De rebus gestis Joannis 2. Lusitanorum regis, optimi principis nuncupati ad augustissimum regem Petrum 2. Auctore Emmanuele Tellesio Sylvio, marchione Alegretensi, ..

201쪽

reprehendendam libertatem, qua Uussum defendendis arissis priuilegiis; staret qua principem justum, ac merosem , Pippe. a nium aequi prisci- .idicu sis lis re omisissjura Aua legitime tueri. ae

quidem Rex tam patiem ter audivit , quam obse vavit caute vultum, habitumque dicentis, &pro

insita dissimulatione rub

gantinum 'honorifice amplexus fuit. At ipse Regia dexteram deosculatus qui semper finis cum Reses colloquii est) perinde rupplex,ac solicitus recessit. At vero Rex quanVis

rari ostendisset Brigantino in

exequendis ' decretis mintius acturum; tamen ninqua

202쪽

ν IOANNIS II, 97 Naaquam ab incoeptod stitit; imo impensius rem perficere curavit; existimabat enim RViam Potin statem labare, u latra legeS

lina cum UUce Visiensi Vimierium conveniUnt ac denuo antiqua privilegia quoquo modo defensum ire conjuravere ; st timque Rex de hoc comventu certior est fadhu , simulque accepit, non deesse qui dicerent, ipsum non publicae utilitatis causa , sed animo Brigantinos opprimendi acerbae legis

203쪽

98 . DE REBUS GEXTIscXectationem acriter urg re : Veriam Joannes spe nedis rumoribus validus, ad ea agenda , quae usta videbantur , animUm imredebat. Sed Marchio M5temaiorensis , ψ usque se tres Alvarus Porturalius ,& Comes FaranUS , cognita Regis in se iracundia, in monasterici qUatuor millia passuum ab Ebora distans; non semel congressistini, ut de rebus suis mature consilium caperent.

Clim ita de communi periculo vitando agerent, Marchio, qUi caeteros a ta te antecedebat, Regique, erat infensior, haec, aut similia verba Dcit.

204쪽

staverimus, agendu tempus luter consiliandum evanestat: jam nobis ultima pernicies adest,*iu tali rerum desperatione 'periculosor est quies, quam temeritas veta rem

dem ; nam ea s diramis conditio 'o' pressori destia eorum crudeliras magis exardescat, quam crudelis animus mille-tun. Nemo nescit vita sacrosanctum M. testatis decus exuere, tam privata odia eme eui. me maiores nostri Sanctium

205쪽

exercitum Vramiidem eadem illa potestae, qua in nybum exitium abutitur, spoliare possumus λ uest dubium quisnpuli espam se Prmcipibus lubjecerint,ut eos aquitate rerent; quod F imperiam in tyrannivi idem nude ver re, jam ipsi a jurisiurandi religione ciues absolvunt. Hem coetitae hi auxilium paxatum habemus. Plerique nobilium quanto quis ogus potentis, rapia Danui lassisti S ad detrectandum tum promptior. sinu mur restat, perpendite quaeso, uis tarpem timorem deponere, ου θνήrannum exitium nobis asantem occupares sieque vos ignominiae formido dethleae . quando ita a natura comparatum es , ut mu diis magis , quam in disiordiis civilibus initus acla comprobent:s laicerimnspatria assertoress fuerimus vita. sertores ater

vocabimur. OUod consiliu

ves dictu nefarium 'At m

206쪽

rus , & Faranus acerbe in- Uerunt , & Alvarias ut fratris insaniam acriUS cohiberet, & a scelesta cogitatione averteret, in huc quasi modum exorsus est.

Licet mos fortasse expediat oratio-

nem tuam,tauquam iracundia, mri judicis prolatam, contemnere, 'quam arguerer attamen amor in te meus non patitsir, ut tus praecipitis 1 statim occurram. Non atim

rim sane Regem, nescio quo fato, immerita in nostra accensum esse , veruntamen ejus iniquitatem infamiamsrari re non debemus : alius erit nobis Ἐgis odis c dere, quam metu nostro. Nec inanis asser, toris patriae titulus rein frater, deludat: -- Lis eum solum incumbit , bonos Principes expetoe,qualebunque ferre , λὰ dum eo 'in saevitia aribus innotescit, magis eni-

207쪽

teremes vostra. Jurisset his distu dum defero,au liceat reipublicae, Rues, pitrata potestate abutuntur, ab imperis atm re ; sed quis saria mentis nesciat jas, potestatemque ex udi laes , susem --,-rsis civibas sit, singuis non esse λ sti etiam magno rubore sussu'dor, dum cor iste metu morti amam spernere. Ubi est ilia tua flamantissma me cupiditas, qua isgaeum obsequvim tot labores exarulasti,

commaculare λ dementia, cum incerm pericidum vitare quae asset perniiciem certis simam te immistere S Vanum deinde es a tua dfre di externorum MPma xiliis fretum: uam prossitores etiam ab iis, quilus maxime instrviuret, sepissime deseruntur. Deponas igitur , te impensee rogo M taquinosilium is letis iram lavi ere

208쪽

JOANNIS II. Io 3 formHas , existima gloriosius tibifuturum innoxie perire, qua agitis se evadere.

Hac oratione obtinuitu; εὐ- Alvarus, ut Montemsti renus a primo anim1 Im

petu desisteret; dc tandem omnium sententia furi ut Alvarus Regem adiret, Oraretque vellet juberet, ut privit torum controVer siae jure . disceptarentUr De quibus Brigatinus Certior factus, sicut Mont maiorensis prius consiliureprehendit, ita posterius Comprobavit.ReX Alvaro ea , de quibus inter fratres convenerat, apud ipsum edis ierenti assectata clemetia respondit, & eadem si

209쪽

xo DE RENIS GEST1smulatione se gessit, donec filium in potestatem re cepit,& securus de offensione Regis Castellar, me dilata sine ulla solicitudine exequi licere intellexit. Etenim adeo callide inter se agebat Uterque Regum, ut magis bello abstinere,

quam pacem colere Vid rentur. Et cum neutri bellum usui in praesentia es set,obsidum dimissionem, quam pepigerant, tandem implerunti Ob idque Ferdinandus conscientiae suae

em M. moderatorem legatum ad

Joannem misit, a quo b nigne Avisit eX plurima data cxposuit, quorum Ca- put

210쪽

put erat , ut foedus confir-3naretur: addebat insuper inter Principes tot amoris vinculis adstrictos , supervacanea esse alia amicitiae pignora. Imo vero obsides

potius incitamenta suspi cionum , & simultatum ,

quam amoris vincula via

deri. Sed quando animis suspicio inest, ostentatio benevolentiae solicitudinem aUget. Itaque Rex legati postulatis non gravate assentiens, Petrum Norinnium Regiae praefectUm, Antonium Franciscanum

sedalem sibi a sacris com fessionibus , Joannem Tin