno sequenti xo. Ianuarii accessit Facultatis Dua- censis judicium ab Illustrissiam Mechliiniensi . Cameracensi, Gandensi postulatum. Caetera quoque cum illis jam nominatis Belgii Episcopi eodem anno censurae justificationem contra Patrum Societatis Apologiam a Facultate Lovaniensi conscribi voluerunt. Doctorum omnium calculo coram Apostolico Nuntio fuisse probatam, . The s. histor. demonstr tum est. Omnibus Episcopis , omnibus Doctoribus certum erat promulgatum Calatini decretum pro aliquo ad hanc controversiam praejudicio valere non posse. Pari itaque consensit doctrinam illam ineri perrexerunt, Lovaniensibus semper sollicite caventibus ne ,
contra Nuntii Calatini decretum , oppositam doctrinam invectivis & acrioribus vestis
Adversariis notum est,quanti annis pluribus in macensi Academia perstrepuerint moliri post editam Censuram,cuius aequitatem sic propugnavere Doctores coram Reverendissimis Episcopis Tornacensi & Attrebatensi , qui hos componere motus volebant, ut inhibuerint Societatis Patribus , ne doctrinam ab illa Facultate rejectam in Academia D censi docerent,donec per sedem Apostolicam quaestiones exortae terminarentur.Voluit tamen pauid post Apostolicus Nuntius utriusque opinionis assertoribus sentiendi ac docendi manere libertatem , non quod Ecclesia Romana propensior eisset in partem Facultati contrariam , ut constat ex sententia Sixti U. & Bellarmini de praedestinatione, sed ne exulcerati Patres
Societatis graviores motus excitarent.
Vigilarunt eodem tempore Lovanienses, ne quid Romae contra Censuram suam tentaretur , datisque anno i in Iulio ad Cardinales S. Severinae de Madruccium litteris contra novos aemulorum conatus eam vindicarunt. Benignissimo illos responso dignatus est Cardinalis S. Severinae Inquisitionis praeses , ut acta nostra testantur. Hac iterum Duaci excitata controversia circa annum iso . Facul tatis causam sibi desponis savit Estius , & veterem tam hujus quam Duacensis scholae doctrinam exposuit oratione famosa saepius memorata. Idem praestitit de mandato Facultatis Rythovius oratione simili. Testis horum oculatus fuerat Franciscus Sylvius , qui anno 16 8. cum caeteris Fapultatis Duacenae Doctoribus declaravit Facultatem illam semper tenuisse,& etiamnum tenere, semper perstitisse & etiamnum persistere in sua antiqua sententia, quam in Censura tenuit &ibi declaravit, nec unquam ab illa discessisse. Verba sunt similis plane declarationis, quam anno 161 3. ediderat Facultas Lovaniensis, tribus adhuc viventibus Doctoribus, Iacobo Baio, Iansonio, Loyaeres , qui Superiori δε- ulo Censurae ejusque justificationi subscripserant. Dicendi sunt illi apertὸ mentiri si a majorum doctrina unquam discesserint, qui tam manifeste se nunquam ab ea asserunt discessisse. Sed ab hac tam nefaria labe eos vindicat saepius iterata Adversariorum consessio, editi ab illis Doctoribus libri, aliaque monumenta quae omne dubium superant. Illud de Iansonio certum est, nihil hactentis adeo fuisse inter Adversarios pervulgatum, quam Iansonium praecipuum fuisse illius Censurae vindicem . a quo in alios plures illius
tuendae zelum fuisse derivatum assirmant. Nempe manet alta mente repostum , institutam olim contra Patrum Societatis dogmata lectionem Iansonio suisse commissam, de qua ita imago primi saeculi r Lectio publica extra ord nem adversus Lusii do trinam instituta non sin
bat obduei cicatricem , sed erat anguis in vulnere , nostramque ignominiam perpetuo resticabat.
