장음표시 사용
11쪽
coniungi, appositum eSt ad cχ του, id quod grammatiCa quidem patitur, rhetorica
autem et sensus vetant fieri. Et ne mireriS, quod ex VOCabulo transposito et longo intervallo separato CauSam Corrigendi textuS repetiverimus, iam ad alium loCum vitio- Sum ProCedamuS, quem eadem ratione reStituendum eSse nemo opinor dubitabit. HaeC Verba accuratius inspiCienti non tantam admirationem movent, quod librariorum manibuS Valde Corrupta sint, quantam quod docti viri, fero nihil vitiorum
nam quidnam hoC loco valet vestimentum ConSutum, et quid absurdius dici potest quam VeStimentum Sanguine ConSutum Θὶ ideoque emendaverunt aut Per ὀρρα τι PEV0V, aut, textum Apocalypseos Secuti per mβαμ -υ0υ, tamen Peiora univerSamque periodum orationiS Perturbantia non Viderunt. Et primum quidem Verba ἐπείπερ υχη περί cειται variis modis vertebant. Sed quamcunque viam ingressi a vero aberraverunt. Inter UOS fuerunt, qui CenSerent idem esse quod ovestigiis ingrodi coepit. Sed ne
Logon pedeStrem faciunt, cuius Apocalypsis Sublimem imaginem herois equo Vecti depingit Θ Eisdem vero difficultatibus premuntur, qui verbis hunc SenSum inferUnt: quandoquidem VeStigia imprimuntur. 8 Aliquanto propiuS Ferrarius et I uetius ad
facit mentionem Θ Quas quum desiderarent illi ex suo quidem ingenio et nulla textus auctoritate adiuti addiderunt vocabulum ,,notis . Immo, Si lectio tΘXtuS Certo Stat, unam tantum licebit VerSionem facere, quae Cum verbis ipSiS magiS Convenit; eSt Vero haec quidem: Logos qui Caro factus est, pallio CalceS tangente Ami CtuS QSt. Qua in VerSione iure articulum τα desideraveris, qui facili emendatione SupplenduSest. Confirmatur haeC vero versio oo, 'quod ab Origoniana interpretatione Scripturae haud absonum videtur, Si quis spiritalem significationem pallii cruentati posuerit in carne Christi. Sed quamvis verisimilis versio OSSe Videatur, SuStinenda inmen non QSt, quia imaginem a Propheta propositam destruit. Qui Cum Logon describat modio Corpori inScriptam vocem ferentem: ὁ φα πῖ.εύς βασιλε6o, fieri non poteSt, ut pallium ei tribuat ad calcos defluens. Neque Origenos is est, qui Sacri oraculi rationem modumque Stulta levitate Confundat. Confiteamur potius textum et Scriptum et editum non esse integrum. Accedit quod vocabulum I Wη non EX ApocalypSi deSumptum, Sed ab Origene PropoSitum est. Duo Cortius mihi Constat, eundem idem Vocabulum non Sine additis iis rebus propoSutSSe, quibus satis accurato determinetur, deperditi S Vero incuria librariorum illis additamentis ad Sonsum recte intelligendum neCOSSaritS, textum VII.
