장음표시 사용
11쪽
AP. III. quomo is oriatur rhythmus omitorius.
Antiquissimis temporibus prosa Graocorum orationi rhythmus nisi quando fortuito non inerat; quin et ipso Herodotus rhythmi nondum erat studiosus et, qua re constet ignom8se Videtur. Is enim connexa, qua Omnes Iere illo tempore scriptores, usus est elocutione. Quae tamen dictio, nisi amoenum est, quod tractatur argumentum, eos, qui andiunt haud tacito Ilicit allectosque retinet quum sententiae artificio8 quolibet exordio atquo fine in vocabulorum ordine posito careant nec nisira ipsa exhausta finiantur. Eo demum tempore, quo ars oratoria excoli coepta est, quid sit rhythmus intelligere eumque affectare coeperunt. Iocutio ambitu comprehensa κατεστραμμένη λέξις, fi ἐνπερωδοις inVenta est, qua deinde plerosque scriptores usos videmus. ταυτὶ λ αρ, scit. ψομἐπὶ, προτερον μὲν πανας, νυν δὲ οὐ πολλοὶ χρων t. Atque hao dictio suavis Eat, quum pariter atque orati connexa animi motus et mores exprimens subjectisque rebus conveniens es πρέπον simul etiam ρυθμον suscipiat, qui in singuIari quadam vocabulorum componendorum ratione eernitur. Quam qinilis sit accuratius jam investigemus. Orationi rhythmus quidem nec vero metrum' inesse debet alioquin erit poema. Itaque cujusvis etiam periodi principium ac finis non metro constare debet. Sed quum poeseos rhythmus causa oratorium inveniendi exstiterit, poetieas sorma et in prosa imitari consentaneum est. Ne emita carmen fiat oratio ejusmodi formae eligantur rhythmicae necesse erit, e quibus ullus veraus ViXeonfietatur. Ex rhythmis heroicus grandis est et orationi non aptus οὐ iremto 3, 3 jambus autem nimis e vulgari est Sermone eoque repetito quam laeniimo vorsus nascitur. Trochaeus To' cordaci aptior est, id, quod declarant tetrametra omnium igitur rhythmorum solus paeon reliquus est, cujus naturam rhetores a Thrasymacho' prosecti quamquam eo utebantur, tamen non intelligebant. Ε8 enim laeon OO tertius atque inter eos, quos diximus, modius PGp iam tria iaci ad duo M. Onseruntur, dum dactyli ratio et paris in ad par o trochaei autem jambique modus duorum ad unum Quod, quo melius intelligatur schemate hoe uti liceat:
par ad par duo ad unum duo ad duo
Sunt igitur duae paeoni species, quarum altera a Ionga, altera a brevibus incipit; qui pedes omnium
ante dictorum soli sunt, quibus Oetae non sint usi. Quapropter piissimi sunt rhythmo oratorio qui quam maximo lateat neque industria quaesitus 88 Videretur nece88e St. RBO Prior Oia , sententiRe principio, alter οὐ termino maxime convenit breVis enim syllaba, quoniam est impor-fecta, mutilatam a mancam facit orationem. Itaque ententiam oportet longa syllaba terminari atquoip8um finem non scriptoris opera notum esse nec Per notis RPPositam, Sed Per numerum.
12쪽
Vocabulis igitur pro ententiae natura quam aptissime electi Mu seeum ita copulatis ut principium hoc modo habeant et terminum sententia numerosa fit et periodus nascitur. Cujus periodinumerus, licet non sit poeticus tamen sic ad aures nostras accedet ut nos simile aliquid audire
Periodus aut membris constat aut simplex est. Altera, fi ἐν cui caec,' partes ita habet distinctas, quibus in unum conjunctis ejus, qui recitat vel pronuntiat spiritus non impediatur Membra igitur tali extension sint oportet, quibus mediis non respiretur aliter enim periodi tollitur unitas, qua auribus percipitur Periodus simplex dφεχὴς, μονοκωλος nonnisi uno membro continetur Arist. Rhe L UI. e. in μὲν ζ εἰρομένη λέξις η Ἀρχαία ἐστί , προδοτου Ῥυρίου ηδ Ἀστορίης --Meῖς' l. o. eo genero dicendi Herodotus traus est.
