장음표시 사용
11쪽
linetiam ad Ecclesiae ducem ii qui sunt in Ecclesiae
caetu. Haec unt Veiba Ι . Gregorii Rissenia m. a. in Eccles Ad epotianum Sacerdotem scribebat D. Hieron3mus isto subiectus Ontisci tum, et quama animae parentem suscim. Divus autem Ambrosius lib. 1. OF c 7 Misc'us, aiebat ut membris suis utatur clericis et maxime ametistris qui sunt filii Et ut alios Patres brevitalis ergo omiit mus, 'nodicas Constitutiones scrutemur. Audiatur
Apostolicus Canon . 58, qui licet non si stricto sensu Apostolicus, ut eruditi ostenduni tamen Mesesiae disciplinam term et quarti saeculi nobis mstendit En Canonis verba Presisteri .... arique
ooluntate Discori mes peraguntor prius enim b dei populus Domini comniissus eat, et pro ania
malus ab ipso repetetur ratio. Huic doctrinas apprime consonat Laodicense Concilium cap. 57. Di haec leguntur Presisteri sine Discopi consilio nihil gant. Idem repetit te latensis Synodus I. cap. 8 his verbis Presbyteri sine conscientia Dpiscoρorum nihia faciant. Et Concilium Toletanum XI. sub saeculi septimi finem celebratum singularemo omnimodam praecipit obedientiam quibuslibet Clericatus itonore insignitis. En verba huius Synodi quae habentur cap. Io, quaeque postea relata sunt in Ecclesiae Canone isti a& cap. qum quam omne o
Quanquam omnes qui sacris manet 'antur OMAnibus, canoni, regulis teneantur adstricti ea pedibile tomen est, ut promissionis suae oota sub cautions s ondson , quos ad romotionis gradus
nerali Uonsione concludisur milio magis ergo Guam caeteri clerici, minoris majoris gradus cerdotes obedientiae vinculum obligat, recte pro ponente eodem Can'ne magni et divi Leonis verba
quae habentur in Epist ad Anastas Thessal Episco
12쪽
moleste ferae aliquem sis esse praelatum sed
obedientiam quam exigit etiam ipse mendat. Tam excelsae virtutis violatores, forsan auctos in dies eodem octavo saeculo coercuit Ecclesia solemnem ritum inducet petendi a Clericis promissionem se ordinario suo fore obedientes quo die ad Presbyteratus gradum evehuntur et re quidem vera ex illo aevo usque ad nos per circiter mille annorum curriculum viguit ritus sanctissimus, de quo dispu tationem habet nus. Namque in pervetustis Codici, bus reperimus, licet non in sine ut ii odie, sed sacrae ordinati in is initio Episcopum hisce verbis coram omitibus Clericum interrogasse Vis Episco' tuo, ad cuius arochiam juxta veterum morem dioe-eesin intelligeo ordinandus es obediens et con sentiens esse secundum justitiam et ministerium tuum s ordinem suscupturus Volo respondebat Historia docet piscopos quosdam nequaquam O lemni hac promissione contentos tunc temporis ju iurandum veri nominis a Clericis postulasse , quo promitterent se fore canonicis regulis, Antistiti suo. et Ecclesiae fidos ac omnino devinctos. At petitionem hujusmodi minime approbatam fuisse apud Gallos novimus in Synodo enim Cabilonensi anno 3154 lebrata, uno ore Patres universi jusjurandum,ae quo sermo, quia periculosum valde, inhibendum decreverunt. Caeterum eo loci ubi hoc juramentum vige bat legitimum censebatur et obligans Habemus enim Fulberti Episcopi Carnotensis testimonium insigne undecimo saeculo, qui crimen Lisi ardi Archi diaconi Senonensis Ecclesiae rebellionem moventis in Archiepiscopum suum per jurisiurandi in ordinatione praestiti vim magis auctum esse demonstrat. Et quod pluris est faciendum, inter sacros Canones Cap. Cum Clerici sub N. Is de ver b. significat invenimus legem Innocenti III. manifestis ussibus declarantis Per Iuramentum d litatis et ob dientiae, quod practatabant, Placentinue Ecclesias
13쪽
