장음표시 사용
11쪽
ll. Calatroparum septem classe ConStitui poSSe prout magi minusve aut seiungant aut vinciant. inia Classis cum c se exempliS: Nem m. V, Ol. IX,
Calatropae a natura et Vis est, ut ab arCha ad omphalum Carmini Cursum traducat. In universum duo calatroparum genera fingi posSunt aut enim o sibi proponit poeta, ut archam ab omphalo egreget atque Seiungat, eum in modum, ut Clare appareat, has duas partes in rerum generibus plane diVersi VerSari atque Suum utramque proprium campum haberes aut illud poeta Curare poteSt, ut OneXu quidam pressior et arctior alteri cum altor sit. Potuit enim hoc quoques pulchrum Videri, Si tanquam in uno Corpore membra, archa cum omphalo CoaleSCeret. Sed hae duo Calatroparum genera non ita sibi opposita sunt, ut Pindari carmina lias in duo castra hostilia discedant. Immo multi inter ambo interiecti sunt gradus, quibus aut lenior et mitio seiunctio, aut laxior et liberior coniunctio significatur. Quare serum Calatroparum classe distinximus, quibus omne illae in copulanda cum omphalo arCha diVersitate Comprehendantur. ivra claSsis, Cuiu scro sunt Xempla, a St, in qua orationi Cursus in archa institutus abrumpitur. In ea e parte Sati aSPer et praefraptus Si transitus ab archa ad Omphalum. Poeta ipse se increpat, tanquam Vehementiore instinctu impulSu egression om intempestivam inceperit, a qua iamiam reCedendum Sit Nem. I L, 26 υμε, iva Πp0ς Hobarici l ακpau suo Πλoou rapulaεiβεui: l laicia σε patui ευε T Volcia φεpεiu. Doinde post fabulas in archa, quibus heroum ingratum dictu facta nonnulla impia significantur, ipse sibi silentium imponit. Em V, 6 Trocyoluci . o To arracia κεphi in li paluouyci irpogaerro θλώθεi' Tpεκες l at o GiΥὰ Πολλ6Ki εIT GO 'LuTaTo uu00 Π in Oflciat.
CalatrOPAS, qua , , abrumpenteS haud inepte dixeris, maxume ex more veteri epiniciorum poesis fuisso credibile est. Ea enim hoc potissumum secuta videtur ut in Carminibus ad nomi Terpandrici normam factis partes finitima clare inter se distinerentur.
12쪽
12. Noctin a Classis e parte vincieri archam et omphalum, e Parte egreganS, Haurior habet exempla: Nem L, Nevi. VI, Afri SHI II Secundae ClasSi quae qua suor X empla SubminiStrat, hoc proprium Si ut post archam quae raptudia iam laudum Victori Vel patriae eiu induxerat, poeta nunc altius sibi insurgondum ess dicat magnam rerum pulcherrimarum Copiam ibi in promptu QSSe, quae debita Carminum praemia et mercedem ibi poscant. In huiu g oneris Xempli plerisque Omphali, qui Calatropam equitur, ea ratio est, ut non ad res mythicas egrediatur, sed ipsius Victori merita et re geSta praedicet. In uno Solo carmino, Sth. IV., omphalus totus in fabulis Versatur Exempla hae Sunt. Em. I, 8 Πολλι iv ΠεpavKaipo O ip ευbε βαλ v. Quae e Uuntur in Omphalo eximium exquisitissimumquo Chromii ologium exhibent. - Em CZ, 29 λ7rolacii l μεTα iri in GKorro aVTa υχεiv mT urror Eoi iεiς ευθυv' iri OυTo επε v, s Volci' cli Ουpo ευκλεia Sequitur in omphalo a Vorsu 36 Bassidarum praeponium. - δε h. I9 GTi uoi ε V κατ μυpici ruur κελευθος is ελicycy', ευμaxavia Tap φαυας 'lcy0saiori j υμεTεpa, opετως μνω di60κεiV. In postremo Qxomplo Isth. IV, 26 omphalu mythicus est. In archa poeta hoc dixerat, Virorum strenuorum laudibus invictondum non SSO; Sequitur Calatropa