12쪽
ad noS perveniSSe mancum. Sed nunC quidem SatiS est ostendisse difficultatem, quae sit; animactvertamuS igitur alteram verborum graecorum Partem, qua in integrum restituta ad Solvendam quaeStionem reVertomUT. Iam neminem puto dubitare, quin Verba μει,6υ τυυ παθους iiS quae Proximo loco antecedant nullo modo adiungi poSSint. Qua re omnes editoreS ad verba sequentia copulant. Attrahunt enim, tu quod lege grammatica permittitur, ad Verbum ἐπιλ η γ.ῖθα. Neque Vero idem aut Viderunt aut indicaverunt, noVas difficultates easquo moleStiSSimas ex vocibus ita coniunctis eXoriri. Primum enim qui S Sine taedio patia
μῖbae Vinculo grammatices aretissimo Cohaereant, Sines ulla CauSa cliSruptas et longe SeparataS QSSeὸ Addas praeterea, quod enuntiatio interpOSita a VerbiS ταχα γαρ καvincipiat, quae ad orationem directo itinere procedentem potiuS apta Sint, quam ad Sententiam in medium Sermonem Subito irrumpentem. Deinde textus ab editoribus receptuS Coegit eOS, ut verba ultima periodi TV ευ sco λατι ημ ωυ γ 0: Eυγὶς δί' αυτου εἰς- αγωγγς Seiungerent a Praecedentihus, Cum quibus vinculo ut ita dicam naturali cohaerent. Quo facto nihil aliud relinquitur, nisi ut in genitivi absoluti formam redigantur. Quae etSi regulam grammaticam non Violat, a probabili sensu multum ahest. Nam POStquam diXit, noS ne in coelesti quidem beatitudine passionis Christi et veritatis ObliturOS esse, Valde ieiunum est et inopinatum additamentum illud: post factam in Corpore humano per eum introductionem. Simulque sententia Verhis ineSset prae-CedontibuS enervis profeCto et frigida. Nam quis dixerit nos in Vita beata non omnino OblituroS eSSe veritatis, qui Crediderit, Vitae Coelestis beatitudinem contineri
magnam partem perspecta divina veritate Θ Ab Origenis ingenio placitisque id
mirum quantum abhorret. Neque idem tam Crassi ingenii est, ut reS inter se dis-CTOPAnteS, Eκαυου του παbouc et TQc G Ξίας, in unum Complectatur. Quae quum ita Se habeant, Satis apparet totiuS orationis ordo immutatus et Coni USUS eSSΘ. Speramus tamen, eum noS rQStituturoS eSSe in integrum. Quod ut fiat, PrimUm poStulamuS, ut Omnia interpuncta verborum tollantur, quibus editores orationiS memhra lacoraverint, cloindΘ ut Vertia εχ Ξιυου του παθους praetereantur, quasi non Sint. QuibuS Sublati S naturaliS veluti nexus orationis reuibit, Sensusque et Clarissimus et Origene dignissimus eluCehit. AptisSima enim coniunctione et facillima του λογου θεωρια καὶ TH αP.Mθειας, deinde Vero ου χυτη ε λησ0μῖθα et etiς εχαγωγH Copulantur. Quorum argumentum Patebit ex Vera VerSione, quam loCo Suetae versionis quae potiuS perverSio dici poSSit APponere liceat. OEt fortaSSe, etiam Si aliquando ad maxime elatam et sublimem Logi et Veritatis mentalem Contemplationem pervenerimuS, non Omnino obliViSCOmur, quod Per Oum, noStro Corpore humano aSsumto, in eam introducti Simus. POStquam illius ordinem sermonis, eumque ut Speramus Verum, reStituimuS, iam redeamuS ad Verba antecedentia. Inter quae VOX Saepe laudata εαῖ 0υ T0υ παθους quasi eXCiSum memhrum remansit. Quae quum in ista Serie verborum abundet, memineri S VOCem ιχ η paulo SuperiuS SCriptam, male intellectam esse, CuiuS notio mutila et indefinita esse videretur. Componas utrumquΘ, legaS LUM SκῖιV0υ του χθους, et totum quod inest vitium. tolletur de medio. NeScio quo errore Sectucti locum verborum librarii mutaverint. Fortasse a quodam omissa, deincte Corrigente manu in margine POSita, poSteaque ad inferiorem lineam uelata, Sunt. Seu quocunques modo reS Se habet, id satis Constat, verba ita Coniuncta eam, qua OPUS est, interpretationem afferre anteCedentium Verborum i 'ερ Og ηται γαρ ἰματιο, ερρα τις v0, χῖλα τι. Pallium