is clerieos Episcopo, tanquam capiti, principaliter
obligari. Temporis tamen progressu, iusiurandum de quo loquimur, ubique obsolevit, Omnesque norunt manam Ecclesiam Ecclesiarum Omnium matrem atque magistram, solemnem tantum prornissionem, absque ullo iureiurando, petiisse et petere a Presbyteris sub sacrae ordinationis finem, qua testantur eorum pro tempore existenti Ordinario Praesul O-Mdientiam ac reverentiam se praestituros. Hanc vero promissionem ratam habendam esse et perpetuam,sidio Melarat celesia non tantum quia coram Deo populo adstante, ante sacrum Aliare, cocifer eis, in mam vix immolata, illam exposcit perinde ac si inelum terramque in testes advocet tremendi litus orbi Promitto, quod exoserunt ne sa eodotes aeruuia sedens Pontificis, et proni stricis Cibis fiaeemotis mamis oriunetae veri nominisedris, quod ineunt, ostendunt. Solebant enim veteres Patres nostri in faederibus ineundis dextras coniungere atque ita mutuam fidem tanto ritu pollic bantur. De hoc sic scribit Alexander ab Alexandrylib. . monialium dierum cap. 9 Dexteram mmingimus, si quid datis de futurum poliicemur in ipsa enim iidem sacriatam Numa Pomρilius luit. Lerumque Ide instituit ad quod i mines curruo cura/o, manu ad digitos inooluta, solemnito a Wolis it m -'rgumento illam in dextris famemum, ore ura ue, et opterea minime ololandamotus. Porro a sancitus obiectum nonnullos veterum mores Ecclesiam transtulisse, neminem latet:
ac proinde euam praelati sanctissimi Lederis, quod inter Presbyteriim et piscopum tanta solemnitate sanditur, quis unquam inficiauitur robur 3Ipsa enim ii docet quodcunqu pronii sum, tametsi nullo iureiuralido ni malum, aures iure promittentem adstringere, donec quod promisit impleverit, nisi a iiunde a praestanda fide te illime siboeium
14쪽
aera igitur semper fuit in Ecesesia Dei, vel ab
eius primordiis obedientia singularis quam praesta. re tenentur laiscopo aeculares Presbyterici sacer publicus ritus promissionis istius coelestis virtutis, qui hactenus decem saeculorum venerabilem pandit originem sacrosancta ergo erit et obligatio obediendi quam contrahunt Clerici illa die, qua prima vica
obeat eis dum consecrationis divina verba pronunciant, ipsemet 'hristus Iesiis, antequam obeatentiam
Episcopo publice spondeant. Quamobrem pessime omnino a3unt resbyteri quidam qui tantam illius diei sponsionem obliti acephali vocari possunt qui inpe quia non tantum resistentes Episcopi sui manda. iis canonicis, illa nunquam adimplent, ni sorte aliquan. do coacti, sed insuper quod pejus est, turbas commovent, Et Zania erunt, auctoritatem contemnunt.
Hos si qui sunt, Cutinam non rebelles Dei Sacerdotes argueret D. Bernardus gravissimis verbis illi, Piliato Dominus adstitit iudicandus. Non hiberes inquit, in me potestatem, nisi tibi data esset desuper. Ite nunc ergo resistite Christi meario eum nec suo ad ersari Christus restiterat. Ep. a. ad Henr Senon. Faxit Deus, ut tandem vi piscant, et cum eodem D. Bernardo poenitentes clament: Stu'enda insania animarum non cunctor turbas mihi custodiendas colligere, et unum Πρer Pro prium g oor habere custodem. de morib Episcop. Subjaceat ergo Presbyter custodi suo, Episcopo scilicet, quem ut iistodem animae et ministerii sui se perpetuu habiturum pollicitus est solemni illa sponsione, quam non inutilem ritum esse, sed juxta Ecclesiae spiritum et Patrum testimonia, et omnium saeculorum consensum vere obligantem pro viribus bactenus demonstravi. Intra quos limites vero promittentem adstringat eadem promissio quaestiori cunda ostendet, cujus tractationem aggredior.
