장음표시 사용
61쪽
nt. h. g. 29. Vtrum RESPONSITARE idem denotet, quoa respondere. Dccasione L. I. 3. 3. D. de postia. exorta lis inter tutis interpretes est. Negatiuam tuiti sunt DION. GOTHO I Dus ad e. I. MARA Nus m Dus de Aequita e seu iusitia,
MORN Ac Ius & CHOARTI us, contra quos adfirmativam de sendit M E N A G I vs Amoenit. iur. ra . Cap. II. p. m. . GELLI Noct. au. Lib. XIII. c. I . & CICERONIS de Lurb. Db. I. c. . auctoritate nisus.
bὶ Quod quidem initio omnibus suis viribus eonfidentibus
Iicuit, antequam Imperator A vGvSTus certum eorum numerum definiret , qui iura interpretarentur . facultatemque hanc benefieii loco ipsis concederet. insuperque enunciatis eorum iuris vim tribueret, collapsam vero eorum auctoritatem ipsis restitueret HADRIANvs. vid. L. 2. 3. 47. D. de o. I. & fusius omnia explicantem B. Dn. HEI NEC CIvM Ant. Rom. Lib. I. Di. 2. 3. 33 . .
e Sc. iurisprudentum L ICtorum.
a) Qualia baee snt vid. I. XXVI.
bὶ Haec nos docet L. sv. s. s. D. da .ct A. r IURE HONORARIO obligamur ex his . quae Micto perpetuo vel magistram fieri praeeipiuntur . vel μνi prohibentur οῦ & in M. T. I. deI. N. G. ct C. Magistratus, si quod idem, qui honores gerunt, honorario iuri auctoritatem aedisse dicitur. Magistratus enim ii, qui nullo gaudebant imperio, vi honoris, Qui sequebatur eos, edietaproponebant; inde honoris vocabulum haud raro pro magistratu
Oceurrit. Ita L Ivius Lib. XXI . e. s. o D seMes honoratosque tuu nis 'deuiete. Et svaro Nivs i, Visa Augulti e. 16. HONORE abire pro magistratu abire dixit. Idem confirmat GRvT Rus Inscript. edit. vet. p. CCLXVIIII. n. 3.
IMP. CAE S. P. VALERIO. DIOCLETIANO. PIO. FELICI. IN VICTO. AUGUSTO. PONT. MAX. BR IT AN NI C. MAX. GER M. MAX. TRIB. POTEST. II. COS. II. PP.pROCOS. HONORATI. ET. DECVRIONES.ET. NUMERUS. MILITUM.
62쪽
Quod uti dubio earet, ita mirari non desino , Curae IvMad TEt. I. de I. N. G. ct C. Praetores horum numero simpluciter Eximere, interque praetorium ac honorarium ius distinguere, eui tamen opinioni vel maxime reclamat L. T. g. I. D. de iust. ae ἐμr. Aceedit, quod praetorium ius excellentiori significatu honorarium vocetur . id quod exponit Ru PER Tvs ad Pomponia Enchirid. p. I 3 3. Sestim, si antiquissima forsan respexit tempora, distinguere debuisset inter praetorem urbanum & P regrinum, quem honoratum dictum fuisse constat, vid. O v I D I v a
TRADITUM IUS est, quod olim nulla interueniente scriptura promulgatum sicque ad posteros
In Laeedaemoniorum republiea hoe maxime se praebet conspiciendum. Hi enim, ut supra nota ad s. XIII. obseruauiamus. scriptis non utebantur legibus, hinc moribus & traditi nibus regerentur opus fuit. LYcvRGus satis celebris leges quidem dabat, quorum tamen nullae in seripturam redactae, ut animis potius ciuium , quam tabulis inscriberentur, prout loquitur Eva R. OTTO ad M. Io. I. de I. N. G. θα, nisi quod
TER PANDER atque TYRTAEus eas postea versibus ad musicos modulos recitari possibilibus compleelarentur, reserente CLEMENTE ALEx ANDRINO Stromae. Lib. I. Tale ius traditum apud Germanos antiquiores Obtinuisse colligunt ex TACITO G situ. moribus is popuI. Germ. e. XVIIII., sed neque hoe, neque illud: omnino legibus illos fuisse destitutos consuetosque moribus regi, ex hoc loco probari posse mihi videtur. qui
potius persuasum habeo indolem Germanorum bene animatam flagitiosissimis suis Romanis opponere TACIT TM. Conf. interim B. Dn. H E I N E c ci v s Legem Iul. is Pap. Popp. L. I. c. a. F. 6. Ius canonicum tradito iuri multum tribuit auctoritatis. e. s. D. II. & Perili. Dn. Cancellarius Ducatus Magde- burgici I. H. BoEHMERus, Patronus, Praeceptor ae hostes olimuratiosissimus, deque me meriti mus, in Iur. ecit. protest. Tom. II Lib. V. Tit. VIII. g. 9. plurima eius exempla proseri. Eiusdem apud Germanos existentiam inter alia confirmat A v R x A BvLLArit. XXVIII. s. s. ubi dicitur, electionem Imperatoris Romani Francosurti ad Moenum celebrandam traditionibus, h. e. iuri olim constituto, sed omnium memoriam eius promulgationet flagrente. deberi. Si ius Romanum respexeris, saepius er ditum Traditum
63쪽
ditum ius pro consuetudine venire deprehendes. vid. L. I G. D. de iur. Codie. & CICERO de ius L. III. e. XVI.
