장음표시 사용
11쪽
FOrma β, Ut Vidimus, Et retractata, set rotractantibus subsuit liber α. uno demonstraro conabor libri P primam Ormam, quam dixi in iis , eundem sontem x habuisa ac librum .hOo probaro incipiam e modo, ut primum quidem domonstrΘm 23 utrumquΘ XΘmplum, et ae β, quibusdam locis eisdem salsum habere sententiarum contextum deinde etiam praeter eos locOS, quos Sub n 2. tractabo, neutrum exemplum Omnibus partibus veram dar cogitatorum Speciem, Sed plerumque l. a BPVaSSe primariam sententiam, tamen non numquam alictrum librum praeber dicta, quae, etsi in Ont y uias putom, non inveniamus in a tertium unum quidem locum monstrabo, quo, ut assequamur sontis lectionem, necesse Sit confundamus librorum dicta. 2. utrumque librum p. 244 7 243h23ὶ quamquam alius alii utitur verbis, parum recte sontis dicta intellexisse puto. 244 T legimus in a:
dπ' diis=χων τα συνεχη χυτω ὰρ συνεφέχαται θάτερον. in β 243 23:ῆ λῖς me ora προ αυτυ η προς τερον δάπωνή, κίνησt 8 του ἔλκοντος μὴ χωριουμένη τῆς του ἐλκομένου. κά τὰ προς-υm Dre fi ἐχῖς me προς ἔτερον καὶ - - ἔτερον in , ex ainterpolatum Ss puto. nam primum in , hoc loco Verba minimo apte sunt posita, cum idem eandem sententiam Subesso iam vocibus ora προ αυτον ' προς ἔτερον. . . quae niscedunt quomodo autem in Ormam β pervenerint, ex eo intelligas, quod in a duas legimus της ἔλλως, finitiones, 44 8 et 243 'G. hanc alteram fi δὲ συνωσις ἔχεις me γὰρ προ αυτ κα προς talo fiascy puto aliquom in a logisso se cum duas in a scripta osse videret desid0rasse alteram in Aitaque transscripsiSSe Specie paululum mutata et eam loco parum apto .
θ λέξις οὐτη υτιυς εχει. ἡ δ' ἔχεις ων το προς ἔτερον δάπων η κίνησις του ἔλκοντος μὴ χωριγμένη τῆς του κομένου. iam antiquis ergo temporibus etsi operam dederunt, ut huic loco gravissimo quae vis Sub Set intelligerent, nullam invenerunt satis rectam itaque nonnulli meque ei Stultissimi totam Sententiam ταν - συνεχῆ praetermiSerunt. Voce του ἔ κοντος Orma a quippΘ qua non haboat Simplicius, mihi videntur habenda esso inter eas lection , quas τινες ἐκ του ἐτέρου ἐβδήμου βήχω μετατεδῶκacnu, quod si Verum est, hos habemus ορισμου της Dξεως:
tamen prima definitio a secunda non valde est diversa, quin etiam alteram ex altera ortam esse levi mutatione tacito videas et concedas της χωρ γυσης non aliam SS PB Vera
missas ῆς hoc loco ignificat, ut Bonitetius Ind. Arist. p. 728. 15 Vertit, eontinuitatEm ... Rm, unquid cum proximis ot contiguis rebus cohaeret , ut p. 242h26: o eis χευον συνεχές - τω Revoi ree minimo vero continuitatem illam, qua ipsius rei partes in unitatem coaluerunt , ut melius fortasse quam,continuisrlich ut rant Vortit dicamus contigui elich .