13쪽
enim Origenes methodo allegoriCa Cum Corpore, Sanguinem ei RSPΘrSum Cum SanguinΘ comparat in Cruce effuSO. Dicit vero etiam, VΘStigia PHSSioniS tantum adΘSSe, quum vates Sanctus Logon non in terri S degΘntem mortemque Patientem, Sed Superata morte ad coelos exaltatum Ob OCUloS ponat. ReStat hOC Unum ad probandRS Coniecturas noStras, ut totiuS periodi argumentum quid Sit OStendamuS et quantopere consentaneum Sit Sententiarum Systemati Origenis. Idem quum Platonicos philosophos Secutus veritatem rerum potiSSimum in ideis poSitam eSSe ConSeret, reS mundanaS hominumque praeclare geSta non niSi Symbola idearum esse habuit. Quo motus etiam Salutis noStraΘ Summam eo attingere Studuit, ut divinas ideaS intueretur. Cuius operiS Christianum gnoSticum initium facere putaVit, perficere vero non posse in hoc terreStri CorporΘ, mentis aCiem tarditate Sua impediente. Liberatum vero POSt mortem ex eius Vinculis animum ad Summam Dei divinarumque idearum Contemplationem θεωρία,) efferendum eSSΘ. Itaque ne in iis quissem, quae Christus inter noS Commoratus ad noS redimendos aut ConfeCit aut perpeSSUS eSt, tantum momentum Ponit,
quantum et maXima pars fidelium et ipsa Scriptura sacra. Humilitatem enim Christi, pretiosissimum profecto divini clonum amoriS, quodammocto clΘSPiCienS, ad Cogno-SCendam univerSalis Logi magnitudinem et efficaciam animos hominum incitat. Quae Studia quamquam plerumque Persequitur, Pius tamen amor Christi intimo in peCtore Viget. monetque interdum, ut ne paSSi quidem meritum ChriSti prorsus negligat. Et talem Se Origenes praestitit iis de quibus agimus verbis. Nam quum ad ConSiderandam
APOCaly Seo, imaginem AC ConVertisset, ConspectiS in Logo divino humanae naturae mortemque PaSSae VeStigiiS, ProfeSSUS est, tantam vim eam in praeparanda Salute noStra et habuiSSe et Semper hahituram esse, ut quamviS au Summum ΘVecti faStigium beatae Contemplationis Logi eiusque idearum tamen nunquam oblituri QSSemUS, quantum ob hane CauSam Christo deberemuS.
Diffficultatem haec verba impedientem tiro viori negotio SolUere licet. Quod SuscepturuS memineri S Velim, Origenem docere, Filium ex Patre, Spiritum Sanctum ex Filio spiritali quadam proceSSione eaque aeterna procedere, cleinde reliqURS naturaS rationales. Ohtinoi igitur Spiritus SanctuS inferiorona Logo locum, Superiorem reliqui Somnibus creaturi S Logi opera factis. Quod quamquam illa verba satiS evidenter
monStrant, fugit tamen editorQS orationem Claudicare, ubi τι μι - 230υ καὶ ταξῖι παυς ovarCtissime Coniungatur, id quod faCiunt. Multo ea vero eXpeditior Procedet, interpoSito inter ταξῖι et παυπωυ. Duam emendationem tanto firmiori animo PropoSuimVS, quum facillimo fieri Dotuerit, ut breviato Signo scriptum προ sequenti pari littera opprimatur. IX. 0. Lonam. P. LII.
