장음표시 사용
151쪽
aut bit ad dicit aut vitata hac longa appellatione, simpliciter quantum nos judicamus afru sive sirtii sensu eminentissimo
vocabatur; X8tabant multa freti, sed unum prae reliquis a quam unieum nomine a8ru nuncupabatur.
Itaque archetypum nomen, unde hebraicum et Sp in Ortum At Tu uti piLaspi hoc est, praesidium meum est filius Sanctuarii fuisse verisimillimum est. Similiter Salmanassar Salm Balaw. IV 2 se fortem regem esse dicit, a tu ultasu Adar cujus praesidium Adar). Forma nodibi 'or ob rabam in prius mutata est, sed ludibrio
casus accidit, ut in Chronicis quae dicuntur Babylonicis semel pro Tu ultimu-afri scriptum sit Tu ultimil-ina afri esara), nempe aberrante oculo scribae ad ina bis repetitum quod protinus equitur.
152쪽
Jam vero quaeritur, quodnam sit illud templum, ille locus gratiae, cujus filius aptu Deus Adar cognominatur. In hymno regis Asurbanipa K. 258 Deus Asia appellatur qui incolit -hur-8agial-kur-kur-ra, hoe est, it aderabi a dicit domum montis magni terrarum, et paullo OSt qui ineOsit -8ar-ra hoc St, sanctuarium. Quibus duabus appellationibus comparatis cognoscitur, hoc anetuarium ba εξο-
χι ν nulliam aliud esse nisi princeps Nineve templum, quod quippe sedem Deorum in monte Aralli effingens et ipsum domus magni montis terrarum nominabatur. Etiam in urbe Selach erat templum princeps ejusdem nominis It ad forma Status constr. dicite, quod est Ira 35 o. 3 ab ipso Salmanassarees, conditor UrbiS, XStructum erat. Atque etiam regem Sargon in urbe Sargonis ab ipso condita templima princeps amonte Deorum denominatum exstruxisse, e Ichors. 15548. Olligi potest. Neque in veterrima imperii metropoli Assur temphim hoc nomine nuncupatum defuisse nomina regum SSyriaca uti vhultimi e-sar-ra sive e-kur vel Adaru iLehur qui erat avus avi Tiglathpilesaris I ostendunt. Adar autem nomen filii templi sive domus montanae principis imponebatur*, quia hic Deus belli et venationis inter nobilissimos prognatos coeleStiSDeorum montis referebatur eamque Ob causam in sanctuariis
primariis, Olympi assyriaci simulacris, familiariter tanquam filius versari credebatur, quemadmodum ebo filius Esagili bit 8ak-kih h. e. templi capitalis Babylonis et totius Babyloniae vocatur Ira 35 ο 2, 1. IVAE 20 0. 3, 3). Hoc templum capitale, ad quod nomina ideographica domus magni montis
terrarum Sive brevius domus montana vel bit sar ra spectant, A Sar-ra Vocem Sumer1cam esse propterea non credibile est, quia Vis syllabica ar', quae ideogrammatim di/y inest et ,bonum, salutare esse ' Significat, ab assyriaca eaque semitica stirpe et Nproficiscitur. Etiam Deus su hoc ideogrammate A seribi
Adar nominatur ejus templi non solum filius aplu), sed etiam sobolos illitu binutu), es. IV R 1, 34 : Adar api L sar-ra; Sams. I 16 Adar in ut 1-sar-Da; sur. I 2 Adar illitti H ur et
153쪽
de nomine Tiglathpilesaris. XIIniis confirmatum esset, asset habere vim loci acri et gratiosi, facile adduci possemus, ut 8rciti de locis intelligeremu tanquam pluralem ab afri st). At vero pluralis est nominis sirtu templum, id quod loci inscriptionum, ubi occurrit, multo est accommodatius, Velut aspcit ili signe Istanea verbi Irr; h. e. templa eorum curae mihi habui Nob. I 28 o quum Nebucadnega nuncupatur mustesis aspclli Nabu h. e. prospiciens templis Dei ebo Neb. Bab. IA). Sam-
stramina semet ipsum nominat re' asrciti,4ε hatti freti Sams. Ita s. h. e. pastorem templorum, SceptrIgerum aedium aerarum, ubi asrciti plus quam loca significare parallelismus Ostendit. Cum plurali feminino a 'citi alternat masculinus spe, quia singulari fru descendit, velut anci u 8re i 8teni' h. e. ego
templa tua olea curae mihi habui A surb. m. 121, 33). Quemadmodum autem complementum phoneticum at in loco supra
