장음표시 사용
451쪽
qa . De Τheologicis Disciplinis
tamen Primates extra dioecesim suam aliquando ordines eontulerunt, E. G. in. tota Africa Episcopus Carthaginiensis, ut constat ex canone s. Concilii ejusdem urbis II l. in Syria Patriarcha Antiochenus , qui Metropolitanos ordinabat auctoritate singulari , prout epist. i8. ad Alexandrum Antiochenum Episcopum inquit summus Ponti sex Innocentius i. atque in Hispaniarum provinetis Archiepiscopus Toletanus , concessione tamen aliorum Episcoporum , juxta canonem 6. Concilii Toletant xi GDe Romano Pontifice, cujus est summa & amplissima in Ecelasia potestas, haut dubium, quin possit ubique terrarum presbyteros ,. S Episcopos Consecrare . . Tanta demum est in promovendis ordinandisque clericis suarum dioecesum juris Episcopalis auctoritas , ut qui loco renunciavit, non possit ordines conferre, nisi invitatus : & si renunciaverit tum loco, tum dignitati, invitatus conferre possit minores, non sutemsacror, Sc si hos conferre praesumeret, inta. tiati sorent suspensi ἰ ita enim statuitur cap. Requisivit, lib. I. Decre tintil. ir. de ordinatia ab Episcopo , qui renunciavit . . IX Ab Episeopo ordinante formam proserendam esse, sive, ut Io-quuntur canones , beπeditiionem faudendam , adeo, ut si Episcopus. manum imponeret, S aliquis presbyter pronuntiaret verba ,.ordinatio.esset irrita , & nulla , res est. manifesta , & definita canone s Concilii 2. Hispalensis an . 6 9..cui praefuit S. Isidorus , adversus Episcopum Egrahensem , qui detentus dolore ocviorum in ordinatione unius presbyteri, duorumque diaconorum , manum imposuerat ordinandis , & quidam presbyter contra Ecclesiasticum ordinem Brmam protulerat . Neque hic locum habet quod nonnulli assiemant de hapti Lmo, validum scilicet futurum fore,.si mutus sunderet aquam , & a Ioter manibus obtrunzatua proferret Verba, eo quod iste aliena manu , tanquam vicaria tingeret, ct baptizaret: presbyter enim nequit esse minister ordinationis, nec dextera Pontificis instrumentum illius; &potiori jure sacramentorum minister dicendus esset qui formam pronuntiaret , quam ille, quo Obsequente exhiberetur materia r quamquam S illae de duplici eiusdem. baptismatis administro lententia a multis rein fillitur , .& admodum incerta est, sicuti diximus libro xxx l. cap. I 2.
452쪽
Liber ΤAgesimus sextus Cap. XIV. η43
suid asserendum sit de ordinatione facta ab Epista
illegitime intrusis, aut haeresi, schisinate ,
ct labe Ismo etiam conraminatis . DIxi quartodecimo capite libri tricesimi , Donatistas nulla Ad irrita
existimasse iacramenta baptismi, & sacrae ordinationis collata a ministris improbis , atque ab illorum communicine segregatis: inde enim Donatistarum schisma exortum est, quod Caeciliani Episcopi Carthaginensis ordinationem faetam a Felice Apiungitano, quem traditionis crimine accusabant, pertinacissimo oppugnarent. Hinc antiquiores Donatistae ordinatos a Catholicis de ad partes suas accedentes publica poenitentia imposita contra statuta canonum , ut ostendi de ipsa publica poenitentia pertractans, inter laicos detrudebant. Donati stae vero posteriores recedentes ab illius distiplinae severitate, venientes ad se catholicos sacris Ordinibus initiatos baptizabant iterum, in aliquando rursus ad Ordines promovebant: quod factum in quibul-
dam diaconis narrat S. P. Augustinus ep. 23. num.2. ct epist. IOS. n. 9.