Sed et postea hune Aristotelis locum ita ess intellectum paucis ostendam. Ciecto Orator. e. LVII. Ephorus autem Iovis ipso orator paeona sequitur aut dactylum Sed et illi priores sest qui jambis maxime in or tione utendum esse eensent, et Ephorus In culpa est Quod longe Aristoteli videtur seeus inhet. m. 8. qui
judicat heroum numerum grandiorem, quam desideret soluta oratio est.
' Trochaeo hi pedem significari tribus brevibus . . constantem a Dionysi tribrachyn appellatum neque eum quem Noster Halicamasseus c. XVII. pag. 06 νππιον nuncupat, a longa incipientem, quam brevis sequitur, ex iis vel luculenter apparet, quae Cicero orat e LVI trochaeum Rutem -υω, qui est eodem spatio, quo choreus - , κυμ exo appellat Aristoteles etc. e. LXIV. trochaeus, qui habet tres breves et Quintilianus de hujus pedis natura produnt. Is enim de Inst. orat. l. IX. e. v. M. dieit: licet. . . . Aristoteli .... Jambus humanior Videatur, trochaeum ut nimis currentem damnet eique cordacis nomen imponat. y Thrasymaehus Chalcedonius magni nominis rhetor, Platonis es Isocratis discipulus.
13쪽
Orationis forma utrum poetica futura sit an prosa ration Pendet, qua mens humana rem describendam intuetur quae ratio si talis est, qualis orationem postulet solutam sola uti prosa licebit. Si rhythmus etiam oratorius ubi sit adhibendus nonnisi argumenti natura determinatur. Nam siqua sententia simplex atque humilis periodo artificioso obduceretur, veste ineptissima tecta progrederetur. Alii igitur generi alia etiam convenit dictio nequo locutio Aristi Rhet. I. III. c. I2 eadem
est, qua aliquid scribimus et qua in contentionibus utimur; neque eadem, quae ad deliberationes pertinet, et qua judicia tractantur. Dicendi enim genus, quo aliquid scribimus exquisitissimum esse debet; quo in contentionibus utimur, ad actionem apti88imum. Quodsi inter se comparantur, Orationes Acriptae in contentionibus humiles angustaeque videntur, sed qua ab oratoribus bene habitae sunt, cum in manibus Sumuntur, imiles sunt imperitorum sermonibus. Causa vero est, quod hae contentionibus conveniant. Quamobrem illa, quorum vis in actione posita est, sublata actione, cum suo munere non iungantur, inania videntur ut ea, quae dissoluta sunt et gaepius repetuntur inscriptione jure improbantur in contentionibus vero illis quoque oratores utuntur; sunt enim rectioni convenientia.
v. V. Gratio vineta eum soluta omparatur.
Oratio vincta si eo maxime a Soluta differt, quod versibus constat, Versui, ut effigie metricae, quae principium ex se habet o terminum, periodus implex in soluta oratione respondet. Quum vero periodi duplex sit genus, num quid in poesi simile occurrat videamus. Si omplures similes versus in unum conjunguntur, systema, in diversi, stropha conficitur. Systema igitur et stropha nihil sunt nisi Versuum complexus, quorum determinatum sibi quisque habet finem ac principium. Periodum ver membris constantem systematis vel Strophae pro membrorum singulorum natura similem esse RPPRret. Cum systematis igitur et strophae versibus periodi membra sunt comparanda, quibus in unum conjunctis periodus composita Meitur.
Jam restat ut inquiramus, quid in po8i rationi respondeat, quam Supra connexam εὶρ μένην appellavimuS. Quamquam oratio connexa rhythmum non habet, quum fine careat ac principio verborum collocatione positis, tamen simile aliquid et in carminibus invenitur, quae forsitan remotissima ab hoe
14쪽
Dithyrambi enim antiquissimi, etsi nulla eorum fragmenta exstant, tamen, quum a poetis Bacchio quodam luror concitatis a temulentis,' nulla praeparatione antea instituta, ' Bacchan libus decantari solerent, tam temeraria haut dubie Verborum compositione ac Successione constabant
ut, quamvis metro continarentur, tamen ne in versus quidem notos nedum in Systemata vel strophas
redigi potuissent. Neque igitur ejusmodi carmina prius finiebantur quam divinus illo, quo poeta
raptus erat, Iuro re exhausta praeteriisset.