12쪽
hano eandem vim posse subess huic voci . Quid autem a de formae a dicto est iudicandum Pnon multum offensionis praebet id, quod voce τυ του ἐλκομένου desunt in , quas logimus in stiure scriptas valde autem nos offendit mira dicendi rati της χωρt tur' cimoliaθλων τα συνεχῆ. nemo est quin sciat, quid hoc loco significet dictum idem est o τῆς fi κοὐ τηce sed qua de
causa non O simplex verbum scriptum est suspici etiam augetur, cum nullo alio librorum loco, quibus se motu agitur, an vocem legamuB. Formam, quam legimus in q, ita Verto: das Eiehen Et in hew0gung ent π er g sichoder u inomandere hin, WΘn die bo egung de Elehenden, dis sic nichi renni O dom gogenen, Schnelle is ais die de gegogeneni visi dis O tar ist, das si das gegogenelasthali. SuperVacaneam omnino SS Sententiam μν Πομ ομένη apparet. nam ut tamam de dicendi modo, qui non solum parum acutus est, sed pasene Obscurus, Vel primo obtutu manifeRtum t hanc sententiam non rect positam esse in B sinitionis loco quodsi omittimus duas has Voces habΘmus eam Sententiam, quam Unam XSpeutamus hoc loco, quae quin primo Dinis stin βscripta suorit, non potos dubium me, ouius pocles OrtasE hae suit: ἔχεις η π' ii γυπρος αυτ η προς IV. κόνη ης. δων λέπων ἐν inust η του ἔλκοντο της του ἐκκομένου . sed quomodo, quaeso, Voce χωρέ et Θ χωρicisbat hunc in sententiarum ordinem porv norunt non una solum illa finitio hoc Oe primitus suisse videtur posita, Sed alia praetercta SentΘntia quae qualis fuerit inquiramus probare Vult philosophus: το πρωτου tvουν. . . illi τω κινουμένεν ἐπέ 243 3). dicitur autem et diua, Tm οὐδέν ἐστι αυτων μεταλ. quaesti instituitur primum de motu locali a postquam locutus Et philosophus de primo huius motus Θnsem Borum Os t 'αυτων tυεtrati, colligit 243 14 -ττ' ουδέν ἐσrt duas εταει tum τα ἔτερ ε δη τῆς Ψ' ἄχλου φορῶς tractantur, et colligit 244' 1 φανερὴν cI του κατα τι που suoυμένου me πι- ως οὐδέν ἐστι μεταλ. statim pergit dii μὴν obn m dilotoυμένου κά του δώοιουντος quo motu genΘmΘxplanato rursus commonet 245 4: lae via ἐστι re curiam diloto, καὶ τ πρωτου datotoυμευον, quod paucis versibus post repetitur, et in cap. sin denuo nobis ea sententia in memoriam revocatur. Θrgo manifesto id proposuit sibi philosophus, ut in animos nostros inculcaret hanc SBntΘntium, atque omnes puto, qui legunt aput , desiderare plano dictum, quod tot iam aliis loci Scriptum invenerant, hoc, quo Valde pus sit, loco itaque is ἐστὶ - ἔλκου καὶ το in;- μενον hoc loco exspectamus quomodo autem oriri poterant hoc ex dicto sentontia χωρέοι et χωρέγετο Ity unam rationem, qua accipi Videtur OsSΘ, repperit Diolestus cum videret his
sententiis Ἀωρό ουσα et μὴ χωρογμένη nihil aliud subesso veri nisi unam AristotΘloam notionem μὴ χωρὶς ουσα quod idem Significat atque ἄμα υσα . O in exemplari illo scriptum suisse
videtur, sed ab utriusquΘ exempli auctoribus propter dissicultatem notionis non solum parum recte intellectum est, sed etiam ita depraVatum utrimque, ut cum χωρὶς cohaΘreat cum risio eriquasi clariorem aliam huius verbi formam subStituerent, cui Scriptor a addendum Ss ratus, quo appareret, quid sit χωρί&rae, adiunxit π diiηχων τὰ συνεχῆ. Iam alium locum asseram, quo neutram recensionem servasse rectam lectionem mihi
duas ergo habemus sententias, quarum neutram ess rectam lacile intellogas, cum Aristoteles ipse l. Ε, o 2 p. 225hi dixerit, quid a de re indicaret, ore οὐκ εστ ri yσεως ἐνησtς ουδὲ Πνέσεως νένεσις ουδὲ Πως μετα χῆ μεταβοχῆς qua gententia mihi ad hunc quoque locum non modo apta conveniens videtur, sed plano ne SSaria neque tamen eram sectioneni erVaVit , iis plane imisit licium. atque ut mego iasin eandem sententiam 4n corruptam. in β
forma i dictum non una tantum sol duabus potest intolligi rationibus aut ita ut post fτου- κοντος' eadΘm Verba της nora χουένου simul audienda sint, quae Post χωριγαένη aequuntur Rutita, ut τῆς του I.χομένου ' et Pendeat a glao ου specie genet comparationis et ara Ut ομιένη specie genet. aeparationis aententiae Vis mauot inem. I hanc conioeturam adhu non oditam ut foras dem Diel alua mihi bonique Permisit. - L, taphysio. g. 15 1040 lsi εἰ δέ τις φαίη μηδὲν κω υεt χωρὶς μὲν πασα πο χοῖς, αμα δὲ μυ- τουτω πάρχειν, . . .
13쪽
Omissam esse, ita Opinor in gemini xemplaris natura positum suiΗΕΘ, ut neutrum exemplum
3. numerar non opus Et quot locis Orma a xΘmplaris X dicta Servaverit, quae non inveniuntur in ' tales locos omnes primo quasi aspectu ipsi videbunt, et iam complures hoc opusculo cognovimus gravius autem hoc, ut ostendam, quibus locis sestigia saltem exemplaris reliqua sint in libro β, qua frustra requiras in exemplo a cuius generis duos 1 Os asseram, stat alter quidem obstructus est dimoultatibus minimo mediocribus.
