Disputationis de adjectivis verbalibus in tos et teos exeuntibus : cadentibus specimen tertium

2쪽

his pili ait illis

Scripsit

4쪽

c a pruri IID ad ioclivis verbalibus, quae in εος γllabas cadunt.

g. 1.

Posteaquam duabus nostris dispulationibus suporioribus ' sine orto ordine ac via de adimetivis verbalibus in o et No syllabas cadentibus promiscuo disputavimus idquo ita lacimuS, ut,

formationis legibus communibus cognitis a perapoetis, adiectiva quaedam, quae varie sormata, si non ab eadem stirpe prosocia essent, at cum odem verbo quasi summam necessitudinem haberent, in quaestionem vocaremus: non aliter hane disputandi occasioncm nacti de omnibu Iocis nostris adhuc relictis eum nobis unum ligonius, qui quum ipse quoque maximi in ionebri Siaceat, non indignus videtur, qui, si non luco quadam orationis ac iudicii, at exemplorum multitudino colluStretur. Aeeipite igitur, lectoros benevolentissimi, quid nobis do adiectivorum verbalium in εος terminatorum et usu et constructione videatur, a benevolentia, qua consuevistis, quaque me haud indignum csso volim. Sod priusquam ad rem nobis propositam propius accedamuS, 0 alienum videtur in memoriam vostram revocare, quod olim domonstravimus, omerum pSum et Homeri auctoritatem oculos Graecorum opicos ocentiores no unum quidem adiectivorum I 0Strorum exemplum memoria prodidisse, immo vero cortum primum exemplum apud The0guidem emerSisse, ac ne tragic0 quidem magna exemplorum copia abundare. Quod verum esS Vel AeSchylus cStatur, qui novorum horum orborum motu quodam adductus plus quatuor exempla recipere noluit Agam. 20. βουλευμον - hocph. 295. -υoro . σω; ον. - Prom. 23. diu συγκαλαν Sept. adv. hob. 602. tio ς υ ot unεος. - Sed ut iam ad rem, unde digr Si Sumus, redeamus, omnium unus requentissimus horum adiectivorum usus Si hic, amo I839 et 184 editis.

5쪽

ut, nisi absolute prodeant, gerundii numerum singularem obiecti, quod vocatur, idem asus so- quatur, quem alioquin verbum ipsum post se habero oonsuovit. De quo usu gerundii, quo nihil frequentius poteS cogitari, quum non sit, quod plura dicam, etiam exemplorum copia non opus est. Rarius sit, ut in singularis numeri locum succedat pluralis, cuius rei Sum quum cSchylus o Euripides minime agnoscant, Sophocles quamvis satis timido quatuor, Aristophanes so-ptoni locis receperunt. Soph. Ant. 669 υτως ἀμυντε' ἐστὶ τοῖς κοσμουμενοις, κου τοι Ῥναικος οὐδαμω ησσητεα - ed. 0l. 879 ἀλλ' ἀνεκτεα - ibidem 420 7μιν δ' υχὶ συγχωρητεα. Philoct. l θηρατε ιν γίγνοιτ' αν ειπερ ὁ πει - Aristoph. Nub. 72 ου μαλθακιστε ἀλλὰ περικαλυπτεα - Acharn. 394 και μοι βαλστεα - Ibidem 480 νευ σκάνδικος ἐμπο- ρεντεα - Lys. 22 αφεκτε σι ιν. - Ιbidem ii ἐς Σαλαμῖνα πλευστεα - Plut 108 ξυνεκμποτε σεί. - an il80 ἀλλ' ἀκουστεα - Quodsi Brutichius ad Aristophanis tui. 085 monet, Atticos eleganter verbalia in et o numero plurali esserre, quod observatum fuerit Gregorio Corinthio do dial Attic. . LXIII, ostio facit, quoi vero addit, nihil apud Atticos poeta fro-quentius fieri, minus recte olim iudicare iam vel ex horum allatorum exemplorum paucitate colligi potest. Apud hucydidem paullo inferior os numerus pluralis, quam singulari gerundii. Ut vostris ipsorum culis rem perspiciatis, quidquid ad hanc disputationis partem pertinet exemplorum, hoc ordine disponam, ut numeri singularis aciem sequatur multitudo, quam, ut ita dicam, pluralis quasi in certamen producit. , 72. δοκε αυτοῖς παριτητε ἐς του Aακεδαιμονιους εἰναι - , 9 πολsμητε εἶναι ἐν τύχει - , 6 ενυυαχοι ἀγαθοι, υς ου πρodolε τοῖς

6쪽

ε ἄλλονς, τους στρατετομένονς, υτ μεθεκτέον των πραγμάτων πλείοσιν et πεντακις χιλίοις