nam heroum quoque egregii bellatore Summae Semper Vatibus et SapientiSSimo uique curae fuerunt LX h. IV, 26 κα ici fise vi aTα00 ΠολεμiσTαi l OTOV Kεpbavavi κλεoVTa b . . . suu pio χ9OVoW μελεTIV εσο yiGrai l Πpοσβαλο σεpidolaevoi. Omphalu Aeacidarum gloriam persequitur. In hac igitur classi tantum aboSt, ut saltu aliquo archa ab omphalo dirempta Sit, ut Cata tropa vinculum potiu inter ambo constituat. In prima Classi Sportus membra vicina divisa Vidimus. Secunda classis eam diiunctionem gregio mitigat; sed nihilo minus in hac quoquo Classi calatropa distinendis finitimis partibu e parte quadam ea re proSpicit,
quod Suam in ea personam poeta rorum arietati immiscet. Ho ipso artificio iam sorioso continuatio membrorum Sese excipi sentium interrumpitur. Adparebit autem in sequentibuS, interdum, Cum re ita ferre Videretur, multo etiam arcitu archam Cum omphalo Pindarum COPUlASSQ. 13. Ersia ClasSis, deorum comprecatione continens, Cum fribus exempliS: Ol. II, O h. I. - Quarta classiS, omphalo praeluctens, Cum SEX XemPES
Tersia classis cum fribus xemplis ea est, in qua calatropa deorum immortalium Comprecatione Continet, quod fit in carminibus, quibus intimum animi Sensum opta lo
13쪽
aliquo narrandi vel promittendi vocabulo posito ea praenuntiat, quae in omphalo persecuturus Sit, Sed quom incantatione quadam poetica usus Q pSum et auditore in ea locasserfert quae illius in omphalo fabulae quasi theatrum sunt. Hoc artificio utitur Ol. VI 22
oκχου, κωμα T Irpos clud p V καὶ TEVO poc, IJirtiua rap' Upvir Π600V. - Eadem ratione palatropa in medias res, in quibus sersatur omphaluS, no perduCit in Carmine Pyth. II, 2 l, quo loC IXion, cuius Crimen se supplicium copiosius in omphalo demum narrantur, iam in Calatropa pingitur ad rotam alligatus se alta voce praeceptum illud omnibus inculcans de grati animi officio nullo tempore neglegendo Tamen hoc XemPlUm classi sequenti adScribendum videtur. Nam quartae quidem, in qua Un VOTSRmUr, classi hoc proprium est, ut ipS poeta in Calatropae formula prodeat Suamque PerSOnam interponat. Etenim haud dubie interest aliquid inter eas calatropas in quibu ipse de Se Suoque negotio loquitur poeta, easque rursus, in quibus nulla Si ipsius poetae menti O. In illis apertissimum est Continuitatem membrorum gravius in torrumpi quam in altero
14쪽
14. tunsa classis archam et omphalum arctius preSSiusque vinciens herois vel rei nomen ab archa XCeptum omphalo praefigit. Sex habot Xompla
Accolimus nunc ad Classem quinIam, Cuius Sem exempla apud Pindarum inveniuntur. Eius classis definitio hae est, ut Calatropa vel heroi alicuiu nomen, vel rei cuiusdam memoriam ab archa excipiat et exceptam omphalo quasi praefigat. In omphalo deindes copiosius de re uno in modum proposita diSSeritur. Volui Pyth. VI in archa pietas orga parentes ohiti laudibus effertur pergit in Calatropa inclarus P M. VI, 28 Tεuro ci irporεp0 'AvTiλοχος inrcti l vomu 00T φεpta u. Sequitur
'EλλαυObiκας . . . t usu 'i oluat i ἁλὶ l . . . o Tuo cλalac, Sequitur Omphalus more solito adiunctuS: Tu rior . . . MεiκεV. In Carmine Pythi XII omi musici polycophali in Cuius Certamine Midas Arigontinus Vicerat, inventio narratur. Itaque iam X archa sei
