장음표시 사용
351쪽
Eginhardo, Grammaticam ejus primus ipse inchoaverit, ventisque mensibus CVa ejusdem lingvae nomina, quae etiam nunc in usu sunt, imposuerit. Nec sane dubium , quin alii exemplo ejus excitati eodem aevo coeperint lingvam Germanicam ad regulas
Grammaticas revocare. Rabanus certe Maurus praeter Glossas Latino- Theotiscas e partibus humani corporis a mala sirido Strabo Abbate Augiensi ex di stantis ore exceptas a Melchior Goldast juxta at tuta ipsis opp. Rabani editoribus in lucem protractas, composuit etiam integrum Glossarium Latino Theotiscum in tota Biblia Sacra Vet. L Nov. Test hactenus nunquam editum, cujus vetust issimum ipsa Rabani aetate Xaratum Codicem membranaceum reperi incredibili cum gaudio abhinc biennio, cum S. Cetes Majest in itinere Teriolensi comes Arcis Ambrasianae apud Oeni pontem 1tae Bibliothecam studiose pervolverem repertum cum aliis multis praestantissimis Codicibus MSctis in Aug Bibl. Caes. Vindobonensem transtuli. Otifridus autem ut Rabani Mauri fuit discipulus, ita sine controversia quoque a praecipuus ex iis, qui patriae lingvae post ipsum egregiam navarunt operam. Id quod pate , vel ex unico isto volumine Evangeliorum, de quo in praesenti nobis sermo est. . Et sicut ex Scria
352쪽
Scriptura non minus quam ex aliis indiciis certo constat, istud exaratum esse ipso Olfridi aevo h. e. ante annos 778. si a tempore mortis Liuiberti Archiepiscopi Moguntini usque ad praesentem annum 667 successio temporis deducatur 3 Ita notandum omnino diversium est hunc Codicem Caesareum 1 ab eo quo usus est damnatae memoriae Haeresiarcha Mathias Flacius Illyricus, qui insigne illud olfridi Opus edidit Basilleae A. Is 7 I. in . generosissimoque Viro n. Adolpho Hermanno Ries ςse Mareshala Halliae haereditario, duplici
praefatione nempe Latina Germanica dedicavit. Quae quidem editio impressa non Q-lum propter vitiositatem MScti, ex quo ea desumta, mendosa est in mutila verum etiam haereticae pravitatis laborat suspicione propter malitiam ipsius impii Illyrici, quippe qui eam praecipue ob causam eximium illud monumentum antiquum publicavit, ut eo ad stabilienda perversa sua dogmata abuteretu ,, quemadmodum manifeste apparet ex utraque ipsius praefatione, tam latina quam germanica, utpote quae horrendis scatent convitiis & calumniis, cum in universam S. Ecclesiam Cathq-licam, tum speciatimin praecipue in . Bonisecium Archiepiscopum Moguntinum, qui Α-postolus Germanorum sui appellatus. Quam-Qbrem summe neeessariuna est, ut Illyriciana
353쪽
isthaec corrupta editio cum hoc codice conseraturin ejus augilio reformetur suppleatur. 2 ab eo, quem B. Rhenanus l. 2. I eram Ger man Frisingae in Bibliotheca S.Corbiniani se vidisse testatur.
Nier MScta Historica Latina, quae in Aug. Bibl. Caesarea adservantur, extat etiam si floria Austriaca Henrici cognomine GundeLAngen, cujus Wolfgangus Larius c. I. I i. Comment in Genealogiam Austria carn meminit. Et quidem quod ad Autoris patriam,siatum
& aetatem attinet, notandum omnino est, eum
non suis Gundelfingensem; sed Constat liensem origine, Artiumque Magistrum de Ecclesiae Friburgensis in Helvetia Diaconum, opus istocce suum Archi-Duci Sigismundo An 1476. obtulisse. Quod vero ad oeconomiam est hujus Historiae, constat illa praeter Dedicationem tribus Epitomis vel Partibus. Achice rima earundem variis insignibus gentilitiis inauratis argentatis elegantissime ornata sit, publicatione tamen indigna est, quoniam exceptis tribus ultimis foliis, de ne iis quidem integris meras continet absurdas fabulas
354쪽
las, d nugatoria figmenta de primo Austriae Marchione Abrahamo, ejusque successsoribus, partim gentilibus, partim Judaeis, partim Christianis, nempe Achaim, Raban Leptan Nyn ter, Lynal, Peyna, Zaman, aliisque compluribus , nec non de variis Austriae antiquae nominibus. Videlicet Iudaei sapia, Arratim, SauritZ,
Sannaas, Pannaas, Tantanyo, Micta naWs, FannaM , Avarata, Fila, Rarasama, Corrodantia auara, quae omnia nimis credule ex Mathaei cujusdam Chronico Germanico descripsit,ut ipse tam in praefatione dedicatoria quam in partis hujus primae exordio testatur. 5 cundae vero Pars desumta est ex melioribus 5 antiquioribus Chronographis,4 speciatin ex tibici lio nobili Tigurino, cujus Chronicon tempore Imp. Rudolphi I. compositum, sed hactenus in editum citatur a Iohanne Stumi fio Hist faelvet. l. 7. c. I a. Alberto Argeminens, qui a temporibus Imper Rudolphi I. usque ad mortem Caroli IV. sive annum
1378. bonae fidei condidit Chronicon, quod Ioli. Cuspinianus in Austria sua saepe citat, Christianus Urstilius Baiileensis in Syntagm.
