장음표시 사용
261쪽
242 LIBRI SECUNDI Μ hnmane adversius ceteras Gentes odium indixisse ; &- Iudaeos nihil praeter nubes & caeli Numen veneratos. Plutarchus autem in symposio Iudaeos calumniatur, quod Bacchi sacra celebrent. Alii, ut a apud Ρlinium, Moesem ipsum , tamquam magicae factionis auctorem calumniati sunt. Sed & b Apulejus inter semos,Magos Mosem celebrat. Hinc Flavius acerbe questus est , tot maledictis impeti nationem suam, ubi se ait: Quoniam vero multos video , qui maledictis , sermonibusque malo anumo a quibusdam jactatis, fidem habeant, eaque, quae ego de antiquitate scripsi, non credant, & recentiorem Gemtem nostram esse colligant ex eo, quod nulla ejusdem mentio facta suerit apud celebres Graecorum historicos 3
quia neque negotiationibus gaudem , neque eorum caussa nobis consuetudo cum aliis Gentibus est. Neque Herod, tus , neque Thucydidra , nec omnino alius eorum aequalis scriptor meminerit, sed sero & vix tandem eorum nomen
auditum est. Idem Flavius d addit, Hebraeorum linguam,& seripturas ignotas fuisse Gentibus. Uersio enim Sacrae Scripturae facta est Ptolemaei aetate, qui regnavit post Ale. xandrum Macedonem , quod tempus fuit sere extremum Iudaicae Reipublicae. Maliger autem , aliique post Scal, gerum nonnulli seripserunt ante Ptolemaeum Philadelphum Graecam Mosis interpretationem exstitisse. Prosecto quamquam hoc verum esset, quum a tot supra recensitis celeberrimis Graecis Latinisque scriptoribus de Hebraeorum seriptura nulla omnino mentio facta videatur, consequens est , dictas versiones apud Gentes , aetate illorum seripto. rum , non fuisse pervulgatas. Quod a Flavio ipse confirmatur, dum ipse, ut supra, ait: Hebraeorum linguam, &striplin
262쪽
CAp UT SEPTIMUM. 243 scriptum ignotas Gentibus suisse, quamquam alibi de ver sione Graeca, regnante Ptolemaeo , diserte scripsisset. Μ, rum igitur non videbitur , si exteri homines , qui conseditudinem cum Hebratis habuerunt, non nisi perperam de eorum origine , ac religione scripserint 3 propterea quod sero,& vix tandem a Graecis, & Romanis nomen eorum auditum est ue atque etiam a cunctis Gentibus antiquis &recentioribus , cum quibus Hebraeorum consiletudo inte cessit, diversae religionis caussa spreti, odioque implac,
Quam nostram sententiam , ut magis perspicuam fmciamus, maxime eidem savere animadvertimus, quod plurimae , etiam nostri Haemispherii regiones priscis illis temporibus penitus ignorabantur. Antiquorum enim temporum frugalitas fecit, ut populi non essent commercii &Iucri cupiditate ducti ; ita ut cum populis haud longe dis
stis, stante idiomatum varietate , inter sese nulla confuditudo intercederet I aut essent omnino ignoti, quos bellum deinde aperuit. Profecto in hoc ipso nostro Continenti erant plures Gentes inter se ignotae; nam Germania, teste a) Ρlinio se multis postea annis, nec tota pexognita est. Tota quippe Germania cognita haud erat aetate T. Vespasiani, cui Plinius suam inseripsit historiam. Item Tacitus, libro de moribus Germanorum, inquit: is Nuper cogniti es quibusdam Gentibus, ac Regibus, quos bellum aposuit. Africa autem meridionalis , Regna orientalia , Sinenses , Iapponenses , alia ue orientales regiones deteri fuerunt anno millesimo quadringentesimo nonagesimo septimo reparatae salutis , testibus Vasco Gama , Lopes , Maiiejo ,
vario, aliisque , quos referre supervacaneum censeo , quum si res fere apud omnes vulgata Magnetici enim H h a Mus
263쪽
acus usu reperto de universo orbe terraqueo secta est una cunctarum Gentium civitas , cujus amplissima: Urbis vicos, plateas , domin mente peragravimus, moribus insibtutisque attente exploratis , quae Omnium populorum consuetudo facta est, post inventum magnetis usum , de quo Milliet de Chales, in mundo mathematico verba faciens, refert, inventum suisse millesimo trecentesimo circiter anno Christi ; magnumque dicit divinae providentiae miracinium , ut dissitae toto Oceano , & prius ignotae nationes innotescerent , & Christianis ritibus imbuerentur. Ρost. quam enim Lusitani sere immensa navigatione AEquatorem , & Capricorni tropicum praetermensi, Athlanticum oceanum, ac tot Insulas aperitissent, magna ingeniorum aemulatione excitata, multi eluxere , qui admirabili Oceani explorandi ause parem nominis splendorem quaesitarunt. Inter hos Christopnorus Columbus , natione Genuensis ,