Legi potest Norisiana Donatistarum Historia p. a. cap. 4. Accessisse Donatistis complures posteriorum laeulorum haereticos asserui praeci lato capite quartodecimo: in quo cum de sacramentis universim diis sputatum sit, ac demonstratum rata & valida illa esse, quamquam conserantur a ministris haeresi , sthismate, aut scelere alio turpissimo contaminatis ς nunc de sacramento Ordinis peculiariter pertractans rursus quaestionem ipsam attingo. De quatuor autem generibus improborum ministrorum quaestio moveri potest, idest, de Episcopis intrusis, quos canones moechos etiam atque invaseres appellaverunt,
quod legitimis pastoribus ejectis, aut violenta alia, leu dolosa ratione ad Episcopale istium conscenderint et de haereticis item, S seliis mate ab Ecclesia divuIsis, necnon de Simoniacis, seu dona Spiritus sancti pretio temporali sibimet comparantibus. Quam anceps , S dissicultatibus implicata fuerit olim haec quaestio inserri potest ex in Exercitatione Ioannis Morini, quae est de sacrarum ordinationum iteratiose , atque ex recentiorum Thologorum lucubrationibus, ut plurimum ejusdem Morini, qui tamen non uno in loco lapsus est , argumentorum collectione compaetis. Verum 1lt nos breviores & faciliores simus, nonnulla praemittimus adnotanda . Quo rum primum est, perantiquos scholasticos , qui cum Magistro in i dist. as. quaestionem hanc ρer exam, ae pene MDIubilem osse assiromant , aut etiam putant irritas ordinationes factas ab Episcopis haere
453쪽
cum. 4ς. nulla ratione posse invicem conciliari: nam quidam a)unt Episcopos exauctoratos , atque e gradu dejectos, eboroflare , S potestate ordinis omnino exspoliari: alii censent hujusmodi Episcopos potestatem quidem ordinandi retinere, sed hae potestate carere illos , qui ab iis ordinantur ἰ quod scilicet primi in Ecclesia , alii extra Eceles ani
uerint inaugurati. Nec enim valet conciliatio illa , quam cap. 9. Iaudatae Exercitationis tentat Morinus distinguens characterem sacrament tab eiusdem characteris virtute , ct contendens illum permanere semper, ianc vero Ecclesiae abrogatione, Et revocatione reddi quolibet effectuxassam et atque ita ratas fuisse , aut nullas ordinationes, prout Ecclesia virtutem potestatemque Episcoporum, charactere illorum persistente , firmabat, vel rescindebat . Enimvero potestas ordinis, & character idem omnino sunt, aut saltim separari non possunt : nec alia ducti ratio. me , quam petita ex natura inviolabilis characteris, damnant modo Theologi omnes Reordinationes factas ab Episcopis aut improbis , aut haereticis . Neque opinio Morini eadem est ac sententia Ostiensis, alio is xumque ICC. asserentium in Excommunicato ebaracterem quodammodo extingui, & hebestere, per dispensationem vero eaAνem sumere , O
.isi uri; nam id eo sensit est intelligendum, ut Bhiti a censuris possint licite, & sancte peragere, quae iisdem eensuris innodati impie, &sacrilege exercent. Hinc & illud praemittendum est, non de licita , sed
de valida ministrorum ordinatione controversiam hanc agitari. Prae notandum ulterius, nil ad hanc dirimendam facere , quod ab haereticis, vel schismaticis ordinati, & venientes ad EccIesiam Catholicam , aliquando ad communionem tantum laicam recepti fuerint, aliquando etiam inter Claricos cooptati. Praesens enim quaestio pertinet ad dogma , astitque de sacramenti valitatare; ea autem de modo recipiendi Clericos ab haere fi venientes, spectat ad disciplinam : in qua pro criminum qualitate , ac temporum circumstantiis, res piscentes C Ierici aliquando privati fuerunt pristino honore , aliquando ordinis sui muismus, vel totum, vel ex parte exercere iterum permissi sunt. Etenim testimus Cornelium Papam concessisse pristinum presbyteri locum Ma-Σimo , qui Novatianis adhaeserat; Nicaenos Patres suscepisse Episcopos, qui Arianam haeresim deseruerant, illorum ordinem , dignitatemque servantes et Synodum demum Ancyranam tractis per vim ad sacrificandum restituisse quidem honorem sedis, sed negasse exercitium oblatio mi S, aliorumque ossiciorum sacerdotalium . Postremb notandum es ι quod etsi antiquiores scholastici, ut praemonui, plurimum m hac quaesione haesitaverint, universi tamen qui a quingentis ab limc annis no-ruerunt, fi unus, vel alter excipiatur, constantissime assirmarunt valere , nec ulla ratione iterandas ect ordinationes, de quibus sermo instituitur ἰ tametsi quantum ad gratiam pertinet, minime illam con
sequantur qui scienter ab Episcopis aut schisirato , aut hepres, lepara . s
454쪽
Liber Τtigesimus sextus Cap. XIV. 6 s
s exeommunicatis, degradatis, vel suspensis recipiunt ordines Eeclesiasticos , non quidem spectata sacramenti efficacitate, sed prava ministrorum, atque suscipientium dispositione, prout q. 38. Supplementi scribit Doctor Angelicus, a quo nemo unus hac aetate dissentit .