citato Tig. IV 37 pluralem femininum po8tulat, qui a88Πiaceide grammati e-kur respondeat, Sic singularem in pu exeuntem locus Salm. o. rev. 63, ubi legimus Grande Simulacrum majestatis meae feci, praeconium Asuri, Domini mei, et victoriam de terra uiri reportatam scripsi in ea in urbe HUS in e- ur-riasu h. e. in templo ejus collocavi illud. Vocabulum kurru sive assyriacum SiVe excidiomate umerie mutuatiam non e stat itaque i pro complement phonetic habeatur necesse est. Atqui Vocem assyriacam templum Significantem, quae in praesinat atque pluralem cum exitu cit formet, fru8tra quaesieris, nisi aspi cum plurali a8re et 8rciti eam ipsam Oeem esse con
Si quae hucusque diximus recte se habent, usitata nominis Tiglathpilesaris forma erat Tu ultimi afri formam hujus spuin consonam exeuntem con8ulto Vito, quia phonetice Seripta nondum inventa est). Notatu dignum est, rarissimam illam scriptionem TukultiῬiLehur maximo nobis usui fuisse ad eruendam veram nominis pronuntiationem Simile quid assyriologia nupseri quaestione de nomine ' ΣΝ u instituta experta est. Ideo- gramma 8 , quocum in nomine Tiglathpilesaris e ur alternat, ut jam probabile fit, et ipsum fru locus gratiosus, templum)legendum est. Quemadmodum ideogramma tar ad templa 8- syriaca et babylonica tanquam imitationes edis eorum in monte Arallu sitae spectat, sic crebrius illud sar rationem ludicrae, ut
154쪽
x Commentatio rideriei Delitasehgessit. Tertium non datur. Certum est, Si Deum sara et Cre consonantia viro doctos non eduxisset eos uti plus centies
in assyriacis nominibus propriis aliter fuisse conclusuros. Quod tertia pars nominis Tiglathpilesaris partim per e bit)-sar -rao, partim per e bit)-kur redditur, inde adparet, scribenti optionem
datam fuisse, utrum duorum ideogrammatum Oeis assyriacae praeferret. Nune quaeritur, quaenam VOX SSyriae hae ideographica delineatione indicetur. Ordiamur ab e-kur bιt ad domus Ontis . Jam dudum quaestio Si quaenam VOX SSyriae reSpondeat; namque Tig. IV 3 rex Assyriae narrat, ipsum viginti quinque Deos, quo Victis gentibus eripuisset, templo Deae Bellis atque -humat plur. urbis suae et Astartis χσταρταις terrae suae donavisse. Quidnam hoc loco e-kur significat Signo pluralis additum est complementum phoneticum at itaque SubStantivum ideographice expressum pluralem femininum in cit sati)exeuntem formabat. In libro meo de situ Paradis p. 119 suspicatus sum, bdmoti esse illud vocabulum assyriacum quod ideographice domum montanam indicat, at obstat huic conjecturae quod assyriacum amoti noti topographica est, quae loca Summa regionis montuosae, Vallibus et faucibus opposita, denotat neque adhuc ullus locus inventus est, ubi sicut saepissime in . . de
excelsis montium cultui divino consecratis dicatur; tanto minus verisimile est, Assyrios ea voce usos esse de templis et sanis terrestribus, quae similitudinem magni terrarum monti h. e. montis Aralli, sedis eorum, prae se ferre credebantur.' In
editione tertia libri mei Assyriaehe Lesestile e inscripti 1885)propius ad veritatem accessisse mihi videor. Ibi probabile esse dixi, sub ideogrammatica domu montana latere Oeem, quae generatim aedem aeram denotet velut sirtu, quamquam ne hoc quidem Oeabulum apte convenit, quoniam pluralis ejus freti ineli, non siti desinit. Nunc vero persuasum habeo, a8irtu SSe eam Oeem, ad quam ideOgramma e-kur Speetat. Argumenta quibus innitor haecce sunt. Oeem 8irtuquae cum hebraic et 1 congruit, templum sive fanum denotare constat. Unum idemque ideogramma per sistu, bitin et sirtu plur. freti redditur Nisi tam luculentis testimo Huc pertinent quae in libro de situ Paradis p. 117-122
155쪽
de nomine Tiglathpilesaris. rietas manavit, tribus e partibus constat, quae Omnibus ei locis, qui hucusque innotuerunt, ideographice Scriptae sunt, tantum quod
in prima parte usitato ideogrammati vocis tu ultu subsidium, praesidium saepius complementum phoneticum ti adscriptum est, quo pronuntiatio tu ulti munitur. Quantumvis hebraicum Iza formam status constructi tu lat indicet, illa scriptione assyriacam ulti legere jubemur. Utrum illud i sit terminatio casus, quae
in ipso statu construet non rar reperitur, an SuffiXum I. perS.
