Observationes in Platonis Convivium

11쪽

Observationes in Platonis Convivium

formam voco responsionis tertiam, a prima tenui discrimine Separatam. Numquid igitur offensionis relictum est Θ Ex priore quae inter deas intercedit differentia ooῖ μ ετεχουσης θνηλεof SequitUr Ut Ουρανιος E909ς Pue' rorum tantUm Sit, non Sicut πύνθνημος vel pUerorum vel mulierum; ex

altera σι ρεσβυτερας et 6 h0c idem sequitur et alterum quod iam indicabit; commate igitur post drant Gντες interpUngendum, non PUncto. Sic facillima ratione et sine omni vi maiore locuS perSanatUS eSSet, niSi restarent Scrupuli duo. Eaὶ εστιν obgος ὁ τέων grati ci ν ερο ς; itaque videtur alter ὁ των γυναικων eSse, at non eSt, Sed ut vidimUS cUm PUerorum tum mulierum. Non licet quicquam eicere, sed mutare licet: ὁ T ων παίδίων μονίων eOSdem numeros praebet. AtqUe respondent inter se quod ad sensum attinet) ἄρρενος stoνον et των παίδων μονων; VOX genuina intercidit propter receptam interpolationem ερως. Alter Scrupulus etiam maior est. ' στιν os εος ὁ των graido)ν ερέως attamen de his eisdem amatoribus mox excipit os γαρ ερωσι rea θέων, et paullo infra: χρι ν δε καὶ νοιιον εἷναι μη εραν reaido)ν. Verum lenissima medela hanc quoque difficultatem removebimus. PoSt oi κ ερωσι παίδων additur αλY' ε1πειδαν di &ρχέωνται νουν ἴσχειν οῦ quii nempe οἱ παῖδες, qui propterea non desierunt παῖδες esse, etsi mox desituri sunt. Perversum igitur αλλα: ἁλλ requiritur, saepissime illud quidem cum ὰλλα confusum. Neque renuunt numeri: os γαρ ερο σι παίδων ζ αλλ' in ε7πειδαν dii . . ret Ουιο δε αλ σιαζει; interiecta sunt αρχέωνται νουν ἴσχειν τουτο saa bb . . Vocabulum autem grai δες per ipsam hanc sententiam a sensu latiore ad artiorem traductum est. Antea enim: Oυχ νηττον γυναικον graid υν - ὁ των 1παίδων μονων - αυτὴ τἶ gπαιδεραστίας postea autem iiij ερανααίδων - To των grai θων τελος Edγηλον, id est eorum qui meri pueri sint neque dum maturitatis terminum attingant. Venio ad alterum eiusdem Pausaniae orationis locum. P. 183 A in Verbis πλὴν τουτο φιλοσοφίας omnes critici haerent; alii alia ratione medentur; nihil idem omnibus placet, nisi ut Stant verba stare non posse. At in eisdem Secundum numeros plane nulla est offensio. Πρῖς

δ Aut librorum fides plane nulla est, aut sunt formae optativi in -ω -οῖ apud Platonem admittendae, quicquid de poetis Statuitur.

12쪽

F. Blas S

interiectiS deniqUe αν ὀνείδη εἰ γαρ repetuntur proxima Priora τὰ stεγιστα κaρποῖ Γ, itaque abb a). Sed etsi salvi Sunt numeri, Verba tamen corrUpta eSSe pOSSUnt. Ita profecto; Sed num corrupta sint sedulo quaerendum est. Una igitur res criticos

fugisse videtur: καρrtoi et dν ὀνεidi; non posse dici nisi de re ex qua boni fructus Sperari poterant, Sed mali, opprobria nempe, naScUntUr, eamque rem Utique indicandam esse. Ut tradita sunt verba, indicatur genetiVo φιλοσοφίας, qui cUm καρποῖτο construitur; neqUe enim minus recte etiamsi sine exemplis aliis) dicitur καρσιουσθαί τινος τι qUam drroλaυειν τινος Ti. Iam igitur, exploSa coniecturarum maiore parte, relictae Sunt qUaedam paucae, inter quas eminet φιλοπονίας Hertzii. Itaque si ante dictum esset vel de multitudine operum vel de magnitudine aut difficultate, recte se haberet φιλοπονίας; nihil autem dictum est nisi θαυμιαστα εργα, id est mira atque insolita, ad quae invenienda ingenio opus sit; quid igitur aptius esse potest quam ipsum traditum φιλοσοφίαςὶ Loquitur Pausanias, non Socrates; latiorem autem SenSUm φιλοσοφος -εῖν - a et apud Aristophanem habent πυ νυν φρενα καὶ φιλοσοφον εγειρειν φροντida Eccl. 57 Ι) et apud Lysiam a , Io: τοιουτοντι λὶτειν καὶ et oi go φιλοσοφεῖν, orrως Aς αλυποτατα ιιεταχειριουνται τοσυριβε δε κος παθος) et apUd auctorem orationis quae inter Demosthenicas est XLVIII: Ουιι0 1πεφιλοσοφx εν ωστε μ/ὶ ε ἐναι θ υσαι υμ ας των συνθ' 'κων 9 , ne plura exempla afferendo longus sim in re minime dubia. ΝeqUe vero articulus ante φιλοσοφίας quem renuunt numeri) iure desideretUr, cum conStet talia vocabula saepissime sine articulo dici. Et