Illustr. Histor. Germ. p λλπι integrum Edidit. Ast tertia pars nobis exhibet res recentiores tantummodo inuas ipse autor non solum respectu temporis, verum etiam patriae suae
loci, ubi vixit, optime scire potuit. Et quo
355쪽
niam in ea speciatim fit mentio Cimeliorum,fve ut ipse appellat, Clenodiorum Caroli
Ducis Burgundiae, quae in praelio Granseensi post ipsius cladem in potestatem vietorum deis venerunt, haud ab re fuerit, aliam quandam
singularem, observat dignissimam de iisdem Cimellis,quam itidem in Augustiis Bibl.
Caesarea repeti,hic indicasse. Extant enimai duo Volumina in fol. ut vocant regali, cum propter incredibilem scripturae elegantiam, tum ob insignium gentilitiorum aliarumque
variarum antiquitatum innumeras sere imagines admiranda prorsus vere Imperatoria,
quibus continetur Historia Habsburgensis Austriaca, a Perillustri Generosissi Dii. Job. Jacobo Fuggero,in. de irchberg. eissen- hornila Pfird, atque Impp. Caroli V. 4erdinandi I. Consiliario, A.C. Is s s. summa diligentia AEde collecta, sermoneque & stylo
Germanico,qualis tunc in usu fiuit,satis copiose& ornate conscripta ac in septem divisa libros: In quorum ultimo qui Imp. Maximiliani I. vitam ies gestas complectens, solus sex priores libros magnitudine aequat, ieculiari constat volumine, posteriori,de supra memoratis Caroli Ducis Burgundiae Cimeliis prolixe narratur, quomodo ea ab Helvetiis Iacobo Fuggero, ab hujus autem posteris Henrico
Octavo ejus nominis Angliae Regi silerint ven-
356쪽
dita, de tandem per matrimonitam cum ipsius
filia Maria in Regis Hispaniae Philippi II pol
REsert Vir Generosissimus pariter ac Doctiss. n. Augerius Busbeckius in Epistola de legatione Constantinopolitana
Amasiana A. I sca. d. 6. Dec. Francosurti ad Moenum scriptase ducentos circiter: quia η-ginta Codices Scio Graecos Constantino' poli misisse Venetias, ut inde porro Vindobonam deportarentur, unum autem reliquisse decrepitae vetustatis Dioscoridem cum depietas plantarum figuris penes Judaeum Constantin. Hamonis Suleimanni Medici filium; deterritum enim ab eo emendo enormi pretio, utpote centum ducatis aestimato Atque illa Codex Dioscoridianus ejusdem Busbeckii impulsit posta 362 quo citatam scripsit Epistolam, vel ab Imp. e dinando I. vel quod verosimilius mihi videtur, a filio ejus 3 successore Maximiliano II redemtus ex Turcica servitute transmigravit in Aug. Bibl. Caesaream, ibique etiam nunc asservatus inter Sctos o. dices Medicos Graecos tertium locum obtinet.