Ferdinandi Hispaniarum Regis auspiciis , incredibili nivigatione sustapta, ad Fortunatas Insulas profectus, atque inde vastissime in occidentem vela dirigens post navigationem triginta dierum ad eas tandem Insulas pervenit , quas ipse Hispaniolam atque Dominicam nominavit , deinde Americus Uesputius alias occidentales regiones aperuit , a quo ille novus orbis Americae nomen accepit. Successere dehinc alii atque alii , qui interiore navigatiotae sensim plures Insillas serutabundi invenerunt. Multos πιε annos ex Iucathana Insula in Continentem transgressus fodinandus Conesius, Mexicanam terram aperuit , quam Carolo Caesari , ejus nominis V subegit ,& universam eam terram novam Hispaniam appellavit. Post haec paulatim diversorum inventione regio Omnis , majoribus nostris omnino incognita, tametsi amplissima ,
264쪽
Ut autem in id desinat sermo, unde & initium sumst, tantum sane abest, ex hactenus dictis , & infra d,
cendis , ut celsissma principia , divinique cultus rationem ab Hebreis Gentes etiam , quae cum illis consistetudinem habuerunt, didicerint ι quin ex adverse , ut ex Scripturis Sanctis , Hebraeorum plurimi puritatem religionis saepe sepius Gentium ritibus labefactaverint. Sed di alii Iudae, rum, qui cum Graecis, postremis Iudaicae Reipublicae temporibus, societatem inierunt, aut Epicuream, aut Peripateticam Ρhilosophiam amplexati sunt. Ρ terra adversario rum assertio, quae ex historicarum numero est, certis Gentium , aut saltem Hebraeorum monumentis fulciri debuerat , At ubi sunt haec monumenta, quae evincant, Gentes
de religione ab Hebneis suisse edoctas λ Hanc laudem numquam Genti sitae dederunt Hebraeorum seriptores , quod certe fecissent, tunc maxima, quum religionis caussa a Gentibus tot maledictis Hebraeorum natio impetebatur. Ex adverse autem , capite primo hujus libri, uberrime demonitiavimus , in hoc Hebraeos, & reliquas omnes nationes convenire , a Deo ipsis , sive ministerio Sanctorum Angelomin primas hunoni generis ritriarchas divinitus edoctos fuisse ; Deumque docuille rationem cOlendi fili; hinc continuata majoram traditione, moribusque inserta, religio invecta fuit in quamlibet regionem ab iis, qui primi regionem aliquam incoluerunt, dc primas plan rationes secerunt ; immo antiquissimae Gentes servaverunt
simplicem Dei cultum , haud illi dissimilem , quem deprimis Patriarchis exhibet Moses, de quo in libro sequenti erit sermo , propterea hac de re adversariorum sententiam ad sabulas demandandam esse censeo. Extremis quo que Reipublicae Iudaicae temporibus religionis suae arcana Iudaei Gentibus occultabant , sic enim S. Hieronymus ,
265쪽
1 6 LIBRI SECUNDI Giatione in Pentateucum ad Desideratum , postquam exposuit, multa de Veteri Teiumento promulgari ab Apoestolis, & Evangelistis, quae neque in exemplaribus septum
ginta Interpretum , neque in translatione Theodotionis scripta simi, inquit: is Caussas erroris non est meum expoeis nere, Iudaei prudenti iactum dicunt eme consilio, ne
es Ptolemaeus unius Dei cultor, etiam apud Hebreos dinis plicem Divinitatem deprehenderet , quod maxime isse circo faciebant, quia in Ratonis dogma cadere videbanis tur. Denique ubicumque sacratum aliquid Scriptum idiis statur de Patre , & Filio , & Spiritu Sancto , aut aliteris interpretati sunt, aut omnino tacuerunt: ut & Regi hoc se est Ptolemaeo sitis ficerent, di arcanum fidei non vulis garent. Profecto primigenia traditio, quae complectitur totum id , quod ad univerium genus humanum spectat, viget & vigebit quamquam enim apud nonnullas Gentes fabulosis narrationibus immixta videatur, quod lucinienter in libro sequenti tradetur , hoc tamen non obstitit, quominus traditio isthaec apud omnes Gentes, divini luminis veluti sydus, altum perpetuo tenuerit, & inconcussa permanserit utpote quae semper habita est inter humanae natura subsidia, ab optimo Conditore constituta.