Id vel ex eo comicero licet, quod et postea Bacchici poetae, trophica epodicaque forma per Arionem huic carminum generi illata,' prisca illa metrorum licentia in ejusmodi dithyrambis utebantur, qui choro remoto, a solis poetis dramatico' quodam et vocis et gestuum habitu agerentur. Sed dum priores illi poeta rustici, quippe versificationis parum gnari genio suo indulgentes carmina illa incondita fundunt hi do industria priscam dithyrambi naturam Remulati tot saepe vocos ingenioso audacique modo in unum vocabulum conglobarunt ut propter nimiam junctorum ' verborum longitudinem armen, quamvis ex metro recitaretur, tamen nequct stichicum esset nequo trophicum. γNequo vero non dithyrambis horicis avitus ille mos si adhaesit ut, qui erat chori praesul, ante carmen decantatum, pauca, quae ad deum diemque celebrandum vel ad carminis argumentum explicandum pertinerent, rhythmi Iego solutis praeludi vel prooemii instar deo plenus praecineret.
Quibus ex praeludiis propior sesquipedalia illa vocabula ab Aristophane jam irrisis M. v. 383 390. Pac. 828-834. d. Teubner. vetus tragoedia prolecta' esse dieitur. Itaquo simillima incondito illi antiquissimo et recentior dithyrambo vel dithyramborum exordiis' dvastolaio talis erit oratio, quae pro sententiarum ratione verborumque ordine in membra et
periodos distribui nequeat necnisi quando verborum granditate ac concinnitate Poeticae Venustatis speciem prae se ferat. Aristi Meti 1. m. e. s. . τὴν δὲ χάριν ἀγάρον εἴναι ' εἰρομένην ' συστραμμένην ad ὁμοίαν ταῖς των
οἱ πεφυκυτες et γδ at τα μάχιστα κατὰ μικρον προάγοντες ἐγένwησαν et νυ ποίησt ἐκ των αὐτοπεδιασμάτων. Herod. I. 23. Ἀρίων τε ν η μναιο .... ἐόντα κιθαρναν τῶν τοτ ἐωντων οὐδενος δευτερον. καὶ διδυ- ραμβον, πρωτον γορ--ν των ημεe ιδμεν, me =σαντά τε i. o. oriun, qui ante Arionem dithyriunbos com-Posuerunt nomina ignoro et carmina, quum neque iteris mandata neque memoriae tradita sint και νομασαντα
16쪽
Cieero da orat. l. m. e. 22. - --, tiaremque δε aris aut faeti is quaeritur de absoluta et perseeta quaeri olat. Via enim et natura eri, nisi perfectra ante evios poni υν, qualia e quanta sit λυJ
Ut orbum quodvis e notionis, quam significat natura sic verborem complexus, 3 qualis sit sententia pendet, quae exprimi debet. Qui verborum complexus si talis est ut sententia praebeat simulacrum . quod auribus percipi queat accuratissimum, ejusmodi orationi oritur forma, quam ornatam nominemus Cicero de orator. I. m. c. I 4: In quo igitur, inquit, homines xhorrescunt 3 γε- sinpolacti dicentem intuentur λ Qui distincte qui explicate, qui abundanior, qui illuminato et rebus et verbis dicunt et in ipsa oratione quasi quendam numEmm versumquΘ eonficiunt, id est, qui dicunt ornate. φὶ Unde sequitur ut ornata dictione numerus contineatur; qui, qualis it jam videamus.
Cie sta orat. 1. H. . . verba semper satis mala mihi quidem Videri solent, si ejusmodi sunt, ut ea res ipsa peperisse videatur. Cie de orat. l. m. c. I. Rrium enim copia verborum copiam gignit et si est honestas in rebus ipsis, eo quibus dicitur, existit ex ea naturalis quidam splendor in verbis . III. e. 6. Nam quum omnis ex re atque verbis constet oratio neque verba sodem habere possunt, si rem subtraxeris, neque res umen, a verba semoveris. Tantum significabo brevi, nequa verborum malum inveniri posse non partis expressisque sententiis, neque esse ullam gentantiam illustrem in luce verborum.