f. XXX. φὶ -- CONSUETUDO est ius, tacito eius, qui leges
ἀροῦ D ferendi potestate m habet a , consensu introdu- δε- esum h). Quod si ius constitutum hoc modo abrogatur , in DESUETUDINEM γ) venisse di
citur. a) Generali hae notione opus erat, nec speetalis superioris sum cere videbatur ; Equidem in statu monarchico imperanxis est, euius tacitus eonbensus requiritur , sed in statu populari potestas condendi Ieges, sicque annuendi tacite introducendis consuetudinibus, apud populum est, id quod ulterius euincit
IvLIANus in L. 31. g. i. D. de L L. dcc. Inde est , quod passim voluntas populi dicatur consuetudo. vid. L. 32. F. I. D. de LL. de tacita cimum conuentio. L. 3 s. D. eod. Haud dissiculter ex hoc colligitur & magistratus, imperantis personam repraesentantis, consensum tacitum lassicere introducendis conluetudinibus in locis eius iurisdictioni subiectis, ut docet Petili. Dn. BOEHME m. I. Consili. ac Decis P. II. Resp. IT. n. . ib) Introductio iuris noui supponit mutationem prioris , inde colligere licet , requiri ad hoc actionem seu actum, ideoque non placuit superflua addere, quod alii faciunt, dum actuum, subditorum mentionem iniiciunt. Sed , quot ad introducendam consuetudinem sussiciant actus. dissentiunt ICti. Alii seriem actuum infinitati proximorum requirunt, decepti interpretatione peruersa L. i. is 3. C. quae sit longa consuetudo, alii, quos
inter T I T I v s iur. nix. L. I. c. VII. s. 9. Unicum tantum rein
ruirunt. Vtrique non latis accurate rem perspex ille mihi vi- untur , qui persuasissimus sum, pro varietate circumstantiarum plures vel pauciores actus consuetudinem efiicere. Ceterum actus illi i) homogenei sint, xj non interrupta serie continuati, 3 ex opinione necessitatis suscepti ac rationabiles &c. quae omnia latius explicat B. Dn RE IN HARTH. Icius Gettingensis, utor Praeceptor maxime colendus, in Diis de iure cosetu. inario. c) Hanc desuetudinis notionem, eiusdemque a consuetudine differentiam determinat B ARTO Lus in gloss . ad cit. L. 32. D. a Lesb. cuius tamen verba : Quando non utimur aliquώ lege
in iure posita, in sensu plenissimo accipienda sunt, si iis subscribendum erit. ε
64쪽
OBSERUANTIA est modus conseruandi ius obseruam
Mitifice ICti in definienda obseruantia dissident; plurimi,
quos inter Α RETINus, paBER, Κ I. o o I v s de Contrib. e. s. n. 9 I. CARP2OVIVS Resp. 69. n. I 6. A. RHETIus Ins. iuri publ. L. I. Tit. I. M. 2 . THOMAs Ivs Diis de iuraeonsuet. Θ observ. g. I 6. deprehenduntur, eam cum consueti dine confundunt, ducti L. I. I. Io. C. de vet. iur. 'enucl. , in qua Imperator IusTINIANus iubet omnes ciuitates consuetudinem urbis Romae seruare debere, eadem vero F. vlt. I. de Satisdat. statuens , obseruantiae vocabulo utitur. Sed licet hae voces promiscue interdum , imo saepissime adhibeantur, curatius tamen omnino agere mihi videor, si has, quarum utrique determinata notio respondet. separauerim. Obseruare legem est eidem Obseνuara suas actiones consormes praebere , & obseruare consuetudinem legem 'nihil aliud erit, quam actus eam inducentes, quoties opus est, consuetuis exercere, sicque obseruantiae notio iis, quae lege scripta pro- dinem. posita sunt, non repugnat. Non igitur ius ipsum obseruantia est, sed testimonium de iure quocunque modo constituto, veloquitur CONR I N o Ius Orig. iur. Germ. p. 6 s. vid. Perili. Dn. E GEHMERvs Iur. eccl. prol. Iom. I. Lib. I. Tit. 4. I. I .