mphalus V. 7 ou bri 'ovευ0μευου rarpsit . . . - ISM. VII, 26 po Stquam de Aeacidarum Virtute et sapi sentia diCtum fuerat, ita pergitur Ta0T κα μακtipinu μεμvavr'oiopui, Ζευς τ' us' ΘεTioς Τλαος ' picia Ποσεida 30 μ . Omphalo narratur, quodnam Peleus pro Virtute praemium Ceperit. 15. In Exsa classi calatropa generali sentontia efficitur, quae ClauSula est archae, exordium vero omphati Haec Coniunctio arctissima. Exempla quavitor
Sexta Calatroparum classis a Xempla Comprehendit, sunt autem omnino qua suor , in quibus in Calatropa ρenerales Sensensia ponitur, quae et archae ConVenit et omphalo. His calatropis lenissimus transitus efficitur. Cum in vetustior CompositioniAgenere membra Vicina data opera inter Se egregarentur et istinerentur, Pindarica ars
15쪽
eo paullatim progressa est, ut, ubi rei et Carmini ConSilio Convenire videretur, archa otomphalu Communi calatropae Vinculo uti arcte Coniungerentur. Generalis igitur illa in calatropa Sententia arChae quodammodo Clausula St, mphali ero exordium Volutin carmines t. X in archa dictum orat non sine Severa disciplina et Summa in laboribus tolerandis pationii luctandi peritiam parari a Saepe Victoriam Secundo demum conatu
ora V, 4 ΠOv v ' υ ii orroκλapoi εσTiu υτ εσεTai. Hae Sententia in Omphalo minus aperto tractatur, nam omphalus in felicitate Batti se in Apollinis favore se gratia dosori hendis vorsatur Sed tamen dictum illud per totam omphali narrationem quasi submissa voco ubique in SuSurratur; nam Battus post maximos demum labore felici eventu potitus est. - HI III, 59 prs ti oti OT arti datuOvini μαστευε μεν Varai, 'paGiv lj vovT Tortu arobo ς, lac, i με αῖσας. In hoc Xemplo omnia lana et Clara Sunt. In carmine Pyth. IX hanc Summam Sententiam poeta persequitur tempori opportuni Summam in omnibu rebus vim esse. Hoc praeceptum iam in archa tectiu illuStratum erat. Finitur archa in laudibus Tolesi ratis victoris, quarum magna copia sit V. 76 opεTai ' ξε με- Tuλα Πολυμυ00i. Iam Calatropa hae inseritur Verum in laudibu quoquo modus tenondus est; nam omnium quarumlibet rerum principatum Summum tenet 6 aip6ς, OPPortunum tempus Pyth. IX, 7: alti ' ε μακpoisi roiiciλλε iv j κ0 Io pol ς Ruipo b suo iu)ςΠavro εχε κ00υ pov. Iam equitur in Omphalo luculentum, quo praeceptum illud firmatur, documentum fabula o Iola Seni Cum Eurystheo pugna. 16. finia classis, in qua eis, quae in archa dicta orant, contrarium quiddam opponitur. Ea Isr/Igri habet Xempla primum fora. X, IS h. L. Sequitur X fima Calatroparum ClaSSi Cum exempli glli glic, quorum ea Soratio, ut in calatropa et in Omphalo Sub Sequente ponatur aliquid, quod rebus in archa postrema expositis contrarium sit. Hoc genu longo differt ab illa calatroparum forma in qua archa duriuscule abrumpitur, qualia in prima ClasSe Collegimus. Immo in ipsa oppositione Vinculum inest nam quae opposita Sunt notissimum est invicem SeSe postulare. In hac igitur classo compositionis ars Subtilior St: nam dirimuntur Sane et SeParantur parteScarminis finitimae, in ipsa tamen Separatione coniunctio inest. Xompla rem Claram perspicuamque facioni. Luculentissimum uiu Classi Specimen est Pindari Carmen eorum,
quae habemuS antiquissimum, Pythium X DiXorat in archa: Phriciam, filium Hippocloam ad extremam humana felicitatis metam pervonisse V 28 Πε patvε Πpοις σχGTO j ΠλOov.