15쪽
Ad quid ordinatum praefata obedientia obhbget et numqu/d ad illam cum gravi quoque damno teneantur Clerici, im etiam cum Propriae ottae discrimine PFateor quidem me loqui trementem adhuc quaestionis liuius partem secundam solvendo dum menti meae hactenu exposita repetenti, praeter magnum illud verbum Promitto tanta ritus sancti tale a neo- presbyteris emissum, etiam monitum illud occurrit.
quod piscopus totius Ecclesiae nomin Acolythispi ac bet sacrum Subdiaconatus ordinem praestolantibus , Filii dilectissimi si hunc ordinem susceρeritis ... Ostortebit os in Ecclesiae ministerio semρeresse manc*atoS. Conserens enim admonitionis hujus gravissima verba, et sponsionis praefatae demonstratam obligationem, denique Sacerdotalis ministerii altissimum finem, quem ex Christi Domini verbis discimus esse Posui pos, ut eatis, et fructum offeratis, et fructus oeSter maneat. Joh. 5. 6.) asseram oportet, absolute loquendo saecularibus Clericis parendum esse semper ordinario suo legitime praecipienti sive ore tenus sive per scriptas Constitutiones.
sive per Synodalia Statuta, in omnibus quae juxta
faci sanctos Ecclesiae canones ad Sacerdotii statum et opera spectant.
Si vero singulares casus, quibus haec obedientia Presbyteris est adimplenda, inquirere auderem, in infinitum absque dubio disputatio procederet Nihilominus generalia quaedam statuantur principia, se quae illi cillima haec questio dissolvatur anterii am peculiaria quaedam aci illam attinentia perpen-
Et primum. Quieunque Clerici Ecclesiasticum
16쪽
8 boneficium obtinuere, vel Ecclesiae redituum it modolibet participes sunt arcti ira Pontifici suo be-dire tenentur illos enim peculiari modo Ecclesiae servitio devinctos iustitia urget. Per hoc tamen ab
obedientia Episeopo debita caeteri etiam Cleries non liberantur sed multo maius esse obedientiae pondus iustitia innitenim, Mam non quimus sapiens se
Pri'cipium alterum si imperantis auctoritas imvleiatur, iit obedientiae huius limites vinentur in promptu esto certi nnum in iis quae iubet Episco pus canonica auctoritate qua pollet obediai Clericus
simplietist in omnibus prompte nec quaerat, utve bis utar D. Augustini Serm de obser Cier. cur quaere quamobrem iubeat aeque pareat in illis quasi bio jure ab Ordinario suo praecipiuntur; nam de ma loris sententia judicium proferte minime debet ille,
euius est obedire et cum hoc in casu certa iuris possessio stet pro Episcopo licet dubium sit ne, quod
absit', propria auctoritate abutatur, Clerici obedire tenentur. Contra in iis quas manifeste universae Ee lesiae Canonibus adversantur ni serie pateat Sedis
Apostolicae delegatio, parere Clericus non obligatur, quia deest omnino Mictoritas in praecipiente vini vis enim Episeopus positus sit a Spiritu Sancto reg-- Ecclesiam Dei. ideoque potestate iubendi legesemie serendi gaudeat in bristi corporis aedificati nem eum sit tamen cust in defensor, non dominus, universalis Gelasias canonum mini in potest, nisi in casibus a Iurei dimissis, contra illos statuere e quae tantummodo ad Melesiam, ves Romanum Pomuseem de potestatis plenitudine pertinent. Tertium denique principium firmetur. Promissio quaelibet sub aliqua culpa promittentem ligat Etsi enim inter Theologos adhuc sub iudice lis sit, cum
quaerunt utrum simplex promissio etiamsi materia sit notabilis, obliget, an non secundum se sub
mortali reatu attamen eo ramis sententia Moesi
17쪽
praeceptore D. Thoma a a. q. 88. a. 3. ad i. promittentem saltem sub levi ad implendum quidquid pollicetur teneri. Utcunque idcirco res sit de hoc inlerendum est neo-Presbyterum per promissionem, de qua
sermo, sub culpa ad illud exequendum teneri, quod, caeteris paribus Episcopus praecipit. Huius igitur obedientiae vinculum primum est sacra ordinatio strictiores nexus sunt Ecclesiae reditus, Canones sunt limites, transgressio peccatum.