MORES dicuntur actus similes, constante usu Moras. in collegio aliquo setuati ).
3 Vid. Perili. Dn. BogHMERus in Inst. iust. ean. L . I. Tit. 4. g. s. Frequens est , maxime ICtis Romanis, ut mores ac consuetudinem synonima habeant ; Sic substitutio pupillaris moribus inducta dicitur L. L. D. de vulg. . pup. subst. & I v-LIA Nus in saep..cit. L. 32. s. i. D. de Legib. consuetudinem ius moribus introductum dicit, B vDAE vs ad Pand. p. s. v v Nus Hagna. Tit. de Legib. obseruationem non legibus, sed opinione & iudicio confirmaram, O v I D I v s Metamorphos L. II. V. 3 s. usu morem nasci dicit, G ε L L I v s Noct. Attic. Lib. II. e. Σ . pr. obseruationem & disciplinam domesticam voeat, MFasTus de Verb. sign. voc. mos ad religionem & cerimonias ecclesiasticas restringit. Definitio nostra usui loquendi conueniens est. Sic v. g. in Senatu ecclesiastico Pomeraniae Suecieae moribus receptum est, ut illis , qui Centutionibus pares aut superiores habentura sitatis ac compar entibus sella offeratur. Dissilired by Corale
65쪽
Ita & moribus reeeptum est in collegiis opificum. ut non nisi Iegitime natum eius societatis participem faciant. Distinguune mores a consuetudine CICERO de Uriis L. I. e. I. Λ R N OB I v s L. II. MACROBIvs Sat. Lib. m. c. g. aliique.
v lvis Mores circa formalia iudicii alicuius STILUS a curiari CURIAE dicuntur b .
ain Milus quidem proprie denotat instrumentum, quo veteres scribebant , metonymice tamen pro modo scribendi acceptus fuit, unde stilus subliinis, tersus, tenuis &c., ultimum denique omnibus, quae in scriptione occurrunt, sicque actibus iudicialibus , quae plerumque scriptis expediuntur, accommodatus. b Sie v. g. Stilus Curiae supremae appellationum Cellensissetuae . ut in quocunque scripto ipsi exhibito prior pasina rubrum , altera vero titulum & compellationem Regis impleat. Item Stilus iudieii ecclesiastici Pomeraniae Sueticae est, ut centuriones iisque vel pares, vel superiores in citationibus. decretis, sententiis, axiomate dominorum honorentur. Errat PosTHIus de subhast. I p. 48. n. g. PANORMITAN v M sequutus, statuens stilum circa decisionem causarum versari, qua hypothesi supposita, illum in ordinarium de derisorium distinguit. Neque minus errat Asta Ti Nus extraiudicialibus negotiis eum tribuens. Differentiam stili a consuetudine docet NATTA Confit. 37s. n. 3 I.