16쪽
Iam in calatropa pergit esse felicitatem quandam inConcussam, nunquam turbatam, in Hyperboreorum insulis quo nemo unquam mortalium PerVenerit, uno PerSe excepto,' h. X, 29 vciugi ' υτ πεῖος ibi, civ υpori ἐς ΥΠεppope v I v θαυμαTti Obov. Sequitur omphalus a pronomine relativo incipiens V. 32 Trap Oic, TOT IIε9σευς bai aT . . . In carminis Isth. VI archa poeta, leniter quidem tecteque, Sed intellegentibus haud ambigue, Spartanorum animum ingratum tetigerat, qui pro beneficio olim a Thobanis accepto gratia in summo Thebarum discrimine perSol Vere omiSiSSent. Mitigat reprohensionisa orbitatem excusatione adiecta V. 7 lavus iovες ε poroi, et sui σ0 pia si viro dκpou lκλυTaii επε v Oalsi εξiκηTa E scu. Sed hae ipsa egregie factorum inevitabilis oblivio, quae nisi Carmina poetarum sint, immortalitati prospiCientia, merita vel pulcherrima noctes invidiosa obruat, incitamentum egregium esSe debet ut nunc Strepsiadae Thebani moritigo victoria omni diligentia a poeta Carmine pro Spiciatur. HOC Sibi Volt Calatropa, AHI VI 20 facit ' ΠεiTε tibυμελε συυ savus il καὶ Tipε Ilicibα φεpε Tost 50lao Viκα ΠαΥ-
17. Classis sessimae fria Xempla poStrema Ol. I, NEDI DI AM II. Gravisimae longo inter Calatropam et archam dissensionis exemplum Carmen est Isth. II. Eodona pertino Carmini Ol. I Calatropa. In archa memoraVerat Oeta famam volgarem atque haud ali dignam de Pelope a patre Tantalo in deorum immortalium opulis in frusta dissecto. Hanc fabulam Vehementer improbandam censet. Iam in calatropa dicit in locum fabulae indignae meliorem e nune et magi decoram substituturum. Ol. I, Ir cisti rri τε pol uolluti Rui detriorOV MinciaTO tiGTO j εμμευα Tyrtoλ- λώκiς l . . . Iri ' ubpi poμευ oiκος huc' baisa5V V καλὰ μεivi Io citrici. - Simillima eius, quam modo tractaVimuS, Calatropa Si in Carmine Nemcto VII. In sextrema archa dictum erat: Homines pro Sapientes, qualis it Thearion, non falsam gloriam fucatumque nitorem expetere eo Semper Communi hominum orti memore QSSe, quae tam
opulenti SSimos, quam egente ad mortem rapiat V. 19 φυεος reuix sedi τε avtiro πέρας lcisua ε urcii Iam equitur Calatropa Verum UlC Ore Homeria interdum in carminibus gratis mendaciis plenissimis, falsa fucataque merita laudibu extulit, veram virtutem obscuravit Ulixis haud ubi aerumna laboresque Vero augustiores maioresque finxit; N m. VII, 20: Tu h πλεου ελπolacii l olo 'Obυσσεος Πώθε diu ro tibυεnii ευεσθ' Osari pov. In omphalo equitur narratio de iniuStiSSima Graecorum in armorum iudicio Sententia. - Eadem est Calatropae natura et ratio in carmine Isthmio II. In archa indarus saeculi mores incusat omnia divitii et opibus regi; ne Musam quid om quas olim diloctis hominibu nulla argenti Spes inserVierit, nunc Sine mercede dona Sua porrigere. Nimis profecto nunc Verum Sse Aristodemi diCtum: prpuarci, pia ματ' urip. Sequitur calatropa serum, ThraSybule, tu, qua e Prudentia, adPrime gnaruS S, me non SSe in
17쪽
