장음표시 사용
11쪽
potissimum montibus habitent ibique vel maxime colantur eis. esker. r. Oditersebre is'
V. 6 sqq. ονθ' υποκλαιων Ουθ' υπολείβων Ουτε δακρυων πυρων ἱερων οργας τενεις παραθέλξει. Ineptam quandam tautologiam in his verbis inesse vix notos nostari Graiamrimis
Ioel potius in participio ἐποκλαιέων inesse idquo recte a Casaubono in υποκαίων x mutatum ess arbitrer, quo recepto ἴτε δακρυων retineri poterit , Sic et trium vocabulorum opuΙatio poetis non minus quam oratoribus usitata τριχοτομία servatur et necessaria sacrificiorum υποκαιω θ mentio
ἱερά omissio sequento ἀπυρων ἱερῶν sacile excusari poterit. Fituperat quidem Ahrensius l. l. p. 24bstin hae seriptura verborum , ordinem Et participium δακρυων, quod tertio loco positum est,' primo ponendum esse dicit, quippe quum is, qui culpae conscientia premitur, Irimum precibus flebilibus, deinde aibationibus et hostiarum immolationes deorum iram placare studeat. Sed etsi participia υποκαίων et Ἀπολείβων sedem suam rectius mutatura esse concedimus, riuum πολειβων minus valeat quam πoκuίων, δακρυων tamen suo loco positum esse jure contendimus, id quod ex usquao paulo infra de verbis ἀπυρων ἱερῶν disputabimns, facile apparebit Quaeritur autem, quid praepositio irro in hisce eompositis significet. in Schneide nus quidem nimium quantum a vero mihi aberrasse videtur, quum hae si interpretatur: Penn eber interbrein verilohsen vuter er
sit ini efiihl einer Sthul mieber inithmetthel molle. am quamquam eiusmodi Vis saepenumero inest in vocabulis eum no compositis, quid tandem causa est, cur quis scelere commisso libationes et sacrificia, quibus in deorum gratiam redire conatur, elam et furtim iis offerat ngem autem in glossario hoc asserens rit ποκαμιν, unierὲuuhen, hier ah mii hen, millen e verubten Mevesun her eriuarieten Strafe, an hunben, πολειβειν, ah mi ichen Tranio pier penden etsi aptam e verbis sententiam licuit, praepositioni re vim tribuit eam, quae ab ea aliena est neque exemplis probari poterit . Schnoidorus denique quod causalem signifieationem ei subjieit ei des hal Eram Oher Traniopter Inpellenuer), habeat sibi. Ceteri interpretes quid existiment quum nesciam, dicam, quod ipse sentio. Constat, praepositionis π eum genitivo unctae potestatem saepenumero Sse eam, ut rem significet. qua comitante aliquid fit, eodemque sensu multa verba composita Surpari, velut don. v. 5 ἐπομηκύσθαι Choeph. v. 1021 πορχεῖσθαι Prom. v. 574 ποτοβεῖν. In quam sententiam si interpretamur 41ποκαιειν et πολείβειν, rem acu tetigisse nobis videmur. In antecedentibus enim do molestis periculosisque Trojanorum pugnis agitur, in quibus deorum ρ φατενεις Vel maxime cernuntur; dum utrimque pugnatur, Trojani deorum iram Iibationibus et sacrificiis placare conantur. Est igitur ποκαίειν et 3πολειβειν babel 'ranu un Tranlopse anpellen. ' )Sequitur, ut doceamus, quid sint ἄπυρα ερα. Mire hae interpretatus est Schneiderus:
Nam ut illud missum faciam, hane vocis ορνῆν significationem plane esse inusitatam qui tandem unquam' Commendatur hae eonjeetnracleetione Aldina υποκλίων, quum litterae et A saepenumero permutentur. nod ipso orieeit pro δακρνων seribens ἀνευων i. e. στάζων, γνων, ingeniose ab eo et excogitatum et desennum est. Cis. Soph
' Naegelsbaehio praepositio π vidatur notionem habere suppeditandi, e uiaterpellen ιum Oebrauche i. i. v. 834. ἐλπίδα ποφέρειν. M. v. 262. , μεγάλας δενας ποτείνει.
