장음표시 사용
11쪽
I 2. quam s easerit servo publico, se restituturum ea, quae ex bonis eius constquutus fuerit, illis, ad quos res perventura esset, si adrogatus permansisset in suo satu. Sed hic
pactum conservativum latere, nemo dixerit. Arrogationis ea erat natura ac conditio, ut cum capitis deminutione esset coniuncta; & hinc neminem arrogari
osse censebapi, nisi qui, ut GHI. Lab. v. Cap. XI oquitur, ipse fieret auctor, vel interrogatus, an id fieri pateretur, consensum suum declarasset. L. I. pr. A. de adopt. Quum vero impuberes auctores ipsi fieri haud possent, nisi puberes tacti rem ratam habuissent: L. 8. A. de adopt. L. . C. de auct. praes. postea Anto ninus Imperator modum veperit, quo & impuberes variis ob uatis conditionibus arrogari possent, IV. de adopt. inter quas erat haec cautio, si impuberes decessissent, bona proximis agnatis restitutum iri.
Interita enim pendebant effectus arrogationis, dum adpareret, auctoresne futuri sint adolescentes, ne ne. L. 32. L. 33. Τ. eod. Non ergo hic agitur de conservando agnatis iure succedendi, quod ipsis nec im- . pubes arrogatus intervertere poterat, quia non habebat testamenti factionem, nec pater arrogans, cui nullum ius ex arrogatione nascebatur, priusquam pubes.sactus filius eam arrogationem ratam habuisset. Sedio agebatur hac interposita stipulatione, ne bona ar rogati dissiparentur, agnatisque mortuo impubere, inanis relinqueretur actio. Quare non magis haec cau tio ad pactiones Conseruantes successionem referenda
est, quam usufructuaria, qua sibi proprietarius saluam findi substantiam stipulatur. l
12쪽
Sunt qui in constitutione Anatasii Imp. L. II. C. meis. de Qu. herei pactionis huiusmodi exemplum sibi vis leni dentur reperisse. Ea enim sanxit Princeps prudentis ι mus; ut A ab eo , qui ex sacro rescripto secundum constii minionem suam fieri postularat emancipationem liberorum,
s. petitum sit, quatenus ei, qui emancipandus emancipanda τε est, minim legitima iura per emancipationem exstingue .. ιι. remur, tunc eadem iura tam emancipato , qxam emancipatae contra personas alias, hoc modo Ibiconiunctas, quam adiis uidem conisa eum vel eam in hereditatibus veIsuccessio ηibus V tutelis, nec non ceteris serventur intacta. Sed quodnam hic pacti cujusdam vestigium p Emancipati vetere iure capite minuebantur, quia emancipari ne-i mo poterat, quin in imaginariam servilem causam de .
duceretur. L. 3. I. cap. min. Itaque amittebant
iura suitatis dc familiae, neque ad hereditatem patris di agnatorum perveniebant, nisi priori casu ipsis succurreret Praetor data bonorum possessione vel contra in-bulas vel ab Intestato ex Edicto unde liberi. Anast sus autem, nova reperta emancipandi ratione, quae per rescriptum principis explicaretur, ei quidem eadem effecta tribuit, quae habuerat vetus illa emancipatio . per trinas venditiones imaginarias , sed p tri tamen emancipanti promisit, si litteris supplicibus insereret, se optare, ut iura successionis di emancipato &sbisa miliaeque salva sint, se id rescripto suo permissurum. Quod postea ita emendavit Iustinianus in L. GP. C. de Emanc . ut hac expressa reservatione non esset opus, sed omnes emancipati legitimis iuribus seuerentur. Quis ergo non videt, nullum hic pactum inter patrem.
