Oratio in funere f. Petri Nicolai Mutii Bergomatis augustinianae congregationis lombardiae vicarii generalis, a Iosepho Castalione i.v.d. Romano habita Romae in templo S. Mariae de Populo, 9. kal. Septemb. anno Domini 1596

2쪽

BEATISSIMO PATRI

AC DOMINO NOSTROCLEMENTI VIII.

PONTIFICI MAXIMO Iosephus Castalio Romanus S. P. D. '

AVDATIONEM, seu veritu F. Petri Nicolai Mut' vita compendium quam breuissime conseri .impressam ad Samctissimos Pedes tuos assero, ad quem iure optimo pertinet. Tu enim virum non is uiter diligebas, quod esset apprime resi bonis Hudiosus, farrisiplinae regularis impense obserum

tor,atque ex ea Congregatione, cuius ipse in Cardinatam Protector extissi. Neminem latere censeo,quanto Rudio ad rerum sacrarum cultum rite procurandum, ad G ri,Regularium'. mores emendandos contendas. Templa, facesia, altaria acraria, vestem,et instrumentumsacrum tutemet inuisis,perluseras,contrectas reuoluis,quae minus dignitatis habere visa sunt, ea vi togantur,aut resta rentur,praecipis.Clericorum cottigia,Monachorum coenobia Hudiose adi orationem de vitae sanctitate, ac doctrina apud eosdem habes. Hinc iam fit,ut rei Diuina ummus ut par insonos habeatur acra omnia loca,& vasa reparentur,cs Cori Regularium'. innocentia ceteris oma a nibus

3쪽

nibus si exemplo. Siqui Uerosunt,quor&m praeripue vim tus eminere videatur, in eos potissmum voluntas propen-D HI tua. Lombardiae vi uninianorum Congregatio, quae centum, oe octuaginta fere abhinc annis Cremae innituta,ξας immensa Philippi Atariae Angeli Vicecomitis Ducis Mediolani beneficentia bonis aucta,s in vari Italiae regionibus propagata,per Fingulas aetates, Uiros singulari pietate, es sacrarum litterarum cognitione insignes aluit. In eam enim permulti ingenio, animi ad rectum opensione praeniantes undique consuebant. Luae quoniam,quod erat egregie adstri lam,nonnihil retiae se temporum iniuria videbasur, in pristinam atque adeo in intentiorem obseruantiae regulam te auctore per hunc Mutium redire coeperat. Neque dubium es,quis aec piis inniit ut isq. tuis in malonum sanctimoniam penitus redigatur F. Confantio Lodio Brixiano eiusdem di plinae mirum in modum Hudioso Uicario Generali,quo nomine

in mortui locum a Te I9ssectus es. Quare quod de ipsa

Congregatione,deq. viris in ea religiosissimis vere dici potest,id ad Sanctitatem tuam Beatissime Pater referri d bet . Hanc ero rationem secutus Tibi orationem de laudibus miri numquam satis laudati inseripsi. Deum precor,ut diu Te incolumen Ecclesiae fae nectae velit esse. Tomae, ij. Idrus Octobris M. D. AC VI.

4쪽

ORATIO IN FUNERE

F. PETRI NICO LAI MUTII

BERGO MATIS

A IOSEPHO CASTA LIONE I. U. D. ROMANO

U AM co Abi ornatissimi Patres F. Petri Nicolai M tti; genus, educatio, doctrina, sapientia & honores prolixiorem orationem desiderant,tamen vesti l com: 1esitis ratio tantis caloribus me admoraci, ut eiuS lam lationem,ad cuius corpus hoc in templo iusta nunc rite fiunt, paucis complectar. Sed dabitur, spero, alius hominis i culentius laudandi locus. Nunc tempori serviam,& quam breuissime summa rerum capita percurram mergo mi,quam esse Galliae citerioris urbem celeberrimam accepimus, gens est Mutia honesta, α splendida. ex ea tantum lumen quarto , & septuagesimo abhinc an-rno prodij t. Parentes optimi sumino studio & curatilium cducantesiadeo bonis artibus,& religione imbuerunt, ut adhuc impubes anno vitae duodecimo exacto in Coenobium Augustinianorum,quibus a disciplinae obseruantia, & Lombardiae regione nomen est inditum, anno Domini M. D. XXXIV. confugerit,ieq. ad pietatem maxime informandum Patribus dederit, contemptisq. saeculi delicijS, luxu, & voluptatibus, paupertatem, obedientiam, d castitatem toto pectore sit complexus. Eius inter tironeS humilitas, patientia,mansue-ltudo, destia,& pietas supra quam dici potest,eluxit,& grandioribus quoque natu exemplo,atque admirationi fuit. In studijs autem litterarum quaecumque attigit,ita versavis S est,ut prorsus excellue- rit. Non inξenium,non iudicium, non memoria ad miracula usque dolescentaefuit. discendi vero auiditas inexplicabilis,dc exercit itio acccssit summa disserendi subtilitate, &acumine Omnes sup rauit; quoties certamen litterarium publice inijt, toties victoi, gloriamq. illustre adeptus discessit. Quare non multo post in ipso ado-; Iescentiae flore ex Patrum decreto Dialecticam, Philosophiam , ct Theologiam summacu laude viginti annos. & eo ampliuS dc cult.

