De tichoscopia Euripidis Phoenissis inserta (Eur. Phoen. 103-192) [microform]

11쪽

De lichoscopia Euripidis Phoenissis inserta.

In canticis graecis interpretandis cum duabus viri docti uti soleant rationibus, altera ut versibus colis metris strenue discriptis singula membra si non suo quodque at certe Sollemni aliquo nomine ornent, altera ut omnibus unius cantici rhythmis margaritarum ad instar continuatis pares similesve figuras intervallo haud ita magno repetitas respondere inter se dicant, utramque rationem necessariam aut aliquatenus utilem esse nemo negabit. Tamen si miratus

Sit quispiam, cur ne coniunctae quidem ad structuram cantici perspiciendam iudicioque satis stabilito aestimandam sufficiant, is re accuratius paullo ponderata mirari desinet. Nam primum

quidem membra multa eandem aut similem speciem prae Se ferentia natura Sunt plane diversa. Deinde quoniam respondere inter se cum in ceteris artibus, tum maxime in arte musica non solum paria aut similia constat, verum etiam contraria aut ingeniose variata, fieri posse consentaneum est, ut membra vel diversissimis metris composita cantici quasi corpus contuenti eodem munere fungi videantur. Denique cum quae admittere liceret in versuum vel periodorum fine, velut hiatum et syllabam ancipitem, ea affectanda sibi esse poetae non putarent, nonnunquam factum est, ut terminos vel stationes ut ita dicam, quibus secemerentur periodi, parum luculentis significarent indiciis. In his tenebris nullam video fore lucem, nisi prius et Singulis canticis circumspecioiudicio excussis quae membra quo pondere quasi esse poetae Voluerint et quibus metra temporum decursu mutationibus inde a natalibus quas quidem observatione aut divinatione assequi possimus usque ad torporem quasi senilem affecta sint plane cognoverimUS. Quod opus, praesertim in tam lubrico lectionis carminum statu et in tanta aurium nostrarum barbarie, non solum laboribus, verum etiam erroribu immensum absolvere uti non est unius scriptiunculae, ita ne hominis quidem unius. Hoc vero prooemio, quod ad conscribendum quantum temporis concessum fuerit diebus facilius quam mensibus emetiare, nihil amplius efficere in animo est, quam ut uno aliquo provectioris artis exemplo cognoscatur, quid in canticis sive minoribus sive amplioribus dissolvendis ac denuo quasi instaurandis imprimis quaerendum sit, quid si dis placueri inveniri iam nunc OSSe videatur.

12쪽

48Φ3Φ2πε

-36U

13쪽

165 170 173

μμεοι καὶ ιος βαρυβρομοι βρονται

180182185190

14쪽

Euripides igitur in Phoenissis post Iocasiae prologum paedagogum senem ima Antigona

colloquentem inducit Homericam nimirum lichoscopiam imitans. At vide quam dramalice Omnia procedant. Senex in aedium tecta, unde Argeorum exercitus prospici posset, praegreSSus, ut ecquis adesset de maledica plebe specularetur, Simulac purum locum esse cognovit, Virginem scala cedrina ad se escendere iubet. Ad quae puellula delicatius paullo: ρεγε νυν ρεγε γεραιαν νέρχεωα, ubi ορεγέ νυν equidem praeferrem, si de dochmi acephalo constaret, nisi forte terminari dochmio VerSum putas O - - λ). Sed poetae Attici, dummodo metro satisfieret, promiscue videntur USurpasse ἐν et νυν Pergit Antigona: χεῖρ' in κλιμακων ποδbd χνος ἐπαντελλων, ut e Bothii coniectura deleto Odb legendum esse ipse quoque arbitror non quo ποδις νος per se stare non possit, Sed primum codicis Marciani glossa ἡγουν τι ποδα ad ἴχνος potius quam ad ποδις χνος videtur pertinere, deinde exquisita elegantia poetam vocabulum ὁδα vitasse opinor, ne putidiuscule ρεγε χεῖρα - ποδα μαντελλων opponi viderentur, tum dimetro iambico velut

χειρ π κλι μακων nodo claudi quam inlerrumpi dochmios usitatius, denique quattuor dochmiis ορεγέ νυν is mox alteros quattuor dochmios respondere videbimus; quibus Antigona post tres trimetros a paedagogo interiecto Hecatam Latonae filiam iestata campi armis aeneis fulgurantis

in admirationem erumpii ἰῶ πbτνια παν Λατους ' Θαματὰχαλκον πανύ πεδίον,στραπτει. Quos esse dochmios forma binis vicibus anapaestica non est quod amplius exponam; sed Aa-ουους Gaza καταχααλκον παν Pronuntiandum SSe, ut re Vera dochmi evadant, ut mihi persuasissimum est, ita persuadere surdis auribus nolo, dummodo pleno ac perfectos dochmios esse concedatur.