Cie orati e M. In verbia inest quasi materia quaedam, in numeroatilem molitio.
Numerus oratorius tum nascitur, quum Verba pro sententiae natura apte electa in talem componuntur unitatem, cujus principium ac finis non solum rei describendae natura' posita sint, verum etiam syllabarum pondere' percipiantur. Syllabam autem pondus ipsam cernitur extensione mensura atque vocis, qua pronuntiantur intensione ictu); qua utraque in verbis conjungendis pro sententiae natura passim adhibita numerus constat oratorius. Rus modi verborum complexus si duabus' saltem partibus in unum conjunctis constat, ambitus, ' graece περίοδος appellatur.
Cie or L e. o. Numeri nihil affert aliud, nisi ut sit apte verbis omprehensa sententia. Cic. orati e M. Id enim exspectant aures, ut verbis colligantur sententiae Cie de orat. I. m. c. M. Consuetudo modo illa sit acribendi a dicendi, ut sententiae verbis finiantur. . Cie orat. o. 20. Quidquid est enim, quod sub aurium mensuram aliquam cadit, etiamsi abest a versu nam id quidem orationis est vitium numerus vocatur, qui graece μυωμος dieitur Cie de orat. l. m. e. 48. Numerosum est id in omnibus sonia atque vocibus. quod habet impressiones et quod metiri possumus intervallis aequalibus. -
17쪽
distineti et ari inlium et saepe Farioriun intervallorum perctuat numeriun confici Cic. paria orat. e. s. Numeros aurea ipsae metiuntur, ne aut non compleas estis, quod proposueris, aut redundes. - cie orat e M aequitur omprehensio, sed ex duobus membris, qua non potest esse rerior. te orat. c. l. 'περίοδον nos tum ambitum, tum comprehensionem, aut continuationem, ut circumseriptionem
U. III. quomodo numeriis sitiatur oratoriuη.
Cie orat. e. 56. Si igitur Me unitum, in oluti etiam rem Messe
numeroa, eosdemque esse oratori , in in poetici.
Quum numero et oratorio et poetico sententiae ita exprimantur ut earum auribus unitas emolpiatur fieri non potest quin utriusque eadem sit natura, neque illo nisi unitatis natura ab hoc differat. Numeri natura formis rhnhmicis continetur, quae vocantur pedes quibus pro imaginis animo
conceptae natura electis atque inter se compositi unitas nascitur, quam poeticam comma membrum. versum, Sy8tema, Stropham, poema appellare consuevimus. Qui pedes si passim' in prosa, quo numerosa' fiat, adhibentur, unitas existit oratoxia, quae pro extensione, aut inci8um et membrum. aut periodus, aut oratio vocari solet. Ut compluribus versibus numero sententiaque in unum conjunctis aut Systema aut stropha
continetur, prout singuli sibi versus aut similes Anni, aut dissimiles sic duobus vel pluribus membris in arctissime inter se et gens et verbis cohaerentibus periodus conficitur. Longissima est complexio Verborum Cic. de orat. 1. m. c. 7 quae volvi uno spiritu potest. Sed hic naturae modus est, artis alius. Cujusvis enim comprehengionis verba ita collocanda sunt ut sententiae principium ac finis non in spiritu solo sed in syllabarum pondere posita sint.' Plena comprehen8io e quatuor omnino constat partibus, quae longitudinem habeant quatuor versuum hexametrorum; y cmusmodi partes, si sententiae, quam una conficiunt, sola unitate nec nodis continuationis i. e. verborum nexu inter se cohaerent, membra κῶia et, si propriam quaeque pars sententiam continet resectam quasi et quam brevissime expressam, incisa' κομματα appellantur. Periodo jam cum stropha comparata singulis strophae versibus aut membris ' periodi membra