14쪽
συμ βουλίας. His adiicio vorsionem Huptii eius partis verborum, quae difficultatibus aggravatur. Vertit vero idem hoc modo: - ,,non ignOSCitur, quod - EOS autem, qui SanCto Spiritu digni iudicati sunt, non Consentaneum Sit veniam Consequi, Cum tanto et tali instinctu, et ut ita dicam, inspiratione in malum iterum relabentes, et Consilia Spiritus sancti, qui in iis ineSt, reSpuenteS. Obtogit Huptius vitia grammatica quae textui verborum inserta Sunt, male RCCU- rata verSionct. At quomodo ACCUSatiVum VoCis τους κατ ω μυους dativus appositus τοῖς
posso illustrare confiteor. Vidit etiam Ruaeus cli Sparta in his Coniungi, coniecitque legendum ΘSSΘ τους - ἀποπιπτουτας καὶ Ξκτρεπ0μ SV0υς. ReSpuit autem propositum illud LommatasChius, quod Sine iuSta CauSa factum esse iudicavit. Quod a viro eruditissimo ot grammaticeS peritiSSimo factum eSSQ equidem value miror. Nam quamvis improbot aliquiS Ruaei emendsitionem, in teXtus forma Certe acquieSCendum nullo mocto fuit. Nescio an forte quis putaverit, CaSus datiVOS Cum VOCe συμ πυοιας Copulandos eSSe. At qui Cunque Styli graeci medioCriter poritus no tum quidem illam Sententiam Verbo apse Silo I 09 SVης Carere POSSe negabit. Quin immo oratio, Verbum pisi addideris, ctura orit et impedita, propter VertiorUm StruCturam Sine CauSa mutR-tam. Confiteor autem Ruaei emendationem mihi ipsi non satisfacere, quum et articuluSappositus et ordo verborum Offendat. Peri Culum igitur faciam, probabiliore Coniectura Verum assequendi. Qua Si forte nimi S multa in ConteXtu verborum immutare videor, animadvertaS, quReSo, leViSSimaS ubique mutationeS Suaderi. Iam igitur ut stipam quod sentiam, editores Credo etiam noStraΘ periodi pRrteS miSCutSSe. Neque enim Satis obser-VRUerunt, enuntiatum τ0υ δε αγι0υ πνῖυμ ατ0ς - τυ ειv, quod Proprium et Separatum eSSe facile apparet, eadem StruCtura grammatiCa nullo modo Cum VerbiS ConSequentibuS COpulandum esse. Aliud potiUS enuntiatum, opinor, post voCem τυχεῖ, instituendum pSt, et
ita quidem, ut ab addita partiCula εἰ incipiat. Quae simili syllaba praecostente facile
eXcidere potuit. HabeS nunC Vero etiam verbum proprium ot finitum eiusdem particulae, αποπίπτουσι, quod omiSSa partiCula librarii participium dativo casu positum esse putaverunt. Et SiCuti omiSSO εἰ ex errore in erroreS inducti sunt, ita vocalaulo feliciter restituto, reCta quaSi et Certa via inventa eSi quae ad veras lectiones reduCit. Etenim quum ἀποπίπτουσι participium eSSe putaretur, articulus additus est. Deleas igitur τοῖς quod praecoctit. Priori datiVO cloinclo alterum adiiciendum esse putaverunt,
firmiter Stare Videantur, ad reliqua progrediamur.
OrigeneS malum Substantiam quanctam habere docentes impugnat. Ad quos refellendoS in naturis ratione praeditis discrimen dicit esse esSentiae, quae a Deo Sit et eorum, quae in illis ab ipsis facta sint. Diaholum igitur, quoad labolus Sit, non a
15쪽
Deo creatum Sed proprio faCinore talem eSSe, qualiS Sit: quoad vero ESSentiae Sit parti-CepS, ut omnia, ita diabolum a Deo esse Creatum. Unde in VΘrbiS graecis contraria opponuntur καθυ διαβολος εστιv et co δἐ Ουμφάβηκε συλω ε αι. Quae rerum ratio falso EXPrimitur per ω - ειvαι, nam eSSet eadem potius reS quae iiS ita pOSitis repeteretur. Quod vitium logicum, addito articulo ad elvαι facile Corrigitur. Ceterum etiam articulum desiderat. XI. φ 8. Lomm. P. II 8. 0ιου δέ καὶ τυ Tic γρα - αυτου ΞΥΞυ o ουδὰ hv - προ -