357쪽
Est autem membranaceus 'uidem ejus magnitudinis quam vocant In solio, sed se ais fere quadrata continetque solia 9 l. quorum Maxima pars injuria vetustatis non minus male habita sunt, quam ipsa compactura quae tota lacerari a tineis ac blattis foede misereque cor- rosa est. Literae omnes sunt majusculae
perelegantes quidem, sed ab illis quibus nunc
utimur steris graecis, aliquantum diversae. Accentus omnino desimi, , si qui in eo reperiuntur, recentiori manu sunt additi. V
ces sine ulla distinctione sibi invicem cohaerent, ideoque lectio hujus Codicis etiam doctissimis in studio Linguae r exercitatissimis Viris negotium facessere potest, quippe
cum, ubi unaquaeque vox vel incipiat vel desinat,quodammodo divinandum sit. Haec autem ratio scribendi uno ac perpetuo ductu . ne accentibus d distinctione apud Graecos , la in usu fuit usque ad tempora Aristophanis Byzantini, Grammatici Alexandrini,qui ante C. N. Secundo nempe Olympiade i s. sub AEgypti Rege Ptolomaeo Epiphane potissimum
claruit, primus omnium accentus disti guendi rationem excogitavit. Quamvis istem Graeci ex eo tempore accentibus cinterstitiis vocum atque sententiarum in scribendo uti coeperint, tantum tamen abest, ut pristinus
ille scribendi modus statim omnino sit abrog K et tus,
358쪽
tus, ut etiam integris post C. N. Seculis nonnulli Libri ita scripti sint. Et extat hac de re locus insignis inveteris amici mei Claudii Sarravii Senatoris dum viveret in partamento Parisiensi amplissimi opere posthum Epistol rum p. 227. seq. qui potest videri. Et sane inter paucissimos Codices Graecos ct Latinos, qui prisca illa & rudi simplicitate scripti ad nostram pervenerunt aetatem, haud postremum sibi vendicat locum Caesareus ille Codex Dioscoridianus,qui cura liberalitateIulianaeAni- ciae Imp. Flavii Anicit Olybrii filiae ante i 16 3.
annos exaratus, variis aeque antiquis cum Iulianae Aniciae tum variorum illustrium Medicorum veterum & plantarum animalium aliarumque rerum iconibus accuratissima delineatione livacissimo post integra undecim. Secula coloratu expressis, mirifice exornatus est.
Primi folii pagina priori literis minusculis: manu recentiori scriptum est, Codicem hunc a quodam Johanne alumno Hospitalis scienodochi Constantinopolitani cognomine τῆ Κώλου, s Regis, vasuin impensa IV 'thanaelis Monachi m comi ibidem, ne . vetustate penitus interiret, consolidatum, rosarium cinstauratum esse A. M. secundum supputationem Ecclesiae Constant. 69I . Chr. η- ρου autem posteriori pavo caeruleus
359쪽
situdini arborum juxta luatum l. IO. c. o. Hist. Nat vel tanquam Emblema Apotheoseως Consecrationis foeminarum. Secundum folium repraesenniat septem antiquos Medicor, sedentes tanquam in triclinio
de remedica disserentes, hoc ordine. Scilicetprisno loco sedet Chiron Hippocentaurru, qui Seculo ante C. N. XIII floruit medicinam herbariam primu inyenisse dicitudo Cons Plinius Hist. Nat. l. 7. c. s 6. Secundo
Machaon Asculapii filius mPodaliri frater, qui Seculo ante C. N. XII in bello Trojano
occubuit quique Chirurgiam praecipue excoluit, sicut Podalirius abditas morborum causis investigavit&iandamenta jecit Medicinae rationalis. Confiustathium in Comment. adHom pag. 839. Edit. Rom. Celsus c. I. Trirtio Pamphilus ille Grammaticus, ut puto, Alexandrinus, celaberrimi Critici Aristarchi, qui Seculo ante C. N. II storuit, discipulus, quem Galenus in Promio L. 6. de Simpl. Odicam facultatibus testatur scripsisse Historiam herbarus, ordine Alphabetico, quem quo merito reprehendit, quod opus illud non solum sine ulla propria experientia, sed absque
delectu ex alienis tantum corraserit scriptis, verum etiam multas aniles' poeticas fabulas superstitiosasque praestigias,in varia barbara
360쪽
fictaque nomina de industria addiderit. --to xenocrates Aphrodisiensis, quem Galenus A. C. I 3l natus in Proemio l. io de simpl. Med. Facuit avorum suorum tempore vixisse testatur, quemque l. 6. reprehendit partim tanquam compositorem Librorum supposititiorum de AEgyptiacis, Babyloniis aliisque diversis peregrinis aut fictitiis herbarum nominibus, partim velut prae nimia curiositate et iam goetiae L praestigiis deditum Auinto Sextius Ab eriquem Plinius I. I. testatur licet Romanum Graece tamen scripsisse d. 32 Cydiligentisimus Medicinae Autorem nuncupat.
Sexto Heraclides Tarentinus, quem Galenus C. I. l. 2. de Compos Medic per genera Man
tiae Hierophili discipulum fuisse, ad ejus
imitationem non pauca volumina de compositionibus complurium laudabilium medicamentorum conscripsisse refert, l. 6. de Comp. Medic secundum locos scribit eum ad Sectam Empiricam transiisse. Septimo A fantias Hierophili Sectator Sc jam memor ii Heraclidae Tarentini,qui praepostero ordine praecedit, in Arte Medica praecept6r. Tertium folium sistit septem alios antiquos Medicos depictos, sedentes tanquam in triclinio de re Medica differentes hoc ordine. Scilicet, primo loco sedet Claudius Galenus Pergamen*, qui Secus a post C. N. anno 3 I.