poetarum emptorum ConcluCtorumve numero qui uilibet Venales sint. Ego claram notamquo per Graeciam Victoriam Cano, VeStram illam, quam in Isthmo equis onocrates adeptus est, BG. II, 2 scii ci ου σοφος, υ alvor' εidui j lG0uia i retroici vi civ lj τὰ Eεvoκp6τε Ποσεibo vinci yati . . . Omphalu XenoCratiS, ThraSybuli patriS, Victorias porso-quitur. Popta igitur in calatropa longe Se eorSum Sentire a ei S, quae in archa ottulerit, profitetur aquo ipsa ro transitum ad Omphalum ibi firmat. His igitur, quas distinximus septem classibus varietas omnis Calatroparum in Pindari Carminibus Continetur. Atque unum satis Claro X a sylloga elucet Calatropa Vi et natura Sua apud Pindarum maxumo inter Se diversas esse eis nim interiectis arCha modo ab Omphalo praefracto diiungitur modo pressius arctiusque Cum eo Copulatur; sed inter ne duo Contraria complures gradu ConStituti a poeta sunt, quibus genera mitiora, magi minuSU Uel in seiungendo se in vinciendo efficacia, Continentur. Nam non Squct unque extrema O Vehementiora poetae placuerunt, Sed interdum etiam aurea mediocritate delectatus est. 18. Infacam rosas apud Pindarum magi Separandi quandam, quam Vinciendi vim et naturam habere. Id ipsum quibus indiciis constet. Absolutis sis quae do Calatropae apud Pindarum S dicenda erant, nunCalteram illam, qua omphalus terminatur, quaSi metam ConSideremus: nocum rosam, qua Carminis CurSus, mutato argumenti genere, ad phragidem traducitur. In prisco opini- Ciorum genere, ad Terpandri regula temperato, ea haud dubio poetis singularis quaedam cura fuit, ut partos finitimae lare altera ab altera SeCernerentur. Hoc ipsum ut asSequorentur, nihil quidquam efficacius excogitari potuit, quam ho artificium, ut post rerum
in Omphalo narratarum Copiam, antequam ad noVom aliarum rerum ordinom tranSiretur poeta sua vel personae vel amicitiae vel officii sui aliquam memoriam interponerset. Hac mentione inSerta nemini, noVOm nun OXOrdium Contexi OhsCurum SS Polserat. Iam ii universum de artis enctre qua Pindarus metacata tropam tractavit et XColuit, iudicium ferendum sit, ita dicendum erit in metaCalatropa eum magis quam in Calatropa etori opini- Ciorum normae adhaeSiSSe in permagna enim metaCalatroparum parte O Propositum sequitur, ut finitima Carmini memhra meta alatropis tanquam romaticorum in finium regundorum arto distinctis minimequo dubiis limitibus, distinoantur. X triginta enim sex
carminibus decem tantum sunt Ol. VII, 7 Ol. VIII, 54 Pyth. IV, 263 Pyth l: Pyth. XII, 22 Nem. III, 65 Nona V, 40 Nem. X. 49 Ist . III 55 Isth. VII 59, quorum
metacalatropa nullam ipsiu poetae mentionem habet. Vorum quamVis Confitendum sit, metaCalatropa Pindarica longe plurimas segregandi magis quam inciendi et copulandi vim habere, tamen magna in eo ipso separandi studio est earum inter Se diVerSitas. Nam quae in Omphalo XPOSuerat popia, aut praefractius asperiusque aut lentu mitiuSque ah- rumpi et in novom quasi alveum deduci potorant. Itaque in metaCalatroParum quoque III
18쪽
arto aliquot classes distinguamu necesse est. His Classibus, licet maxume inter se cli VerSaesint, O unum tamen Commune St, quod Semper poeta pro Carmini uniuSCuiuSque consilio, habitu, Atilo in univerSum metaCalatropam sive duriorem ivo leniorem eligit. 19. Prima ClaSSiS, metaCalatropa , abrumpenteSP ContinenS, ZOPEm XemPl Praebet.