In verbis propositis infinitivus ἀ'o γαίυεσθαι mutandus eSt in aeno ραίυεται. Quod quum fugiSSet editores, recta simplicique structura periodi omiSSa, a re alienam ausi sunt facere. Scias vero, hoc loco de HeraCleone gnoStico agi, CuiuS PerverSamscripturae interpretandae rationem Origenes acriter vituperet. Ad huiuS igitur nomen editoreS grammatico nexu Copulare Student verbum ἀπογαί,εσθαι. Nam id satis ex VerSion2 APPOSita apparet, quae haecce est: , Quale eSt illud etiam, quod scriptura dicente: et Sine - nihil, ipSe addit: eorum Creatione, quod neque Cum probabilitatΘPronuntiat, Sed dignum Se putat, Cui Credatur etc. Quae Si ComparaVeriS Cum graeCo, valde abhorrere non infitiaberis. Neque enim grammatiCa ratio admittit, ut aut
GiGυ - προέτιMVτα - ἀπο ραιυῖσθαι in uniuS Sententiae formam Colligantur, aut τοτic γραzic genitivi absoluti loco habeatur, aut πιστευεσθαι αξιου λῖυου interpoSita VOCeSed praecedentibus verbis opponatur. Ceterum iStiuS Verbi moduS OCCASionem dedisse videtur mutandi ἀπ-ρχιυεται in απο ραιυῖσθαι. Itaque illud reducaS, et tolletur moleS tanta errorum. Tum quidem subiectum enuntiati non HeraCleonem elucet eSSe, Sed τυ τῆς γρα et quae Sequuntur; quibuS Vertium απυγαιυῖται CopulandUm eSt; ΟΛ-leCtum vero προστι8 υτα. Qua re, Si quid video, versio ita fere instituenda eSt: -Ut Scripturae Sacrae VerSUS etC. OStendit eum i. e. Hseracleonem) eX Sui S Sine perSuasionis vi et sine fide addidisse etc., postulantem, ut Sihi Credatur etC.
Sententia. quae VerbiS praeScriptis inest, Voce περὶ et 0v, quao CodicibuS fertur et ab editoribus probatur prorsus offla Scatur et paene diXerim, in contrarium Vertitur. Est enim idona Heracleon, Cuius pravam OrigeneA Opinionem PraepoSitionis δια uSumonstrato resollere studet. Haeretici enim gnoStici inter quos HeraCleon, Summum quidem Deum esse docebant, mundum visibilem autem non ab eo, Sed a multo inferiore Domitirgo formatum esse. Quod ut recto ordine faciat, a Logo inter Deum et Demiurgum posito divinae ideae Consiliaque communi Cata esse. HOC igitur QSt, quod Heracleon verbi A suPorius datis eXprimit του τλυ ἀπία, - τυυ λυγου υυτα, putatque idem, actionem Logi ovangelii vocabulis ου signatam esse. E contra Origenes Cum tota catholica occlesia negat discrimen intor odoro inter Deum et Donatur una, quum idem ipse fabricator mundi sit qui et Dolis, cuiuA voluti vicarium Logon in Creando mundo USSe Credit. Oua re, quum Pro Consuetudine loquendi per δια Causa instrumentalis
16쪽
indicetur, et per Uro Vel α 0 CauSa effiCienS, HeraCleonem, Causa emciente in Logo posita, has leges ViolaSse, eidem tribuentem VOCabulum M. Quae quum ita Se habeant, nihil dubito, quin Vera lectio Sit παρα τηv ευ συνηθ. 73. i. e. Contra ConSuetum loquendi usum; editores autem persuasum mihi est, falsa tradidisse περὶ τωυ set falso vertisse: exponenS id, quod Scriptum eSt, PhrRSin eSSe ConSuetam .
Simplex et facilis obvia est inquisitio. Namquo OrigeneS in rebus Logo attributis ea discernit, quae ad ipSum Solum pertineant, alia Vero, quibuS ipSi ConVeniat Cum aliiS, deinde alia, quae non niSi in alioS Cadant, quum in eorum Salutem Logonagentem SignifiCent. Iam Verba graeCa, quae huiuS Sententiae partem aliquam ΘXPrimunt, rectius a LOmmatZSChio quam ab Huetio, Ruaeis, aliis intelliguntur, quum ille vir doptissimus τισι potiuS partiCulam interrogati Vam quam indefinitam eSSe arbitretur. Sed nemo inter editores est, qui Satis perponderit, quam dura Sit oratio, apti SSimam vero fieri, Uno addito εἰ ante Ξτεροις τι τι τουτοις. IS enim inde sensus proficiSCitur
Sin autem aliiS, quinam sint illi ΘXIV.
miSSOS formiS ornante, vitae lumine illustrante, CertoSque naturarum fineS ConStituente. In his quiuem Verbis παραγρα*γὶv mutandum eSt in περιγρα v. Vult enim id indicare, quod noS nostriS temporibuS PerSOnam vocare Solemus. HuiuS Vero rei nomen apud veteres QSt πὀριγρα ρη ἰδιο , SiVe ἰδια ουσιας περιγρα p a. XV.