His vero praemissis , id , quod in quaestione politum est , ita subjed
thesi resblvitur. PstoposIτIo : Ualidae sunt ordinationes factae ab Episcopis quacumque haeresi, aut crimine pollutis, necnon excommunicatione , aut ce sura alia innodatis; dummodo eum necessaria intentione adhibeant minteriam , formamque legitimam, atque ipsi eadem ratione inauguratiae consecrati suerint Episcopi. Ac primtim positionem hanc probo communibus argumentis . LTenent priorem locum definitiones Ecclesiae: prohibentur enim omni no reordinationes canone Concilii Capuani celebrati sub Stricio anno 389. de quo Norisius in Hist. Donatiit. p. z. cap. 8. Relatus est autem idem canon a III. Synodo Carthaginensi an . Ist . can. 38. atque hi verbis confirmatus, Non liseat fieri Rebaptizationes , ct Reordinationes, quod etiam in C puens plenaria onodo .idetur statutam . Exta
quoque de Consecrat. dist. IV. n. 7. Plura ibidem Gratianus, quem ad modum dist. 68. & Causa r. q. I. Idem post innumeros alios canones , quorum nonnulIos producam paesto infra , statuit Florentinum Co cilium in decreto unionis, ac Tridentinum sest. v l . can. 9. S sess. 23. can. 4. ubi definit sacramento Ordinis imprimi eborauerem, ideoque son posse iterari. II. Probatur auctoritate Sanctorum , ac praesertinua
S. P. Augustini, qui tam de Baptismo , quam de Ordine scribit lib. a.
Contra Epistolam Parmen. cap. I 3. num. 28. In Catholica utrasque πραβeet iterari: S lib. i. de Baptismo cap. a. Steat baptizatur, si ab unia rate reeessit, saeramentum baptismi non amiιtit, sie etiam Ordiuatas .cte. de Bono conjugali cap. 24. Ioquens de Clericis , improbis, & oia scio privatis, Manet ramen tu illis ordisatis Deramentum ordiuati uis; ac demum in Psalm. s . num. 3'. demonstrat Rhismaticos haereti. eosque manere nobiscum in saeramentis, quamvis non sint nobiscum in earitate. H de spectant cmae scri hit Theodoretus H. Relig. cap. II. a J- ν Αν τὼ anm tam ω χωροῦ- αν, fieri non potest, ut bis fiseiadem mantium imposito. Similia Hieronymus in dialogo contra Lucustrianos. III. Accedit manifesta ratio: nam potesas ordinis semel collata nunquam auferri potest, ut constat de potestate consecrandi. quam nullus sacerdotum propter qualecunque stelus amittit. Secus depol flate μιν isdictionis dicendum est, quam nemo potest e Xercere m eos squi sibi non subjiciuntur, prout apparet in ab lutione, vel excommunicatione. At potestas ordinandi est potestas ordinis. Nullus ita que Episcoporum hac eadem potestate privari potest. Praeterea comprob tur assertio disturrendo per classes illoruin
455쪽
η is De Τheologicis Disciplinis
Episeoporum, quorum ordinationes possent nullae censeri. SIt autem prima classis latrusorum, qui nempe alienam sedem invaserunt, aut illam contra fas, ct iura canonum occuparunt. Recentiores quidam Theologi cum mitassio seel. 1 v. de ordinis charactero,producunt exemis