12쪽
in puma aesos tamquam aeriseia igne arentia opposuit victimis in ara erematis p απουρα ρά etsi proprio leuntur saerifieia sine igne saeta . . incruenti eis Pind. Ol. VII. 88 τευξαν δ απυροις ἱεροις ἄλσος ἐν χαροπολει de Heliadis, qui obliti erant ignem ad inera apportaro. mur. h. ine. nr. 13 lehen Diau. p. 43. uilli Dor. I. p. 398 ): hoe tamen cloeo propter participium υποκαίων non proprio, sed metaphorieo sensa απυρα aeeipera debemus, ' auctore rus Hesychio, apud quem legitur: απυρον, θντον ΣοφοκλM Μυσοῖς Praeter hane Hevehi glossam si duos alios loco respicimus, quorum alter est apud Aesch. eontr. Ctesiph. g. 131. 132. 49υτων καὶ ἀκαλλιερήτων ων ἱερων, alter apud Soph. Antig. v. 992. AE δἐ θυμάτων ' γαιστος ουκ λαμπεν, ἀλλ' ἐπὶ σποδω μυδωσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο, dubium esse non potest, quin ἄπυρα ἱερα Aeschylus ea dixerit sacrificia, quae quum ex iis flamma non clara et candida surgeret, diis parum accepta atquo irrita essent. Meterum quorsum hae ἄπυρα ἱερά pertineant, in eo valda dissentiunt interpretes. Atquo Hermanno quidem horus respicere videtur Iphigeniae immolationem, quam . 140 similiter θυσίαν ἄδαιτον voeat, eique assentiuntur Dindoinus et Bambergerus, qui ἄπνρα ἱερά Euphemistie dicta esse putat, quod ad hominem immolandum ignis nullus sit usus At hae explicatio cum sententiarum nexu pugnat, ex quo de Agamemnone, qui Iphigeniam immolaverat, hoc loco agi non posse intelligimus. Neque magis probanda mihi videntur, quae recentissimi interpretes Engerus, Selineide nus, ellius ad hae verba explicanda attulerunt, qui ἄπυρα ἱερα ad aera diis in nuptiis Paridis et Helenae oblata reserentes, quae utpote nesaria dii spreverint, ἀπυρων ἱερων οργὰς interpretantur: ,bi unter
ben litterm misitelen un nil Iusti arannien innupta nuptiae . Etenim nequo hae saerantiptialia simpliciter ἱερα dici poterant neque dii propter illa ἄπυρα ἱερά irascuntur, sed jam prius
irati ἱερα non accipiunt, ita ut ἄπυρα evadant qua quum ita sint, restat, ut de sacrificiis cogitemus, quae a Trojanis rae arido ad depellenda pericula ipsis imminentia sin successu oblata sunt Ad Paridem igitur, qui paulo ante nominatus erat, participia reserenda sunt, non eum scholiasta et Hermanno ad missum pronomen τίς senitivum autem ἀπνρων ἱερων non cum οργὰς conjungimus, sed potius absolute ut aiunt positum trahimus ad δακρυων totumque locum sic convertimus: ' ,,Heber Erands
Quam interpretationem si admiseris, simul intelliges, cur participium δακρυων non primo loco, id quod Ahrensius voluit, sed tertio demum positum sit. - ἀτενης simiter adhaerens eis. Soph. Ant. v. 818. τάν, κασσος ως ἀτενῆς, πετραία βλάστα δάμασεν translato significat e stans ἀτενής igitur Oera est ira, quae nunquam fleetitur et avertitur Vid. Ruhnh. ad Tim Lex. p. 3. In ' sequentibus versibus v. 72 - 82 senes propter orporis infirmitatem domi se iselietos
μίμνομεν, ἰσχυνωοπαιδα νεμ-rες επὶ σκήπτροις. τε γαρ νεαρος μυελος στερνων ἐντος ἀνgσσων ἰσοπρεσβυς, Ἀρης 'ον ενι ιυρc κτλ.In hia vix dici potest quantum negotii secerint criticia quum alia tum imprimis illud υρπις δ'ουα σε α ρεδ Quae verba quamquam quid significare possint dissedo dictu est omnibusquo sero
' Ex quibus Ioeia quum appareat, nonnullia Dii πιπνρα ἱερα faeta esse, eorum sententia plano Improhanda videtur, qui, velutinum latius et ellauerus, de sacrificii negleetia iis omnino non Oblatis motanti
reeentioribus eriticis eorruptelae auspicionem moverunt,merinannus tamen et Schneide inus interpro tando tueri conati sunt. Quorum ille ceterorum omnium explicatione juris ac merito improbans coegdo Ioeo et nuinero, in quo quid habetur, accipiendum esse censet eumque interpretationem duobus Ioeis Thoognidis confirmare sibi videtur ab I.
Sed illud si intelligi voluisso Aesehylus, paulo disertius haud dubie eum dicturum fuisse arbitror Nequo enim vox χωρα, pariter ac Latinorum Iocus e numerus, hac potestate uti potest, nisi si aut epitheto aliqno ornata est aut illustratur genitivo addito. Cis. Xen. An V. 7, 28. ἐν Ουδεμιεχώρ εἶναι. men Cyr. II. 1, 18. ἐν se μισθοφορον εἰναι Anab. V. 6, 13. ἐν ανδραποδων χώρ ἐσόμεθα. Accedit, quod ne sententia quidem ipsa verbis ab Hemianno subjecta satis est plana ae perspicua Nec honorificentius judicandum videtur de Schneide tui interpretatione, rimul omficidium et ellauerum secutus ectorem hanc esse vim contendit: Mars non est suo in loco
vocem χώραν do loco dictum putat, hane confusionem vocabulorum χώρα et χωρο non tragicorum ess recto jam monuit lausonius Deinde ne apud Herodotum quidem ceterosque scriptores prosaicos formulae κατὰ χώραν vel ἐν χώρ μετειν, γίγνεσθαι, στασθαι passim obviae inlud denotant, quod Schneidewinus hoc loco amplexus est, sed usurpantur de iis, quae ima suo loco stant sive, ut Horatii verbis utar, certa sede manent. Denique sententiae, quam ex verbis elicuit, integritas mihi quidem suspecta estri iam si quis non sus i. e. commodo loco esse dicimus, Vituperaurus potius,
quod aliquid locum obtinet, quam illud in loco esse negamus. Inepte igitur diceretur Puerilis aetatis Mars sisto irtus bellica non es suo in loco, pro eo quod dici debuit: Mars sive virtus belliea desicit. ' - . .