σεις, ων ἐπι καὶ ἡ ἐνωμοτης και η υνο ς και ἡ χερωτος καὶ a VHVυτης ταυτα --στ πάδη τῆς υποκειμένης meo mc quorum prima atque ultima verba in a quoque inusniuntur sed prima
Dis ειαν. . . 'PD τα autem et mo τα quae non leguntur in categoriis ipse Simplicius addidit, quas saepenumero legisset in Aristoistis aliis libris. - illa igitur exempla in libro a posita non erant, sed valde is pus St. neque enim ullo praeter hunc loco nisi illo categor capit in philosophi libris agitur de παθητικat ποιοτησιν. et auctor Orma a Si cognita habuiMΘt exempla illa, certo opinor scripsiESet non ut Omnia, quas laudat duodeviginti exempla primitus hoc loco fuisse posita, quod repugnat usitat dicendi generi quod tum quidem valuit, tamen nonnulla, et quivis peripateticus alia, qua dispersim legerat in Aristotelis libris, Ollegerat ut plenum haberet ollootan rum diotorum thesaurum, margini adscripSerat. Omnia AS intor latualiis ex locis negem, quod hoc quoque loco liber i dubium non est quin sontis verba recta et plΘna nou ΘrVRVBrit, Oti enim παδη rixa πο Det ητες in β plane deest quomodo autem fieri potuiSS PutΘS, ut cum deeSset notio, notionis exempla colligerentur dixerit quia Themistii dictis, qua legimus p. 205,l, concludi tamen Osso compluria exempla in a posita suime, nam dicit ille: diantoυτα ει α ισδητα καὶ π αὶσδητων atis ητα δέ εστιν ταυτα ot διαφέρε σῶμα σώματος, βαρυτης, κουφότης καὶ δερμοτης. us ἄτης καὶ τα συστο Via', sed Simplicii dicta multo ptu Valent, qui plane non habuerit exempla, et ut Themistium hoc uno i O, quia viderit libro a non Satis explicari sententiarum vim sumpsisse exempla ex β et utriusque generi illa
14쪽
τινες του εχτόστου πρυς τ αρὴτου χέrtis δε - εχτtστου sco in καὶ aliari νευ arve πην Ἀφύσιν. Nemo est quin Videat sententiam διαθέσεις - tνες τυ ἄριστον SS ineptam. Opio. V. 1, 116h18 sqq. 0gas finitiones vocabulorum rista. πυί. κίχος Sed anan Sequamur rationem, ut Eatis ess dicamus, Si appareat voces illas esse ineptas ineptia quoque fortasso nobis in usum venire OSSunt nam aliquo modo ea necessct Si in meni hominum ortu esse. quid cogitomus do sontentia illa age omissa paulisper hac continuamus: μέρου δε οβμισων ... , quae prorsus est Aristoteli a Sententia. an aeque a illam Uero ... πυς των πρός τι auctor formae β recte quidem scripsit; sed in proposito exsemplari lacuna erat hoc loco, quo id dictum, quod libro a Servatum est, quod ad a Dinia pertinet, ne SS erat inveniri variatum fortasse illud vocis ευ vice superi mirism). quod si rectum Sit, sententia κένω δε o Miris υsuerit explicatio valdo apta unde sumpserit auctor libri y dictum διαδέσεe rv. . . , quod supplendi causa addidit, nimirum certo dici non potest; neque tamen ei loci, quibus philosophus dis notione δρόστη διάδεσtς ' loquitur, sunt rari. 4. Nunc ad eum locum VenimuS, quo maXim permotus sum ut Sequerer sententiam quam pronuntiaVi So. SubsutSS utriquct exemplo unum commvno exemplar. legimus p. 242 18 in α:ὰυάyκη εἶνa coro xtνουν καὶ μὴ βαλ ει ει απεφο στω dia γενέσθω απεγον. κινεόσδω ν τ μευ A Iro του B . . . quibus respondent in β:
eas nendliche immer nur ercle, immer ei sententiae autem formae 'haec plane alia subest ViS: ... den augenOmmen, Suebe ei erSte beWegendes, Onder e tande de progressus in infinitum stati, o merde denti A Onis beWegi. . . utraque sententia Oo loco necessaria est. nam dicto forma a intellegimus, quid sit o πεγου verbi autem sexempli , argumentatio,
quae in utroque textu equitur, Obliqua inchoatur in fonte ergo illo duplex mihi videtur fuisse
