Ad Capponianas Ruthenas tabulas commentarius auctore Nicolao Carmino Falconio ..

4쪽

CAPPONIANAS

RUTHENAS TABULAS

AUCTORE

NICOLA O CARMINI O

TYPIS, ET SUMPTIBUS GENEROSI SALOMONI

IN PLATEA S. IGNAT

6쪽

mo , ac Rmo Principi

CARDINALI AMPLISSIMOSS. N. BENEDICTI XIV.

Ac Ros Ruthenorum Fastos , non inutilem Ecclesiasticae historiae partem nec injucundam , dum typis committendos

si Μη, id unum mihi stiperesse videbatur, ut 'o pintissimum Nomini consecrarem . Solent enim hi partus ingeniorum ab auctoribus suis non diligi 2lum, V ' a rum

7쪽

rum & amari plurimum : quippe qui laboribus mul

tis, ac propemodum infinitis coalescunt, atque in lincem emittuntur. Quapropter quo tempore a Scripto. ris siti manibus emancipantur, in eo silmmi alicujus Viri auctoritati, doctrinae, benevolentiae, patrocinio Concreduntur; quominus Censorum iudicium pertim scant. Cum vero a Clarissimis auctoribus in Typographorum manus, quasi ad nutricem transmittuntur, idebent hi sane , ut honestati ac muneri inserviant suo, ne dum in illis paternum nitorem , atque elegantiam ingenuam conservare ; ne scilicet mendis scateant praecavendo; verum etiam, si nulli prorsus ad tutelam sunt concrediti, eos summo alicui viro ,

& docto commendare ; hanc proficuam , & salutarem Officii, ac dilectionis partem diligenter supplen' do . Quod enim opus summo , ac docto viro osse tur, illud perfectum, ut plurimum, existimatur . Ad

haec Vero, suae in vulgari prudoritia posita si int, Ope ris istius ratio me necessario, ut ita clicam , impellit .

Quae enim ad alicuius Operi tutelam , atque adjumentum a caeteris Elicite perquiruntur, in Te mihi sciliciter invenisIe, Contigit . Ac primo quidem tantum inest Nomini Tuo pondus, PRINCEps EMINENTISSI- νε, ut in ipsa Purpura , propter animi Tui excellentiam , praestantiamque Virtutis, plerisque majorem ametoritatem habere videaris, quam dignitatem. Cujus

ab ineunte aetate sudia, ad veram suillamque doctri nam Te diligenter evexerunt, & ad Sacri prudentiam Juris, & ad Ecclesiasticae historiae cognitionem, ut ab

Um hominum quotquot sunt sapientissmo BENEDLETO XIV. Ponti Mam, unus probarere , ad sui Vb riam piaestatem in Te collocandam, & tam praecla

8쪽

re exercendam, quantum Ipse, coram Sanctae Romanae

Ecclesiae Collegio testatus est, dum in Te maximae dignitatis insignia esset collocaturus. Te scilicet oneris sui

partem fusinuisse, dum inquit, S Ideliter sapientem

que adminis asse. Nec vero in quovis alio facile sit,

tanta benevolentiae indicia invenire , quanta ejusdem in Te certissime existunt argumenta . Tibi enim, V luti alteri Cyro a Xenophonte descripto, cujus summa gravitas cum singulari iacilitate conjungitur, multa inseveritate dignitatis , maxima non deest comitas, &illud, quod vincire sistet, ac conciliare animos hominum , mite ingenium, astabilitasque ferinonis. In tanta autem mansuetudine Tua & lenitate, jam nemo esse