respondebunt. Pro extensione igitur i. o. Pr Syllabarum, quibus OnStat numero membrum Orato- .rium a membri sere poetici longitudino proficisci neque versus Milo mensuram excedere poterit. Sed ut trophae et versuum modus sola ratione finitur, qua poeta rem celebrandam intuetur: sic periodi etiam membrorumque circuitus nonnisi in rei describenda natura positus est, ad quam is, qui dicit limites ut stius orationis, ita otiam periodorum et membrorum Reeommodet ne esse est. In oratione igitur publice habenda periodum quatuor versuum hexametrorum menSuram transgredi vix las ori quum facile ori possit, longior circuitus longiorave membra eorum, qui audiunt Rure et mentem, sensu nimis distracto dilatoque effugiant. Membri igitur productio pro syllabarum numero hexametri mensuram haud facilio superaverit. Rebus sic se habentibus incisum κομμα , salVa hac periodi membrique extensione ejusmodi sermo hexametri inciso ex syllabarum numero pareMe Poterit, quod caesura illa post tertii pedis arsim adhibita, ut ita dicam, amputatur. Sed qui membri incisique longitudinem adeo accurato definitam vult, ne qua sorte syllaba a numero constituto absit, is laustra operam suam imponderit. Nam quum id maxime inter orationem solutam atrinctam intersit, quod illa libora profluit, haec autem metro proposito cohibetur in libera oratione
18쪽
nee periodi alicujus ne mombri noquo incisi xtensio priusquam pronuntiata sint, ad certum Syllabarum numerum redigi poterit. Quamquam enim alia periodus quatuor membris continetur, ' quid obstat quonimus alia, i sententia natura hoc postulat, quinque e sex membris comprehendatur, modo ne ejus, qui dicit, spiritus novo eorum, qui audiunt mentes illa productione nimis impediantur ZSic membri etiam incisique natura et differentia non in syllabarum numero posita est, sed e cogi tatione verbis exprimenda, utrum membris an incisis utendum sit, pendebit et quali utrumque sit mensura. Nam quamquam incisi is eo erit acutior ), quo brevius est tamen eo non membrum fiet, si forte syllabarum numerem supra allatum excesserit. Nemi membrem in periodum mutabitur si una fortasse syllaba hexametro longiu erit, neque incisi naturam eo induet, si orto, sontentia id
postulante, eodem quo incisum 8 numero syllabarum. Ut in poemate inmit suum numerum Versus obtinent: si etiam in oratione eodem, quo
periodus, modo suum quodvis membram et incisum numerum habeat oportet. ' Partes autem, quibus periodus constat, modificatae esse debent Cic. do orat. l. m. e. 48, quae si in extremo breviores sunt, infringitur ille quasi verborem ambitus. Quare aut paria esse debent posteriora superioribus, extrema Primis, aut, quod etiam est melius et jucundius, Iongiora. Jam quod ad pedes attinet hi notandi sunt, quum maximo in oratione reperiantur:
, Choreus vivi Trochaeus Dactylus Mis Anapaestus Spondeus
Quibus omnibus in oratione permiste ' est utendum: me enim effugere possemus Cic. orat. p. 57 animadversionem, si semper iisdem uteremur; quia neque numerosa ut poema, neque Stranumerum, ut sermo Vulgi esse debet oratio. Sit igitur permista et implicata numeris, nec dissoluta nec tota numerosa, Paeone ' maxime quoniam optimus auctor, se Aristoteles, ita censet sed reliquis etiam numeris, quos ille idem Aristoteles praeterit, temperata. Neque vero tanta industria ad illos pedes aspirandum est, qua periodi sensu laboret. Neque vos aeqn Cic. de orat. l. III. c. 50 aut herous illo conturbet. Ipsi occurrent orationi ipsi, inquam, se offerent et respondebunt non voeati. Omnium id maxime est cavendum ne in versum novo in vorsus similitudinem illabatur oratio quam ob rem nullo pede toties repetito utendum erit, ut aures eo versum confici gentiant..Iambi igitur frequentos imprimis sunt evitandi, quum iis versus facito oriatur ortusque ab auditoribus agnoscatur. Ut vero ambis sic ceteris etiam pedibus iteratis abstinendum est et prospieiendum ne duobus ut, quod