Disputat Origenes in st 17 de nominibuS angelus et homo Sive vir, in Scriptura Sacra interctum eidem Subiecto attributi S. Quod quum eXemplis quibusdam eXPlanaverit, VerbiS Superius propoSitiS definit, Cur nam altero altero Ve voeahulo Scriptura utatur. In quibuS id SatiS Constat, praepoSitioni παρα his poSitae utroque in loco eandem Vim ineSse. Priori vero enuntiati membro Origenes angelos Dei propter negotium a Dpo iis impositum angeloS appellari docet; unde efficitur, ut membro Secundo ΘΟSdem Pr Pter naturnm VirOS VOCari dicat. Quae si vera Sunt, quod non dubito, tollendum est negans vocabulum ου. Neque vero id mihi obiicias, fortasse Origenem de Certi Cuiusdam loci vocibuS disputantem negare vel maximo loco eodem
angeloS viros appellatoS ESSΘ, etiamsi fieri potuerit Secundum eorum naturam. Nam generaliS formae QSt Sententia, et copulandum vocabulum Gυ non ad κληθέvτες, Sod ad παρα TRV ρυσι , Cui APPOSitum eSt. Denique Verisimile est, idem immixtum eSse a librario quodam male intelligente verba sequentia: Superiorum naturarum nomina OV-
17쪽
In his verbis vocabulo λογος articulus praeponendus eSt. Et haec quidom quaestio facillime finietur. Nam Subiectum grammaticum enuntiati est 6 λ0Υ0ς, Ide quo omnino hac paragrapho agitur, qui secundum Origenem est Αυτολυγ0c et articulo addito insignienduS ΘSt.
EXSCripSimuS totum 1ere enuntiatum, ut ultima Verba pOSSint et intelligi et Corrigi. Origenes igitur hac ithri sui parte disputat, Deum, quamVi S Summum lumen Spiritale Sit, iure tamen Scriptura sacra tenebriS CirCumdatum QSSe cliCi. Quae vetuStestamentum Sublimi imagine naturalium rerum Comparata depinxerat, ipSe in allegOriam Convertit, et ad divina mysteria omnem Creaturarum intellectum superantia traxit. HaeC est enim eiuS Sententia: quum omnia, quae a nobiS ignorantur, quaSi in Caligine nobis iaCere videntur, tum maxime Deo tot et tantae insunt ideae, ut minima earum pars sive angelorum Sive hominum mentibuS PerCipiatur, qua re iure potest tenebriS vocari CirCumclatus. QuaS ipSe Sibi CircumfudiSSe dicatur, sequum in tenebriS POSuerit mySterium quod ipse sit, quoniam quis sit ignoretur. His adclitur
ISta verba parS Sunt libri Iussaeorum apocryphi, Cui nomen fuit πρυσευ ο 'scis . p. Cuius libri quae Origenes tradit, non sine momento Sunt in inCrementis dogmatis Logi indagandis. Sed meum hoc tempore negotium non eSt, id ACCuratiuS PerSCribere; hOC PotiuS moneo lectorem, ut animadvertat de angelis agi, ex iisque Urielom inseriorem quendam ambitione motum Sese praeficere Studere omnium Summo, CuiuS ISrael nomen Sit. Quem alterum repulsurum verba iactare uicit Superius data. Ex his vero τυυ quod ad πρ0 'χυτυς αγγελου appoSitum eSt, QitCiendum eSSe mihi Videtur. Nam iS, sive id nomen, OmneS angelos superans, nemo niSi DeuS iPSe eSSet. Nequaquam Vero aut liber ille apocryphus aut Origenes disputans de eiuS argumento, indicant, Urielem ad tantum elationis fastigium ascondisso; sed de angelorum gradibus et eXCellentia Omnino agitur. Oua re is sensus verbis eXprimen luS fuit: Urielem studuisse ut Israeliqui omnium angelorum primus fuerit se praepoSuerit ideoque omnibus aliisὶ angelis. Et hunc quidem SonSum omiSSO Vocabulo τυυ habebi S.