13쪽
& filium intercedere, sed filio aeque dc patri iura succedendi conservari beneficio vel principis vel ipsius legis Z Quod vel ex eo manifestum est, quod di filius . . infans, antequam pacisci posset, vel ex preste vel tacite, hac lege a Patre emancipari posset. L. s. D. C. de emanc. lib. x I. Et quatit. Sunt denique qu i dc Paullo denuntiant testimonium, tui in L. 32. n. f. de Vera. Oblig. refert adoptantem lium alienum promisisse certam pecuniae quantita tem, fi eum aliter , quσm ut suum obervaset, auditque, commissam fore stipulationem, si postmodum eum vel domo pepulisset, vel nihil ei testamento reliquisset. Sed quis hic, quaesol reperiet pactum successorium Non filius hic quidquam sibi stipulatur, nec pater fi lio stipulatur haereditatem, sed poenam tantum, in eum easum sibi Blvendam, si in adoptionem datum contra pietatem tractasset. aQ. f. I 8. Inst. de inutilii l. Hinc istud pactum ne quidem successionem servabat adoptivo. Si enita adoptans paratus esset ad poenam solvendam: nihil obstabat, quo minus eum domo expellere, vel testamento exheredare posset. Et quis ignorat poenam Conventionalem actibus etiam inutilibus accedere posse, veluti si quis alteri extraneo stipuletur. f. . D'. de inut. MDL Ergo si vel maxime huius modi pactum inter illum patrem, qui filium in adop
tionem dabat, eumque, qui istum adoptabat, interces sisset, ex poena tamen conventionali addita magis colligi posset, pactum illud fuisse illicitum, quam quod
ei leges adstiterint, quia si hoc verum esset, ne opus quidem ibisset poena ista conventionali. XII. Pro. Disitigod by
14쪽
Progredimur ad pacta, quae DISPOSITIVA vo A Illleliacant auctores nostri, quaeque de hereditate tertii vi , etiam olim uentis adhuc ineuntur. Illa veteri iure illicita fuisse patet ex fragmento Codicum Hermogeniani & Greg 'riani apud U. C. Ant. Schulting. Purior. Vet. Anii-7 i. p. 668,722. V 8yo. ubi generatim sancitum te gimus, de sucessione viventium sua vel aliena neminem pacisci pose, nec hujusmodi scripturam nomen pacti legibus Et hinc hereditas ex huiusmodi pacto occ pata paciscenti tanquam indigno auferebatur a fisco. L. 29. s. vlt. θ' de don. L. 2. 3. 3. f. δε his quae tit indign. Quod recte vidit Fachinarus Contro. Dr.
Lib. VI II. Cap. v II. ut mirer, Ant. Merendam in Controv. r. L. I. U. XIX. . VI. p. II. Tom. I. in alia Omnia discedere, usum eo argumento, Papinianum dc Marcianum in d. L. 29.-L. 2. non de pactis successoriis, sed de donatione loqui. Quasi vero pactum non sit donatio, dc aliquid intersit, sive de donanda sive de permutanda dividendaque tertii viventis hereditate
Sed Iustinianus uti alia iura, ita Sc hoc quodammω quo resudo temperavit in L. 3o. C. de paci . Et hinc eo iurehc' ea heio die utimur, ut distinguamus, sitne pactio huiusmodi inita de successione tertii incerti, an certi cuiusdam. Priore casu nihil ei pactioni obstaret, patet ex L. 3. f. a. f. pro Aoc. Pollcriori casu iterum interest, illene termissis, cujus de hereditate paciscimur, rem sciverit ta
15쪽
ratam habuerit, an eo ignorante peracta sint omnia. Si enim voluntatem suam hisce pactis accommodauerit is, de cuius hereditate pacti sumus, & .inea usque' ad extremum vitae spatium perseuerauerit, pactio subsistet. Sin minus irrita habebitur & improba. Quare e. nim, inquit Imperator, quodam vivented ignorante, de rebus eius quidam paciscentes conrueniunt
Assiiuisiti- Sic demum ad ADQUISITIVA pacta, quae prinison uni pζrtinent, progredimur. Ea illicita esseJ
nisi inter Rom. tantum non omnes fatentur. Praeterquam eis