perpaucis verbis, quae legimus plura in alter libro inest argumentatio quod si respexeris, haud credes dictum illud eas additum ab ullo peripatetico aliunde. Manifestum esse mihi videtur sontem Omnino suisse, ad quem aliquo modo redeunt et et 3 et hoc unum exemplis qua attuli adductus Sane habeo persuasum minime fieri posse, ut forma habeatur nihil aliud nisi exemplum et corruptum et interpolatum libri a. Quid autem dicero possumus se exemplari illo communi probari posse ut id non libro Speciem rettulisse. nam errores inveniuntur, in quos qui serravit induci non potuit nisi dicentis vel disserentis philosophi verbis. p. 247h legimus in a dii μην Ουδ αι του νοητικο μέρους At clauotc τε ς, Ουδ' ἔστιν αυτω μυεσtc. πολυ γὰρ μόρσω ὁ ἐπαπῆμον ἐν τυ πρό/ς τι πως ἔχει χέγομεν ει δὲ καὶ φανερον υτι υ Lπιυ αυτω τένεσς ω τὰ κατα δυναμιν ἐπιστηtio ουδὲ αυτο κινηδὲ dii di clauamrome τενετα ἐπιστῆμον εἶτα τὰ τένητα το κατα μέρος επέσωτα πω τη καθέλλου τυ ἐν μέρει. cui respondent in p. 247 28 dii μὴν ουδ' ἐν se διανοητικν μέρει της ψυχῆς νώioAMRς το τὰ ἐπισππου μύχιστα - προς Ῥέ me τουτο δὲ δηχου ' κα οὐδεμίαν - δυναμιν κινηδε im ἐyrirνεται τυ τῆς ἐπωτημης, ii υπύρραντ ἔς τινος ' ἐκ - τῆς κατα μέρος ἐμπεφως τὴν χαδόχου λαμβ άυγεν ἐπιστὴ ζυ. Videmus igitur ex a duas sententias probari posse, qua hoc modo Vertam: Ι. das sichverhalion dei denhenden telles de raeele is heine qualitative anderung. bowsis das isse is relativ. ΙΙ. On dem Eichverhalte des enhende tellos de Seel glebi es et entalehen. be eis dari enige, as de potentialitat nach in issendes St, Wird nichi da-durcho einem issenden, das es Aelbs bewog wird, Ondern adurch, das ei andere VOr-handon St.
15쪽
Altera sonisntia in i deest, itaqu demonstratio alter in P ut demonstrati prioris sententia legitur sed Videamus demonstrationem illam alteram, cuius errorem Spengo satis explicavit tamΘ non idem hoc loco oonclud a Spengel putamus, quaero, hominem Graecum cum propositum literis scriptum ante Oculos haberet, tauta perseeiSs ineptias minime credo.
et equidem hanc unam tantum rationem OSSum equi, ut putem auctorem Orma ιὰ cum Percolloquium his de rebus ageretur, literis mandaviSS Orationis quantum OSSet, mu tamen Oum commentari domi conaretur ea quae notis Θxcepisset, recte dicta Singula reficere potui SSe vi sententiae
κατα αν Iti ' ΘSeio an sit in Aristotelis doctrina, quo minus carere possint etiam ii, qui Aristotelis philosophiae rudimentis tantum imbuti sunt. - qui hunc locum ScripSit, non aptus erat edendo vo conficiendo vel describendo libro sed necesse est concludamus seciSSe eum tironem, qui dicta praeceptori neque Sati percipere neque prorSus equi OSSet quod concludi potest vel ex Seqq. Verbis, quibus agitur, ut Θxi intelligimus, hae de Eententia: die issenschas hegreis das imiserdenbegrissens besondero duro das in thr ruhendo aligemelns cs Brandis p. 851 et St. Hilaire p. 433Vors et 12 paraphr. . sed i habet contrarium nemo iam dicere potest, postquam hic locus allatus est, librum esse retractatum exemplum formae a. quid iudicemus de auctore formae 3 Sane non eorum erat, qui Rudem more in libris scribendi Aristotelis vestigia SequBrentur, non eorum, qui παρακράσεις conScriberent, non eorum, qui gloria litterarias avidi variis ex lectionibus minuta subtilitato conficorent librum hi omnes erant docti certo viri. Concludo autem hoc modo: 1. neque a neque β ab Aristotele sunt l. l. Scripti. nam compluribus locis, ut vidimus, errore insunt, qui philologi emendation tolli non Ossuut immo quorum origo repetenda os ab auctoribus exemplorum apparet autem idem aliis his rebus primum facile ideas miram saepe in .m ess dicendi rationem, cum ea partes, quibus non multum ultra prima Aristotelis physicae doctrinae litteras progredimur, late et Verbose scriptae sint, difficillimae autem definitione interdum nimis breviter atque etiam Obscure pronuntiatae eis ipsi locis areant Explicatione quibus maxime eis Opus est. deinde non dubitandum Est quin Aristoteles, si ipso oonscripsisset uno librum, intordum ut alios suos libros laudaturus fuerit. 2. cogitata sunt Aristotelis ne unum quidem dictum inveniri potest quod vocari possit in Suspicionem i.