266쪽
Quomodo in hominibus confervatae sint rerum notiones, de quibus supra dictum es, sudisse inquirisur. IMprimendis in homine cognitionibus rerum, nihil ve
bis docentium aptius est ι ad haec enim percipienda ain res ita comparatae sunt, ut quidquid eis instilles , in phantasia distincte imprimatur, & ab intellectu cognoscatur. Cuncta etiam , quae ad sensus exteriores appellunt , in illis mirabilibus phantasiae sedibus exacte pinguntur 3 eaque omnia anima intelligit: quotiescumque libet ad examen revocat, additque sea cogitata , quae & ipsa quoque in phantasia imprimuntur. Ianua nostrae loquelae est auditus ; hinc studus a nativitate mutus est. Characteres omnes , quibus humana phantasia fecundatur, anima probe intelligit ; propterea phantasia omnium nostrum naturalis liber est , naturae characteribus exaratus ; & libri ipsi arte conscripti, in auctorum phantasia prius descripti erant. Praecipua parentum cura studiumque videtur, tuis liberis a pueritia religionis dogmata morumque tradere discipli
nam , ac ut ea opere compleant, enim pueros excitare.
Quod autem cunctis parentibus commune videtur, idem
de Ρrotoplastis dicendum est ἱ hinc ea omnia, quae Adam, tradente Deo, didicerat, rerumque initia , quae propriis , ut ita dicam, manibus tetigerat, filiis suis exacte tradidisse ; ab his filiis suis & nepotibus tradita sitisse , quae emdem methodo ad posteros tradinsta , in universum den, que humanum genus pervulgata sunt , omnes enim coloeniae , e quibus nationes conflatae sunt, primaevas traditio
267쪽
et I LIBRI SECUNDInes, in uniuscujusque phantasiae libro exaratas , secum serebant . Ρrofecto humanum genus comparari potest fluvio placide decurrenti, aquae enim , quae sensim sine sensu suo cedunt, videntur prime , quum idem appareat aquarum aspectus. Idem sere evenit in humana generatione, quam-xis quotidie alii nascantur , alii moriantur , in tot saeculo. rum serie sere idem in singulos dies apparet hominum
aspectus, quamquam tot generationes transierint; hinc eo. dem naturali cursu de generatione in generationem tran. seunt majorum traditiones, quae saeculorum omnium sussinagio , quasi aquarum sibi invicem succedentium mole , Moses ipse , in testimonium veritatis suorum Annalium, populi traditiones vocat, ubi ad populum verba faciens , sa ait: is Memento dierum antiquorum , cogita senerationes singulas. David quoque ad majorum traditiones respiciens , b inquit: se Memor sui operum Domini : & memor ero ab initio mirabilium tuorum.' Quanta audivimus , & cognovimus ea : & Ρatres nostri, narraverunt nobis - In aeternum Domine verbum tuum:' in generationem , & generationem Veritas tua - Deusis auribus nostris audivimus: Ρatres nostri annuntiaveruntis nobis opus , quod operatus es in diebus eorum , & in se diebus antiquis. Ad hanc primigeniam traditionem , in stipi a citata aurea Prolusione , respiciens doe issimus Cardinalis Quirinus ait: se Narrantur enim a Mose atro. D cia Israelitarum crimina , blasphemia , perduelliones , seditiones , libidines , quibus quum tota natio summo is dedecore, turpissimaque labe notatur, nunquam In huncis sutorem consensissent, ut illis Annalibus non humanam tantum , sed divinam auctoritatem adjungerent, si quo is quo
268쪽
CΑpuT OCTAUUΜ. 249 se quo modo ut fabulos, atque commentitios eius Annales
h rejicere potuissent, eoque magis quod per ipses non inju- is riosis tantum narrationibus fidem adhibere , sed durisse simae legis jugo refractaria colla subjicere adigebantur . Animadvertens quoque Eruditissimus Bossuetus, Mosem, ad populum loquentem , in medium protulisse majorum traditiones, Epit. Hist. Univers concludit: is Mosem te-
is xere potuisse suos Annales majorum traditionibus : asse ditque , legis naturae tempus ita nuncupatum fuisse i eois quia cuncta hominum officia solis majorum traditioni- ,, bus, & humana ratione fuissent constituta. Hiscis enim temporibus in solo memoriae sinu , tamquam in populorum scrinio , ea quae a primis Patriarchis tradita suerant, posteri deponebant. Tempores qMOque legis seriptae naturalis traditionum usus servatus est , Moses enim manda. vit, ut & scriptis mandaretur , & populi memoriae trade. retur canticum , in quo Mosra rerum initia , capita summa , & mirabilia Dei opera spectanda exhibet, ubi sie