Sane non inermis', inquit paedagogus, Polynices ad urbem accessit, mille equitibus, sesceniis hoplitis horrens'. Tum praecoci quadam prudentia puellarique pavore Antigona mixta: δραπυλαι κλινθροις χαλκιδετατ εμβολα aa εοισιν Ἀμφίονος οργανοι τείχεος ἀρμοσται dochmiis quinque. Sedata intempestiva puellulae cura initium facere Singulos duces sciscitandi paedagogus iubet.

ΝΟ abSurde respondetur: λοχαγις, ἁ δέσποινα, i. e. unus e claris illis Septem ducibus. ' Cuius nomen gentemque ubi primum comperit Hippomedontis Mycenaei, ut de quo nihil adhuc

audiverit, Antigona tota in admiratione et horrore defixa ε ε ως γαυρος, ως - φοβερb εἰσιδεῖν, γιγαντι γηγενετα προσδμοιος Ἀστρωπις ἐν γραφαῖσιν, ουχὶ πρbσφορος ἐμερἰ ν γεννα. De Verborum interpretatione conferendi duo ex Scholiastis: στεροειδεῖς et σῶμα καὶ την ἐσροτα ρὰφουσι τους Γιγαντας πρb et φοβερον et δια μέσου δε αμ ε ρωπος θηκε. Alii στεροειδὴς καὶ ποικίλος ταῖς γραφαις malunt τῆς σπlδος quod vellem addidiSSet poeta nunc πρεπουσαν ως ἐν γραφαῖς Κασσανδραν conferre

iuvabit Aesch. Ag. 24 i), Euripidem vero facilius credideris audaciore paullo vocabulorum collocatione uti voluisse, quam sententias artissime cohaerentes religioso quodam horrore perfusas interrumpere observatione satis exili, qua splendor ille incredibilis ac divinus ad naturam et Veritatem revocandus esse videretur, satis exiliter expressa Metrum duarum Antigonae vocum

paullo exquisitius ordinem trinarium prosodiacum excipit dimeter iambicus prima arsi intercepta,

prima thesi Soluta, tum duo meira iambica alterum integrum alterum his contractum, interiecto rursus prosodiaco illo membro trinario altero loco post duos dochmios, e quibus prior laxiore forma est a Sophocle ei Euripide admissa nonnunquam infra v. 83), interiectionibus νε solito more iambum quaSi repraesentantibus o ), recurrit iambicum metrum cum trinario proSo- diaco catalectico, Subsequitur trimeter iambicus certissimis signis utrimque terminatus cum dochmio, ut efficiantur theses primariae illic quattuordecim, hic sex et altera: quattuordecim. Sed priusquam pergamus, de metris rite commensurandis pauca ut verba faciam iambos trochaeos glyconeos ionicos ranapaesto metrii dipodicis metiendo esse consentiunt periti. ἴχνος, ut ibere ἴθμιατα 'Iσθμις, ab νέναι ' ὲπτὰ οὐριοι λοχαγλαι apud Aeschylum, πτὰ λοχαγο apud Sophoclem.

15쪽

Dactylos lyricos dipodice metiendos esse diu est ex quo docui nec multis persuasisse videor. Adhuc si quis credere Se posse negaverit, aut poterit docente Wilamowitzio Grieeh. Trag. III 19 i56.3ii aut coactus erit posse recognita longa quae in promptu nobis est responsionum dipodicarum serie Simiae Rhodii poetae grammatici trimetris insolenter dimensis, Πιερlδων μονδδουπον αυδὰν vel alipa μεθ' ἱμεροεντα μαζιν, haud facile quisquam adeo movebitur, ut propterea de poetarum vere lyricorum, inde ab Alcmane usque ad Timotheum, vel inde ab Aeschylo usque ad Euripidem, in dimetris illis Alcaicis usu constanter observat secus iudicandum esse existimet, praesertim cum eundem illum versificatorem unambulum in versibus vi decametris membrum Adoneum v. c. pro dimetro venditare animadverterit. Neque esse video quod poetae ludibundo non struthio- camelinum statim ovum ad manus habenti vel chartae angustiis laboranti ignoscamus deprecante