pla Felicis II. Liberii post subscriptam formulam Arianam , ct Uigilii
Romanorum Pontificum , quos Auxilius in defensione Formosi, SS. Petrus Damiani opusculo 6. inressos dixere, nec tamen repetitae meis eunt illorum ordinationes. Sed haec exempla ad rem non faciunt.Οuanis quam enim laudatorum Pontificum Acta varia sint, Sc ambigua , ut exeusatione digni videantur Auxilius, ct alii e pondus tamen non habent, quo assertio ista firmari valeat. Felicem enim, quem ab Aria. nis intrusum videtur asserere S. Athanasius in Epist. ad Solitarios, atque
in catalogo Pontificum nequaquam Connumerarunt lib. a. adversus
Parmenianum optatus , S Epist. I 6s. Augustinus , quorum auctoritate fretus illum Pseudopontificem existimavit in notis ad Dictatur L. S. Gregorii VII. eximius Lupus, Felicem, inquam , tanquam verum Pontificem agnoscunt antiquiores Romanae Ecclesiae catalogi, Bre Wiarium , & Martyrologium Romanum , perantiquae Pontificum imagines in Basiliea S. Pauli via Ostiensi, Nicephorus , Τheophanes, Anselmus Lucensis, aliique permulti. Immo cum de expungendo Felice a Romanorum Pontificum catalogis apud sacrorum Rituum Congreg. ageretur, contigit anno is 8 a. sedente Gregorio XIII. ut in Aede SS. Cosmae &Damiani detegeretur sarcophagum cum hac inscriptione: Corpus S.Rueis ripa, ct Mart is , qui damnavit Constantium, de qua Baronius ad an . Is . num. 63. Et quoniam nonnulli hanc tumuli instriptionem duhiam esse contendunt ob flentium Marcellini R Faustini; prine ereundum non est, horum ad Imperatores It bellum figmentis pluribus a viris Luciferianis filisse compactum , ut alio in loco adnotavi, agens nempe secundo volumine de poenitentia Osii Cordubetisis Episcopi rnullam deinde firmitatem inesse huic argumento neganti, ac petito a silentio unius libelli de Felice data opera non pertractantis: servari
demum etiamnum marmoream Tabulam conscriptam tempore Grego
rii VII. a Benedicto Titulari Ecclesiae S. Pancratii prope viam Aureliam ς qua in tabula recensentur sanctorum reliquiae ihi dem ser a in is Iacello sancti Pastoris, inter quas connumeratur pars lacrorum cinerum
Maroris ct Papae Felieis bouore seeundi.
Ut ut sit, incerta saltim sunt quae de Felice inter invasores numerando in hac quaestione asseruntur . At quae adduntur de Liberio , falsa sune Penitus : nec mirum est Pontificem auctorem damnationis Luci serianae a scriptori hus hujus factionis tanquam Arianum fuisse traductum , etsi nunquam catholicam fidem violaverit, ut alibi demonstravimus. Vi-pilius vero in Petri sedem intrusus pulso in exilium Silverio , necis huius auctor 1 simoniacus . exeommunicationis vincatis alligatus, &
456쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XIV.