Lib.I.T. . Voluntas Imperatoris legis vigorem habens,
M. HA . gatio eius Vniuersalis, GENERALIS, sin particus I ' laris; SPECIALIS dicitur.
a) Populus Romanus legem condebat I. XXII. not) ideoque, quae Imperatores constituebant, antequam abloluta omnino potestas in eos transiret. leges non erant, qua ex ratione αΑvcvs Tvs legem Iuliam , Aeliam Sentiam. Papiam Poppeam. α Tiax Rrvs Iuniam Norbanam antiquo more rogauit, ut vero sensim potestatem leges ferendi populo eriperent, primo Senatusconsultis utebantur, A. XXIIII. not. b.) dein vero ipsi incipiebant actiones populi determinare, non quidem sub nomine legis , sed constitutionis, quo glaucomate populo obducto suavi aliqua imagine, quasi apud eos nihilominus maneret potestas Disiligod by Goosl
66쪽
testas serendi leges, ludebant, favilique ita via ad obsequiuinἐucebant. Inde non dubitauit VLPIANus L. I. I. I. D. de Const. prine. eas leges dicere. b) A. 6. I. de I. N. Θ G. dicitur: Sed Θ quod principi plaeuit, letis habet vigorem. 8r hoc vocatur principum Constitutio L. 1.3. I. D. de Const. princ. additur plerumque vox: placuit o quod si hi voluerint; Constat enim non Omnia principum placita legis vigorem suisse sortita, exemplo TR AIANI. cuius epistolae ad Ptii NivM Lib. X. satis de voluntate eius testantur, omni licet vigore legis destitutae.
Si imperans personis, aut rebus aliquid attem- ει perat, quod ex obligatione legum non compete--
bat iisdem, PRIVILEGIVM a ; & quidem - se priori casu PERSONALE bb; posteriori ris. ' REALE ; priuilegium personale ad heredes extensium, MIXTUM d) dicitur.
a Priuilesia igitur ad singularia iura pertinent speciale
que constitutiones, & quum propterea obligatio eorum partiacularis est. nec extendenda, nec in exemplum trahenda β. 6. I. de L N. G. , C. Derogant autem ut leges singulae generalioribus, & ex hac ratione priuae leges GELLIO NM. Attis. I. x. c. 2 o. & I sID OR O O R I G I N. V. I 8. vocant , privum enim antiqui dicebant, quod nos singulum vocamus, vid. FE-sTus in voc. privus. NON Ius I. III. & H Rarius L. i. v. I. '. 93.2uem ducit PRIVA triremis. Exemplo rem declarabo: Regale venationis ad imperautes pertinet, priuatique manus a capiendis seris omnino abstinere debent 3 quodsi vero Cato permittitur venatio, priuilegium ei induIgetur. Illustre exemplum vid. apud LI v I vM Hist. Re-.
b) Repeti poterit exemplum not. antecedente allegatum. caius enim priuilegio utitur, non alius. se Quod si praedio Cati concedatur ius venandi, omnes illud possidentcs eo fruuntur, & sic non personale, sed reale dicitur. Existentiam priuilegiorum realium negat, eaque inter figmentallum erat Heide bergensis ICtus FR. A L cs Diff. eui titulus: Firmentum priuilutomm realium examinaris. Quaeris rationem huius
67쪽
huius hypotheseos 3 Eni illam ficulneam : quod res, ut inani. matum quid , non recipiat sui dirigibilitatem, quo vocabulo uti placuit ipsi. d) Talia sunt in L. f. C. da Pros er Aled. N L. 1. F. f C. de se. O cier. , quae Personis quidem data, speciali tamen in eos
fauore ab Imperatore ad uxores & liberos extensa sunt, quum alias cum persona exspirassent. Vid. L. L. D. de iam. Operie. tui.
q. XXXVI. PRIUILEGIA , quae propter bene meritum
conceduntur,FAUORABlLIA,quae vero poenam extra ordinem augent, ODIOSA dicuntur.
Retieiunt hane distinctionem nonnulli, vid. O BsERvATIONE 2 HALENSES Tom. III. sis is . Verum non est, quod iis su scribamus, nostra distinctio dum ipso iure civili landata deprehendatur; Non enim solum s. s. I. de I. N. G. is C. o L. I. s. 1. D. de Const. Princip. expressis verbis ita distinguit, sed de virorumque priuilegiorum exempla saepissime in iuris Romani volumine occurrunt. vid. L. 1. F. f. D. de his qui sui val. al. iur. sunt, L. M. D. si quis a parent. manum. L. 18. 3. 3. D. poen. L. ΣΟ. C. eod. Imo frequentiora odiosa priuilegia olim fuisse fauorabilibus Lex XII. Tabb. docet, quae vetat priui- Iegia irrogari. Irrogare autem proprium esse poenis docet HoRAT Ius L. I. SM. III. '. mg. IRROGARE poenam necatis.& vltetiu euincit Noo DTius ad Dig. rit. de Lego. p. m. Ig. Add. B. Dn. HEI NEC CIus Ant. Rom. L. I. Tit. L. F. 6O. Nesrecentius aeuum exemplis priuilegiorum odiosorum destituitur, C. g. refert B. HERTIvs Resp. CCCCXXXIII. altassini aedes fuisse dilutas palo infamante toto imposita, quum tamen Ordinatio criminalis in eo acquiescat, quod delinquens rota con tundatur. Aliud exemplum capite plexi ob silentium criminis Iaesae maiestatis adfert B. Dn. de La IBNIT 2 rer. Brunsnic.