18쪽
Duo Continent verba graeCa, de quibus diSCeptandum ΘSt: unum, de quo Certi veriquo aliquid ConStitui poteSt, alterum quod in dubio remanebit. E quibuS prius est verbum sem*χιυῖσθαι. Quod quum in modo infinitivi poSitum editores receDerint, neque hoc loco falSum verborum ConiunCtorum ordinem eligere caverunt. Nam illuct
ipsum de Christo etiam enuntient. Ouae si recte dicta eSSent, duae res fieri iubes-rentur: altera, ut omneS Profiterentur Christum testem sive martyrem ΘSSO. At nonne mirandum eSSet, quod taliS reS omnibus mandaretur Θ Neque id fuit, quod auctor praecedente diSputationiS parte, ad quam voCabulo τετηρ κα hau lectorem reducit, disseruerat. Ubi quum de Solis prophetis ageret, id negotii iiS esse exposuit, quod Christi venturi testeS et vates eSSent. Alterum autem quod Deus ut fiat illis verbis
imperat, ad omneS ChriStianoS Pertineret, Si recepta genuina lectio esset. Contineret enim eum SenSum: oeo ConSilio ut omnes etiam Christi imitatores fiant. Concoctamus, hanc Verbis vim ineSSe, quiS non aegre ferat, istam Sententiam finem eSSe, quo tendat ea quae antecedat Θ Nonne alienum a SimpliCitate, ne dicam ahSurctum, ΘSt, omneSeam ob causam iuberi enuntiare Christum testem sive martyrem QSSe, ut imitentur ΘΝodum expedieS mutato ἀ 0 ρα εσθαι in ἀπο ροαυῖται. Duo MCto alia verborum Copulatio eaque prorSUS idonea erit Obvia. Verbum enim particulae υτι Subiiciendum, ταυτας autem au Sequentia trahendum est. Deinde iS qui ostendit idoni est qui o co- λογει, Deus. SenSuS igitur prioriS enunciati is est: Deus Se ipsum' Secundum oraCulum veteriS testamenti quoddam) testem profitetur, idemque de Christo manifestat. Vocabulum μ αρτυς au ChriStum adhibitum ancipiti Significatione, et ampliori et
Strictiori, uSurpatur. Et prior quidem USUS Cum ea, qua Deus teStiS appellatur, ratione Convenit, ChriStianorum Vero ΘXemplar ChriStus est uterque, et testiS et martyr. OUAre ea Sententia nunc praecedenti aptissime actiungitur: ut Christi imitatores fiant. Sed iisdem VerbiS εροὶ το μυιμ.r ας αυτ 0υc καὶ του Αριστου γευεσθαι illud ACCidit, quod Supra poSuimuS, Vitium fortaSSe inesse. Nam quamquam potest ferri Sensus iste ut etiam Christum imitentur ipsi, multo melior tamen SensuS in lucem prodibit, mutnta VoCΘ αυτουί in αυτου, id quod ita opinor intelligendum osse: ut Dei et Christi imitatores fiant. testimonia ferentes sive verbo Sive sanguino fuso. Etenim haeC utSenunCiati praestare priori Videtur, quia verbis Scripturae Sacrae Continuo adiectis OtDeus et ChriStus nomine i I. αρτυς insigniuntur. Eandem emendationem editione operum a Mignio Curata Suasam QSSe video, et est ea quidem ex omnibus, quae Supra dedi-mUS una, qua idem editor a Ruaeorum vestigiis abScedere auctot. Ceterum quod addit, POSt μαρτυρῖιυ αυτου in αυτους mutandum eSSe, minuS Prob ite ΘSt.