Noverunt etiam squod & nos authentico testimonio probabimus j in praefatione Lest ide gratia escari notari Iansonium , tacito licet nomine, adeo a Molinae dogmatibus fuisse alienum , ut suis edixerit si apud aliquem eorum opus Mollux de istis materiis reperisset,
se illud conjecturum in ignem. Ioannes
16쪽
Ioannes Minus , postea Abbas Parcensis , in Mus vita eo nisariis in Ioan ipseMJxa haec de illo posteritati transirisit: Omnia Augustini opera nan rantum auenti me volvie se resolυii , sed se pro plurima parte memoriter ten it , aciejustim doctrinai, pulsimam quam distrii simὲ de tradominante gratia tradidit o semper S. R. Ecclesia iudicio 1 inbarere ae immari restiυit, uti se immortuus es. Nescio cui credent, qui neque Iansonio de se asserenti innotuer3. neque receptae hactenus aput se traditioni, neque tam Religioso vitae e)us victori credere voluerint. Frustra repeterem alias prolata d libris editis Iacobi Baii & Ω-mielis Loyaeris testimonia', in quibus perte decliarant se in veteri , cui & anno Is 8ν.:st 1388. Sc ista. subscripserant, doctrina Persistere , quibus ne respondere quidem te avit hactenus Auctor noster. iis erno ferat testimoniis ita Iuculentis, ex quibus de ipserum Auctorum sententia cla issime constat, Theses quasdam , quibus praesederunt, Opponi, ut inde certius, quam exibris δc apertis declarationibus eorum sententia cruatur λ Maxime cum idem argumentum S Thesibus petitum , viventibus adhuc Thesium praesidibus , fuerit oppositum & solutiun , licente contra Deckerium hoc ur litem Ryth io ; Nequ/ ignorat vel lector ipse ressonden es eontraria sententiis praseum suorum variis occasionibus defendenda suscipere. Sic Lovanti contigit in Iacobo B.lio , Iansonio , LOyaeris . Fabricio , quorum fere Thea es proseruntur 1 niti probabile videatur prxstantissimos illos viros tam sui fit in oblitos, am famae suae prodigos , ut mendacio adeo palpabili illudere, speraverint orbi terrarum , sivente Lemo , viventibus studiosis , qui Tlaeses citatas detenderant, viventibus deniquepsis illis qui rumores , contra quos haec declaratio dirigebatur, per Italiam Hispaniamque asperserant. Mentiuntur speciosius homines non omnino abjecti , Ac valde temerarium est lud de integra suspicari Facultate , quod de quocumque alicujus notae viro suspicari Re igio vetat.
Et tamen , si Deo placet,.Aiactor appendicis Maniseu contui it E Thesibus illis DD. Lovanienses in veteri non perstitita doctrina usque at annum I 6i 3. Crediderat quoque in Appendice r. The s. r. se probasse , quod post legitime promnlatum Calatini Decretum in doctrina sim non perstitissent Lovanienses; sed in appendice quenti vidit errorem sinam convictus ipsa Censurae justificatione , quae post illam pro
Pauculis ergo saltem diebus in ista mistitisse , donec Censuram, consecissent, concesse,ppendicis i. Thes. . Quasi ex ipso justificatione , ex modo quo Apostolico Nuntio trais ira , quo coram eodem est unanimi DD. Omnium consensu approbata , obscurum foret, on sic illa gesta fuisse, ut ab ill a doctrina cito recederetur. Pluribus post annis eam S.R. E. ardinalibus ab ipsa Facultate fuisse commendatiam supra vidimus. Incredibile est , prominantibus hanc doctrinam & Belgii Episcopis & Facultate Duacena , solam Lovamen eriuae prima classicum insonuerat, Arena cessime ; nec sine temeritate dicitur eam mentiri , . iam anno I 6I3. nullo Magistrorum contradicente, deci irat se semper in antiqua petriasse ac etiamnum persistere sententia. Certe , qui his deinceps pertinaciter voluerit repugnam , non convincendus erit arguolentis , sed magis orandus Dominus ut mentem illius satiare dignetur & illustrare. Vide arit interim , ut confidimus, alii minus praeoccupati hominum , cum quibus certamus , .