3. commune exemplum traditum est non litteris sed voce. Utriusque ergo libri origo mo quidem sententia repotenda est aliquo Od a commentariis, qui a tironibus notis excepti sunt in schola philosophi de natura docentis.
Idem constat ab aliis et a primo Scaligero, cuius sententiam mox accuratius cognOScemus, iudicatum esse de aliis philosophi libris, plerumque tamen ut nunc quidem putant plerique docti, nullo iure. Sed per lare, ut appareat rationem, quam nos inimuS, longe aliam SSe atque plurimorum, qui ante hac de re Scripserunt hoc enim tenendum est in Phys innos repperisse locos, quibus apparer Videatur formam dictorum Orginem a nullo habere posse nisi a tirone aliquo. quod quantum scio aliis de libris adhuc non probatum est. Formam, qua nobis Servatus St, liber accepit ante a. a. Chr. n. 250. neque enim inde usquo ad Andronici tempora Aristotelis scripta tractabant accuratius, et post Androni um perVeniSSesum ano in Ormam nobis ea se causa est negandum, quod dubium esse non potΘSt, quin
Alexander hoc non ignoraturus et Simplicius nobis traditurus suerit. Quantum tiro ille, cuius ex libello Ormam ortam esse diximus, domi praeceptoris verbis quae in schola descripsisset addiderit, quantum idem valeat de auctore formae , vel ,
quantum deniquo redactor ultimus vel redactores, cum insereretur l. H. in seriem hysicorum, exemplar utrumque retractaverint, haec Omnia ignoramus plane utramquct autem formam omnino commutatam Sse etiam post ea tempora quibus doctrinae Aristotelica studii et institutionis causa peripatetici eis uterentur et i quidem ut ita dicam transformaretur sere in a apparet dilucid duobus locis, quibus, ut bono iure l. H. inseruisse Videretur, redactor reVocet qui legunt in alios quosdam libros, dico ril. p. 139, - εἴρηνται δὲ περ τουτων ἐν τοις προτερου So. l. V,4 et kk. p. 247h7 alter Ormae est , alter η ταυτα νενητα me εν τοῖς πρωτερον . lii quoque complures iusdsem sero modi loci exstant in , de quibus primo quasi aspectu quis OSSit dubitaro, sunt 247h12 et 248h1, neque tamen ulla re possumus cogi negare hos locos ad
16쪽
Aristotelem ipsum recedere, qui, ut omnes magistri, in memoriam Θduxerit intΘrdum quae prioribus Soholis narrasset nequct nim quicquam legimus his quidem locis des τοις so. Maiae πρυαρου , Sed acto tantum: ουτω - - δαττου ἐχέγετο 248t 1, si idom valet do p. 247h12--ἐναπερ εἴρητα προτερον , quod dictum non ad redactorsem pertiner iam is eo Oncludas, quod -- περ in Halia cum sententia coniuncta est, ut pridem dixi. - his difficultatibus non permoti solum, sed coacti hoc quo facile quia iubeat omnino mittendum est nobis ut otiam ultra progrediamur, ut magis quam Boimus pensetromus in Ormarum Originis rationem et explicars nemur omnes discrepanti . O fieri nequit sunt enim praeter illa tria genera discrepantiarumsdico primum eo locos, quibus ad sontem X prooedore OS OSS CrΘdum, tum OS, quibuSappareat, quomodo libri 3 parte multa ortae Sint, cum proposito metis, deinde Os, quibus
Vidimus), Eunt, dico, in i quartum permulti quoque loci prorsus diversa specie, qui dissorant ab , do quibus adhuc tacui lare ac non multum dici posse de sis o nam sed dixerit quis
de his quoque inquirendum quidem esse accuratius et omnes quae disserunt ab a V es Orma , comparanda S cum eis, quae r pondeant in alter Exemplo, o enim modo POSM discerni, quantum in , quantum in , AriStotelis loquendi usus conservatum Si ut exemplo utar: dixΘritn Arist. Ην δε aut σα ro Uημμευον βαλ εω εὶρ εχαεροον aut προιέναι γ μεμει aut
d ναμεταξυ hunc laborem subii et confiteri liceat mea quidem sententia nihil plane emici gravius
magis inclinat animus, ut Sequamur, quod sit niuior ex parto acrius . Ρrti. 136 3 in a legimus -υ tυειτα καν υ . κλα μη - των τουτου ri tνει-ae . in β καδ' iam 3, 2M non invenimus, ut unum ex plurimis asseram , inprimi in particularum Su a. e. ril. 36, in α: em, quod hoc loco unum est reclum in β ετ e tribus verss. post in a recte ditia, salso in β τοίνυH. sed tamen ignoramus, utra particula pertineant ad dicta, qua ipsa in Sohola d cripta sunt,
