장음표시 사용
6쪽
8쪽
HENRIC VS ME IBO MI SMEDIC ET HISTORIAR. PRO F.
O V I ACADEMICIS S. m. Uod neminem Vestrum latet, imo Spiritus Sancti in Apostolos hodie in Ecclesii celebra-ltur, qua quidem, Ut a Luca in se AposoLςyp nam omnibus circumstantii narrathar, non parit m percellit animum pii legentis, ut fa- cile conjicere hinc liceat, quam consternati fuerint tum tem Doris illi, qui oculis suis auribusque omnia limrparunt. Ansit autem procul a nobis, Ut clam nonnulli storum profane hoc miraculum irrideatius, inmino D i plenos arbitremur, quos spiritus Dei implevit: sed potius ς m liis compuli amur corde, M contremiscam ad stupenda i , Qt hominibus praesentibus facta, M veneremur illumi inpζrnum ignem insidentem linguis, adorem US Ue et ira, qui spiritu stio inflammat homines la ad pia opera patrandat uenuos reddit Midoneos. Ut autem ille Dei Spiritus ' μ Πῆς ἀληθι titi: sp ratus meritatis, sensibiliterque linguis I in i π Qstolorurn insidens ignis, tam fortiter operatUS est, Ut
ς variis gentibus, arripientes avidEdoctrinam Chri a sti,
9쪽
sti, hactenus ignotam, multis exosam , plurimis ridicu
lam : ita semel ille mimus dein per se otii ri
decursus occulto igne Ministrorum Dei animos accendii linguasque illorum e sicaces reddidit, ut tot incredulae , , gςnxς d. Christianam fidem converta fuerint&hodieque convertantur. obta inquit Petrus, ru, quoscunt videlicet advocaverit dominis Dein noster Non autem libet nunc amplum illud argumentum pare- Us, Mostendere, quomodo juxta Aposoli dictum, sonus
Evangelii exi erit in omnem terram recolam tantum pia memori , ex histora artam nostrarum monumentis docebo, quomodo in Saxoniam , in haec ipsa, quae in co-,I 3l l ', diu in i Pi stus is penetraverit, quasve lin uas caelestis ille ignis insederit quorumve ope maiores nostri inter illos longe post Aturos, de quibus Petrus loquitur veram iidem amplexi, in erroribus suis antea vasabundi ad ovile Christi deducti sin . Non possumus negare , Majores nostros Saxone n tura feroc , is cultui daemonum editos, Christianae cretigioni contrarios fuisse, qui es divina, ne humana iura polluere mel transgredi inhonesum arbitrarentur id enirn testatur fide dignus, quique Carolo M. familiarius adhaec tisit, Eglabardus Ad sontes, ad arbores , in lucis, super saxa sacrifieasse, homines ipsos diabolo in hostiam obtulisse , cum aliunde, tum ex Capitularibus Francorum, in quibus illa prohibentur, discimus. Qtiin ipsorum Deastrorum, Crodonis Hartaburgi in vicinia nostra, Irminsulae in Eresburgo, hodie Θtadtes Atia cultorum descriptiones Mfigurae, ridiculae pariter, abominandae ad nos usque
10쪽
Illud etiam certum est, magna cum dissicultate Carolumbi majoribus nostris, Mnon nisi triginta duorum annorum bello M libertatem abstulisse la Christianae religionis sundamenta impressisse. ccedere interdum propius, exhibere aut fingere Christianos, mox refugere relabi adpri'stinum daemonum cultum nec male in eo convenire, quod graviter Apostolus Petrusci κυων πιςρέψας ἐπὶ το διογTandem tamen per Carolum M. De sorte instrumentum, Piosque la spiritu S. plenos viros firmas radices jecit apud nos religio Christiana Et, sicut Apostolos, igneis lingvis loquentes, Parthi I A et D Elamitae, es, qui Mesopotamiam incolunt udaeamque GCappadociam, Pontum Am
ita tanderi quoque sequentibus lacusiis Angarii, eibbali, O hbali Chaucorum progenie , τα μεγαλῆα τῶ Θεοῦ magna facta DEI, audiverunt, Hiberis nepotibusque suistin,
In Britannia Christi doctrina non tantum late lamaturEhili propagata, sed ex ea etiam Insula , tanqUam ex equo DPjano prodierunt docti, pii,ac Dei Spiritu fortes viri, qui mirisiam Sc veterem Saxoniam lucem Evangelii intuleriant: quo inter imprimis inifridus, mer Christibilosophur posea cognomen in ex irtute Bonifacius Ut de eo Ada eus libri dremensis scribiti factus dein Moguntinus Episcopus, hidrtyrio coronatus in Frisia circa medium seculi octavi. R90 quidem eodem seculo per Smibertum, non ad alios tan-:Vm Saxones, sed Olbalos quoque, seu sterlingos, Mini in ipsa quae in colimus, locaserE, pervenisse religionem ristianam, non pauci sunt qui credant. Vixit Smibertus Τ ς seculo VII, circa initia octavi mortuus scribitur, me-mψrdique de eo Aedui s. c. 1 r. hist ecci Britannia egressum