Apud Platononi pro ingonii adiectivorum nostrorum multitudine, quam nobis Osfert, summa paucitas est eorum, quae plurali numero osseruntur. Nam reiectis omnibus iis exemplis, quorum genus neutrum pluralis numeri etiam adiectivo accipi potest, his tantum locis in ea incidi Dolegg. VI, 4, 770 ἀλλ' os πειρατέα καὶ προθυμητέα. - rep. III, 2, 38 ουκουν τι καὶ τὰ περὶ ταυτα νόματα πάντα τὰ δεινά τε καὶ φοβερὰ ἀποβλητέα Κωκυτοις τε καὶ Στυγας o paullo infra ἀψαιρετέα ρα. -- VII, 3, 532 υ γαρ ε τω νυν παροντι μόνον ἀκουστέα, ἀλλὰ καὶ αυθις πολλάκις πανιτέον - , , 595 3 ιι δαμ παραδέχεσθαι αυτῆς ση ιι inqεικῆ παντὸς γα μἄλλον υ παραδεκτέα νυν και ναογέστερον, ὼς ἐμοὶ δεκεῖ, ναένεται. - Protag. q. t ταυτην τὴν πραξιν πρακτεον ν η ἄν et αυτ ενῆ εὰν, τὰ ηδέα ἀπ των ἀνιαρων, υπρακτεα - Quid vero, quod oratorum Atticorum in gerundiorum haud contemnenda multitudino plurali oriandi numero nemo est SuS Quod me animadvertentem, dici vi potest, quanta ope rit adnii ratio. Nam exstant quidem loci, in quibus neutrum pluralis numeri mni cura ac diligon. tia circumspicientibus nobis actum est obviam, Sed nunquam, nisi numero plurali addito noutrius honoris nominis, quod utrum subiectum an obiectum Sit, tu ambiguo poSitum St, qua do caussa, quum oratores illi gerundivorum usum non repudiunt, huic adiectivorum geueri, qua invoni, exempla eripere non audeo, Sed potius in posterum reponam, ubi de gerundivis dicendi nobis locus concedetur. Eundem pluralis usum otiam Xenophon et Polybius refugisse videntur, apud quos, quod omnem dubitationem tollat, frustra quaeritur exemplum Herodotu autem, quom adii, plus duo exempla dare recusavit. III, 6 ω Σμερδιος του Κυρ0 ακουστέα εἴη τοι λοια nos. - VII, 85 τι ὁ δη κ τῆς Dρωπης γήμενον στράτευμ, ε προςλογισιέα olim παντὶτ εξηριθμημένω - u0d sinu eSt admirabile, quia quum J0nica dialecto usus sit, tum ad ioctivorum nostrorum onus ita aversatus est, ut hiStoriarum libri novem novies modo a xeo porit. Minus parcus videtur AS Arrianus, qui ex cella penaria sua exili, quae omnino novom adiectivorum in No cadentium exempla continet, qualia quaesivimus, tu dimidiam totius ei,

εναίνετο.

g. 2.

Τuontur oro, quod iam supra significavimus, verbalia noStra non modo gerundiorum. vorum etiam prunitivorum partes, qui usus longo frequentior Vereor ne exemplis veluti ταυταποιητέα ac similibus ubi vix quidquain os impedimento, quominus neutrius generis forma nou

7쪽

Τhucydides hanc dicendi rationem magis vitasso quam sociatus videtur osso, quum niSi quatuor nihil nobis osserat exemplorum. I, II 8 επιχειρητεα δοκε εἶναι πασε προθυμι ista καθ' αιρετε η σχυς. - , 40 ρ δε καὶ νυν ὁμοια καὶ παραπλησι ξυμβουλευτε ιι0 Oνm V, 5 αυτ υν ἀμφοτεροι αυ M orι μενοις δοκε ποιητεα εἰναι et ξυι βασις - VI, 25 ημῖδελλας εκ των ξυμμάχων μεταπεμπτεας εἶναι Atticorum oratorum apud Dinarchum o Aoschino singula singulis locis aque non certiS- sim nactus sum. Dinarch. II c. AriStog. 1 πάνθ' ως εοικεν, ω 'Aθηναῖοι, προς&κητε εσι. καὶ ἀκουσαι καὶ δεῖν - Aeschin I c. imarch. 138 ελευθεροι εργουν εἶναι πρα- κτεα Demosthene etiam, quum quinque solum locis hunc orbatiuin nostrorum usum praeStet, non magnopere o savisso videtur Plato contra, tantum abost, ut gerundivorum generi non uifragatus sit, ut ingen eorum, quae apud cum opori, multitudo vel cum singulari numeri gerundiis in certamen descendero videatur. Do logg. II, 4, 674 ῖς γε νουν τε καὶ νομο εχουσιν οργον υ πο ος οἶνoc, στε. - IV, 6, 7l σκόπει δὴ ποτεροις σι ν πολις iliis εστ προ- dorare. - IV, 2, 22 αυτ υν ἡ χιν - μει κεῖνα δντως εστ ρητε καὶ ἀκουστεα -

8쪽

καστεο αρχειν τά τε περ τὸν πολεμον. et paulo infra και τι καὶ ε τουτοις βασανιστεοι.

εν ει εστι, φαμεν, τὰ συμβα ινοντα περὶ αὐτο ποιά ποτε τυγχάνει νTα, διομολογητε ταυτα.