utra additae sint ab eis, qui bene cognitum haberent philosophi sermonem redactore peripatetici. nam quibus de temporibus loquimur nempe de eis, quibus scripsiSSe peripatetico quosdam
sciamu libro non paucos, qui praeclam imitentur Sermonis genus Aristotelici, ut librum, qui sertur Aristotelis περ tauo κιν ρσεως. - deinclo harum Variolatum partis quidem cuiusdam hoc modo nodare Originem nulla re setamur, ut dicamus: Sunt variae simplices lectiones ut p. 244 Ihabent omnes Ormae a codd. γισμων quod unum Si rectum, re plurimi praebent εἰρημtενων, pauci ρισμένων, nonnulli γισμων apparet X Ῥtomo Primum ortum Sse ρeσμένων, BiudΘhao ex Voc corruptum εροῖ - ων. Compluribus autem locis hoc etiam contra valet et praeserenda lacilo videantur formae β
DΘliberandum Si nobis, quantum Θx is, qua hoo clo uno libro oonolusimus, Pro universo corpore Operum AriStotelis alea nam quod Os iudicamus de Ρhysio H, ab aliis pronuntiatum
nisi quid tribuero volis illibo τῆς δονῆς, quod non est Aristotelia tale ParVos Ormonis errore iam Sponge tractavit, ac nera a quido si omnino caret et 243 3 -το οὐ νεκεν , quod in ' quoquo legimus. AristotΘles dicit εὐεκα et Euchen: uber en prach brauch de Aristoteles. Θobachiungensibo clio Draopositionon 1868 p. 18. cum generaliter quidem dicere possimus librum a quod ad dicendi genus pertino offensionis nihil fere praebere quamquam nonnulla o in t xtu adhu non mendata sunt, ut ril. 38, 13 νηοεταε. quod seribendum est His; νησετα0, dixerit quia qua re vetamur utar rem ita a haboro ut forma tantum orta sit Ex tironum descriptis, a nutem sit xomplar ab ipso Aristotel aeriptum ae postea malo tractatum quae sententia stare non potest his do ausis primum intelligi non posset a recto dictum esset illud quo modo esset factum ut isdem ipsis compluribus locis, quibus falsa i dat, ne a quidem servasset Vera sed si ho quoquo sum recuses, - minime tibi Persual a Bari PotuissΘ, ut, quamquam exstaret Aristotelis exemplum, malum aliquod descriptum in usum reci retur.
17쪽
do aliis philosophi libris, Et quaerendum Et Boqui confirmΘtur uno priorum illorum Sententia. Hano ad quaestionem solvΘndam Beem longius circumspiciamus et videamus breviter quid viri docti do toto Aristotselis librorum corpore, quomodo Ortum editumque essΘt, exquisiverinti Omnia sere qua nobis servata sunt Aristotelis pera eius sunt generis quod dicebatur πραλματεῖαι. t O unum certo constat hacte opera Omnia pertiner ad litteras, quae in scholis a philosopho habitis tractari solebant'. sed quomodo ooipiamus hoc pertinΘrΘ etiamnuno si controverSia erant qui putarent philosophum ipsum Omnes libros ad verbum fers conscripsisse et edidisse quam Θntentiam vehementissime defendit Stah in Aristotelia I cap. IV p. 35. tamΘn otiamsi mittimus ea, quas ab antiquis do Aristotelis Oporum Origine Et editione nobis
tradita sunt, si omittimus quod illorum sententia nulla re probari possit, in ipsis philosophi libris loci insunt, quibus illorum Opinionem sequi vetemur iuris dicit Zello II, p. 132 -Jen Vielbesprochens nachlassighelten de Eliis, jone WioderhOlungen, Blch uns in diesen meis sokuappen arstellunon nichi fellen uberraschen, bene in Schiebsel die inen OnSt Ohigefugien
achriston, ori si sic finden, ab ih versasso Aelbat di letEt haud nichi mehr gel*t . hi qua enu moravit Zelle dissicultatibus iam pridom multi viri docti permoti sunt, ut putarent omnes Irmax areia eo modo ortas Se ut tiron , qui scholi phil Ophi intererant, notis exciperent
alii sequebantur tum Onchen, omnino coepi non posse ei, quorum valet his in rebus iudicium, satis cognoverunt. Rhetor. l. l. et ΙΙ, ut unum tantum ex multi afferam exemplum, eadem forma qua nobis sunt servati ab ipso Aristotele conscripti sunt'. Aristotelis ergo et Nax taretae omnino nequo libri sunt ab ipso philosopho editi vel ei, quibus Extremam manum imposuerit, neque sunt dictata professoria academici calam excepta sed videntur pleraeque commentarii esse, quibus Aristoteles ad suum in Schola usum partim leviter complexus est quae tironibus enarrare Vellet, Partim accurate et plene, prout res postulam videretur aut Satis Otii nactus esset aut animi impetu permoveretur, partim etiam copiose, interdum sus consoripsit. multa quoque memoriae causa hos in libellos rettulit, quibus contextus sermonis interrumperetur, quin locis quibusdam eiadem mi citerum et tertium et Ortasse quartum in mentionem argumenti incidit . In diiudicanda quaestione, quomodo Aristotelis γαλματεῖα editae sitit, hoc valet dicere potuimus, si Aristoteles ipse edidisset libros ea sorma qua traditi sunt viale eos edidisset, itaque negamus eum edidi ASB, uno dicere possumus cum longe plurimis locis servatus sit integer ipsius philosophi