Quapropter quum nemini interpretum contigerit, ut eam quae necessari bi requiritur sententiam extunderet, multi hunc locum conjecturis sanare conati sunt atque omnibus fere ulcus in uno vocabulo sei latere visum est Omnes omnium conjecturam percensem ae refutare quum Iongum
sit, satis habebimus paulo accuratius inspicere, quid Engerus et arstentus ad locum emendandum proposuerint. Quorum illo scribendum ess suspicatur: έρης 'ovae τι χωρειν Hunu es ehit an Rr ait fit fortὲubem egen ι gehen. At eiusmodi significatio vocavit ueri valde est dubianoque exemplis ab Engero probata; ubi enim Aeetii do viribus ponitur, semper belli ratio habetur. Adde, quod cardo rei non tam in eo vertitur, ut aetati puerili vires ad eundum deesse chorus dicat, quam ut in illa aetato pariter atque in senoetute saeuitatem ad bellum proficiscendi inesse neget χερσίν vero, quod arstentus scribit pro χώρg, in vulgata librorum lectione longius recedit neque quum ea sanum sensum praebeat, a librariis in χώρ mutatum oret Quid plura addam': Persuasum mihi est, Aeschylum scripsisse ueri σου ενι χωρειν. Nunc jam habes eam, quam hi necessariam esse nemo non intelligit. sententiam: Ouemadmodun pueri insirmiores sunt quam ui ad bellum proficisci possint, sic nos senes veris similes propter orporis imbecillitatem in eaepeditione illa' Non meliorem rationem ingressus est aegeIsbaehins, ni quum Ernestius ad Callim. ymn. Deliae. 198. ἐν χωρ ειναι id diei demonstrasset, quod sunm locum obtineret, in suo quidque Ioeo esset, ius metoritatem secutus hane miram, ne dicam absurdam verborum interpretationem proposuit: Ten inber iit errariegεgoti nidian einem hepimmte Crie h. i. nil baheim.
13쪽
Graeeorum contra Trojam saeta domi relicti sumus. ne quis in aecusativo Ἀρη a verbo χωρεῖν pendente taereat, vix opus est, ut illud moneam, verba motum ad locum indieantia saepe omissa praepositione εἰς eum simpliei aceusativo uno. Cis. Hom. Od. v. b. ora δὴ την νῆσοναφίκετο v. 189. τε με χρειων τοσον κοι Aesch. Suppl. 235. χωρα μολεῖν. v. 551. ἱκτεῖ-ται dio αλσος. g. 42. καὶ σου μολοντος δωματῖM εστίαν. ur Phoen. 110. ου γαρ τε
νατλως ηλθε Πολυνείκης χθόνα Soph. Oed Col. 643. δοιιo v σιείχειν. V. T. τίνος πελίας πειθοῖ περίπεμπτα θυοσκεῖς;
Quod arstentus scribendum esse suspicatur περίπρεπτα . e. Nndique conspicua, splendida, probabile quidem illud, sed non ut necesse sit mutare περίπεμπτα quo etsi alibi non Iegitur, nemo adhuc criticorum offensus est, quodque recte jam interpretatur Sehuelgius: sacrificia hue illae missa i. e. per omnia urbis altaria distributa Clytaemnestra enim laeta de nuntio expugnata Troja allato in omnibus aris per totam urbem sacra paraverat ut diis omnibus gratiam reserret. Quod vocabulum περίπεμπτα cur arstento rigidum esse et ad sacrificiorum splendorem, quem horus significat, depingendum parum convenire videatur, eo minus equidem perspicio, quod ipso ad vers. 39. haec adnotavit: Post excubitoris discessum prodeunt famuli, maxime mulieres, xaedibus regiis suffimenta apportantes et inter laetum oλολυγμον aras hic illic dispositas aeeendentes. Nox tumultu excitus prodit Chorus senum Argivorum, qui senatum constituunt. Hi quum vident aras tota urbe accensas, ad regiam conveniunt causam rei sciscitaturi. - Quod spectat grammatteam rationem, qua adjectivi Orma adverbii loco posita est, praeter locos a Blomseldio allatos conseras Aesch. Suppl. V. 846. περιχριμπτα ρτάζεις. V. 105 sqq. - τι γαρ θεόθεν καταπνείει πειθαι toλπάν, άλκαν συφφνιος αἰων. Weilius quamquam universam loci sententiam recte intellexit eam esse, ut senes dicant, sogerere non jam posse res bellicas, dicere posse κυριδος hra θροειν V. 103. , in eo tamen vitupὐ-randus est, quod Bothii conjectura μολπῶν ἀλκ de recepta verba in hane sententiam interpretatur: rave mihi dirinitus suadam saeundae gratiam linguae, inspirat carminum robori cognata aetas. Quis enim unquam senectutem nominabit aetatem carminum robor cognatam quasi senectus sit natura ad anondum imprimis apta Et quid sibi vult illud θεόθεν Senilis enim nota si ea est, eui carminum robur sua sit natura insitum, quid auxilio divino ad canendum opus est Divinitus ea potius mitti videntur, quae quis supra Vires suas atque robur tamen confidenter suscipit. Qua multa a multis admodum diversa de huius loci et lectione et interpretatione prolata sunt quum Pereensere pigeat, statim expromam, quid ipse sentiam. Ae mihi quidem odicum lectio no littera quidem mutata videin retineri posse, dummodo sensum vocis ἀλκὰν recte constituas. Constat autem, hoe vocabulum non semper de corporis Viribus posse aecipi, sed intordum ad animi rohur atque fortitudinem referri. Soph. Antig. v. 1020. Q ἀλκη ον θανόντ' επικτανεικ Cis. aegelsb. ad oni. I. III, 45. Quam quidem signifieationem si huic loco adaptaveris et verba ἀλκὰν συμφυτος ἰων commate ejunxeris ab illis τι Ia θεόθεν καrαπνείει πειθω μολπάν sine salobris mihi uero omnia videntur, quum hae prodeat sententia; Adhuc enim ii θεόθεν πε θι i. e. fiducia, quani senes ex fausto prodigio divinitus oblato capiebant, inspirat mihi eantum, fortem animum δονιι φυτός μοι αἰων i. e. et γῆρaς, ut recto vidit Scholiastes Habemus igitur unum verbum κατα- πνείει, sed duo et subjecta et objecta, quae ut quis asyndeto debebat enim ἀλκὰν δε συμφοιος
αἰὼν diei eo minus offendatur, hi mi ordine collocata sunt πε - μολπάν, ἀλκαν - συμ-zibezia Apparo antem, senibus opus suisse animo sorti, ne quid eorum, quae Calchas RiI-cinatus erat ro reo verorentur, quum aliquam eorum partem Clytaemnestra non sine T qua
dam animi tangion audira posse. 143. μίμνει γὰρ φοβερα παλίνορτος οἰκονομος do ιπ
παγροις τεκνόποινος). Ae si quis sorte miretur, quod senectus ammum sortem inspuare dicitur, eonserat ea, quae Cicero Cat. H. e. 20. g. 72. de hac aetate praedicat.