His positis undamentis si peculiares quidam inquirantur Occasiones quibus saecularis Clericus Episcopo pateat oportet ut clarius progrediar, tripliciter Sacerdotem quemcunque considero privatim nempe quoad mores, quoad munera ministerii sui. quoad peculiarem Ecclesiae necessitatem. Singula breviter perpendamus. Quoad mores obedientiae promissio Sacerdotem obligat, ut Pontifici suo et monenti obtemperet et juste punienti dorsum incurvet. Ab ipsa ratione edoctus alia implebit, veluti filius in patrem. In muneribus vero ministerii sui, quae praecipue ad Sacramentorum administrationem et Veibi Dei praedicationem reducuntur, piscopo suo tanquam iurisdictionis ordinariae tribunali verendo debilum obsequium Presbyter exhibeat, ac veluti ortliodoxae doctrinae magistro aures accommodet. Si denique Sacerdos tanquam ad peduliares Ecclesiae necessitates, et commune fidelium bonum praeelectus inspiciatur; quis non videt quantum obedientiae in omnibus quae polis est. Pontifici suo rationabiliter imperanti praestare debeat Assertionis hujus est haec demon
Cum iaconus ad sacrii esbyteratus Ordinem evectus fuit, audivit se inter duos et septuaginta Christi discipulos locum tenere Ponti L Rom. de Ord. Presb. ergo missus a Deo non ut servus inutilis
labores aliorum oculis tantum spectetur, sed ut pro bus ac maturus inscientia et opere constanter laboret.
18쪽
ao Audivitis in Episcopi adjutorium promotum sui se ergo ut praedicatione et exemplo Dei ami-ham,oclificaret. Audivit, ut caetera omittarn Pollasseem ii pro illo Altissimum exbrasse Sit 'minindus severisior oesim nostri, ut honam rationeministremotionis sibi creditae redditurus, eternas Molitudinis praemia ovaequatur ergo Pro communi Ecclesiae utilitate Sacerdos quilibet constituitur ergo cum id exigat vera necessitas, coeteris patibus, Pontifici suo aliquod ministerium ivlbenti
obediro tenetur quia Si illius Draperator ergo, clam sit , ni anuum impositionem ad laborem voca. tias non autem ut tantiam modo Brevi arm legat Sacrum qii conficiat saeculuris Presbyter Stiuiro in-ptiis ad illi imphlnda quae Potest Episcopi mandata, ut Fidelium Mino sedulus operetur Doctrina haec cujus forsan quaedam mollia eleri membra pigebit quorumque excusatio solet esse ad labores teneri solum illos qui Curam animarum s runt doctrina baec, inquam quae ad universos attiave Sacerdotes, abunde pluribus Canonibus roboratura
inter quae satis superque erit reminisci quod asserit Bi nedicius XIR Const. Et quo dilectus sub n. as. I m. a. Bussari, idest praefatae promissionis v re Presbyterum ea lege inter alias, adstrictum teneri, ut a servitio Ecclesiae, nempe Diqee eos cui in Ordin 'ione addictus fuerit, sine licentia Epis p discedere nequeat Auctoritate innixus tanti Pontificis sic argu
mentor Si obsedientiae sponsionis causa in Sacera ii suscipiendo ieractae adeo Presbyter Episcopo adstringitur ut is Dioecesi sine laesulis licentia discidere minime pri sit ergo i is coitus justis scausis hanc pulses illi densegare. Si adsint causae istae in Ecclosiae sua utili laltim vertent pro seclo ergo piscopiis omni iti illius Presbyteri rinisterio uti potest. Si illo laesul utatur ergo Piesbyter obedire tenetur aliter non esset illius coadjutor, ut
19쪽
lo huiusmodi', nempe non discedendi a Dioeese