Berghio propter nimiam scilicet futuram versuum longitudinem Antho lyr. i. LXXVIII). Nam

grammatici errorem subesse multo probabilius est. Qui error unde natus sit apparet ex scholiis Heph. p. 74l7, cor γαρ περβῆ τ δακτυλικbν τι ζψ τρον, κἀκεiso αἰνεται κατὰ moδlαν. ἐὰν μέντοι ἐντδ ρ του ζαμέτρου, τὴν ἐξουσίαν ἔχει alνεσθαι κατὰ μονοποδlαν, quae coli. M. Victorin. p. 7o, a D non sine puri fontis quadam turbatione ex Aristoxeni doctrina fluxisse manifestum est dactylos epicos a melicis strenue discementis. Versum igitur heroum cum sex mensuris nescio quibus metiendum esse inde ab Herodoti et Platonis temporibus constiterit inter Graecos, quid mirum, quod ex quo cantare omnino vel cantu pangere carmina desierunt poetae, non solum 'pentametri famosum nomen invenit aut ab alio inventum recepit Hermesianax 2,3 S), sed κατὰ μονοποδίαν μετρεωδαι τὰ δακτυλικα vel doctioribus placuit ut Heliodoro schol. Ar. an. 2o8b Asclepiade qua ratione ad lyconeos dochmi qua ad asclepiadeos revocandi esse viderentur nuperrime exposui Philol. 64, γ, 493. Addere hoc loco duo dochmiorum

exhibet etiam Pindari adulescentis carmen Pyth. X, senis Olymp. IV dochmio scilicet excluso),

dochmium prima thesi soluta ars altera hausta Moδυνηθεlo pleno dochmio respondentem Eur. dr. 86 65, Φθιὰδος ἐκ γας - πρωτὁπλοος πλὰτα dochmium contracta forma paenultimo loco insertum idem Bacch. o37, ο ιἷ-σος- ι ooribς, ο Θῆβαι κρειος ἔχου ἐμιν. Praeter asclepiadea illa sesquimetra, e quibus dochmios coaluisse Athenis censeo cetera quoque membra trinaria, quorum de origine verbo transigere nefas esse puto, geminatim fere disposita antiquitus fuisse si non ex elegiae ionicae versu hero bis trinario, at vel e puerorum Rhodiorum chelidonismo

cognoscitur: ηλθ' ἐλθε χελιδων καλὰς ορας γουσα καὶJκαλοις ἐνιαυτους, ἐπὶ γαστερα λευκὰ, ἐπὶ νῶτα μέλαινα κτλ,

id quod non fugit Hermannum Usener Itgr. Verab. 82 3, de versiculorum rhythmo ipso longe aliter sentientem. Qua denique arte in geminandis membris Sophocles utatur, ut binis membris puris atque integris bina subiungat infracta ac paene dissoluta, intellegitur ex Aiacis

16쪽

deinde: periodos circuitu eodem vel certis quibusdam rationibus, proodis mesodis epodis adiecit dico, amplificato variari aut membris paullo secus ordinatis aut mulata omnino periodi in membra divisione,

quod in arie grammatica enuntiatum, idem in metrica arte, si non apud mortales omnes, at apud Graeco certe, principio esse periodum i e binorum parium, cum grano salis accipias velim vel trinorum, sed binorum utique parium, membrorum quasi quoddam Symplegma tam arte coniunctum, ut discindi separarique aut parium certe membrorum fraudari altero utro nequeat, quin totius corporis quasi intereat anima. uas in periodis vel minimis conformandis adhiberi videmus rationes, easdem si in strophis maioribusque canticis adhibitas invenerimus nihil habebit admirationis. τον δ' ἐξαμείβοντ' ουχ ρρ Λlρκης δωρ qui verba facit paedagogum olim arbitrabantur, nunc sunt qui Antigonam malint, credo ne immodestiam servo imputent. Atqui senem gravem et prudentem saepius interpellare puellulam videmus ingenio mobilem facileque a proposito

aberrantem, Velut III. IJo.