niri quod pro εἴτε κεδνὸν Re μὴ πεποσμεν conjecit Auratus συμ ει τι κεδνον, id qui pr tomomseldium nonnulli recentiorem editorum sine idonea ansa receperunt Sed γ' Sint m tatieus illo in vitiis odorandis sagacissimus, emendatione opus ess censuit tribus potissimum argumentis
δνὸν in alteria membro eogitationes repetendum esse ienseat siVe bonum 'iVe 'esum, 'λVelaetum sive triste quid Meeporis, εὐαπελοισιν ἐλπίσιν praegressis Verbi convenire labendum ess suspieatur: νεαγγ ασιν ἔ- Quod quidem argumentum quam sit re atque inbecillum, neminem sugiet, qui verba εἴτε κεδ υ ελε ιν πεπονενη recte interpretabitur Verani
peris sine non adepto fausti tantum tinei spe sacrifices, rubens equidem audiam. n e ammtri taceas, rarabor, quid inepti habeat, equidem non video. Neque ab ea multum disserunt, quae Sehne do inus et nores ad loeum explanandum afferunt Ergo μή negatio non ad κεδνον trahenda est sod ad parseipium solum πεπωσμεεπὶ pertinet, ita ut hae. duo sacrificiorum genera distin.nanta ianum quod in Iaeto nuneio revera aecepto proficiscitur, alterum quod Clytilemnestra
ἀποio: Quod autem argionius addit, horum εὐαπέλοισιν ἐλπίσιν recte dicturum fuisse, si
praecessisset nillil nisi ει τι κεδνον πεπτωμη, hoc prorsus ineptum est; nam ο κεδνον τι - ποσμένος non tam spe laoti nuncii quam grato animo ob ne pin nuncium ad aera acienda impellitur. Est praeterea, eur aratonii conjectura τεαπέλοισιν mihi quidem non arrideat, sed vulgata
tio εὐαπελοισιν retinenda osso videatur Etenim si ld. quod Clytaemnestra ad chori Ierba respondet, accuratius excusseris, tacito invenies, am offensam sivo quod horas reverentia sibi debitae certos fines terminosque constituerat, sis quod laetum nuncium, quam regina acceperat dubium
vocaverat ελ μ πεπωσμένη εὐαγγέλοικτιν ἐλπίσιν , orborum, quibus senes usi erant, haud pauca εὐαγγέλοισιν - εὐάγγελος, ἔνρω - ἐφρόνης, πεπωσι επι - πενσει cum acerbitate quadam
et arrogantia repetere. Reeepta autem arstenti onjectura τε νέλοισιν luculentissima illa verborem eongruentia tollitur, quam inesse credo in εὐαπέλοασιν et εὐάπελος. Venio nune ad eostra vitia, quibus hie loeus arsinnio videtur laborare. Ineptum est, quo fit, ut animosior etiam mmeetis sit quam adoleseentia et sortior. in illud est, et Istrato tyrann lona responsum est, quum illi quaerenti, qua tandem spe retus sibi Mn andaeiter resisteret,
14쪽
inquit, quod chorus additi κλυοιμ' a ευφρων signifieat enim non, ut Stantejus vult, rubens audiam, sed benepotus audiam. At qui ex altero aliquid audire eupiat nunquam dixerit bene nolua audiam, sed en olus dicas non enim in rogando, sed in respondendo cernitur benevolentia. Qua de ausa avoua a corrigit in λεγοις αν, vitium inde repetens, quod quum hune versum Bem Flor Fam Turn. Clytaemnestra tribuant, praefixum ho Κλο in libris eoaleseeus eum sequente verbo, scripturam κλυοιμe pepererit. Quam quidem eonjecturam λέγοιις αν ut ingeniosam
esse et sententiae perquam convenire latemur, ita necessariam esse negamus. νέφρων enim quum
proprie is sit eui mens bene se habet, non solum benenorum, sed etiam laetum et hilarem significat. Exempla jam omerus suppeditat. l. o 99. εἴπερ et ις δαίνυται εντρων Cis. Soph.
