장음표시 사용
1쪽
aS par of the Foundations ossestern Civiligation preservation Projeci'
Reproductions may noti made Without permission hom
2쪽
inoulo involvo violationis tris copyriunt lain.
3쪽
4쪽
COLUMBI UNIVERSIT LIBRARIES PRESERVATION DEPAGMENT BIBLIOGRAPHIC MICROFORM TARGET
Origina Materia a Filmees Existin Bibliographic Record
5쪽
6쪽
7쪽
UNIVERSITATIS RIDERICIANAE RECTOR
uuam varia sit ac multiplex ortuna monumentorum veterum, quae e ingenti antiquitatis Graecae Romanaeque ruina ad hanc aetatem pervenerunt, in volgus notum 8t. Etenim non modo crebro usu venit, ut lapides sculpti aut in seripti aretissima originis argumentique necessitudine conexi sortunae invidia divellerentur atque in remotissimas inter se orbis terrarum parte deicerentur, aut ut e monumentis plane gemellis quum alterum iam aliquot abhinc saecula in lucem protractu ni multorum hominuui doctorum mentes Xercuisset, alterum hac demum memoria e renii terrae emergeret; sed adeo eiusdem lapidis frustula haud raro diverso plane casu eXperia sunt. Qua in re seri potest, ut X ei quae Separatim nullam sere utilitatem attulerint antiquitatis doctrinae, perspecta originis communione iam monumentum haud exiguae dignitatis recuperetur. Neque vero mirum est, in earun certe regionum monumentis, quarum tituli nondum in unum corpus congesti atque ex artis legibus dispositi et suppleti sint, vel doctissimorum hominum aciem ac diligentiam eiusmodi rem nonnunquam fallere. Quod propterea moneo, ne quis suspicetur me vitio vertere velle editoribus tituli
pretiosissimi ab ipsis inventi, quod ragmentum aliud idque gravissimum eiusdem tabulae iampridem typis expressum eos sugerit. Etenim . . Tarbeli et . . olse cum diligentissime perscrutarentur parietinas ecclesiae S. Trinitatis sitae in solo veteris hisbensium oppidi prope vicum hodiernum kosi, lapidis calcarii fragmenta quattuor ex muris XtraXerunt litterasque illis inscriptas publici iuris secerunt in diario archaeologico Americatio The American Durna o archeolocyy 1890 p. 114 n. l). Quibus ex frustulis tria quidem B, D)nova erant, quartum A iam a Pittaki Eph. arch. 3061 et A. Velseno Archilologischor Anzoiger
8쪽
18b p. 288 n. XVII ' expressum esse non ignorabant editores. Quare huius quidem partis cum nullum consucisse ut et 'pum chartaceum, satis habuerunt Volseni apographum repraesenta88 paucis locis emendatu ni e Tarbelli collatione satis festinanter, ut ipsi latentur, instituta. Mihi vero praesto fuit . G. Lollingit exemplum solita sollertia diligentiaque consectum, quod Xpressi Inscr. Graec. Sept. 2226. In hoc sane aliquanto plura dispiciuntur quam apud Pittakin Velsenum, arbellium. Sed multu maioris momenti est, quod adiungere po88um quintum fragmentum a L. Rossio di i m. Iulii a. 1833 cxscriptum Thisbae in pariete ccclesia cuiusdam', qua sino dubio cadem illi S. Trinitatis suit, et editum a . eilio Zur Syllos Inscriptionum Boeoticurlιm p. 604 nonnullis additis animadvorsionibus. Lollingius hunc quidem lapidem frustra quaesivit, ne quo qui8quam ex onmibus qui post Rossiuni hisbas Venerunt eum vidit, ita ut paene certum sit, eum iam abhinc saeculum dimidiatum illo funesto monumentis Graccis fornace calcario haustum esse. Itaque necessario Rossit e Xeniplum repetivicum hoc fragmentum derem Inscr. r. cpt. 2227, ubi simul docui eiusdem lapidis esse ac n. 2226, id quod iam luculentissinio confirniatum est tribus aliis frustulis a Tarbello et olfio in lucem protractis. Qui quod fragmentum ossianum ignoraverunt, eo potissimum noni in in totius tabulae argumento ut conexu explorando maximum inconi modum ei attulit, quia AB, D quidem nusquam contingunt inter se, at qui ut uni illud E cum B adeo accurate coniungitur, ut per maXimum versuum uniorum nuSquam plus quam quattuor litterarum interutrumque in medio lapide iactura facta sit. Sinistrum locu ui tenet , cuius plerique Verctus