Iura singularia certo hominum generi, vel societati cuidam concessa BENEFICIORUM LEGIS nomine veniunt.
Quamuis & haec plerumque priuilegia, & priuilegia beneficia
68쪽
isti beninium t melior amen via incedere mihi videntur, qui
cum Cur Α cIO Lib. XV. As. g. ac B. Un. HEI NEC CIO Etitis. Iur. cia. see. ora. Insiit. s. so. in not. haec ab illis separant.
priuilegium principaliter supponit individuum, beneficium legia
plura, praeter ea priuilegium vel respicit meritum personae, vel statum rei cuiusdam, in beneficio iuris neutrum in cehsuri Venit. Ad benescia legis reseras SCtum Uelleianum, Macedoahianum, aliaque minoribus , fideiussoribus , heredibus &ei inbuta.
Exenitio facti indiuidui ab obligatione legis
Et bane a priuilegio digerre, holio hoc modo doterini bata docet; Dispensatio supponit factum individuum, priuil gium perpetuum usum in casibus similibus 1 Hoe tig notandum si, qui priuilegium per exemtionem ab obligatione legis, nec
satis curate, desiniunt. Esse autem, quam dixi, dispensati sis saturam , quotidiana experientia conuincimur. Ponas casum: Titius nuptias cum Seia patrui filia parans, imperantem adit, eum implorans, ut liceat sibi, non obstante prohibitione ordinationis ecclesiasticae, ducere eam vitorem , Annuit plinceps. Titiusque nuptialia sacra celebrat. Non ita multo post consummatum matrimonium moritur Sela, finitoque tempore luctui destinato Meuiam Seiae sororem deperire incipit Titius; Λn & eam uxorem ducere poterit Z Quodsi priuile gium naetius est Titius, de eo nullum superest dubium, quina hoc casu, di tertium aut quattum viduus factus. reliquas, si dist, patrui filias dueere possit; si vero dispensatum saltinicum eo, neutiquam id facere ipsi licebit , quum dispensatio inii uiduum factum, adeoque priores nuptias saltim respiciarisioni. c. I 3. A. de sent. Θ re iud. Non minus indeterminati icta dispensationis est, quam sibi repraesentant DuRANDv
iur. P. I. e. s a & R AND AEus de dispens p. I 68. Scilicet dicunt eme relaxationem iuris factam cum causae determination.
, o, qui itu dispensandi habet, quum 1 non itis, sed obli-ἶatio soluatur , nec 1 hoc fiat nisi in indiuiduo casu, neos mentio iuris dispensantis definitionem ingredi debeati Vlti; idum, quod monui, male me habuit; semperque indignatus suitis, qui omnia consectaria suis definitionibus immiscent, quae stionesque interdum tutis de facti in eis decidunt atque probis aula soluunt. Miratus sim vitulit . qui alitiquin aeutissimul hi videbatut , in Dul. vi molendin.ν δ pno uaticoram
69쪽
palmarium molendini pneumatici alupem characterem in eo posuisse , quod debeat esse exstructum ab eo, qui iure id exstruendi gaudet ι Quid si quis, eui id ius non competit, mo
Iendinum exstruat, qualis euadet creatura Vt hoc inexeusabile factum est, ita D v x a N D v s aliquo modo poterit excusari, cum eius , qui non gaudet dispensandi iure, dispensatio vires nullas sortiatur . sed hoc aliunde demonstrandum foret. P 6 NDO FIus Uem. iurispr. Lib. I. Def. I 3. F. 1 3. solutionem . . & REYGER Thos iur. voe. dispensatio e remissionem genus constituunt, quae non adeo absona sunt; soluitur enim oblis gatio & remittitur, fi quis ab ea eximitur. Ultimo loco notandum est, dari, qui dispensationem eum iure aggratiandi confundunt. in quorum classem referas RiDIGER v M in Impitur. erud. p.m. o 3. Sed diuersissima sunt. Distinguas saltim tempus factum antecedens & consequens, aut distinguas inter exemtionem ab obligatione legis. & eam, a sustinenda poena.