sentit cum hae significatione vox ενς ροσυνη. - Postremo idem . . offenditur in verbis quae sequuntur νδ σιγωσο φθονος eaque recto dicta esse negat, quippe quum φθονειν non sit eius, qui repulsam serat, sed eius, qui rogatus aliquid dicere recuset eis Aesch. Sept. ad Thob. v. 480.
nino reete disputatum sit, tamen inde non efficitur lio interpretationis genus omnibus Ioeis adaptandum esse immo reverentiae, qua chorus Clytaemnestram prosequitur, Vel maximo convenit hoc eum
addere: νδε σιγωσο φθόνος i. e. neque tamen tibi, si tacueris, uecensebo, idque cum iis, quae elioriis jam v. 97. Tonetων λευσ' τι καὶ δντα ro καὶ ἔμις ινεδε significaverat, plane congruit. Ceterum in eo, quod substituiti arstentus νδε σιγωσα φθονοῖς scit. λέγειν, vereor, ne multi illud σιγιυσα nimis abundanter, ne dieam inepte verbis νδε θονοῖς ατ λέγειν additum
φλεοντων δωμάτων. IIane vulgatam librorum Iectionem depravatam esse, omnibus, opinor, praeter lausenium persuasum est. Primum enim Verbo caret, unde pendeat accusativus ἐπονους, quem si lausonius verbo πεga 'ra adnectit, hic interpretatus: apparet per posteros' mirum quendam accusativi usum comuuniscitur, quoni frustra defendore conatur duobus locis Sophocleis El. v. 1273. φανῆναιοδόν et M. v. 877. κέλευθον νανείς , quorum Ionge alia est ratio. Deinde verbi πέφανra subjectum, quod uidena sententiae eonveniat, vix reperias. Nam sive sequeris lausonium, qui id, quod investigandum erat v. 353. , apparere in tota sobole dicit, vel Schneideminum verba si interpretan
tener ah ine otiiogglei ip sive in Hermanni sententiam abibis, qui scribendum esse censet πεφανται 'εκγονοις ἀτολμήτως uri πνεόντων μειζον ὴ δικαίως et quid apparuerit, o superioribus
intelligi vult, nempe divinam malefactorum animadversionem, quam choriis in mente habeat nullam sani coloris sententiam ex hoe loco Extuderis. Mire enim dictum esset, ovis vindictam tune non ipsis, qui deliquerant, sed natis eorum sive posteris apparuisse. Wundero de Aesch. Agamn p. 27. dubium non videtur, quin verbis, qua paulo supra leguntur . 355. v εν τις θεους βροτων ἀξιουσθαι χέλειν οσοις ἀθίκetων χαρις πατοι9 in quibus ιιέν particula suppressa sit, oppositaliae sint πέφανται δ επ. ete , ita ut ad πέφαττα antecedens illa enuntiatio θεον βροτων ἀξιου- σθαι μέλειν te subjecti loco trahendum totiusque loci sensus hie sit: negarent quidem non pauci, persona sua dignum dueere deos, curare mortales, a quibus, quae saneta et augusta 33ent, violarentur; qui quidem impia sunt rerum patefactum hoc est Iiberis intolerabiliter Martem spirantium
supra quam fas erat.' Audio; sed hae ratio eodem quo Hermanni vitio aborat Trojanis enim ipsis qui tune orant, non Ιiberia eorum hoc patefactum esse dicendum erat. Cuius dimovitatis aliqua Ex parto minuenda viam ingressus est Lachmannus, qui correctione locum si sublevare conatus est: πέωαυται δ' ἐς ovouς, ita ut divina illa animadversio apparuisse dicatur usque ad posteros eorum pertinens, qui majorem quam fas erat artem spirarent. Sed ut omittam pluralem numerum γονονc nusquam alibi ab Aeschylo adhibitum, majorum delicta saepenumero a posteris quoque tu quamquam verum est, in hoe tamen verborem contextu potissimum commemorandum erat, Paridem atque Trojanos ipso Jovis vindictam expertos esse eorumque exemplo patefieri, hominum male ac non esse impunita posterorum mentio ab hoc quidem loco aliena erat. Generalis quam vocant sententia, qua improbos ipsos a diis castigari doceatur, quum in verbis quaerenda esse mihi videatur, non dubito, quin ad conjecturam confugiendum sit, ut eiusmodI sententia prodeat. Quaeritur autem, ubinam Vitium Iateat dissentiunt critici, quorum alii Ἀρη, alii επύνους, alii utrumque correptum esse judicant. Qui lectione Iρη offenduntur, uti Schoemannus Emend. Agam Aesch. p. 26.), praeeunte Emperio et Bambergero Op. Phil. p. 46. μη πνεοντων de Parido atque Trojanis dici potuisse negant, quippe quorum delictum non ex bellica quadam ferocia prosectum sit, sed ex illius libidine, horum nimia securitate, quam diuturna felicitas opumque mu-tia pepererit. Qua do ausa Bambergero facillima mutatione scribendum videtur πέφανται δ' κνο- τος ἀτολμητέον ἀρά te. qua voce de recepta et aptum verbo πέφανται subjectum additur et sententia rerum nexui accommodata elicitur: Appami rem nefastam sobolas emimes, AEu supra fas superbiant, si domus nimiis dimissis abundent.' robatur hoc Schoemanno, is quod pro εκπονος legendum esse suspicatur ἐγγυς vae, quam conjecturam, etsi ad librorum lectionem 'γόνους proprius accedit et accuratiorem numerorum aequabilitatem efficit, quum antistrophicus quoquo versus μελαμπαγῆς πέλει in longam syllabam exeat, tamen non dubito, Ruin languidam pleri quo a debilem habituri sint. - vν