Eorum quinquo duriuscula sunt Pyth. X. Nem. IV, fora. XI, ISM V, Ol. XIII.
Iam Secundum eorum nunc graduum ordinem motaCalatroparum ClRSSe recen-SeamuS. Prima ClaSSis, quae novem exempla praebet, ea est natura, ut poeta omphali
narrationem abrumpendam ibi osso icat aut eam ob caussam, quo fabelli mythicis, a rebus victori amici paullo remotioribus, ni tandem imponendus sit, aut quod laudi Copia et ubertas, qua in Omphalo cumulata Sit in victorem eiusque patriam, licet per Se ipsa iustissima Sit tamen invidiam livoremque paror posSit. Egressioni mythicae freno Simponit poeta his locis P fh a post narratam Persei fabulam, V. 1: curra σχασου, ταχυ ' Υκυ9α ε0εicio χ0ovi torpu)pa0ε, oipab0ς λκα ΠεTpας. - Nem. IV post fabulam de Peloi nuptiis adem navigationis in extremam quandam oram orbi terrarum QVagatae imago redit, Nem. IV, 9 Cabεipho To rpo ZOφου υ ΠεpαTOu arroTpεΠ UTl EU9 7ruVrrori xcpIou VTεα ci6ς. - Pyth. XI OS narrationem in Omphalo de Clytaemnestrae scelore et Supplicio de ea ab Oresta sumpto eum in modum pergit poeta, tanquam fabulam haud auspicato a Se exorSam Cito abrumpore utique melius sit, P G. I, 38. κατ'
i OT' RaTou tuaλiau. In Carmine Isth. V Herculis vaticinium apud Tolamonem do Aiace filio, quem mox Suscepturu Sit Telamon in omphalo narratur' vaticinio edito Hercules
Abrumpente metaCalatropa Crebriores esse in omphati mythicis terminandis quam in Omphali victoris personam spectantibuS. PoStremo quattuor Sunt in a Classe exempla, in quibus narrationi in omphalo finom iamiam imponendum poeta dicit no in invidiam hominum incurrat Saepe pretam gloriam omni laude palam enuntiata pulchriorsem esse. Sth. I omphalus non in fabulis mythicis, sed in victoriis Herodoti Thobani celebrandi altius paullulum, quam rebus hu-
19쪽
τερπου ' V0ε 'sppodi tu. Tota igitur Jhaec ClaSSi metaCalatropaS, qua abrumpcnu VOCare OSSimuS, Om- prohonuit Omphalus modo duriuS, modo lenius abrumpitur. Illud quoque quaesitu dignum videri possit, Cui potissumum argumentorum in Omphalo genseri hae metaCalatro- parum forma propria sit. Etenim duo Sunt Omphalorum Omnino genera alterum, quo in fabulis mythicis narranctis Versatur, alterum, quod rebu et meriti Victorum exornandis destinatum est. Iam Si quaeramus, abrumpente metaphorae, utri magi Conveniant, prius illud genus mythipum. Violentiore has transeundi ad phragidem formulas magis adamare exempla ipsa inspecta lare nos edoCent. Septem enim Carminibus hoc commune
eSt, quod omphalum mythicum habent Pyth. X, Nem. IV, Pyth. I, Sth. V Ol. XIII
Isth. IV Nem. VII. Duo tantum Sunt, quorum Omphali in rebus Victorum ornandis integri absumuntur Isth. I et Pyth. I. an rem Si recte reputemuS, facile in an opinionem adducamur, prisco potissumum illi epiniciorum generi metacalatropa illas abrumpentes Consueta fuisse. In eis enim ei, Opinor, Omphali, quorum argumentum mythicum
