Spiritus principalis sive Dotes boni principis, aphorismis, historiis, & dissertationibus politicis declaratæ authore Joanne Adamo Weber ..

161쪽

no habendam esse Principi. NXι est pauperius mine, PII c-

ret bono nomine.

mement

Fama est apuna Hoeninis, qua tenus animaI politicum est. Chi ha perse la sema , e murto M

Chi e deamam, e me π --ματα Veriissimum est illud Sacri Codicis ora Ium : -- AF nomen bonum , quam divitiae multae. Nam divitiae fama comparari positat, staviiijs fama emi non potest. Aia ρῶ un onica d, riputatione , chomisi .reae oro. Non immerit5 igiturGalli dicunt, tria esie,quae tangi non deli eant ros-μ famam re/ν --. La fytat ora,

162쪽

Praeeipu vero necessatia in s ma 'ins Principaus, ut sapi iter obiervavit Maximilianus Elector datoriae in monitis ubi ait: Princeps magnam habeat ratio. nem Bunnis, veras viri. ibisqua

stati ne famae contemptu Virtutem noem reseratur. Caeteris μ' umnoni perinde, atque Principi

k necessarium laudis ae posteritatis studium; illorum enim etsi parum nem , obsevia tamen & brevis in memoriat Principis vero exceti Io mita S longissima manet recciri i

163쪽

. Itaque Principes saepe illud Arimis i

. Postquam i mraelius, mi mimi Syros Reg Persaru axis c.

164쪽

tu Caesaris militaverant X respond χ, ih aerario Vix tantum esse pecuniae, quantum stafficiat solutioni militum Rbmanorum & Graecorum et' pro Cadibus Asabiesi nihil esse, quod e rogetur. . Qua de picientia exacer' bair Saraceni in patriam redigi e.

cem 'praebait ' Mah omet ' Turca ruri modorophetae. Unde maloruin 'nias ii 'Re tablicani Christiauanai profluxit.. Atque E oc despicientiae spiculum tanto serit raccrbitis , , penetratque 'fu nd tu, quanto Rrsona tam dea

spiciens quain despeeta est illdstri0CExempla res patefieit: Theodoricus Marchio Srandeburgicus , , Ri,ceps tentia dcts udistet inlitaris nimiae i iolens sedius, cum etiamConsilia ima arrogantia & elatione insignes

165쪽

ε,rea se haberet, eorumque impuli nihil non temere & injurisse saceret, tandem sic depravatus est, Lil ultimaret sibi licere , quod Vellet. Accidit autem, ut erga Mistorium otisto um Regaeum, nuper sui Chrissianismum conversim Dux Saxoniae Bemardus sororemam desponderata oc reliquam- tem Vandalicam valde iniquus aesaeum esset. Nam in contumeliam ejus emit , ut duo Lusatio nPrincipes jussis Henrici II. capti, I queo suspenderentur, suasorque Duel tirnardo fuit, ut sororem smam alteri desponderet, nec verit est die ei m Mos esse indignos, quibusicum sanguis Germanicus misceatur. Quin etiam D emta. xoniae admissurum dedecus , si eum

isto cit sie in viis appellare

silebat amnitate iungeretur. Hae veris contumeliosae ct insistentes vo e nonsiam Theodori eo, sed unuveris ipsius ditioni, & saxoniae, rei.

166쪽

que Christianae multum attulere e Iamhatis. Mislavius enim hac contumelia ita 1rritatus suit, litabnegata fide Christiana, totam Vandalicam gentem ad arma concitarit,

misse feciali ad Theodoricum, illi nuntiari iusserit, Mistovium canem Vandalicum jam jam editurum latratus, effecturumque morsus, quos tota Marchia dc Saxonia perhorrescat. Cum autem Meodoricus non minus ferociter respondisset, se curaturum canicidas, qui latratum & r biem Vandalici canis compescant, di non expectato auxilio, cum Vandalis temere conflixisset, mox Victus

di profligatus, tota sua ditione ex tus est , quoad vixit, nullis modis aut medijs ditionem sitam a Vand

lis recuperare potuit, neque amic rum quemquam habuit, cujus ope ra restitueretur, omnibus adeo invia sus, ut nemo ejus mentionem sic quin eum exacraretur. In per petuo itaque exilio vitam traduxit

167쪽

Et destici,' desticere. dedecorosum V Priscipi. Utatis, solasmanitatis jura violantur. ν

Apienus H mamannam Princi' dist, obtrectationes inputares temnere : vel eo solum nrimii γ ii vitabiles smi. 'Erga semper fini a est vulgi interreami:

-ssicorum , ine ad auria penetrit obtrectation udvero neess

168쪽

In lustraa consequetur Princπs. Pro- Ihyauerat Vitellius, ne quis de rubus male a. se gestis per urbena laslucre. itur: sea incla plures, quia vetaba tur , atrociora vulgabant. Prude us sirius V. Pontifex, Om mala li de ipso nonnulli in Uine Romam i, liquerentur, ud reserenti iespondit i

spectum. L

169쪽

Euod Elatio animi etiam in

sceptro non superbire, eodDIigentiorm debet dare opesam Christianus Princeps , ut Christiat humilitate animum orbi imperia

tem contineat, ne eleVetur.

Principem dedecis vilitas, μου Humilitas.

Magni sunt Principes, ct intores esse cupiunt: audeant igitur Conmlium D. Λuoustini homil. 1o ve h. Domini: Magum evuλῶ rimo incipe. Cogit/M fu i cam eonstruere Celsisudinu ' ρρα mento prius cogita humilis . prinicipes,quorum Celsitudo caret lata iἀmento humilitatis, citius a Deo oluisfreta re is , humilib- autem is grauam deprimentur in vallem milia.

170쪽

. . . . octo o

missationis, quam assurgent in mori. tem majoris Dignitatis. Lepidum est, quod Divus nar tAntoninus, M. 3.c. a. de quodam

Tyranno, qui versus illos: Di busverbos more Mnd ut e deposeu potem res is sede, ta exaltavit humios , ex Mariae Cantico eradi jussit; quod de sede sua se deponi posse negaret. lscum aliquando lavandi corporis gratia balneum ingressus esset, Ana. gelus interim se a illius ae , eieatampta, vestes quoque Rusdem induit atque ad domum ipsius una

cum aulicis se contulit. Tyrannus vero cum Peracta corporis lotione. 'laceris ac vilibus indutus vestibus domum rediisset, atque in λίωτοιῶ -- ω - ου jactaret verba stat D. Antonini' proposito habitis, ad -- selum deductus est, qui verus Princeps asebatur 3 a quo, postquam eum Amilai Grisissent , in penetrais avi ηπissus, deque modestia monum , propriat Urocere, ae deinceps in ho-retan