ab initio integri sunt, dextrum B, ubi in extremo margine alibi quinae, alibi paullo plure8 litterae perierunt, sed ita tanten, ut de latitudine lapidis deque litterarum quibus singuli versus con8tabant numero ubique certissima rati iniri possit. Quae res quanti momenti sit etiam in reliquorum triunt fragiliuntorum supplementi recte instituendis et aestiniandis, non est quod dicam. Iam priu8quam ad argumentum enarrandunt pergam, ipsa tituli crba ascribere e re erit. Ac stagnentum A quidoni ex ollingit ox arbossit et olfii. E ex ossit exemplo me Xhibere moneo. Litterae propter inopiam formarum non potuerunt ubique tales repraesentari, quales in lapide sunt. Accuratius inscriptionis exemplum edetur in addendis ad Corpus Inscriptionum Graeciae septentionalis.
Utritisque exemplum repetivit . ei Zι Syllos discriptioniιm Boeoticarum p. 588. Sed hoc libello editores Americani non videntur usi esse: nam in eo etiam quintum fragmentum, ali sane loco. quia cilius communem utriusquo originem non perspexerat reperire Otuerant.
9쪽
' AIO MODI DPIGAE RA IVides plura instrumenta in hac tabula incisa fuisse duorum initia aetatem tulerunt A v. 1. D v. 10), fortasse insta alterum etiam alia sequebantur. Cuius coniunctionis causa sine dubio suit, quod Omnia ad eandem hisbensium civitatem spectabant cf. A . . D v. 1M; num praeterea etiam ulla argumenti necessitudine conexa suerint, in medio relin quendum est, quia ex proconsulis epistula I v. 10- 14 tam miserae laciniae servatae sunt, ut eius vis ac consilium definiri omnino nequeat ac satis constat, a civitatibus nonnunquam litteras imperatorum et magistratuum varii argumenti in eisdem lapidibus coniunctim incisas esse es Buli de corr. Hellenique V 188l p. 452. I. G. Sept. 2870). Quaecunque igitur de huius tituli natura et sententia explorari poterunt, ea omnia non spectabunt nisi ad illud quod primum in tabula locum tenebat edictum, cuius sunt Omne reliquiae superstite praeter quinque postremo fragmenti D versus. dictum dico; nam cum ex A v. 2 των ἐπ'Ἀμου γεoieror νιένων haec ab uno certo homine pronuntiari appareat, proclivi quidem egi suspicio. epistulam esse magistratus nesci cuius similem illius quae in is subiungitur multarumque aliarum
quae lapidibus incisae aetatem tulerunt. Verum enimvero latitudo lapidis, de qua e fragmentis in certam coniecturam fieri posse dixi, nullo modo epistulae formulam initialem V l reponi patitur, neque omnino ullum admittit supplementum praeter illud simplicissimum M αρκoc ΟDλπιο λεγει l. At cuiusnam generis magistratus haec edixerit, definire neutiquam sucile est. Etenim quia non totius provinciae, sed unius civitatis res his litteris tanguntur, ab ipsorum Thisbensium praetore eas propositas conieceris, praesertim cum huic opinioni etiam . Ulpii nomina lavere videantur, quippe quae in uua ex nobilissimis illius oppidi familiis suisse aliorum titulorum testimoniis constet.' Sed cum haec argumenta lubrica esse acile perspiciatur, gravissimum eis obstat inipedimentum, quod ipsum illud dicendi ius imperatorum quidem et magistratuum Romanorum suisse constat, at eis qui in civitatibus
Graeci municipale honores gerebant idem licuisse neque usquam commemoratur neque Per Se
Eνοδιανον grει. Sed verum edietum hoc non esse inde perspicitur, quod nihil hic praecipitur civibus, sed simplieiter certiores sunt de muniscentia, qua ille magistratus sedilia incuria suis impensis facienda curaverit. alia publie pro8cribere vel privato licui8se non improbabile e8 ex h. Mommseni sententia Mnii hes fuatireta I p. 202 not. 2 d. tertiae). At longe aliter hic res se habet, ubi leges proponuntur, ex quibus hisbensium agri publici eiVibus locentur conserendi. Quare malo illum Marcum Ulpium proconsulem Achaiae intellegere, etsi huiusmodi edicti proconsularis imperatorum aetate propositi nullum quod
sciam praeterea notum est Xemplum.