ACCedit quod, si placatatroparum abrumpentium illud artificium por so ipsum Spectes, longo magis omphali eiS, qui a laude Victori argumentum Sibi petunt, convenit quam mythicis nam in humana fortuna Celebranda tali ad Cursum inhibendum et refronandum Xhortatio aptissima vidori ob et In narrationibus mythicis idom illud artificium rudiorem profecto quendam artis otiamtunc Sum SignifiCat. Quamobrem verisimillimum eSt, Pindarum, qua fuit rerum antiquitate SaCratarum Veneratione tale formulas a priscis in oesi magistris accepisse eisque carminibu quibu antiquitati Saporem admixtum
20쪽
2l. Secunda classis, in qua a priscis et mythipis rebus ad praeSentia se VoCat poeta, fria exempla habet: 'M. VI, Ol. I, Nem. I. Accedimus nunc ado cundum Classem, Cui tria Xempla adScribenda sunt. In ea Pindarus ab Omphalo ita discedit, non ut ipse sese increpet, tanquam nimium iam tu in materia a re proposita aliena commoratus sit, Sed ut iamiam a rebus priscis et propter aetatem onerandi ad haec praesentia, quae dulcissimi debit inStar SOS urgeant, transeundum esse dicat fora. VI, 3 post fabulam de Antilocho: α μευ rapi κε vυ b RatΘpασυβουλος loru7phua satiλuy7 7rpoc GT60μα εβα. - post narrat in Omphalo Pelopis fata To ε κλεος loriλοθευ εbopic . . . t Πελοπος, . . . lib. 10 . . . o ' aiε Πα-96με po εσλο l ΠαTou 9χεTai rauri porta. - Nem. VI, 6 Poeta imagine utitur vero Aeginetica, a re maritima sumpta quemadmodum illa Uncta, qua proxima est Carinae naVis, maxume Semper sollicitum reddit nautarum animum, ita Cura praeSen mihi proxima esso debet Nem. VI, 1. κα ταυτα με Παλaiorεpol l do tisaaEiro ευpo Πομα d Rai υτος
22. In urtia laSSe, quae Iliirque Xempla ab ot sp pCio quaedam est VehementioriS diremptionis, re Vera Cogitatorum subtilis coniunctio inius exempla sunt:
Sequitur et i classis Cum qui/Iqrie exemplis, in qua torminat omphalo poeta ad novom canendi impetum insurgit, ut debita laudo victorem cumulet Sententia igitur hae plerumque est insignem laudis et meritorum copiam paratam esse in Victore, quae posetam alliciat. In hac lasso notabile est, omphalum satis abrupto finiri, nullo tamen Vorbo, Cur id ita faciat poeta, addito. Attamen plerumque ipsorum Cogitatorum neXUS tam perspicuus est, ut Verbi eum indicantibus superfoderi possit. Magna profecto in his meta alatropi ars in QSt. Luculentum tectioris eiusmodi transitu exemplum est Carmen Ol. IX. In postremo omphalo do Achillis o Patrocli amicitia inseparabili dictum erat. In metacalatropa poeta Vim sibi a canondum exoptat, primo hercle adspectu praefracto transitu nullaque Omphali rationes habita, Ol. IX, 89 4sri ευpricii ε rih ovaiεiσθα torpoUφ090ς ε Volcia di*0 13 76λμαὰ καὶ usu 'iλcicyri bυvalui Irroiro. Sed paucissimis Verbi interiecti Sin phragide non pharmostum solum victorem canit, sed una cum pharmost familiarissimum eius, immo eius quaSi Patroclum Lampromachum V. 83 hλ00 l Tilaciopos . . . Aauripolaoxo uirpati; ScholiaSta ad Ol. IX, 25, p. 225 Poeckh επε ibri 'Eφ69μοστος καὶ Ausurr96μαχος 'Orrouvrio ouTες 'iλο T 'Ia Kal Vocu lG0μαι sua uiKRGuV . . . ut OUTOUμεμυηTai. - Simili est ratio in carmine l. III, ubi in omphali fine narratum erat, Her-