In eandem sere sententiam pro ἐπόνους conjecit Ahrensius Philol. 18bs. I. Suppl. eest IV. p. 14. ἐνκόνιος i. e. ταχέως, σπευσμένως, sed sequentia τολμητέον Ἀρη mutans in τολμήτερβάρει longes alium 4, Schoemannus verborum sensum esse ratatuit. ἈSi οἱ θεοί in aber
lontius hoe subjoetum intraditur Pariter ellii, recentissimi huius tragoediae editoris, emendatio: πεφυσηται δ o τοῖς ἀτολμητι θρασει, licet sententiam praebeat commodam et cum celaris consentientem, audacior tamen est, quam quae recipienda esse videatur Atque etiam ritetschius ut alia aliorum commenta praeteream lectionem Ἀρη corruptam esse judicat eumque, qui primus illam
intorpolaverit, a locutione μέγα πνειν, superbire, Elmsi ad ur Bacch. V. 640. aberrasse censet ad uer πτειν, dictionem a Paridis ingenio prorsus alienam. Quod autem ipse Ἀρης reponi voluit ho modo: πέφανται 'εκγόνοις ἀτολμητέον aevi πνεόντων i. e. apparat autem posteris bellica virtus ignarorum justo vehementius instantium, aedibus supra modum felicitate assuentibus,' idque ad Paridem referri jubet sit ignavum in liade et gloriosum, illud mihi quidem perabsurdum videtur, quum quo tandem modo Paridis ignaviam posteris appa isse chorus eo ipso quidem tempore dicere potuerit, prorsus non perspiciam. Accedit. quod eo sensu non ἀτόλμητος, sed ἄτολμος dicendum erat. Incidit in eandem conjecturam Aeeti Karstentus, sed mutato ἐπονον in ἐπενής longo aliterae estgsehius verba ininrpretatus est, de Marte tamquam vindico sceleri adhaerente cogitans. Quae quidem conjectura etsi a Maur Schmidii, suutg. Stichrit. X. p. 342.x vehementer impugnatur, vix verbis dici postst. quantopere re accuratius considerata Aeteris anteferenda Mihi videatur. 'am
15쪽
ponitur agi os autem non oum bella, sed onino genus malorum, pernieio a Mario ri,no α
πνειν Trium recte dici possint, AEuippo qui divitiis inflati et in superbiam abrepti iniusto Paridia
eis litteris mutatis sagacissimo seribendum asso suspientur: πιφαν- δ' Aouσα-nti as Arincarebit et generalem illam, quam hoc eo utiquo desiderari diximus sententiam habebis, qua deorum
rum et auehensteinium talin Annal. XXVI. p. 545. huic eorreetioni album aloeisso Meulum dam ero Videamus cetera, quae proxime sequuntur. In libris ita legitur et interpungitur
Qηο pro eo onjecit Hermannus: περφευ ἔπερ et βέλτιστον, o nihil ab ho Ioeo aliteditionibus ad bellicum ardorem abrepti esse dicantur, nimia ita opum amuontia non ado 'opi a
ceptam Hermanna condecturam ea re defendere conantur, quod adverbium ὐπερφευ hoe voeo non eum luperatione quadam positum esse ammant; vituperationem nim rovora in o et viais o mologia et sententiarum nexus docet Retinenda igitur est librorum lectio πωνεο fuso νυέ
possunt, quae apud Graecos Vernuntur multa Soph. Trach. ἀρτίως νεοσφαγῆς πάλ. αἰθκ Vid.
Bora ad en Symp. p. 178. . Videntur enim veteres interdum ad rem sortius xprimendam Neonasmo quodam usi esse, et magnopere saliuntur, qui nisi diversae significationis verba vident pleonasmum vituperatione dignum judieant, quasi non intensiva quoque vis notionum interdum augeri et possit et debeat. Reliqua quae sequuntur sine dubio si scribenda sunt εστι δ' ἀπημαντον scit. τοσουτον), εὐστ' ἀπαρκεῖν ευ πραπίδων λαχοντι i. o. innorium atque incolume sit tantum, ut sapienti susticiat, deleta qua in omnibus sere libris egitur particula καί, quippe quae molesta sit a Vix probabili ration explicari possit. Quod autem Blomfieldius sese dubitare dicit, utrum illud ἀπαρκεῖν ab επαρκεῖν ducendum sit an ab ἀπαρκεῖν non dubium est, quin descendat ab ἀπαρκεῖν, cuius activa forma suffleere vel satis esse significat Cis Aesch. ers. v. 469 Soph. Oed Col. v. 1769 Sententiam. si quid video, non probandam licuit Engerus, qui in ἀπαρκεῖν verbum παρκεῖν inesse ratus locum si interpretatur , De Ne iste ars o deni au uebermuth verte hen, ast ex togam nil hei foll. dieque enim do utilitate divitiarum hic agitur, sed commendatur aurea