sermo, bene serm in editi libri dubitam non possumus, quin oras dati sint a viris, qui peritissimi erant rei, i. e. a lamiliaribus philosophi discipulis post mortem illius et nonnullos quidem
eorum etiam nunc novimus SQ in edendi libris multi exstabant, qui integri manere non POSSent editoro quidem, ut uno quoque nos videmus, haud paucis locis miserunti quae eis supervacanea sideruntur, et addiderun qua; desiderari tutarenti atque verisimillimum est
of Zollor inermes XI,35. ita quidom idoliost, ut in hi quoquo libria adiecta et retractata sint iocis quibusdam nonnulla dicta a Peripateticis o allia, qui non ego hant sed lectitabant studiosius philosophi libros et mamno adscribebant sententiaa, qua aut so ora addendas osso putarent aut ipsi nihil aliud sane vollent nisi intorpretamonta, sed hoo in omnibus Aristotelia libria usu vonit nequo pertinet ad librorum originem. I. Bernaya, Aristotelea Politi libera. praef. - ano sontontiam inprimis Diol ius et in libris, quos clo Aristotolia oporibus acripsit, o in schola iam ridem dolandit. Mooporunt multi, sed ita ut alii eam in alios libros adhiberen perpauci concesserunt omnino convenire eam. Zelle etiam de libro, de
quo minimo si quis non facito ut erodat adducatur lubitur Posso opin&har, pro octo dubitat, o de topicis.
ol. II, D I 31 sq. cf. Christ, Grioch Litti p. 403 anm. 8, qui quomodo hanc rem optimo explanaverit ipse dicit:.ic habo in meinon uagabon aristoteliacher christon clio nachiraglichen EuaalE mi typographischen mittet vo demorsygl enimur is scheide Vorauehi . a serri solent, ni his de quaestionibus agitur, dicta quaedam Soph. elench. quihus niloquitur philosoPhua auditoros , Motaphys ot Analytio sentontia i re ταὐτα re Et vox ima κ'inm qu e isdem iusurPRtur cor arrharsis addendum a quod Dielesius Areh. f. . l. m. I,49 probavit nobis servatos esso in quibusdam scriptis etiam Woni liberarboitoto resto aua asinor se Aristotelis lotiriatigkei in derahadsemio , ut orchi verbis utar deinde sententia hau paueae inveniuntur, quas Aristotelea si voluisset
18쪽
oditores illis locis, praecipuo si adumbratum aut mancum aut parum plenum erat exemplar Aristotelis usui destinatum aut deerant plagulae in eo, in suam rem convertisse quae tirones in schola annotaverunt hactenus caligeri, quam dixi, sentontia in univΘrsum vera videtur ASB. Restant autem nonnulla πραx aτεiat, ut liber περὶ is τρυείας, in quas non con Venit quam accepimus Originis ratio neque erraturos ess nos puto, si in horum quidem librorumquOSdam, ut in hysic fecimus, transducamus vel accomodamus veterem illam caligeri Sententiam, quamquam eorum Ventus, qui adhu do is quidem libris, qui servati sunt, hoc demonstrar conati sunt, animum nobis non confirmare Videntur saepe ut dixi pronuntiabant V terem illam sententiam demonstrabant rarius neque ei umquam ut opinor certo nuper etiam Marx probaro conatus est hanc coniecturam convenire ad Rhetorica, Sed Valde erraES Bum