issicilem genium , aliosque emunctioris naris & integrioris judicii desiderabunt . quibus edant recte de haeresi notari eos, qui acceptam a majoribus tuentes doctrinam Lessi i Monaeq; placitis obsistere pari helo pergunt,quo id pristabanta siculo Belgii Episcopi,utraq;acultas Theologica , imo & omnes Religiosi ordines , quorum nullum ad vindicanda lixeogmata hactenus productum vidimus , adeo ut mirandum non fuerit, in memoriali His anico eosdem sere omnas de Jansmisino nuper accuseri, qui Superiori saeculo de Calvi-C mimo
17쪽
hismo invereeende notabantur. Erubui saepius legens in Apologiae contra Censuram L v niensem praefatione scribere non fuisse veritos illius Auctores, Doctrinam de praedestinatione gratuita adeo Augustini non esse , ut Calvini sit potius , qui salso eam Augustino imponat. Cumque aliati saepe suissem miratus , amplius mirari non potui liberam dogmata nostra carpendi licentiam iis familiarum esse , qui haereditario jum illam acceperant a majoribus tali Censura doctrinam perstringentibus , quam tot Belgii Episcoporum , & Theologorum Doctissimorum subscriptione , tot Religiosorum ordinum approbatione munitam esse non ignorabant. Hanc Maiorum suorum procedendi nationem aliquando probant, aliquando improbant aemuli nostri. Serviendum tempori putant. Extremae necessitati, quam tunc patiebantur Apologiae Auctores, indulgendum aliquid arbitrantur. Eidem carpendi liberrate vel ipsi vel eorum confoederati utuntur, sicubi pauci forte sint, qui de controuersiae stam penitius instructi illorum poIsint conatibus obviare . ut didicimus ex Memoriali Hispanico,quo praecipuos cuiusque status ac conditionis Belgas in Iansentanae haeresis suspici nem vocare apud Hispanos voluerunt. Alibi vero temperandum sibi putant. Pauculos tan- , tum , quos sibi prae caeteris adversari putant i licet alii plurimi eandem propugnent doctrinam j exagitare malunt, ne si omnium ejusdem doctrinae iactatorum exulcerent animos , tantorum virorum mictoritati doctrinaeque succumbant. Illius industriae liaec nostra disputatio praebet exemplum , ex qua patet ab Adversariis tantopere hujus Facultatis divexari doctrinam, praeteritis Thomistis, qui in punctis,de quibus quaestio esse potest , Censurae & Justificationis doctrinam laudant probantque , ut luculentis eorum testimoniis probatum est. Si hoc Cordatis persuasum fuerit Lectoribus , praecipuum comequemur fructum , quem ex hac disputatione speramus.
NIhil invidiosius, inquit Vincentius Centenson , sententiae Thom istarum opponunt Adversarii, quam nostram de praedestinatione & gratia sententiam in Praedestinatianis quinto saeculo fuisse damnatam. Credit vir Cur unus Gilbertus Mauguin , credis laudatus Contensonius , credidit in litteris ad Duacenses anno Is 8. datis cultvi Theologica Loraniensis, nullam ejusmodi heresim faculo T. extitisse. Semipela- giana Rin o , inquit Lupus in Tertuli. seg. I s. praedelli natianae haereseos fabulam intrusit in mundum. Ita prius de Augustino ac poste1 de eius Discipulis perrexit diu mentiri. Si ejusmodi in Ecclesia sacrit olim haeresis , mirum est apud fles Semipelagianos veterem illius extare memoriam, Moniti sumus jam pridem a majoribus nostr is pro-hnum Fausti pilai ι talltitialem; viderint alii sitne aliter ipsi a piimas Moline vindiιibiuis fructi.