Quam vero ille in profitendi munere strenuele gestes argia nemo

5쪽

sunt non Alum sexaginta praeclas eius auditores, sed quicumquo ex senioribus doctrinae gloria in hac ipsa Lombardiae C5gregatim

ne nunc florent. haud totidem fortasse ex Socratis, Platonis, & Aristotelis auditorio philosophi prodierunt. Illud sine controuersia vlla constat, ab eo litterarum vehemens studium,& cultum apud sitos prosectum esse . Nec minore studio eloquentiam coluit,praecipueq. vix annos natus tres & viginti eam aggressiis oratoriam rationem, qua populorum animi ad pietatem & religionem institui let, Dei verbum tanta animi contentione, tanta verborum copia, & sentemtiarum vi in concione enuntiabat, ut neque viiijs insectandis, neque virtutibus inserendis quidquam desideraretur. Rerum diuinarum, atque humanarum inuoluta quaeque mira linguae suauitate, ac facundia explicabat; morum sanctitare,facile quam rectum esset, persuadebat. hominis forma admodum venerabilis, quod maximum virtutis indicium esse selet,omnium oculos in se conuertebat. Hinc illi apud celeberrimam quamque ciuitatem aditus ad gratiamia, beneuolentiamq. patuit. Illum Bri Xia,Cremona,Mutina,Mantua, Ferraria,Bononia,Genua,& Bergomum Patria Quamopere cxpetiuit, prensavit,ingentiq. cum voluptate de loco superiore cocionantem audivit. Quadraginta totos annos Praedicatoris ossicium inde- sese obivit fideliumq. animos a saeculi illecebris ad Dei amorem Convertit,atque excitauit . Quartana,vt artem desineret, hominem coegit. Tanta in illo dicendi vis,& gratia fuit,ut in quam vellet sententiam animum eius, qui cum sermonem haberet, facile pertrali ret. Eius rei luculentissimum testimonium in medium proferam. Mortia Pallavicinus, Venetae Reipublicae armoru,ut appellant,Generalis Gubernator, ex Senatus consulto Bergomum munire instituerat. Quamquam nullis opus esset munitionibus ad eam tuenda urbem,cuius ciuesvi suapte natura,& Venetorum acquitate, continentia δε iustissimo imperio fidelissimi essent,ciuiumq. volunt ,&beneuolentia longe firmior munitio sit,quam turres, aggeres, Prinpugnacula,atque arces,tamci .cum id tempora postularcnt,absoluta iam operis parte maxima, templum quoque Sancti Augustini cu Coenobio everterc funditus decreuerar. quod ita muni edi ratio postere videretur. Ea res in primis incredibilem Augustinianis dolo- rem attulit, nec minore Ciuitatem maerore affecerat. Quare hic noster Mutius,qua erat in Deum, sanctosq. pietate ,& in Patriam caritate,primum ieiuirijs, lacrymis, precibus, sacrisq. nitendu sibi apud Dcum

6쪽

Deum statuit. Deinde Hieronymum Martinengum, virum clarissimum, singulariq. virtute, ac consilio praeditum, muniendiq. artis

peritissimum in ea Ciuitate armorum Gubernatorem,conuenit, tasecrauitq. ut rationem aliquam miret, quo intra pomerium templum reciperetur; Dei, Sanctorumq. aras, imagines,sacella, qua flamma religione Bergomates venerarentur,ac maiorum sepulchra,& monumenta viro pijssimo tanto animi ardore cornmendauit,ut, quod uniuersa ciuitas votis omnibus eX petebat,ipse exorauerit. Et nim Martinengus nihil,quod ad eam rem pertineret, omissit, rati nem excogitauit,viam inuenit,omniq.studio egit,quibuscum oportuit,ut aedi Augustinianae omnino parceretur. persuasit. Itaque neque templum dirutum est, neque templi seruandi causi a Vrbis munitio quidquam detrimenti cepit . Venio nunc,ut de honoribus gestis,quod ultimum orationis meae caput fuerat, breuiter disserana. Congregatio Augustinianorum Lombardiae satis stiperq. tanti viri bonitate,disciplina,scientia,& fide perspecta in eius se prudentiam,& virtutem reclinauit. Nam saepius Coenobiorum administrati