Duid atrocius inveniri potest, dicitur quidem a scriptoribus multis, adeo , ut fuisse illum prius in sorem, quam Pontificem existit nave verit quoque Annalium Ecclesiasticorum Parens ad an . s38. sed eruditus Constantiuς in Epistolis summorum Pontificum Vigilium acerrime vindicavit, demonstrans quanta ei assicta suerint ab Africanis trium Capitulorum defensoribus, Facundo, Victore, & Liberato . Conis stantii iudicium confirmari potest ex Historia Arcana Procopii Canii riensis, qui stripsit Silverium trucidatum suisse ab Eugenio famulo Antoninae uxoris Belisarii, apud quam Procopius ipse degebat: quamquam, ex Libro Pontificali vigilium inter S Antoninam Patriciam . magna intercesserit consuetudo. Vide sis novas in Anastasium adnotationes, Ec quas ad Procopium addidit Nicolaus Alemannus . . Tandems aliquam vigilii in Silrerium machinationem, & cupiditatem Ponti. scalis honoris velimus admittere; negare tamen non possumus post mortem Silverit legitimum Papam fuisse, insensissimum hostem Eutychianorum Chalcedonensis Synodi defensorem , & trium Capitulorum damnatorem, iudicemque rectissimum. Aliunde ergo , quam ab
ordinationibus Liberii, Felicis, & vigilii, peti debet huius propositionis demonstratio . .
Tria itaque exempla alia producam e quorum primum sit. Anatoni, qui in locum S. Flaviani Constantinopolitani Epistopi a Dioscoro mct pseudosynodo Ephesina, quam Latrocinium appellant, intrusus , a S. Leone Magno ad Marciani Augusti, & Pulcheriae preces.susteptus fuit, probatis quoque singulis ejus ordinationibus; ut constat ex epist. eiusdem Leonis 8. alias s . Alterum exemplum sit Petri Mogi, qui
etsi intrusus in Epistopatum Alexandrinum, aci praeterea ab uno tan tum Epistopo adversus statuta canonum.ordinatus, attamen ut Metrophanes narrat apud Lupum Volum. 2. in eanones pag. is 26. secie ordinationes complures, quas Romana Ecclesia ratas habuit: id, quod
confirmat assertionem Praecedentis capitis num. VII. valere consecrationem Episcopi ab uno tantum peractam . . Tertium.denique exemplumst Photii, qui S. Ignatii sedem invasit, & a Gregorio Syracusano Epistopo degradato consecratus fuit , & nihilominns defuncto Ignatio Ioannes VIII. Romanus Pontifex in Patriarchalem gradum, Et honorem ipsum Photium suscepit, nullo eorum, qui ab illo fuerant ordinati , repetita ordinatione purgato. Qua in re licet nonnulli Ioannena nimiae facilitatis redarguant, immo Baronius ad an. 8 9. ab illius pusillanimitate natam putet fabulam Ioannae Papissae; defenditur ille tamen a Lupo citato in loco, atque a Petro de Μarca lib. I. Concord. sacerdot. S imp. cap. I 4. apertumque est ortam Papisi e fabulam eκUaldensium aiu: Lutheranoriim laticibus exacto iam nono seculo ςsquidem illam sedisse aiunt post S. Leonem IV. qui anno 8s s. purissimam effavit animam . Quamquam etsi Ioannes VIII. cedens Basilii im-
457쪽
4 8 De Theologicis Disciplinis