sing. ), postmodo fortasse dijudicare poterimus. Media pars nominis est unum duorum ideogrammatum, quae filium denotant. Lectio ablu, habes dudum abjici oportuit. Filius assyriae aptu vocatur, quod Babylonii passim abluseribunt et fortasse partim ita pronuntiabant. Forma status construet in honetica scriptura ubique est apii a-b il). Sic in monumentis Nebucadnegaris et in nomine prisci regis bubylonici Uil bil)-Sin. Huc jam accesserunt alia nomina honetice scripta: Ῥi-iLili, Amiai Sin, Amil-Rammcin. Unde sequitur, ut eam nominis partem, cui tu ulti antecedit, pii legamus. Si quis vero propter graeca transscriptione velut Σαρdaν nraλ
Tertia pars nominis fere semper e sive li)-sar-ra etiam e-8ar in m Tig. un. Obv. 40 scribitur. Semel vice hujus
scriptionis reperitur e-kur . . ad Verbum Xpres Sum bit-sari
gen nominis adisi domus montis II R 65 No 1 obv. col. II14). Usitatior illa scriptio hebraico pN tam accurate reddi visa
est, ut altera non ut par erat respiceretur. Schraderit eam non commemorat et LotZius conjectura auguratur, OSteriore Verae pronuntiationis eorum signorum oblitos pro e-kur legiSSe 8a=3a. At quod Supponit, vocem -δar a umerie Scriptam et umerice pronuntiatam intra unum idemque personae nomen cum Synonymo Sumerie e-kur Ommutatam 8Se omni Xemplo earet. Aut statuendum est, Signum kur etiam exprimendae Syllabae a inserviisse, id quod nemo unquam adfirmare auSuS St, Ut Unus
idemque rex duplex nomen Pukidi pi nara et Tu tulistiae in
156쪽
De hoc nomine non ita pridem Guil. Lot et berardus SC ADAR disseruerunt, ille in libro cujus titulus est Di In-8ehristen Tiglathpikser' I mi Uberset ung und Kommentar Lipsiae, Hinriclis 1880), hic in altera editione praeclari sui operis quod inscripsit Die Keilinschri ten und das Alte Testament Giessae, Riehor 1883 p. 2404s. Ambo vero inquisitionem poStremae
partis nominis, ut ab inscriptionibus cuneatis exhibetur, imperfectam reliquerunt. In libris Veteris Testamenti, ubi secundum regem ejus nominis commemorant, semel scribitur ' ΣΥ bd
II. Chr. XXVIII, 20. In LXX varie transscribitur Θαλγαθ' φαλλασαρ Θαλγαθφελλασαρ). Θαλγα φαλλασαρ Θαλγα φελλασαρ), Θαγλaci pa λνασαρ AH Chr. V. II. Chr. XXVIII); alias insuper formas male deformatas offert Sinaiticus. Paulus de LAOARDA ubique in libro Regum Θεγλαφαλασαρ, in Chronici μεγλαθφα-λaga recepit. Archetypon cuneatum, unde ista formarum va- Sehradorus legit Tu ulti-habal-isarra et interpretatur Fiducia is cui confido est filius templi sarra hoc quid sit in medio relinquens), scilicet Adar. Paullo aliter Lolgius, qui legit Tu istimat-esar et interpretatur Fiducia mea est filius Esarae . . domus benedictionis, et ipse statuens, hunc filium esse Adarum. Editio exici Gesentani decima has lectiones non accurate distinguit.