si quin Episcopus annuat supervacanea omnino dicenda esset Porio quicunque jam dictam Pontificiam Costitutionem legere velit noscere poterit tiam laudatum Benedici una XIV. haud esse locutum tantummodo de Beneficia obtinentibus nomine enim satis lato illam, cui . an ordinatione presbyter sit addictus Ecclesiam indicat. Nec aliter immo talis Pontifex summus sentire pol erat legimus nitri in Coe. I Ore Iuris insertum Canonem hunc, cui Occus So-um obiicere valet Si quis Presbyter . . . desUrta sua Echlesia, ad aliam transeuntium esse credides-rit, et ibi 'aulatim tentet, quo migraoit , emetuo manere utierius ministrare non debet. Praesertim si ab Discopo suo ad recertendum fuerit exhor talus. Quod si ost ocationem sui Discoρ non obedie rit sed inobediens Perseoerareris, omnimodo tibi cio suo depore debet, nec aliquando vem
re. titutionis habere decernimus. Caus. VII. V. i. c. 24. Per tot igitur argumenta cum ex rei natura tu in ex iuris auctoritate deprompta, quilibet vere sapiens
iudicabit num illim haec definitio obedientiae, de qua sermo. sit necne veritali contarmis; dum asserimus eamdem esse, si naturalia excipienda domas . quam debet silius in patrem. Quapropter ne finga quidem Presbyter sibi esse parendum Episcopo tanquam famulo in herum tanquam subdito in dominum, tanquam captivo in tyrannum. Ab si ut in celesia Dei super gregem Pastores adimpleant quod eis a beatissimo Apostolo Petro magnificis illis verbis vetitum fuit nequct dominantes in cleris, sed forma facti gregis ex animo Q. Petri 5 Absit ut Praesules obliviscantur magnum illud eiusdem Apostoli monitum et Prooidentes gregi
no a Coacte, sed syontanee secundum D 'um Absit uno verbo, ut de obedientiae quae ex necessitate
ordinis in Ecclesia conservandi procedit, cur illa
20쪽
quae ex Auctoritale dominationis originem habet et vel quae jugum dulcissimae submissionis expostulat, cum ea quae ex subjectionis vinculis gignitur, vel tandem citiae ad Sacerdotalis ministerii exequenda
opera intendit, cum ea quae e perficinariam ac rerum dominio oritur, pessima consuSione misceatur.
omnis Pontibae et idem dicito de inferioris ordinis Sacerdotibus . pro omnibus constituitur in iis quae sunt ad Deum. i. aut ad Heb. h. In ii igitur quae ad Deum ipsum spectant majori Praesuli inferiores obtemperent Sacerdotesci quippe quia piscopis ui pote Apostolorum in ministerio suc cessori- hus, divinarum rerum depositum, tutela et dispensatio, potiori modo quam caeteris Sacerdotibus, super agnos sibi subditos per missionem Petri committitur . Haec veritas ulteriori ex facto desumpto argumento confirmatur. Videmus obedientiae hujus sponsionem fieri semper post ordinationem sanctam a saecularibus aeque ac regularibus Sacerdotibus: et discrimen inter utrosque esse in hoc neminem latet quod scilicet primi piscopo, postremi vero ordinario Praelato suo obedientiam ipsam pollicean- . tur. At quis ignorat Regulares fere omnes obedientiam, non tunc temporis, sed jam pridem soram Deo et Ecclesia solemniter vovisse Aliunde promissionem hujus virtutis implendae pro ipsis repetitum vo
tum nemo unquam appellare ausus est ergo haec
promissio administerium spectat, quod nuper susce perunt ergo obedire promittunt in iis quae Sacerdotii decus et opera exposcunt ergo in iis quas 4unt ad Deum haec obedientia illos adstringit quia in iis quae sunt ad Deum per manuum impositio
nem fuerunt consilluli. Utrorumque ergo saecularium nempe ac regularium Presbyterorum, aequalis promissio in utrisque eamdem praedicat obligationem eamque Episcopo vel alii Praelato non secus ac filius parenti, in iis, quae sunt ad Deum , praestare debet Sacerdos, ut hactenus demonstratum