Haec sufficiant de harum litterarum forma et auctore pergo iam ad aetatem definiendam. Qua in re certissimus utrimque terminus stabilitur . Ulpii nominibus, quae neque ante Traiani principatum 98 - 117 . Chr. neque post medium saeculum . Chr. tertium, qua aetate praenomina usurpari desita sunt, hanc tabulam erectam statuere patiuntur. Sed Pauli accuratiori temporis descriptioni ausam praebet iterata diphthongi re pro ε usurpatio in nominibus Θισβαίων A v. 2 et Ἀλαλκομεναίου E . ). Utriusque nominis singularem Scripturam notavit ei lius, ur Sylloge Inser Boeot. p. 588 605, sed Di plane tallor de neutra ob omni parte recte iudicavit, cum sibi persuaderet re vera hisbarum incola Θισβαλε c,
Keilius dicat quae a Stephano de thnie tradantur etiam ad mensis nomen referri licere, inprimis tenendum est, nullam in ethnicorum sormandorum praeceptis Stephan soli fidem habendam 8Se titulos vero omnium aetatum unam Θισβεν formam novisse I. G. Sept. 2223.2224. 2225. 2239. 2724 b. 2724 α 2870) Quod quoniam imperatorum Romanorum aetate,
Βρόχιλλα I. O. Sept. 2237 C. I. G. 16l3). . Oιλmo Ηραχῆς, Μ. υλπιος ηυοσθένης I. G. S. 2241 V. Vel-sen, Archaeol. Angeiger 18b p. 28b n. IIIJ. υλπιος Νικιως otiora ρχης M. Οὐλπιος Παραυονος, Μ ουλπιος Βραχας Παραυονιανος, υλπιος Βραχας, υλπία Ταυλα, υλπία Yγεια I. G. Septi 2242 C. I. G. 1626). M. Οὐλπιος Παράμονος νεώτερος I. O. Sept. 2365 ined. . Quod contra in reliquarum civitatium Boe0ticarum titulis Vix unum reperitur Ulpii nominis exemplum.