157쪽
Praefatio Franeisei Delitzsch. Vmsionem oblatam amplexantes. indicare no8trum officium esse
existimamUS. Legatur necesse est
In Praefatione ad Egechielem p. VIII lin. 8 ab imo legendum: zz IS J00 4 Pr 'IT; p. 103. lin. 6 et 11 ab imo: In Praefatione ad Duodecim prophetas p. V. in. 6 pro Κimchii lege Raschii, atque ibid. lin. 9 pro Affuse Britannici lege Bodl anae. Praeterea Ps. 19, 10 scribi debuit 'p'ΤΣ. Ibid. p. 88. in 7 lege p. 20. Vide orgi ad 86, 2. In Iob p. 40 lin. 18 legendum der. 51, 44 in praefatione Proverbiorum p. VIII not. 1 pro quinque dicendum erat: eae; itidem p. XIII lin. 8. In volumine Ruth 4, 1 odi debuit n*yla. Hac Chronicorum editione Hagiographa d), quae tertia
canoni ClasSe continentur, absolvimus. Etiam editio Prophetarum POSteriorum, quae alteram partem Aeeundae classis 'S' Id efficiunt, propemodum ad finem perduximus solus Jeremiae liber residuus est, quem Baerius propediem aggredi molitur.
Scripsi Lipsiae, exeunt mense Julio DCCCLXXXVIII.
Sunt et alia nonnulla palmata typographica, quae prudens lector ipso sacile perspiciet, velut Metheg deesse in ' 27 Hos 2, 19. bab g. 33, 21., at Sach. 9, 1 cum Zere legendum esse atque in db: Sach. 2, 2 Chiro admori pertinens excidisse. Falsa puncta irrepserunt in pr)7 Jes 15 5 et ri r Eg. 5, 2. Ultro autem concedimus, textum nostrum in ponendo Dages Orthophonico e. c. ' 22 τEZ. 37, 7 et promame correpto e. c. 'IN Jes. 25, 11 nec non in ponenda lineola Rapho e. c. d p Gen. 7, 4 parum sibi con-
Venire Amicus noster Norvegicus J. A. nudi go non injuria nos propter hanc inconstantiam perstrinxit Solatio nobis est, etiam translaticiam punctationem haud raro a semet ipsa discedere. Et vix ullum praeceptum, ulla consuetudo Xceptionibus caret Dages orthophonicum, ut exemplo utar, non ponitur in v ri neque in Resch, cui gutturalis antecedit, neque in 'r, suffixo plur perf
158쪽
o Praefatio Fraiieisei Delitesch.
1881ho prosaica ibidem 1887 meritissimus, amice nobis si appeditavit es ades Chr. 17, 9. 20. 24, 23. II. Chr. 5, 12 et saepius).ὲ
Praeterea Reinhartus Hoerning Muse Britannie custos superior, aliquot lectiones majoris momenti e codice Chronicorum antiquissimo, quem ΜuSeum possidet et in quo edendo diu est Oeeupatus, Comiter nobiscum communicavit. Hic codex Cod. Orient. 2556 unus est illorum haraiticorum, quorum re ad Danielem p. IV descripsimus, chartaeeus formae quartanariae, fragmenta Danielis, gra-Nehemiae et Chronicorum continens arabicis literis scripta, cum Oealibus et accentibus rubro atrament adjectis et cum Versione rabie et commentario arabico Japhethi araei. Ex illa variarum lectionum farragine, quas amicus in usum OStrum excerpsit, hasce prae ceteris dignas judieamu8, quae apparatu nostro critie adjiciantur: I. Chr.
1, 42 7 'E' Sic et Cod. 2556. - 11, 20. Nb Chethib, , Mori. Cod. 2556 exhibet U. h. e. es, ut etiam . 24. Sed utrobique Aleph expunctum est et Japheti quoque versi reddit Kori , . 18, 17. ' Θz a Cod. 2556 ut nonnulli ennicotti habet arat in psi bar ); at contra Magoram, quae hunc
versum a simili II. Sam 8, 18 tantummodo in verbis 'r1 2 p differre testatur, ut in rils ' pri P bri notatur I bN aci
sic daseth quoque vertit. Haec lectio e V. 6 irrepsit, quemadmodum Peschita quoque hos duos versus confudit. Non dubito, quin amicus meus Bibericensis omni studio adnixus sit, ut hanc libri Chronicorum editionem omnium vitiorum expertem exhiberet, attamen ut et ipse, adjutor ejus, expertu Sum, nondum unquam liber sine omni mendo prodiit. Respicientes ad eos libros, quo pridem emisimus, Comptu ium errorum O poenitet pigetque, qui sero in Oculos OStros incurrerunt Aliquot nune ipsum nobis Obversantes hoc loco, Ocea- Codo Sabarae, quem ad Chronica quoque nonnunquam adduximus, in Prae ad Zechielem p. s. descriptus est. Proprius os Mussi Britannici Or. 286). Etiam Bodi an integrum Bibliorum . . codicem ab hoc librario exaratum possidet No. 2322). In colophone se nuncupat I INI J pz Eu.