a 4 inquit: se Nunc itaque scribite vobis canticum istud , ἡ & docete filios Istaei, ut memoriter teneant, & oreis decantent. Antiquissimus autem videtur canticorum usus, in quibus expressa erant ea omnia, quorum memoriam apud posteros servare volebant. Certum est, ut diserte loco sisepra citato tradit V. Cl. Bossuetus , ab antiquissimis cant, corum usum invectum suisse, quae in frequentioribus hominum coetibus canebantur , ne mirabilium memoria paulatim obliteraretur , unde Ρ sis origo , variis modis inde mutatae: antiquior autem ea est, quae adhuc exstat in ant,
quorum canticis , & odisseis. Apud Istaelitas quoque canticorum usum viguisse manifestinn est , nam Moses, in-
269쪽
a o LIBRI SECUNDI quit Bossuetus , initium tantum plurium canticorum nominat, quum illorum reliquum jam notum esset populo : demum concludit, Molam ipsium duo cantica composuisse. Flavius a testatur is quod sitio etiam aevo Levitae in sinis lemnitatibus Hymnos canebant. Apud reliquas quoque Gentes canticorum usus frequens fuit. Caesar in sexto de antiquis Gallis inquit: is Magnum ibi numerum versuum D ediscere dicuntur 3 itaque nonnulli annos vicenos in diis sciplina permanent 3 neque fas est ea litteris mandare , se di minus memoriae studere , qui exercentur in litteris. Hinc Plinius b vocat is memoriam, necessarium maXi is me vitae bonum . Licurgus antiquissimus Spartanorum legislator in prima lege vetuit, ne suae leges seriptis mam darentur , dicebat enim , ad perpetuitatem satis esse , ut memoriae, & usui traderentur, teste Plutarcho in vita Li-curgi. Tacitus libro de moribus Germanorum , sic ait :is Celebrant Germani carminibus antiquis quod unum, apud illos memoriae, & Annalium genus est Tuistoe,, nem Deum, terra editum , & filium Mannum, origiis nem Gentis, conditoresque. Cavarius se refert, AEthyopes rerum mirabilium memoriam seruaue poeticis quibusdam canticis, quae in coetibus recitant. De Sinensibus Ρi
reus d ) inadit, Ρoesis & canticorum antiquissimum apud Sinenses usum fuisse , & adhuc vigere , quae tamen
cantica nullis reserta sint sabulis, contra ac Graecorum, &Romanorum Memata. Additque antiqua Sinensium camtica , in suis libris deinde exarata, religionis mysteria, illiusque Regni historiam exhibere. Idem Ρicardus e) de Mericanis refert, in suis canticis , quae in Templis canebantur, expressa sit ille rerum initia, religionis arcana, di
270쪽
CAp UT OCTAVUΜ. 23 Ipraecipua Mexicant Imperii monumenta. 'trus Martirin compendio Indiarum occidentalium resere, quod in Americanis regionibus pueri memoriter edistunt cantica , in quibus explanata sunt rerum initia , atque incrementa , ea quae ad religionem spectant , quaeque memorabilia heblo , aut pace acta sint. Theodorus de Bry a addit,
cantilenas apud Americanos Annalium genus esse. Qua
cantilenae , reserenae b) oviedo , in festis solemnibus
In subsidium memoriar ab antiquissimis quaedam signa excogitata suerunt, quibus majorum notiones, scientiae, di artes posteris indicarentur. Horum signorum , quae hieroglyphica nuncupantur, origo a Flavio filiis Seth tribuitur λ testaturque sc) unam ex his columnis cum hieroglyphicis inscriptionibus suo tempore adhuc exstitisse. Sir, stim reseram ea , quae uberrime congessit hac de re celeberrimo opere Warburtonus : ostendit antiquitatem hiero. glyphicae scripturae ; animadvertit varia a Gentibus adhibbita suisse sgna in explicandis iisdem rebus , hancque indithodi varietatem ab idiomatum varietate ortum habuisse demonstrat ue intelligentia enim, inquit, hieroglyphicorum viam reserat ad intelligentiam antiquomm idiomatum,ac antiquae Gentium sapientiae. Deinde exhibet varia hi roglyphicae scripturae monumenta, e. g. antiqui AEgyptii res corporales propriis naturalibus figuris exprimebant ; hi manas autem ideas, & incorporeas stibstantias , resque , quae seb sensus non cadunt, signis symbolicis exprimebant. Profecto in AEgyptiorum Pyramidibus, columnis, aliisque marmoreis monumentis , nostro quoque aevo exstantibus, spectanda exhibetur antiqua AEgyptiorum scribendi methodus, ac eorum antiqua sapientia ; quidque de Deo, de I i a rerum