9쪽

λον τροπον εχετε πειν, τουτω πολιορκητεους φημὶ εἰναι τους ἄνδρας. - Herodotus, etsi Summam operam dedi ut ne exemplorum quidquam praetcrmittorem, non plus quam unum certum

nobis submisit. II, 27 ποιν- ων μεζον ἐξεργάσασθαι μιν Περσας κακον, καταλαμπτεος ἐστὶ

iliis θανάτω - Arrianus e gerundivorum, ut ita dicam, consuetudinem non despexisse X-omplis nobis his du0bus orsuadet. Expcd. , 2, 2 καὶ μενοι καὶ ην Ἀλεξύνδεω ου ηκιστα Dr0υ ἔνεκα ευδαιμονι εος Ἀχιλλευς - , 9, 2 ταυτα δε ορῶντι Ἀλεξύνω κινητε καὶ αυτω ἐλκει et σε ραει πολλαχῆ. - Polybius, ut Herodotus, semel gerundivo usus os III, 36 5 λο-

περ ποδεικτεος ἄν εἴη τροπος. Praeter roquentiam usus quid proprie discrimini inter gerundia et gerundiu intercedat, perdifficilis et Ohscura quaesti est, quam ut non intactam reliqui, ita non contigit, ut prosigarem. Ex adiectivorum quidem natura, quae communis est etiam gerundi vis, suspicari licet, adiectivoruin sernia accepta rei gerendae necessitatis notionem, quae verbalibus nostris subiecta sit, cum nomino adiuncto in Sanctiorem quandam et quasi perpetuam necessitudinem osse receptam, sed hae ipsa suspicione ad verum ipsius significationis discrimen ne propius accederemus, exemplorum nos prohibuit ratio atque natura. Nec habeo Sane, quibu probem, cur Graeci, quum gerun- divo uterentur, gerundi uti nullo pacto potuerint. Prosecto, Si quid est scribentium animo obversatum discriminis, nisi subtiliSsimum id esse non potest.

g. 3.

Ceterum Graecos, quamquam quemque obiecti casum in passivi verbi nominativum subiecti commutaro possunt nec adiectiva in voluti si κατηγορητος, ευκαταφρονητος et Similia sormare dubitant, tamen ab iis verbis, quae cum alio at tuo accusativo biecti casu coniungantur, gerundiva otiam potuisse declinare, prorsus negandum videtur, quum omnium, qua legi, Aemplorum ne unum quidem pro eiusmodi gerundivorum genero pugnet, sed potius omnia verba, a quibus declinata eius generis exempla exspectari poterant, oriandii formam unam admittant, velut ἀμελεῖν, ἀντε χειν, βοηθεῖν, γευε 'Gι, ἐπιχειρεῖν, κατηγ0οεῖν, λιγωρειν πιστευειν, πολεμεῖν, υπεροραν. Isocrat. IX, Evag.), 4 ἀλλὰ των ριεν τοιουτων ἀμελχμ εον. Arrian. Exped. I, 24, 1 και τουτων

νω υκ ἀμελητε εἶναί οἱ ὁ 'Aλεξανδρος - hucyd. I, 93 τῆς αρ δὴ θαλάσσης πρῶτος

10쪽

g. 4.

Symp. 8, 4. , Sic, ut ad vim necesεifatis, qua iam ipsius vo gerundii vel gerundi vi forma satis expressa est, accesSionis aliquid fiat, cum abundantia quadam adduntur etiam δεῖ, ἀνώγκη, ἀναγκαιως. Cuiusmodi exempla Singula os solidi apud Platonem umquo unum do op. VII, 5, 535 σὰ ριεν λλα -ινυν ἐκεινας τὰς φυσεις ιυ δεῖν ἐκλεκτεας εἶναι - pin0m V, 980 ἀρχης di ρηὶ 0 ἀνάγκη πρω ν, ως φαινεται. - lem. VI, 5 757 lo dii oηστεον ναὶ καιως μεν ταῖν ἰσον ν ιν ἀμφοῖν, ως.

g. 5.

Quum Gerundiis ac gerundi vis persona vo rhi undo actio orbi riatur, dativum apponi Omne vel pueri Sciant, in re tam porta auctorum testimonio non pus videtur. Interdum vero ad similitudinem verborum δεῖ o χραγναι cum gerundiis, nunquam cum gerundi vis, pro dativo accusativum coniungi quum minus notum sit, exemplorum multitudine id cousfirmandum existimo. Poetarum Atticorum, quos nos consuluerimus, Solus Aristophanos isque unum nobis exemplum dedit Concionii. 875 βαδιστεον ὁμσ' ἐστὶ δειπνησοντα, κου μελλητέον - ο Secu oratorum Atticorum unus Isocrates uno loco accusativum recepit. IX Evag.3 4 ου μην δουλεπιτεον τους νον εροντας - ουτω κακως φρονουσιν. Apud hucydidem quoque unum accuSativi nostri Ox