159쪽
Praefatio Franeisei Delitesch. VI quondam Jo Reuchlini Brambachius, Bibliothecarius primarius Caroliruliensis, liberaliter ei commisit. Haec editio princeps totius V. T. permagni momenti est, praesertim ubi de accentua
tione textus agitur. Attamen manea St, namque editore po
nendo Metheg supersederunt, item distinctione Scripti I' 2 et Legendi ' p) Legenda in ipsum textum recepta sunt. Editio Brixionsis Breseia 149 ad ejus auctoritatem se adplicat. 2. Daniel Egra-Nehemia et Chronica cum Raschi commentario, excusa Neapoli mense ischri 247 h. e. auctumno 1486,
formae quartanariae. TeXtu punctiS, Sed non accentibus instructus est, ita ut tantummodo in vocabulis definiendis usui sit, praesertim quum punctatio vitiis laboret Pathach et amogSaepenumero Ommutantur, Signum Chaleph crebro deest etc.
De ossi hanc editionem sub 203 adducit. Exemplum, quo Baerius usus est, ischi Hirsch bibliopola Francofurtensis, ei
3. Codo Reuel lini qui in Bibliotheca Magni Ducis Badonsis
Caroliruliae adservatur ΝΟ. 521, apud de Rossimo. 155), membranaceus, formae maXimae, cujus collationem Brambachii supra laudati humanitas aerio largita est. Hic codex integra Biblia Hebraica continet, punctis et aecentibus instructa et cum Masora et magna et parva. Scriptura et ordinatio notabiliter cum Er- furtonsi I conveniunt. In fine librarius, ut videtur, Se ipsum nominavit, sed non adjecto tempore:
In hac epigrapha vocabulum lineae quartae nescio quis partim rasit, id quod Buxtorfium induxit, ut IN legeret et de Abenezra 'SU IN cogitaret. At prima manu scriptum esse extra dubitationem est. Ceterum hic codex speciem seculi deuina tertii prae se fert. 4. Collationes complairium codicum Bodl anae, quo Guil. Wiches, auctor duorum librorum de accentuatione poetica Oxonii
160쪽
FRANCISCI DELIT ZSCH. Vix est qui non ultro concedat, juxta librum Danielis non esse ullum Veteris Testamenti librum, cujus textus in editionibus
usu receptis adeo neglectus et Magorae passim contrarius sit ut textus Chronicorum. Scriptio plena et defectiva nece88aria ae- curatione caret. Illic in primo versu falsa occurrit accentuum positio. Etiam literas, Vocabula et sententias haud raro error invasit, ita ut et ipse Norgi interdum id quod rectum esset X- pedire et conficere nequiret. λ Causae hujus depravationis manifestae sunt Liber Chronicorum nunquam singulari favore gavisus est. Plerique nonnisi data occasione eum evolvebant, pauci diligenter pertractabant, etiam exegesis non multum operae in eo consumsit, commentariorum de Oe libro pauciores sunt
quam de reliqui Omnibus. Tanto major gratia habenda est Baerio, quod nunc hujus quoque libri textum, ut in praefatione Dodecapropheti promissum erat, ad fidem Masorae collatis e diuibus iisque editionibus, quae codices aequiperant, intentissima cura re enSUit, atque egomet Deo gratias habeo, qui mihi, id quod non putaram, Onees Sit, etiam in hoc labore eum adjuvare. Ad supellectilem subsidiorum, de qua in praefationibus librorum hucusque editorum tentidem rationem reddidimus, in
castigando Chronicorum textu haece acceSSerunt.1. Biblia Soncini in provincia Cremonensi excusa 1488,
formae quartanariae, cujus exemplum nitidum et completum, CL L Chr. 1, 9 3, 18. 7, 18. 28. 37. 38. 8, 7. 10. 12.22.24 9, 8.17, 20 20 4 21, 15. 22, 9. 10. 29, 2. II Chr. 3, 5. 10,14.16. 20, 37.21, 6 25, 15. 28, 10 29, 18 32, 23. 34, 38. 35 22.