Vahlen cognovit Marxi enim sententia nititur versibus, qui in Rhetor ex poetarum operibus Parum accurate laudantur neglecta dispositione aliisquo levibus qua in . rhet inveniri putat Vitiis similem rationem illi quoquΘ, qui ante eum idem senserant de aliis libris, inierunt. tamen hae via nihil effici posse apparet, quod non demonstratur a tirone Scriptum eSS OpuS, de quo agitur. Optimum exemplum probationis haberemus, si quis probaret cogitata Orginem accepiSS a nullo posse niSi a praeceptore formam libri a nullo nisi a tirone et fortassis iam iure quis sententiam illam etiam aliis libris, qui Servati sunt, adhibuit ut mea quidem sententia optimo iuro Grant l. de interpretatione neque tamen comprobaVit. Iam Zelleri monuit incipiendum esse ab iis libris qui compluribus traditi sunt recensionibus, neque Vero audi Verunt eum, ni Si perpauci, qui tamen perverS atque perpΘram interpretarentur illius dictum. nam in Aristotelis operum corpore praeter hys. Η alii quoque libri sunt, qui duplici Orma traduntur'. et quamquam non negem fortasse eandem quam de Phys H adhibebam rationem etiam Valere de aliis, nonnumquam petulanter sere viri docti quidam iudicaverunt de duplicibus illis exemplis sunt enim complures libri, quorum arietas formarum nulla in alia Θposita est nisi in particulis et aliis minoris momenti vocabulis si hoc tenendum est hac in diiudicanda re prorsus alia tractandi ratione opus esse aliorum enim Scriptorum antiquorum libri iam praemature redactores nacti sunt, qui constituerunt contextum his in libris, quorum Sunt Callimachi carmina, perpaucas invenimus varias lectiones alii postea, et plures habemus discrepantias, ut in heocriti Oporibus alii tardissime et maximum invenimus arietatum numΘrum, ut Aristotelis trecentos post annos itaquo permultos habemus in eius libris locos, qui per tempora graviter Ommutati sunt, quin etiam quibusdam in Xena plaribus eorum tot XStiterunt, ut ea nonnulla post Saecula aliam sero speciem praeberΘnt ut omnes homines si etiam omnes librarii Sua ipSorum Verba, quae propria habent, amant alter dicit potius χλος alter ἔτερος atque hoc vel inscii, et cum in philosophorum quidem libris transscribendis nil sere interesse crederent antiqui librarii, utrum scriberent ζητητέον an Mi P rei splano alia res erat in carminibus epistolis dialogiS, orationibus), celerius perficiendi peris causa quasi cursim et negligenter scribebant etiam in Phys. H permultas discrepantias hoc modo orta eSSe puto, sed multo graviore praeterea ΘXStare non paucas vidimus plane alii genΘris, in aliis autem librisy, ut in l. l. de anima omnes varietates recensionum huius sunt modi sed spectes discrepantias in il de anima, qua inveniantur inter Vulgatam recenSionem et cod. E fragmenta quaedam ed. Bieli p. 05 sqq. et intelliges ea omnes esse huiusmodi l δυναται et νυ δυνατα προπου. φα νεω et δοκεῖ διτ νει et πασδαe. πῶμα tWράma Variae ergo Sunt lectioneS, quae Omnino nullo in Aristotelis libro desunt, sunt pius generiS, cuius attuli exempla. sunt permultae in . de anima; sed pro Phys. H admodum rara et de
' quorum complures non servati sunt libri, et ex commentatorum tantum dictis notitiam ferimus de illorum duplicibus formis.
multi ut hute inciderunt in errorem, quod acciperent omnino duo tantum sexempla EmPΘP. praetpr a duo, a quae qui nobis servati sunt codices rodeunt l. l. de anima, fortasse sex alia exstabunt.
19쪽
sis valo quod huis salsissimo iudicabat dothys. H. Tho tW texis ... have ver Elight disserenoe. The question to b discusse and thsorOOsa re identica and the orde is tho fame. The chie chango noti ablo is in tho letters ahen a symbola lar illustration ' quod ad i. do anima non pertinet, sed videas, quomodo ille Operam dederit interpretando l. Hi - though there una throughout a light dissereno in tho phraseology , et his ex parVis rebus non concludi possunt rationes tam graves, quales oratrihius et Biehlius et alii voluerunt. Distinguamus igitur si inter libros, qui compluribus serebantur vel seruntur Ormis, et inter rationes, quibus horum in librorum explicandis sormis utendum sit nomen duplicis recensionis est idem, res sunt aliae et singuli libri, qui exstant hac speciΘ, singulatim tractandi sunti permultae Orginis rationes poni possunt, a ne de Aristotelis quidem eis libris Omnibus, quorum habemus complures recensione Vel formas, una atque eadem Valebit ratio adhuc permulta de his velut d politicis in tenobris iacent si quorundam iam sequeremur, breVi opinor Operveniremus, ut et de Aristotelis categoriarum et de Xenophontia commentariorum et de Plutarchi libelli do Alexandri fortuna et B Demosthenis hilippicae tertiae duplicibus sormia eandem