10쪽
cuius haec tabula utique est, αι et ε perinde haberi coepta sunt, nihil dubii si quid video relinquitur, quin ισβαίων non a Θισβαio derivetur, sed perperam pro ισβsom eriptum sit Paullo alia, sed simillima tamen, alterius nominis ratio est. Quod cum in omnibus Oropiorum titulis, qui etiam cum Boeotico foederi intererant Attico sermone uti numquam deSierunt, Ἀλαλκομένειος scribatur per diphthongum Ι. G. Sept. 263 299. 16 322 335. 344 358 359. 378) ), manifestum est in Boeotica λαλκομεν- scriptura Ι. G. Sept. 504. 506. 508. 12. 18. 520 317 1 3172. 33ω vocalem syllabae paenultimae producendam 8se secundum dialecti
leges e diphthong natam. Iam ειυς et εος et in sermone Attico et in volgari recentioris aetatis consuetudine quotiens confusa sint, non est quod dicam. Pro LMκομένεο Vero Ἀλαλκομέναιο exaratum est eodem errore, quo in titulis Atticis Eoικαιενις, Τρινεμαιεν et Vie versa qγεε Dc BθσεεDe scribi solent. At ille iteratus in eodem monumento publico in his potissimum vocalibus error ni fallor in raiani aut Hadriani aetatem nondum cadit, contra Si sub finem alterius aut initio tertii p. Chr. saeculi haec incisa statuas, nihil habet quod mireris. Quae adhuc disputavi etsi non videntur inutilia esse, tamen multo maiori momenti est edicti huius argumentum ad quod narrandum iam transeo. Quam rem ita commodissime administrare mihi videor, ut primum singula fragmenta quantum eius fieri poterit supplere atque interpretari aggrediar, deinde Ver quae ex eis de toto hoc negotio cognosci poterunt, colligam et cum reliquis quae de eiusmodi locationibus tradita sunt componam. v. 1 G - ἀρκυch Οὐλπιο l λέγει l ovλόμενο Θισβlclων ac γριον
Supplementa mea sunt, quorum pleraque nulla egere videntur Xplicatione aut defensione. Quod . 2 extr. 3 init. νντενσα voeabulum reposui id Dei cum propter totum argumentum fragmentorum E B, tum quia recte et accurate inter se opponuntur φντείειν arbores aut vites serere et γεωργεiν arare)' '). Atqui mutationem aliquam in ratione qua Thisbensium civitas suos agro publicos fruendos locat, hic indicari manifestum est. Verba quidem ipsa per se nihil nisi culturae genus diversum significant; sed tamen hoc diserimen necessario longe diversa locationis conduetionis leges flagitabat, de quibus in reliquorum fragmentorum enarratione videbimus. s. 4 oic Treuryrole Supplevi e fragm. E V. 12. Venio nunc ad eam tabulae partem A B), quae omnium leuissime et certissime restitui potest ' ). Initio sane v. -B conexio sermonis et argumenti ratio Obscura sunt, cum verba quaedam et dicendi formulae facile legantur, ut v 2 ρανς τJoea δῖ ν ε . . . . κ αὶ τὴν ποσόlτ' τα τοι φορο v. v. 4 τoic τε ἄρχονσιν καὶ δεκατ ενταὶς καί . . . . s. ηJν πρόσοδον τὴν κ οντ ων κα .... Sed inde a versu seXt perspicuum est haec Scripta suisse:
Idem in manumissionum tabulas Chaeronenses volgari dialecto exaratas . . Sept. 3327 3332. 3359. 3363 adit; quibus adde n. 3323. 33 24, ubi χλαλκομεν oti incisum est requentissima per illa saecula vocalium OnmSionis. ' Nomina utrumque rei rusticae genus significantia φυταλιῆς καὶ ἀρουρης iam apud Homerum Z 195. Μ, 314. Y, 185 componi solere nemo sere ignorat. Idem sibi vult γῆς ριλῆς et πεφυτευμένης discrimen, in quo ii ιλὴν eaVe incultam intellexeris. '' Singulae leges sivo paragraphos dicere mavis, in lapide aliquot litterarum spatio Vacuo relicto indicantur in exemplo minusculis litteris expresso signori usus sum.