Potest, qui juvari patrocinio Tuo, ac sublevari dim

dat ἰ cum probos homines quoscuinque, & scientiis non inimicos, clementiae atque humanitatis Tuae ossiciis Complectaris. Verum ea sunt in luce posita, quae diffe

rum dominam, quae de animorum praestantia, de vi

tutibus, ingenioque hominum judicare selet aequissime,

Cujus in amore , ac deliciis es , cujus admirationem existimationemque promereris . Viderat enim Te in praestantissimo Auditoris munere, in his nempe causis

cognoscendis, quae Principis ipsius iudicio, ac potestati

1unt reservatae: & nemo non intellexit, omnia per te

in maximo Magistratu, sancte, iuste, moderate fuisse pertractata. Sunt enim in illo munere dissiciles unde. quaque ambages ; est severa quaedam Judiciorum ac Magistratuum cens ira; est in omne genus hominum Peculiaris potestas, & notio rerum omnium, nullis quasi limitibus circumscripta. Attamen sic in illo ipsb munere votis omnium, ac voluntati respondisti, ut durn

9쪽

sequitati studeres, facilitas illa Tua singularis , inge

nium , clementia, bonitas, virtutes denique omnes evcellentius apearerent. Jam vero, cum Utriusque Curiae

lacrymis ab illo honorificentiae loco abstraheris, ut ad Praefecturam sacrarum dignitatum assignandarum admovearis . .sam prosecto invidiosias locus ille, est circumseptus, Votis, ut plurimum, precibusque multo

rum hominum, unum petensium, unum cupientium ,

subsidium t Quis impatientem Qem illorum ad frugi

modestamque expediationem inducati Petunt, urgent, instant, deprecantur, plorant; non interrupto labore Contentiose rem agunt suam . Hic diuturnitate precum, commendationibus ille; alter longa meritorum sitorum rccitatione, hominem obsident, atque interimunt . In eo praesertim loco , ubi Gratia valet plurimum , ubi passim enastuntur conquaestiones, A quaerimoniae, raros este quosdam videmus , quorum Prie stans, & eximia frudontia ita icimperet succrescenteS votorum fluctus, ut aequitatis lucem intueamur. Hoc

Tibi, si ulli unquam contigit, hoc Tibi praestitit vi

positum est, Te sapientiam hominum , Te probit tem in ipsa gratia considerare, & Sanctissimi, atque

Integerrimi Pontificis inserviens voluntati, quemcum que merentem sublevas; non quemcumque Petentem virtutis commendationem in conserendo beneficio e quiris , non hominum officia, vel commendationeS . omnia nisi animo sentirem, non proserrem, nec litteris consignarem e veritus putidi assentatoris notam , non minus ab ingenio meo , quam ab instituta

anteactae vitae meae ratione, abhorrentem . At enim

ejusdem operis natura doctissimum Patronum, ac sa-

10쪽

pientisamum expostulare videbatur . Si quis enim ibbrum ediderit jucunditatis, ac ioci plenum, aut fatui salis, aut mimicae adinventionis, quorum quidem hodie librorum tanta copia s hccrevit; hic profecto nublius indiget patrocinio. Hi libri facile emittuntur , evcipiuntur cito, late dissipantur. In nostris vero Commentariis nihil inimicum est, nihil iocosum i Elidum

in iis , grave severum studium , intemeratae critices usus , antiquitatum investigatio , sacrorum monumem torum examen, rejectio non probabilis eruditionis , vel etiam non satis probatae. Pauci admodum fiant , qui studiorum horum suavitatem sentiant. Neceste igitur fuit, ut in iudicio Tuo gravissimo , & maximo ii conquiescerent : quod si mihi contigisse intellexero;& meam hanc in Te deprecando diligentiam, & in assequendo Qrtem, quamplurimum prosuille sentiam. Nam si , quae nulli denegas benevolentiae atque hin

fortunae bonum, ac optatissimam felicitatem, & mihi,& Operi ipsi gratulabor et cum scilicet Sapientium omnium iudicio in hasce Ephemeridas vigiliis multis,& pertinaci Chauctoris labore quantumvis confectas, multo uberrimus commendationis, ac dignitatis fructu, ex Tuo Nomine, Tuaque Humanitate sit accessurus.