ni praesecit, & Congregationis Visitatorem & Capituli generalis

Praesidentem Vicari jq.Generalis socium,& Secretarium,ac Coen bij huius ter moderatorem ,Vicarium denique Generalem,quae suprema est potestas, creauit. Hic,nisi ad finem oratio festinaret mea, multa & prope incredibilia de institutis,uigilantia,iustitia,seuerit, te, ac benignitate eius in medium proferrem. illud omnino indicio est, summum ab eo honorem praeclare gestum esse,quod iterum,&tertium mandata homini sit eadem prouincia, et q. prius mors h norem abrogarit,quam Congregatio committere desierit . haec tamen summatim attingam.omnes in ossicio, & regularis disciplinae obseruantia religiosissime continuit. disciplinam ipsam labefacto tam restituit, contumaces seuere quidem, sed tamen benigne, nubIaq. adhibita asperitate, correxit, imitatus Apum Regem, cui uni ex eo animantium genere aculeum natura deti axit .pietatis, & doctria nae studiosbs fouit egentes sustentauit omnibus se facilem exorabilemq. praebuit, optimum quemque ad su periores ordines extulit. Nemo non illum reuerebatur ut Magistrum praepositum,nemo non diligebat ut Patrem. ab omnibus colebatur Obseruabatur, maximi fiebat. Erat Congregationis sane decus atque adeo totius Ai sustiniani ordinis,& saeculi nostri ornamentum . illius vitam poste

Minsonviis admirabitur, & ad imitandum .llustre propositum habebit

7쪽

bebit exemplar. nec vero minor in morbo transituq. virtus, & pi tas eius enituit. Nam simulati Vicarius Generalis tertium Congre- .gatiovis comiti js Bergomi renuntiatus est, nulla prorsus neque tenectutis,irNque anni rempol is ratione habita, in viam se dedit,COen bi cumplura obivit, visitauitque . in Urbem demum mense Iunio ingre sus ad Pedes C LEMENTIs Octaui Domini nostri venerabumdu eaduoluit, cum sanctissimo sapientissimo t. Pontifice, de Coenobitarum vita,moribus, & regulae obseruantia vehementer labo- Iante, diu multumq. grauissime collocutus est. iros religiosissimos, Coenobitarum retormandorum caussa dictos, maximis caloribus saepe adi jt, ex eo morbum contraxit, v chemetis vim febris patienti fortiq. animo tulit, in medio aestu,& ardoribus Christi Crucifixi cm templatione,atque intuitu recrςabatur: fratribus suis ad lectulum

circumstantibus, & spem valetudinis facientibus jllud patientissimi Iob respondit: Non ita filij, sed nunc potius spiritus meus attenta bitur,dies mei breviabuntur, & solum mihi superest sepulchrum . Vnde facile intelligi potest,migrationis tempus diuinitus ei praeuisum fuisse : ob eam q. caussam subinde misit venerabilem vir u Coenobij huius moderatorem. F. Constantium Lodium Brixianum, qui suppliciter sibi, animam Cluisto reddituro,a Beatissimo D. N. Pol

nilae Max. CLEMENTL Octavo, veniam pecc*xorii absolutionemq. peteret: quam ubi benigne latam cognouit,clara voce semet,atque iterum Deo Minimo egit gratias,ac triduo post nullo amplius sumpto cibo fortiter cum morbo in agone decertans,sacramentis Ecclesiae omnibus munitus migrauit ad Dominum. Cui nam corpolis inseretro iacentis amplitudo, & vultus maiestas venerationem non in cim 3 Templum certe Spiritus Sancti honorabile fuisse constat. Animam sane adiuum reuolasse auctorem credimus. Nobis autem imitari quod debeamus reliquit . Vtinam per nos tauquam stet, quominus per eum sal tem a Deo consequamur sempiternam. Montinmento, ne quod ossici j genus a vobis omittatur, titulum ut his ver

his incidendum fratreS curent, censeo. γ O bi

ri F.Petro Nicolao Mutio Bergomati Augustinianae Cpngre3a immis obsertiantiae I Ombardiae,Philo bpho,d heologo, Concionato ti insigni,disciplinae regularis instauratori, per huius Coenobi j m'd ratori,ter Vicario Generali, in quo honore obijt, Romae,X. KM, SPptemb. M. D. XCVI. annum agens LXA IV, 'o i F. Parenti optimo posiregunt.