Alacriter Antigona peregrina quadam armorum forma observata: αλλος λλος δε τευχέων τροπος trimetro, Si modo fides habenda lectioni traditae, iambico prima ars his hausta, sed, silentii utam mercedem ut repudiemus, excidere arsim iambicam initio versus aut si quando in medio versu ante vocabuli initium temporis defectu pausa aliqua compensato potuisse concedimus, versus initio ante thesim solutam excidisse O- cogimur concedere, in medio vocabulo utique et negavimus semper et negabimus, dum contractionem fieri nullam potuisse thesi vicina Utraque Soluta O- - - , O DUn aliquo exemplo satis luculento coarguatur Antigona igitur ἀλλος ἀλ-λος δε τευ prima arsiti contractione hausta cecinisse putanda est is , in altero quidem metro anaclaseos in ionicis dimetris satis tritae atque ut supra cognovimus ne dochmiis quidem prorsus alienae usa quadam arietate.

Antigona igitur theses primarias si numeramus, in Hippomedonte metri utitur his:

ut respondere inter se et iambos nescio quo ordine et membra trinaria appareat, prosodiaco ultimo in dochmium mutato, sicui desinere dochmios vidimus in prosodiacum catalecticum, Reigianum quod vocare satis habent qui nihil dictum volunt. Haec cum vera sint neque ulli aut dubitationi aut calumniae obnoxia, id unum quaeritur, nobis utrum documento esse velimus necne qua in re ut errare proclive, ita meliora docenti oboediendum erit. Ac discere primum quidem videmur: eodem circuitu, eisdem vel similibus quantum suspicari licet melodiae modulis membra variari mutata numerorum moderatione, res in arte musica sollemnis et Musis si placuerit dulcedinis fons uberrimUS,

17쪽

Tydei postquam nomen comperit viri sortissimi γρη δ' Αἰτωλδ ἐν στέρνοιe ἔχει), affinitatem

cum Polynice iunctam recordata eo magis miratur armorum barbariem οἶτος ὁ τας Πολυνείκεος, ε γέρον, --τοκασιγνqτα--μένας ομώγαμαγις κυρεἶ ιυς αλ .bχρως πλοισι, μιζUὰρβαρος. iiugae Sunt periodi, quarum altera novo quosdam modulos ostendere videtur dimetro quattuor dactylorum introducto, quod sequitur dochmius cum metro iambico bis contracto ΑΦ yla J respondet alter dochmius cum trimetro iambico l M. Sed cum in armis semibarbaris admirandis denuo haeserit puellula, ad Aetolorum gentem ferocem et ad paedagogum de indutiis paciscendis iniemuntium deflectit oratio. Tum Antigona P τὰ δ' οἶτος-μφὶ μνῆμα δαηθου περα καταβδστρυχος, ομμασι γοργδοῦ εἰ ιδεῖν νεανέας λοχαγις ob οχλος νιν στέρι ποδ& πανοπλος ρεφέπει, trimetr iambico ter gravi -ω-), ordine qua emari cum dochmio, tum altero trimetro, dochmio altero. uatemari ordines in hac et in antecedenti Antigonae cantione obvii non solum eo differunt, quod prior descendentes numeros prae se fert, alter scandentes, sed etiam eo quod qui descendit bigarum ut ita dicam particulam

necessariam efficit, qui scandi bigis mesodi loco additur 6 4-J d. 6 d).

Parthenopaei Atalantae filii nec nomen gentemque nec mores ignorare Antigona videtur: αλλὰ νιν α κατ' Oρη μετα ματέρος - Αρτεμις εμένα θροις δαμασα ὀλέσειεν, - ἐπ ἐμαν 'bλιν ἔβα πέρσων, duobus quaternorum dactylorum ordinibus cum Adoneo, vel rectius foriasse quaternario membro dactylico cum duobus trinariis, non sine vehementia decurrentibus, et cretico metro cum dochmio Paedagogus cum quo iure freta ad urbem accesserit Argeorum pubes gravissimis verbis mentionem iniecerit, natura fit, ut de Polynice ius suum repetente Antigona commonefacta fratrem ipsa circumSpiciat: που δ' ς ἐμοὶ μια ἐγένετ' ἐκ ματρb πολυπbνα, μοψα Puellam igitur fingamus una cum paedagogo aliquantisper speculantem, dum silentii fine facto erumpat: δ φιλτατ δεθιέ, που 'στι Πολυνεωης, γέρον Quos duo Antigonae versus et hiatu et variato metro discretos ne uno tenore editos esse cogitemus, impediri non argumentorum solum quam significavimus diversitate videmur, sed etiam orationis novo quasi exordio facto ad senem subito conversae: Ubinam est frater meus miserrimus reperire equidem nequeo, dic, carissime, ubi sit Polynices, dic, senex Quae si quis anaphorae figura που δ' ς oiol που 'στι Πολυνεω d inter Se coniungi dixerit, me quidem nunquam habebit assentientem. longinquo tandem, prope Adrasti cuius hoc uno loco mentio fit praetorium, postquam Polynicem paedagogus conspexit Antigonaeque digito monstravit, illa staturae pectorisque sine mentis satis certo recognitis:

ανεμώκεος ειθε δρομον νεφέλας ποσὶν ἐρανίσαιμι δι' αἰθέρος πρις φιδν μογενέτο-ρα, περὶ δ' Ἀλένας δερ φιλτατε βαλοιμ ἐν χρο νεν - φυγαδα μέλεον coπλοισι χρυσέοισιν ἐκπρεπης, ἐρον, ὲένοις οιχοι- φλεγέθων βολαῖς - αλων.

ua in cantici quasi medulla utrum animi verum sincerumque calorem cum puellari quadam simplicitate mixtum verborumque et vigorem et suavitatem an numerorum ad argumenta quaeque commodissime sese applicantium lenitatem atque elegantiam magis admirere dubius haesitaris. Sunt autem duo ordines quaternarii scandentes, quibus in fine respondet didochmius cum metro cretico: inter quae mesodi locum tenet Iridochmius iis purus et simplex diss

18쪽

νι αμα βαλοιμ ἐν obiuνὶ tertia in Sede duabus thesibu Solutis φυγὰδ μελεον , quem antecedit didochmius solutis thesibus paene omnibus, sequitur trimeter iambicus arsium devitates insignis. Denuo Virginem ad propositum revocat paedagogus. Et statim in Amphira admirationem abrepta Lunaeque sidus auro renidens, ut antea Dianam dominam, testata viri sanctissimi contemplandi gaudio exsultat, bis quatemis dochmiis, quorum ultimus vatis curru suo praetervehenii tranquillitatem et splendorem quasi repercutiens in tres syllabas longas )contrahitur: ως πρεμαῖα κέν-τρα καὶ σωφρονα ι πωλοις μεταφερων ἰθίνει.

Iam videtur ipsa meminisse solum e Septem ducibus reliquum esse Capaneum, virum nefarium, Parthenopaeo etiam atrociorem: cis, i εριεσι καὶ ιδ βαρsβρομοι βρονται κεραινιον τε φως αἰθαλδεν, δε οὐ μεγαλαγορίαν περανορα κοι-μίζεις Duos di dochmios sequitur membrum quate narium scandens cum iambico quod videtur metro bis contracio quibus revocantur quodammodo quae erant de Tydeo fratris affini semibarbaro οἶτος ὁ τας Πολυνεέκεος ἁ γέρον ... νεμφας Tum lacuna ab Augusto Mailhiae non sine probabilitate expleta, numeris paullo

citatioribus: δ' ἐστέν, αἰχμαλωτlda ira δορὶ Θηβαla Μυκῆναισιν έευ-χεται Λερναέα τε δωσειν τρισών , Ποσιδανίοις Ἀμυμωνέοις - δασι, δουλειαν - περιβαλά C, - resonare quasi dixeris scelerati hominis verba ipsa primo autem Versu revocari videtur membrum quatemarium καταβδστρυχος, ιαμασι

γοργος, ω si 46J, item devotio illa in Parthenopaeum effusa, αλλὰ νιν κατ ορο μετα ματερος Αρτεμις ... I, I), metro lenus repeti ultimis Antigonae verbis μῆποτε κῆποτε τανδ' ἁ-bτνια, χρυσεοβοστρυχον δ ιδ ερνος 'Αρτεμι ..., nec temere utroque loco nominatim Αρτεμις invocari de virgo, virginum ingenuarum patrona. Subsistere hoc loco possem, si nihil amplius agerem quam Ut cantici particula accurate, quoad eius fieri primo impetu posSem, dissectas recenserem. Sed gestit animus tendere in mare ignotum gurgitibus vadisque obscuris formidulosum, frustra monitus ab amicis ex litore prospectantibus viresque profusas lamentantibus. Ambiguitatem enim membrorum quorundam excusantes describere metra quam interpretari fere malunt recte illi quidem, dummodo quod ratione et via possit erui oportere et timide viribus parcere quam temere abuti viribus non minus iurpe esse concedant. Nam altius paullo scrutantibus ambiguitatem istam mulio minorem quam auiumant esse apparebit, nisi forte in musicophobia nobis, eurhythmicorum quorundam musicomani haud ita mulio Saniore, perStandum est, ut acephala metra monosyllaba fuisse poetisque cum modos facerent dimetra commutare cum trimetris licuisse credamus, quae modis musicis nuper in lucem prolatis fretus felicissime