λης εJτ αι δ t Jπῖ εκα στον χωρίον ὁ καταλαβων l νεσιν του φόρον των προντων ἐέων πέν τε Ἀπειτα ὁ καθ' καστον ενιαυτον δωσει ὁ φορον τον τησιον ο ν Καταλαμβανομ ένον χωριον του μηνῖ του 'Aλαλκομεν , ου ῆ πεντεκαιδεκ ἄτη ' οἱ ὁ μὴ πραξαντε σίτρατηγοὶ την προσοJlδον πευθυνοι σονται ἄν οὐκ πρ αξαν. εἰ δε τις λαβων εν τος τῆ πεν ταε τί α ιιχν φ ντείσαι, τό τε χωρίον μεJταπωλλὶ τονσιν οἱ καταλαμ- βάν οντεc στρατ=ργοὶ, κ)α ον πόστχ τελέσειν φόρ ον πραξονσι παρ αντον τῆς πενταετί lic. ε δ φντείσει ν μέροc, ως ε ἶναι αξιον του φορο των πέντε ετ ων, τον μεν φόρον μηπραττέσθω, πιπρασκέσθω δM b c 3ρων πολείτη, καὶ ὁ ργον κα ὶ τὼ πεφν τετμένον επὶτ- την μεν ειμθν τ ον π εφυτενριενον εἰσκομισθῆναι τη πόλ ει, τον δε φόρον παντο τελεῖσθαι καθ εκαστο ν ενιαντῖν ἴσον τελω ε ι ν καὶ ὁ προτερο contio' λογηὶσεν, σνγχυγρονμένον τωπριαμ μυν τον φυρον 11 πενταετία νπερ του ρJlγον μόνον. I Lχμβανέτω δε ὁ πολε της εκασTor μη πλεον πλεθρών ' εἰ μεντον τι γ φωραθείη, pli τείσα τ οσο η τοι et φ)πλέον, πωλῆσονσιν οἱ στρατyro τω orkJoμενω των πολειτων ἐπὶ τω και ἐJ Toντον σωζεσθαι τῆ πόλει - φόρον τοσουτον σο τ ελεσειν ωμολογησεν περ κἄστο v πλέθρο r. ην δε μηδεὶ βουληται πρίασθαι πρύξον σιν παρα 'o v πρυ του λαβόJντο τον γεινομεμον φόρον ὐσον περ κύστου πλέθρου τελέσειν πεδά ζατο. φ')Locantur igitur hic singuli landi arboribus et vitibus conserendi pretio quotannis pendendo, ea quidem condicione, ut post primum quinquennium iam totus ager, quem quis conduxit, consitus esse debeat. Haec te in eis quae ante hoc fragmentum perierunt scripta suerit necesse est; nam inde a versu decimo definitur, quid fiat si quis ei non paruerit. Iam quia per primos quinque annos labores et impensae conserendi tolerandae sunt conductori sine ullo ructu, huius quinquennii vectigal ei remittitur sv 6. 7). At si id quod debuit facere negleXit, non modo Xpellitur agro occupato, Sed quinquennii pretiunt ab eo exigitur v. 10 13 non iniuria, siquidem aliter respubliea iacturam saceret, quippe quae in undo nondum consito iterum alteri civi locando necessario huic insequentis quinquennii ininiunitatem concedere debet; quare nisi ab illo prioris lustri vectigal repeteret, decem, non quinque annorum reditibus ei carendum esset illius culpa. Non minus perspicuae sunt lege de eo conscriptae, qui parten modo agri conducti consevisset v. 13 18). Quare neque has neque quae v. 18-23 leguntur de modo, quem nemo in agris publicis occupandis X cedere debeat, explicatione egere existimo. Id unum monuerim, me non ignorare postrem enuntiati s v. 22. 23)supplementa incerta 83e, sed ita tamen, ut summam Sententiae recte adumbravisse mihi videar. Denique iam hic attendendum est ad eam normam, quae etiam in reliquis fragmentis Cis. 6. D v. 4 6 ubique tenetur, ut nemini agrum publicum conserendum conducere liceat nisi civi Thisbensi. '' )
Dativi usus plane singularis; nam si dativum mensurae intellegas tot lethris, quot occupare licet, plus i. e. alterum tantum, et dicendi genus mire contortum esset pro Simplici Οὐουτον ερον, et ipsum praeceptum ineptum; nam apparet unicuique qui plus quam liceret occupasset, hic poenam proponendam fuisse. Quare dativus memorabili sane soloecismo pro genetivo comparationis usurpatus Videtur. Quum coniunctis demum duabus partibus enuntiatorum conformatio et sententiarum conexio perspici posset, pleraque ipse supplevi sed aliquot Vocabula mutila iam a Keilio in E ab editoribus Americanis in recte restituta esse moneo, quae singillatim enumerare perae pretium non est. Eodem spectat ipsum legis exordium, quandoquidem sine contrOVersia A, 2 Θισβέων cum βουλουενος, non cum χωρίον δη γιόσιον coniungendum est.