illa mediocritas, qua quamvis divitiarum copiis non affluat, eadem tamen tutior sit atque extra periculum calamitatum . quae summas opes maneant, constituta, ut facile in ea acquiescat qui sapiens sit tmodestus Nee minus fallitur arsinnius, Rufim et ipse Verbum Ἀπαρκεῖν amplexus 'rgula post ἀπήμαντον sublata verba hoc ordine jungenda esse censet: εστα δ' ἄστ 'παρκεῖν ἀπήμαντον καιευ πραπίδων λαχοντα, ita ut particulae a quod dicitur hyperbaton etiam latiuis poetis maximequo Horatio haud infrequens contingat, ut sospes et aleam sanae mentis compos' pro ut aleam sospes et sanae mentis compos hin iis deprehendere sibi videatur Quamquam enim ad sententiam nihil est, quod in hae interpretatione reprehendi queat, negleXit tamen . . in ea non solum partieulae καί, sed etiam particula -ςet hyperbaton statuendum esse, quo quidem dupliei hyperbato timeo ne nimis contortum dicendi genus exoriatur Adde, quod ea Vis, quam verbo παρκεῖν subesso putat, ut idem significet quod alere, perquam dubia est; certe de Sophoclis Ioco ab eo allato Antig. v. 608. adhue sub judies is est Quam denique Fritetschius l. l. seribendi et explicandi huius Ioel rationem proposuit: περ τὸ βελταστον σθ' ω δ' ἀπήμαντον, ωςτε ἀπαρκεῖν i. e. Res, quacum Optime agitur, sic ipsa sala est, ut etiam jurare possit bonae mentis compotem' ea quid sibi velit, non plane perspicio. V. 370 sq. βιἄται δ' ἁ τάλαινα πε προβοτλόπαις ἄφερτος ἄτας. Veram loci sententiam a multis malo intellectam breviter a commodo exposuit FHisschius i. . , qui πε suadelam eandemque culpae excusationem bie Belli nigun ber Edulb interpretatur atque inde causam repetit, cur παῖς ἄτας, culpae filia, nominetur. Quamquam quod spectat epitheton προβουλοπαις, arstentus et ellius praeeunte Hartunio verum videntur vidisse, quum vocem esse censent eonflatam e duabus notionibus, quae coire non possint, eamque defendi osse negant vocabulis similiter formatis, veluti αἰνοπαet ρ Choeph. v. 18. ἀμβροτοπαγλος ur Troad. 536. χαυνοπολιet i Arist. Acham. 63b., quippe quae ita conjuncta sint, ut quasi una metatur notio. Quae quum ita sint, uterquo seripsit στρύβουλος, παῖς ἄφερτος ἄτας , artunius προβουλον praetulit. v. 448 βάλλεται γαρ οσσοις Λωθεν κεραννύς. Ut praetermittam Mausenium, qui verba si interpretans: ejicitur Oculis a Iore fulmen oeulia tribuit, quod non potest tribui nisi dextrae Jovis, ne Hermanni quidem defensio vulgatae --
16쪽
tionis audienda erit: βυσσοις ita addit, ut lumine oculorum et luce vitae privato dicat roseruntur enim hae ad τιθεισ' ἀμαυρον et ἐν aῖστοι τελέθοπιος. Neque enim dubium est, quin choriis, si vita privationem intelligi voluisset, aptius στέρνοις quam O-- fulmen injici dictuma suerit, quum fulmino Jovis si hominum oculi seriuntur, de occaecatis potius eoitemus quam de interemtis. γQuapropter hodie omnes, opinor, illud σωκ non serendum esse arbitrantur atque saee praeserenta Lob hi ad Macis d. see. p. 344 in eo conveniunt, sententiam ho loco desiderari parem Hora. tianae feriuntque summos fulgura montes. Quae ut prodiret, alii alia ommenti sunt. ασσον quod onjecit anchensteinius parum mihi placet, quum quid comparativus sibi voIit nesciam eaeerte sententia, quam ille Verbis βήλλεται γὰρ ασσον Λωθεν κεραννός tribuit isti quaeque res marime Mellit, ita obnoxia est fulminis ictui quamquam sana est et accommodatissima, e verbis eliei non potest. Multo magis probarem Hauptii emendationem, Meptam illam amarat nio: βει- λετα περισσοῖς Λιόθεν κερα-ός, nisi particula γαρ hoe loeo propct necessaria videretur. Scripuisse Aeschylum jam dudum suspicor: βάλλεται γὰρ χθοις Λωθεν κεραννος, id quod a librorum scriptura non multum distat et ad sententiam est aptissimum. Vox Icto de tumulis ot montibus iisque summis a tragicis usurpari notum est. Hanc conjecturam, in quam et ipse incidit, miror, cur Wallius improbaverit quam enim notionem requiri dicit, τὰ περεχοντα, τὰ aκρα, a ipsa in vocabulo χθοις sine dubio inest.
v. 464 sq. πιθανος ἄγαν ὁ θῆλυς ορος πινεμετρα ταχυπορος, ἀλλὰ ταχυμορον
Iνναικογήρυτον ολλυτω κλεος. Credulitatem mulierum hoc loco reprehendi facile apparet; sed verba ὁ θῆλυς ρος ἐπινε μεται interpretari est dissicile. Fuerunt, qui scholiastae explicationem: περις ραστικῶς η mn, ως ταυτον ον γυναικα εἰπειν καὶ ρον αυτῆς definitionem eius εὐεινa quamvis ridiculam probarent.