apte comparatur Reipublicae locus V, 457 B): ατελ η του γελοίου σοφίας

13쪽

Observationes in Platonis Convivium

Tertio quodam eiusdem orationis loco 185 A) delet Hugius cum

Cobeto καὶ iiij λαβοι χρι ματα, mox ipse Solus δια ιν ν φέλίαν ερα si et ' καὶ Ου κεκτὶ μενου αρεχ χην, multus Ue eSt in declarando Sententiarum harum StructUra non modo antithetica, sed ut appellat anti- Strophica, quapropter etiam delet quorum in antistropha nihil simile reperiatur. Cobetus autem non Sine causa illa κοὶ λαβοι χρυ ατα puerilis interpretationis esse dicit. Videamus igitur numeros. ' ιι ὐετοῖς ἐχλλοις πασι καὶ ε arrατ os ενω αισχρονx νθ φερει καὶ sti . εἰ γαρ τις

itaque a bb cc a.) In his omisi non tantum καὶ si ν λαβοι χρηματα, Sed

ea mutatio TOCEAΥTOY et δε pro di , quae particulae Saepissime inter

Se commutantiar. In eis quae iam excipiunt insolita est et durior con- StrUctio καν εἰἴ τις . . εςarrag=ηθεδν . . Osiως καλὸν δε cir cluero, Unde Hirschigκαὶ pro καν Scribendum esse coniecit. Tις ως δγαθω χαρ/σύμ ενος καὶ

nihil recisum est praeter εἰ pOSt καν et αυτος post ως et τὴν ante φιλίον. At Ue patet aut etiὴν φιλίαν του ερastos Scribendum esse quod sunt qui fecerint) aut utrumque articulum omittendum. De aflicς nihil dico, adeo eSt SupervacaneUm; Sed propter εἰ omissum videlicet etiam εξαπα- τηψῆ pro -θείνη codicum scribendum fuit, quo facto deminuta est similitudo inter stropham quam Hugius dicit et antistropham. At cum commodo sententiae: hoc enim est ad quod tendit Pausaniae oratio, τὼ χαρ εσθαι θρετι ς ενεκα, illUd extrinSecUS asSumptum est, et Θ πλουτουενεκα, pro quo potuit pari iure ali ad assumi, velut 1 rotiτικῆς δυναμεως ενεκα V. 18 A), quae differentia verbi modo mutato declaratur. Sunt autem in 'antistropha', ut par erat, omnia dilatata atque amplificata, qua in re non debebat Hugius offendere. Video ante me campum latum atqUe patentem, sed est cohibendus impetus et ad finem flectenda haec dissertatiuncula. Itaque inspiciamus unum praeterea locum, qui est in oratione Aristophanis 19o D): ταυι'

14쪽

λοντ ες ταριχευειν, λὶ ωσπερ οἱ τα φα ταῖς θριξίν. In his oci Ruhnhenii et Valckenaerii est praeclara emendatio pro φα librorUm: Oa enim aperte et Timaeus legit, qui hanc glossam habet in lexico suo, et Pollux, qui VI, 97) haec scripsit: ιέσσπιλα, α καὶ oα καλιλαι, καὶ Tob νosta ἐστι παρα II λατωνι τουτo, ως παρ' Ἀρχιλοχρο εκεινo. Nisi quod si O A scripsit Plato, id ancipitis interpretationis est; potest enim et Da eSSe et Oga, quam formam habemus ut taceam de aliis) et apud Hippocratem II, 5oo Littr.) et apud Theophrastum Φυτ. ὶ . III, 2, 1 al.). y Turpiter autem detruncarunt locum Convivii critici non pauci deleta altera similitudine se σπερ οἱ τὰ Κ,ὰ ταῖς Haec vero inter se et numero et sono ipso respondent: δίχ' ωσ1περ οἱ Ta ofα τεμνοντες et bσπερ οἱ τα φα ταῖς θριξίν sitaque non est omittendum alterum οἱ cum L); media

in aequales partes ut alias discedunt: καὶ μέλλοντες - ταριχευειν; prima Tai τ' είπων εχ εμνεν Toυς aνθρ ίπους numero repetunt priora proxima: σπέρευσονται σκέλους εχσκέω λ ίζοντες. Vides, Vir doctissime, meam rationem artis criticae faciendae, quae ratio ut Tibi quoque placeat vehementer equidem cupio. Est autem ex fructibus et arbor iudicanda et ratio critici; vide igitur num hi quos speciminis causa fructus proposui probi Tibi videantur.

y Alios locos v. ap. Ruhnkenium sad Timae. p. I 89). Arboris nomen apud Theophrastum et O i Scribitur et Oci et ονα et οἴ i, falSo accentu Utique, cum dij esse debeat,

cf. συκον - συκῆ.

Halis a. S. F. R LASS.