est maximum, tribus plures deinceps ponantur. In quovis verborem ambitu principium ac finis praesertim sunt consideranda; nascatur a procoris numeris ac liberis Cic. do orat. I. m. o. 50 maxime heroo O , ut Reone O . Priore, aut retie sed varie distincteque considat. ' agis autem quam principium periodi finis numerosus sit oportet. . Notatur enim maxime l. e. similitudo in conquiescendo, no vero aut tres sunt fere extremi servandi et notandi pedes, si modo non breviora et praeeis erant superiora; quos aut choreos aut heroos aut alternos esse oportebit, aut in paeone illo posteriore, '
19쪽
quem Aristoteles probat, aut es pari retico, qui in clausula vel paeoni illi es praedirendus. I-
sula perquam numerosa dichoreo O ia ' continetur, dummodo raro adhibentur; nam in oratione nihil est tam vitiosum, quam si semper est idem Cic. orat. c. 64 . Ne pondeus quidam funditus est repudiandus. Etsi, quod est orionis duabus, hebetior videtur et tardior, habet tamen stabilem quendam et non expertem dignitatis gradum. Ne Jambus quidem, aut Par trochaeus .ia, ut etiam dactylus parum Volubiliter pervenit ad extremum, si eos equitur choreus is, ut spondeus. Nequeonim quidquam interΘst, uter sit eorum in extremo, quin postrema syllaba brevis an longa sit in ipso versu nihil refert. δ' Sed iidem hi tres edes O, Oo, ia male oncludunt i quis eorum in extremo Iocatus est, nisi quum pro retico postremus est dactylus Dochmius autem Cic. l. c. quovis loco aptus est, dum eme ponatur iteratus, aut continuatus numerum apertum
Sin verborum comprohensionis principium is terminus hac ratione sunt pedibus composita -medii ' sc pedes possunt latere, modo no circuitus ipso verborum sit aut brevior quam aures exspectent, ut Iongior, quam ire atque anima Patiatur. Jam quum de pedibus, qui in periodo reperiuntur, sermo uerit, hoc mihi liceat schema afferre, ut uno obtutu tota res intelligi queat. .
possunt Pedes. ead A. - . - lichoreus - herous cum ancipite
Major etiam pro numero quidem diligentia in membris et incisis quam in periodis conficiendis
adhibenda est. Quali, quum paucis tantum vocabulis constent, Saepe Proreu numerosa sunt l. e. moris pedibus continentur. Praeter reliquo pede spondeo etiam vel apte in iis est utendum. Cic. orat. c. 643 Paucitatem enim pedum ymitatis sua tarditate compensat. Nam in illis, quibus ut pugiunoulis orat. c. I uti oportet, brevitas facit ipsa Iiberiores pedes Saepe enim singulis utentum est, plerumque binis et utrisque addi pedis pars potest , non sere ternis amplius. Jam quum viderimus quomodo numerus oriatur oratorius, restat ut de ignificatione ejus disseramus. Quae quum pedi natura eontineatur, hoc accuratius explicato, ipsam cognitam habebimus. Pes, de genere nunc disputo, qui ad numerum adhibetur trifariam est divisa Cic. orat. o. 6). Nam aut altera alteri parti nequalis, aut alterius dimidium, aut sesqui major est. Unde si hanc pedis genuinam figuram statuimus , hi tres pedes
derivantur. Quorum pedum ciambus Irequentissimus S in ii8, une demisso atque humili sermone dicuntur; paeon autem in amplioribus in utroque dactylus. Ita in Varia et perpetua oratione hi sunt inter o miscendi et temperandi. Si minime animadvertetur delectationis aucupium et quadrandae orationis industria quae latebit eo magis, si et Verborum et sententiarum ponderibus utemur
20쪽
Cic. orat. α 5M. Reliqui ero Pedes O OO . .is. ω, -- , Pro syllabarum ut brevium, aut Iongaram, quibus constant eompositione aut cursum, aut tarditatem significant et pro
sentantia natura riuit eligendi. . ., Cic. orat. e. m. Nam etiam poetae quaestionem attuleriint, quidnam esset illud, quo ipsi different ab oratoribus.