RU,-ta: Responsiones scriptae imperantis ad petita suta AG Θμε-ditorum RESCRIPTORUM a)nomine veniunt; ρ quod si respondeat imperans ad supplices libellos
Privatorum, AD- vel SUB NOTATIONES b): prae a. si ad magistratus, EPISTOLAE 4; si denique
ricari ad uniuersitatem, SANCTIONES PRAGMATICAE d) vocabantur.
a Reseribera idem est ae rursus scribere. vel respondere.
Nil mihi RESCRIBAS, ipse veni.
vid. CICERO L. I. v. s. ad fam. is ad Atticum L. XIII. ep. 3. Idemque vel ex eo maxime apparet, quod prudentum responsa passim vocentur rescripta, vid. L. 44. D. da re iud. ubi SCAE voLA L. V. Respons rescripsisse dieitur. Atque ita nativus huius vocis significatus prohibet, quo minus cum Ma R I L L I o Lib. II. obf. 26. rescripta pro quacunque constitutione principis accipere possimus ; exempla innumera Codicis, quibus Imperarores r stipsisse dicuntur, rem conficient.
b) Privatorum enim libellis supplicibus responsa ad- veIsubscribere solebant principes ipsi . vel magistri libellorum, idque breuissimis verbis, prius initio, posterius in fine paginae fiebat; de illo testatur L. 3. C. de diuers. re'. de hoc L. f. C. eod. M L, Q. C. de pree. imp. of Non inconcinne hoc illustrari
70쪽
potest ex stilo Celsissimi Iudieii Cameralis , qui id Imperatoris nomine supplicibus libellis extraiudicialiter exhibitis deserendo vel non iubet subnotari: Eriailiit, vel : Abges lageia. Libelliptincipi a priuato oblati specimen habes in L. s. D. de L. Mod. de iactu.
bὶ Libelli magistratuum plerumque dubia eontinebant capita a principe soluenda, ideoque fusiori stilo opus erat, si ad illa
respondendum esset, inde in epistolas responsorias dagenerabant rescripta istiusmodi. Talia reperiuntur in L. 6. g. 3. D. de Q. Proe. de xeniis magistratibus offerendis, L. I 4. 19. de Og. Praef. D. MARCus&COMMo DusTER TYLLIo epistola rescripserunt ad easum homicidii a furioso facti, L. 7. pr. D. de re'. in integr. Diu. ANTONINI epistola ad MAR c. Α v I TvM Praetorem de absente non contumace in integrum restituendo reperitur. Vid. L. g. s. D. vi Test. L. 3 I. D. de re iussi dec. te Vid. L.f. s. t. C. de diuers rescripe. ubi Imperator Z p uot Pragmatteas praeterea sanctiones non ad singulorum preces, sed si quando eorpus, aut sebola, vel osscium, vel euria. vel eluitas, vel prouineia , vel quaedam uniuersitas hominum , ob causam publieam fuderit precer, mandare decernimus. Cons. L. f. C. de proxim. Deror. seris. Dictas suisse a plagmaticariis, qui ius suggerere & rescripta expedire solebant, non improbabile ubdetur. Exemplum pragmaticae sanctionis repeties in L. 4. s. s. D. de Og. Proc.
Si preces, quibus obtinetur rescriptum, men- Re dacium continent, OBREPTUM, lan de se tum, μη β
qui obstabat, tacent, SUBREPTUM RESCRi με r PTVM dicitur. 8 .
Subri νε & Obriper/, liret alias non disserant, distinguit tamenius canonicum e. ιο. X. de Rescript. & quae id sequitur praxis. 'Me v. g. Titius adiens principem precibus, immunitatem ab oneribus pctens, sinisique rationem subnectens, incendio, quoesultatis pars periit, multa se amisisse bona, quum tamen nulla amist , impetrato priuilegio , obreptitie adeptus id dicitur. Caius obaeratus ex luxu & lusu motatorium impetrat, precibus miseriam suam querentibus, nequicquam vero de causa eius monentibus, rescriptum subreptilium est ι nunquam enim prin-eeps hoe ipsi indulsisset, si se tuisset, eum bona sua dilapidaste ihoe enim beneficium infortunio lapsis tantum concedi solet.