redarguit Henricus eii '' metricorum huius aetatis omnium facile princeps. Et bene accidit, quod in longo hoc Euripidis cantico nulla fere invenitur mensurae ambiguitas:

Λατους' ατα κατὰχαλκον απαν Io8 9 dochmios esse forma anapaeStica, καταβοστρυχος, μι ιασι γοργος, εἰσ- I 6 aut νεμωκεος ειθε δρομον νεφέλας ποσὶν ἐρανίσαιμι δι αἰθερος i63 64 necdochmio esse anapaesticos neque anapaestos legitimos per se patet, terminationes illae versuum hi contractae, Mompa I36), κοι-μίζεις i86), extra omnem dubitationem positae sunt, item clausula dactylica δαμασα ολε-σειεν Iba); preces denique cum ingenti vi missae, ἀλλὰ νιν. κατ' ρη ibi s et μηποτε μηποτε τανδ' -δτνια sim s), utrum e membris 442 a 433thesium primariarum constare dicas ad mensuram certe versuum canticique structuram recte aestimandam non multum interest. ut τορείσας Eur Herc. io, Aeri philol. . I I, 787. et multiplicite ex notes najOute te a Ia urde de a syllabe et ne modisiejam ais e m/tre Eludes desiit et de rhythm. gr. Paris r9oa 56. De dochmiis decurtatis, quos idem ibidem 6o in papyro Vindobonensi deprehendere sibi visus est, μανιαδος - κατέκλυσεν, νε ιιθχθων - ως πιντου Eur. r. 326 - 343, dixi Philol. 63, i 4, 33η Sed res non minus obscura quam rara.

19쪽

Sed priusquam ad opus ipsum aggrediamur, duae universae quaedam quarationes ineundae et fieri si poterit absolvendae sunt, quarum altera est de didochmio cum iambis exaequando, altera de trimetris vulgaribus carmini amoebaeo immixtis. Ac dochmios ad trimetra quaedam eolica dimidiata revocandos esse si cui forte nondum erit persuasum, is nobiscum exempla aliquot recognoscat Sine delectu arrepta, quem augere numerum re semel recte Observata cuiusvis erit: Aesch. Eum 254-75. Initium carminis vel asyndeto σμη-προσγελα significari vidit

Sunt qui notas musicas aut grammaticas litteras scriptas legentes Sonorum ipsorum concentum audire videantur. Nihil qui audiunt, eis quae audiveris inculcare frustra conabere. oculis facilius persuadetur. Videmus igitur bigarum partem priorem iterum e biiugis constare periodis transposito trimetro iambico leviter variatis alteram hac quidem partitione consul deleta didochmi in locum semel suffecisse quasi trimetrum iambicum, quae penta Videtur Me

20쪽

. schemate hoc: in ala δε a Sed hoc quidem ambiguum sit . epodicam partem ipsam quoque bipartitam bigis maioribus bis singulis dochmiis dimetrisque iambicis minorem esse vel digitis computari licet. ititur autem totus ille computus, qui aurium non minus quam Oculorum comprobatur iudicio, in idochmi cum trimetro iambic aequatione. Soph. m. 348, - 356ss:

i483 συντίχοιμι i48 integro dochmio in antistropha i 799 respondet dochmius quadrisyllabus aiso ναρ, more Euripideo. Eur Hipp. II -I6, amplioris carminis iambodochmiaci de quo me Iahrbb. XV I9ob,

io3IO prooemium:

Aheram quaestionem quae est de perpetuis actorum quoriindam trimetris cantioni alienae ininaixtis, si qua ratione agendi fuissent trimetri isti neque orationis habitu nec numerorum incessu a vulgari diverbiorum usu abhorrentes accurate describendum, si in stichomythiae