Numero maxime ridebantur antea et versui nune apud oratores jam ipse numeras increbruit. e. 56. Sed hi numeri s orationis poetiein sint, in ex alto Mnera quodam deinceps est ridendum. Nullus est igitur numeras Nire Poeticos, Propterea quod definita sunt genera numero n. e. 60. Si quae es melat voluptatem in numero τω torio quaeritur et eadem, quae in versibus, quorum modum notat ars, sed aures ipsa tacito eum sensu sine Rrte finiunt.' clo orat. e. 68 sed ordo pedum facit, ut id, quod pronuntiatur aut orationis, aut poematis simile videatur te. Cie orat. c. 58. Noe vero is cursus est numerorum, orationis dico, nihil ut fiat extra modum; nam id quidem esset poema sed omnis nee claudicans, nec quasi fluctuans et aequaliter eonstanterque ingrediens numerosa habetur oratio. Atque id in leendo numerosum putatur, quod non totum eonstat e numeris, sed quod ad numeros proxime accedit et cic de orat. I. m. o. r. Versus enim valeres illi in hae soluta oratione propemodum, hoc est, numeros quosdam nobis esse adhibendos putaverant.' Cic. orat. e. 61. Multum interest, utram numerosa sit, i. a. similis numerorum, an Plane e numeris constet oratio.' Cie orati e 66 Constat ambitus et plena comprehensio e quatuor fere partibus, quae membra dicimus. - is igitur singulis versibus ac membris quasi nodi apparon continuationis, quos in ambitu conjungimus.' Cic. de orat. I. III. e. 44. Interspirationes enim non defatigatione nostra neque librariorum notis, sed Verborum et
sententiarum modo interpunctas Iausulas in orationibus esse voluerant. Cic. orat. i. 68. mane igitur sive Ompositionem, sive persectionem, sive numeram vocari placet, adhibere necesse est, si ornate velis dicere non solum ne infinite feratur, ut flumen oratio, quae non aut spiritu pronuntiantis, aut interductu librarii, sed numero coacta debet insisterer eram etiam te.' Cic. orat. c. 66. E quatuor igitur quasi hexametroriun instar versuum quod sit, constat fere plena comprehensio.' Cie orat. o. 66. Sin membratim volumus dicere insistimus Rhet ad Her. I. IV. c. I9. Membrum orationis appellatur res breviter absoluta sine totius sententiae demonstratione, quae denuo alio membro orationis excipitur hoc modo: Et inimico proderas. Id est unum, quod appellatur membrum Deinde hoc excipiatur oportet ab altero: ἡEt amicum Iaedebas. Ex duobus membris haec exomatio potest constare sed commodissima et absolutissima est, quae ex tribus constat hoc pacto: Et inimico proderas, et amicum aedebas, et tibi ipsi non consulebas ' tem:
. e reipublicae consuluisti, nee amicis prosuisti, nec inimicis restitisti. Dionys Hal. de Vere comb. e. II p. 9. πλὴν ire των πρωτων, se τῶν τριῶν, τεττάρων, εἴ γ' σωγειν ποτε οντων μερω πχοκὴ καὶ παράδεmς, τὰ an ομενα rotet κω a. ἔπειθ' et τουτων ρμονία τὰς aio υ- μένας συυπυρρο Φερρόδους αυτα δὲ των συμπαντα τεχερουσι Idrov. Quintil. Inst. orat. I. n. e. 4. 23. membram autem est sensus numeris conclusus, sed a toto corpore abreptus et per so nihil efficiens.' Cic. orat. e. z. Domus tibi deerat at habebas Pecunia superabat at Nebas.' viae inciso dicta sunt quatuor. Dionys de verb. comp. c. XXV p. 213 rmiatae δὲ καὶ εἰς κόμματα συνθεe βραχυτερα κω ων . . . Quintil. Ins orat. q. IX. i. 4. I 22. Incisum quantam mea fert opinio erit sensus non expleto numero conclusus plerisque pars membri etc. Saepe enim inccidit ut stropha non versibus Integris sed et membris, quae versibus minora sunt, consis Vid.
Not admeph. p. 396 Mar. Victorin. p. 2497 Colon est membram, quod statis onstat pedibus comma, in quove pars pedis est. Erit itaque colon, cum integrae fuerint yzygiae comma vero, cum imperiectae. Atilius Fortunat. p. 2689. 4 Colon est pars sive partes versus integris pedibris impletae ut,
habet enim tres pedes lGIes comma pars versus sive parte imperfectae ut Arma immque cano.