Κlausonius eam neque plano salsam noque omnino Veram ess judicans quum ita corrigit, ut τον
θῆλ- eo interpretotur ambitum mentis muliebris' i. e. fines, quibus ea continentur, quae creduntur e cogitantur a muliere, ' verbis subjicit sententiam mihi quidem parum perspicuam. Neque magis probanda erit Schuetati interpretatio se θῆλυς eo est opinio mulieris de re quadam gesta, qtιam ea summa cum fiducia verissimam esse decemit ae definit' quum pateat, Aeschylum si hoe exprimere voluisset, alio usurum fuisse vocabulo. Alii denique praeeunte Hermanno eo decretum esse volunt et ad sacrificia Clytaemnestrae jussu per urbem instituta reserunt. At quamquam Hesychii ορος νομος, θεσμος auctoritate permoti vocabulo ορος decretum, jussum significari posseeoneedimus, ab hoc tamen loco istam significationem alienam esse judicamus, quum parum liqueat, quid sibi volit eiusmodi sententia si id credulum aut si Sehuelatum secuti loctivo πιθανός transitivam vim tribuimus ad persuadendum accommodatum muliebre decretum cito grassatur. Quid enim Muliebro decretum num facilius eleriusque grassatur quam virile Qua quum ita sint,
nisi sorte assentiris ritetschio, qui cum metro hae verba bene conveniant, notissimam Aeschyli obseuritatem totius quam librariorum stuporem accusandum esse arbitratur emendandi ortuna expe-φ Ssidensinoehorus Commentatio de nonnullis Aeschyli Agamemnonis Ioeis. Soest. 1854. quum et ipso miretur, eur oeuli potissimum seriri dieantur, et ho inepte dietum esse eenseat, pro οσσοις faeillima sana mutation οσσοις aeribi jubet, ita ut hae verba exclamantia sint . Quam multi talea hominea a Iove fulmine feriuntur' Frige hoe omninoque οσος aliquanto rarius, quam interpretibus Visum est, exclamationibus inservit Cis Herm. ad Aesis Pers. . 862. Aeeedit, quod jure quaerimus, unde illud talea mpseri possit.
rienda est, praesertim quum illa obseuritas hoc quidem Ioco acillimo tolli possit recepta Blo oldii
eoHeetura ερος. Nimirum mulieres Argivae reditum Graecorum exspeetantes in hac cupiditate cuilibet rumori hune reditum nuneianti saetio fidem habebant, quoniam omnes quae cupimus facito vera esse credimus. θηλυς ρονς, quod Bariungius scribi mavult, etsi notionem praebet huic loco aptissimam, quum de rumore inani vel sermone anili agatur, qui celeriter per mulierum Ora agatur et facito reditur, metro tamen repugnante rejiciendum videtur.
ανεύς et καὶ τὰ πλοῖον ου νευδῆ λεγω. ρ. ποτερον ἀναχθεὶς εμ νατιυς ε γλιου η χεῖμα, κοινον ἄχθος, ῆρπασε στρατον;
Verba πότερον ἀνaχθείς στρατον ita comparata sunt, ut meminem iraeter ar- stentum in hac codicum scriptura flendisse mirum sit. Ac primum quidem in priore interrogationis disjunctivae membro verbum finitum aegre desideratur; nam quod dicunt ex antecedentibus νηρ ἄφαντος scit. γενετ supplendum esse, id parum habet concinnitatis, quum alterum membrum suum ipsius verbum ῆρπασε habeat. Deinde, id quod maius est, duo sibi opponuntur membra, quae minime sunt opposita, quia Menelaus una cum ceteris ab lio manifesto avectus tempestate tamen deprehensus a ceteris separari potuit. Neque id rugisse videtur Hariungium, qui verba hune in modum interpretatus:
Vis Verba, qualia quidem nunc sunt, torqueas, vereor, ne istam oppositionem in iis frustra quaeras. Accedit denique, quod ea, quae praeco respondet: εκτρως με τοξOgης ἄκρος σκοπον bipartitae interrogationi non conveniunt, sed chorum una interrogatione rem ac tetigisse demonstrant. Quae si recto disputata sunt, non videtur dubium, qui in verbis ποτερον ἀναχθεὶς ἐμφανως te. Vitium aliquod lateat emendatione saria adum. Equidem non quo verum mihi invenisse videar, Sed ut proferam, quod a poeta certe dici potuit, Ioeum si refingo:
ποτερον ἀναχθευ ἐμφανέως ἐξ Ἱλιου
λειφεωνα, ο ν ἄχθος αρπάσαι στρατον; In quibus infinitivus ρπάσαι pendet e verbo λέγεις, quod ex antecedentibus ου φενδη λέγω acile suppleri poterit. Ac ne quis in particula πόet ερον haereat, quippe qua Graeci vix tantur nisi ii interrogationibus disjunctivis pauca explicationis causa videntur addenda. Nimirum
Fuerunt, qui Graeeos hae partieula interdum etiam in simplici interrogatione usos ossa dicerent ae inii Ioela omnibus quo asserunt alterum interrogationi membrum e cogitatione addendum vel ex reliqua oratione elieiendum videtur Vid. ithner ad en Mem. IV. LI.
17쪽
chorus non simplicem interrogationem proponere voluit, o hane sero biparti- Utrum eae Isio una cum eteris profectus tempestate ab Mercitu disjectus es an singulam quadam calamitate interiit Quod ut redam, adducor etiam verbis κοινον χθος quorum eontrario egre Caremus. Sed quum jam priore interrogationis membro verum chorus iuvenisset, praeco eum interpellat verbis: εκυρσας με τοωτης κρος σκοπον. Vera loe natura non perspeeis librarii propter particulam ποτερ- ut disjunctivam interrogationem absolverent, illud et inserenisa reliqua aua ratione mutaverunt.