peratoris preessius, ct Photio fidem adhibens molliter se gessisset: non inde tamen sequeretur Photii ordinationes fuisse irritas , aut repetitas , ut falso scripsit Ioannes Morinus, a Christiano Lupo, ct ab aliis viris doctissimis refutatus. Sequitur, ut dicam de ordinationibus schisinaticorum e quas minime repetendas esse demonstrat Ecclesiastica Historia. Enimvero Maoximum presbyterum , aliosque Novatianos tertio vertente seculo sanis Sus Cornelius Papa ad Ecclesiam reversos absque nova ordinatione iapristinum locum suscepit, ideoque Romanae Ecclesiae iudicio character ordinis in schismate perseverat . Quarto saeculo eadem Romana Ecclesia ordinatos in schismate Donatistarum vere insignitos esse ordinis charactere declaravit, scribente Augustino adversus Parmenianum lib. 2. cap. 13. de ordinatis in eodem schismate , Non sunt rursus ordinati, kd eat baptisma in eis, ita ordiuatio mansit integra : Sc adversus Cresconium libro a. cap. I l. 2 amvis cum apud vor ordiantur, nos fuisper eos iuvOeetur no ines Domiui, sed Dei; camen ita faseipiantur, ut .idetar paei, ct utilitati Ecclesia eοπvenire. Etiam S. Melchiades oris dinatos a Maiorino consistere suo loco passus est: & Melchia dis sententiam idem Augustinus plurimum commendavit, appellavitque innoeeπ-tem , providam, integram, ct paeficam, in Epist. 43. ad Glorium REleusium, num. i6. E contra Donatistae, qui ordinationes iterabant, innumeris in locis ab Augustino exagitantur & refelluntur, ut constat me universis operibus adversus ipsos Donatistas conseriptis. Sunt qui illam reordinandi consuetudinem in Donatistis proscriptam aiunt in Concilio Romano Melchiadis, in quo Donatus a decem & novem Epi
is manum imposuisse, ut inquit optatus lib. I. advers. Parmenianum. Verum hoc in loco impositionem manuum non reordinationem Episcoporum, sed impositionem publicae poenitentiae intelligunt cum Alba- spina viri alii doctissimi: quod praemissis adnotationibus quadrat quam- maxime. Non iteratas tamen a Catholicis ordinationes Donatistarum evidentissimum est; idque confirmant quae leguntur in Collat. Carthag. diei primae cap. i 6. & in Codice Canonum Africanorum cap. 68. Sunt qui addunt ordinatos in schismate Meletii, quos Nicaena Synodus in Epistola Synodica ad Alexandrinos in Ecclesiasticam dignitatem, &priorem gradum recepit: at ex hac EpistoIa oppositum inserri contendunt Valesius in notis ad Theodor. Iib. i. cap. 9. Du-Pin in Biblioth.
Cent. Iv. S volum. 2. Originum Eccles Bingliamus : unde quod hoc in loco profertur e schismate Meletiano , potius inter oppositiones Ioctin- dum est. Confirmant tamen assertionem nostram exempla permulta aliorum schismatum posteriorum , in quibus promoti ad Ecclesiasticos ordines nequaquam fuerunt repetita ordinatione recepti, nec etiam intravissimo illo, ae diuturno schismate i quod ab Urbano v I. usqu*
458쪽
ad Martinum V. ab anno scilicet II 8. usque ad annum i I . vexavit
Agendum nunc de haereticis . Cctavo Nicaeno canone definitur. ut Novat lani, s aliquando venerint ad Ecclesiam Catholicam, iae. ridie Hr- άτω ἰν τῆ atram . Haec Graeca verba ita reddidit Dionysius , Ut impostisnem mavus accipienter sic in elero permaianeant : atque hanc Masuum impositionem quidam Theologi sacramentum Confirmationis, quidam reconciliationem canonicam intellexe runt . At Morinus citata Exercit. V. cap. 7. ordiuationem esse contendit , unde se tueretur Novatianos fuisse reordinatos. Vertim notandum est Iegitimam interpretationem Graecorum verborum halic esse.
