Disputatio Philosophica ex I. Aristotelis ad Nicomachvm, de svmma hominis felicitate, quatenus in societate viuit Proposita à Georgio Zestero defendere Ivarus Lycke

11쪽

secundum virtutem agere possunt idque conlianter siue invita perfecta, quales pueri non sunt, qui nisi spe sola quae multis calamitatibus obnoxia esto beat dici non pote

runt.

XXXI. Praeterea quia felicitas constans firmum quoddam

habeata virtute profectum,ctiam in hac vita, contra Sol Onem, etiam post hanc vitam firma aliquad constans eius possessio esse poterit, quam quidem in hac vita fortu me Vicissitudines & calamitates plane immutare nequeant,modo generosus animus semper eluceat,& aduersa placide erat ac moderate prudenterque cuncta dirigat, ubi angustias cogitur: ac quam post hanc vitam licet poster obseurare queant,tollere tamen penitus nequeunt.

XXXII. Quia vero constat felicitatem hanc inter humana bona optimum esse,& ad aliud non referri sicut laudabilia solet: in numero laudabilium poni proprie non debet sed cum sit principium scopus bonorum humano tum, quibus societate homo perficitur, in numero honorabilium pQ-tius erit.

XXXIII.

QuΡd si felicitas functio it virtuti consentanea Virtutum studio maxime incumbendum erit, si eius compoteβuila velimuS. XXXIV. Virtus autem humana animi non corporis est, quare Ut medicus in cognitione corporis multum studi ponere solet ita qui virtutes animi considerat, incognitione facultatum animi operam iuram aliquam conferre debet. XXXV. Duae vero sunt communissimae anima facultates, qua

12쪽

rum altera λι 11 erratione pπ

si ueracione expers dicitur. Haec vicissim duplex una hominicum brutis communis quaeratione non utitur, nee rationi obsequi potest, ex qua bonus ab improbo non distinguitur, altera qua rationi obtemperare potest cilicet υε-κ : qua res mente vel sensu perceptas aut prosequimur aut fugimus. Hanc rationi obtemperare possemani instum est in continentibus&obtemperantibus. XXXVI. Ex hac facultatum animae distinctione, disti nectio virtutum humanarum oritur. Nam ut duae sunt facultates ho. mim propriae' ita duplices sunt virtutes alia quae intellectum perficiunt,' in cognitione positae sunt; nimirum: νς κω aliae appetitum dirigunt,qua qui avsu&consuetu-Gine imprimas acquiruntur vocantur. De utrisq; sit uxagendum deinceps erit.

AN, omnia, quae traduntur in primo i

bro Ethicorum, tam summo bono thcO- retico, quam practico conueniant Z

An Ciuilis disciplina recte in Theoreticam clapracsticam partem diuidi queat

An ordo in tradendis disciplinis, a natura rei vel potius a nostro cognoscendi modo petatur Duo

13쪽

Duo tantum esse ordinis genera compositiuum scilicet resolutiuum allirma:

at initur an cum in scientijs, tum in artibus viro ue ordine congruenter uti liceat

An qua libet natura appetat bonum 3