Eos , qui manus impositiovem perceperunt, itu in elero permanere, sive ut habent antiquiores versiones, atque ipsa interpretatio Dionysii iaseeunda canonis parte, Pt qai ex tuis eraαι ordinati, ste maneant iuelero . Ita quoque Nicaenum canonem acceperunt Monachi Studitae imseptima Synodo, quae Act. I. Monachorum interpretationem probavit , Collector canonum Arabum n. I 8. S. Hieronymus in Dialogo adversus Lucistrianos , & Innocentius I. epist. 22. ad Epis Macedonia, cap. s. Quare Morino concedendum eit impositionem manuum hoe in loco esse ordirationem, sed constat istic ratam haberi ordinationem acceptam in haeresi , non admitti reordinationem . Emendanda propterea est lectio Gratiani dist. 7. n. 8. Placuit at ordinentur, ct sie wanant in elero . S. Athanasius an . 362. coacta Synodo statuit inter clericos recipiendos esse , itemque laicos ad communionem admittendos, qui Arianam impietatem, ad quam necessitate quadam ac vioIentia
tracti essient , detestati veniam suppliciter petiissent, prout extat in Actis ejusdem Synodi, atque in Epistola iptas Athanasii ad Rufinianum. necnon actione prima Concilii vi I. Generalis. Idem cum Encrati tis actum, in Episcopalem sedem susceptis Zoi, ct Saturnino, qui huic
haeresi adhaeserant, affirmat in Epistola ad Amphilochium can. r. Magnus Basilius . Ephesina etiam Synodus haereticos , quos Syriace Mens alia nos, Graece autem Euchetas di Xerunt, idest, Precatores, eo quod tamdiu orarent, ut vellent ad litteram illud implere, Oportet semperorare, genus propterea hominum Aua baptistis, ceterisque Enthusiastis simillimum , in decreto, quod consequitur sextum canouem , recipiendos esse sancivit, dummodo in scriptis haeresim omnem anath matizaverint ea conditione, ut si clerici faerint, maseam eseries; si Diei, ad eommanionem admittantur . In sedes quoque suas Toletana prima Synodus anno oo. restituit Symphosium , Dictinium , ct Anterium h piscopos , posteaquam Priscillanistarum haeresim furarunt. De Donat illis non tantum schismate, quam haeresi contaminatis diximus paullo supra . Sanctus Leo Magnus epist. I. num. 6. ait ab Episcopali dignitate non repeitcndum Donatum Saticinensem , ex Nova-
459쪽
tianis nuper conversum, si exhibito fidei libello, se catholleum esse manifestet, quoquo Episcopalem ordinem M adeptus. In septima Generali synodo an . 787. ael. I. lecti fuerunt praelaudatus canon l. primae Nicaenae Synodi, diverta S. Basilii, S.Cyrilli Alexandrini, & S. Athanasii Epistolae, necnon Ephesinae Synodi canones, quibus definitur silos haereseon principes perpetuci ab Ecelesiasticis
honoribus esse dejiciendos , reliquos vero ad Ecclesiam redeuntes re incipiendos in pristinum clericalem gradum et atque ita recepti fuerunt Ierinoelastae . Productum ibi a Tharasio exemplum illorum . quos sacriuinitiarunt sergius, ct Pyrrhus Monothelitae , atque Anatolii , quem ordinavit Dioscorus Futychianus , de quorum ordinatione nemo tune temporis haesitabat. Actione item octa Va prae laudatus Tharasius se puringavit , quod Episcopos, clerieosque insectos haeresi in pristinum recepisset honorem, quamquam a Sabba Studitarum monachorum He. gumeno nimiae in apostatas improbosque homines facilitatis a reuere tur . Denique Magnus Gregorius lib. 2. epist. 46. indidi. ro. cohaereri. ter ad ea, quae adversus Donatistas frequentissime docet petestantissimus Augustinus, scribit: Sieut basttigatus semel, iterum baptiza uou deber et ita qui eousteratus est semel, in eodem iterum ordine somdebet eo eerari: atque lib. in epist. 6 r. indict. 4. iubet, ut Nestorianimam & reliquas haeretes anathematizantes, prout mandant venerandπSynodi, quas universalis Ecclesia recipit, servatis propriis ordiuibustin suo extu suseistiantur .
Nonnulla addamus de Simoniacis. Antiqui sane canones, quorum permultos laudavimus ca'. I . libri xxx. & cap. r. huius libri pag. 9. evere in clericos animadvertebant, qui rei serent simoniae, vel u quidam Graecorum loquuntur, Zπε, nundinatioris gratiarum Christi. Sat est modo in mentem revocare canonem z. Concilii Chal. gedonensis, quo a dignitate, gradu , ct officio detruduntur , qui πo..ensum gratiam tu veπditiooem deduxerint: cujus generis canones eX- eant in Conciliis prorsus innumeri. At nulIo horum definitur simonia inca ordinatione ebaracterem nequaquam imprimi. Quare licet degradatio si , ceterisque poenis obnoxii, non erant tamen irriti, & eba-νatteris expertes Ordines simoniach collati. Deinde quum simoniaca haeresis perniciosissima illuvione grassaretur, ipsi Romani Pontifices, qui Ordinationes hujusnodi reprobarunt, ac statuerunt nul Iam misericordiam illis impendendam esse, qui simoniace, oblato scilicet pre-vio , a simoniacis ordines recepissent; permiserunt tamen, ut in acceptis Ordinibus ministraetent, si gratis ordinati filissent, aut ignorasMnt Episcopum si hi ordines conserentem esse simoniacum, aut etiam si hoc scientes ipso ordinationis suae tempore, postmodum egillano poenitentiam , prout constat ex Epistola Nicolai II. apud Gratianum L.
460쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XIV. η r
eli Gregorii VII. ad Ra inaldum Epistopum Comensem , atque ex R
mana Synodo I M. ex celebratis sedente Urbano II. Quae omnia collegit in a.differt. Procemiali I.p.pereelebris Canonum scholiastes Christianus Lupus. Hi ergo, aliique Pontifices Ordinationes simoniaeas condemnantes agnoverunt in Episcopis execranda ea labe pollutis potestatem ordinis , ct characterem . Praeterea , quamvis de simoniacis Ordinationibus variae extiterint opinioncs , ct nonnulli etiam illas iterandas esse
Putaverint, complures tamen ratas censuerunt, tum ex antiquioribus, tum ex iis, qui floruerunt controversiis hujuscemodi fervesten tibus. Nam ex vetustioribus , ut mittam illos, qui tradiderunt nullo crimine deleri ordinis characterem, asserentes hujus, atque sacra menti baptismatis parem esse rationem , inter quos eminet Augustinus gloriosissimus Donatistarum debellator; S. Basilius canonum , & disciplinae Ecclesiasticae studiosissimus in epistola ad Epistopos suae curae
Commissos , qui pecuniae gratia manus imponebant, scribit quidem satan venumdatum esse , qui vendere , aut einere audet donum Dei a se gratis aeceptam , atque post illam EpistoIam ab altaris communicine arcendos scire quicunque cavonum ritu quaestum fecerist rerum spiritualium ἔ at praeteritas ordinationes consistere passus est , ea tan . tum lege' praestripla , τάτἀ ὼ ἔ-- εχω , - λορπου μ; γπε s μά. Haec si ita se habent , ρη bae non fiant, sed emendentur .
Vide Vol. 2 ep. 76. Atque ad eumdem modum se gessisse S. Ioanne ima Chrysestomum in simoniace ordinatos ab Antonino Metropolita Eph sorum, auctor est in illius Vita Palladius Helenopolitanus Episcopus. Effervestentibus vero de simoniaea Urdinatione dissidiis , S. Petrus Damiani in libro, quem Gratis um appellavit , in triginta noUem Capita distributo ad Henricum Archiepiscopum Raνennatem , collecti. undique argumentis ostendit eos , qui a simoniacis Epistopis consecrati
sunt, non esse iterum consecrandos. Inter quae argumenta Praecipua ea sunt, quae petuntur ex quo homines exteriori ritu sacramenta mi mistrent, & unus sit, qui invisibiliter baptizat, ct consecrat; atque Spiritus sanctus non conseratur ex merito sacerdotum, sed ex ministerio, & effcacitate sacramenti: ex quo Ecclesia ratas habuerit ordinationes haereticorum, ut Anatolii, quem Flaviano in exilium pulse con- sacravit Diostorus, eorumque, quos ordinarunt Liberius, vigilius, cde quibus tamen vide quae paullo antea praemisimus necnon Ordinationes Polychronii ad Hieroselymitanam sedem immerito evecti. .& ulterius lapsi in s moniacae haereseos voraginem: ex quo per Episto-POs simoniaca peste correptos Deus interdum mirabilia patraverit, ac praesertim per Rainaldum risulanum, qui pecunia Epistopatum obtinuit , & vix aliquando gratis aut clericos, aut Ecclesias consecra Uit et ex quo demum, sicut rebaptizari, ita & denuo consecrari quisque non Valeat, ut stripsit beatus Gregorius Epistopo Ravennati; nec ratio