lites. nim quod duplex tantum sit hereditatum conditio, eaeque vel ex testamento vel ab intestato deserantur: l. 6. Inst. per quas pers cuiq. adqu. leges nostrae haec pacta diserte reiiciunt, veluti dia 6 i. st. de Verb. Oblig. L. 4. C. de transact. dc inprimis L. is. C. de pact. ubi pactum αλληλοκληρονομέας seu mutuae laccessionis plane inutile esse, ae inter PRIUATOS ne quidem donatioris moditis cauu a gestae esseaciter speciem ostendere, dicitur. Quinam vero hic privati ρ Quum iis paulo post opponam tur milites: sunt, qui mendum hic reperiunt, legendumque putant PAGANOS. Sed nihil ea emendatione opus est. Qui enim non militant, saepe in iure vocantur privati, veluti in L. I. C. de DP. mon. L. f. C. ad L. DL Maj. Apud Hermenop. Pro t. Pur. Lib. I. IB. IX. g. 3o. ω Tit. xv i. g. 6. Unde Cyrillus in Glossis: O Mιν , privatus, paganus, pisbei 1. Addi potest Jac. Gothose. in Comment. ad L. Quis quis. Cap. κ. Quare sensus est, pacta cum altero de ejus hereditate, vel de successione reciproca inita omnia irrita, inutilia contra bonos mores esse, prae
16쪽
terquam similes ita paciscatur, cuius voluntas, super ultimo vitae spiritu quoquo modo contemplatione mortis in scripturam dedussi, vim postremi iudicii obti- net, ceu loquuntur Diocletianus di Maxim. Audisti
x V. Quae iuris dispositio, quum sit clarissima: mireris, Resellitur Dom. Arumaeum Exere. Iust. XI. n. I . haec pacta sententia probare, si de reciproca successione ineantur, quia haec non tam sit pactio de futura successione, quam Duaretii. conditionata obligatio in eum eventum, si alteruter sine liberis praemoriatur, eaque conditio retrotrahatur ad tempus conuentionis, arg. L. 8. I. I. F. deperis. V comm. rei vend. Sed quid sibi velit Arumaeus, ego me scire sateor cum ignarissimis. Si duo inter se paciscuntur, ut alter alteri succedat, haee ipsa sane est pactio, περὶ οιλληλοκληρονομοιο seu de mutua successione, quam iure nostro non subsistere ex L L. I9. C. de past. manifestum est. Aliam exceptionem Comminiscitur Franc. Duaren. UL. 6 I. f. de Hera. Oblig.p. 7so. Existimat enim patrem inter liberos saltim ita potuisse disiponere, ob 1. vlt. C. fam. ercisc. & L 2I. C. de test. At aliud prosecto est, disponere de mutua liberorum successione per testamentum, aliud per pacta. Adeoque nec exceptio illa, nec leges adductae ad rem pertinent, ut iis immorari in tanta temporis angustia haud
17쪽
suecessa ne mutua non vale. re, ostenditur per inductio.
Ceterum quae adhuc diximus, uniuersa eo peribnem, ut intelligamus, pactitiam coniugum successi nem iure Rom. plane incognitam dc illicitam esse. Si enim coniux cum socero ita pacisceretur de successi ne coniugis ignorantis vel non consentientis, pactum
hoc esset dispositivum illicitum. Sin lex coniugi su- Ierstiti deferret hereditatem deiuncti, dc coniuges pa
tis dotalibus convenirent, ut neuter testimentum conderet, haberemus pactum conservativum. Si iidem de reciproca successione pactis dotalibus mutuo con uenirent, adquisitiua haec soret pactio. Denique, si conjux successioni legitimae vel ltatutariae pacto renunciaret, pactum iniretur renunciativum. Quae omnia illicita esse iure Romano in superioribus paragraphi εdemonstrauimus. Posset quis existimare valiturum ta men pactiam, si coniux consentiente altero a socero
sibi stipulatus sit successionem suturam, quia pam dis
positiva tertio consentiente rata esse diximus per L. cit. C. depactis. Sed ne id quidem verum est. Potest enim hoc modo socer genero vel nurui promittere hereditatem a filia filioue ad se peruenturam, non autem fi lium filiamuo priuare testandi ficultate. Quare hi semper possunt condito testamento pactum istud euertere, quippe non valiturum, nisi is de cuius hereditarepactumor, in ea vcluntate ad extremum vitae suae spatium perse seuerauerit. d. L. vlt. C. de . pact. Praeterea si vel maxime voluntatem non mutaret coniux, tamen mortuo
socero, a quo sibi alter successionem stipulatus erat, boc pactum non eXeluderet cognatos proximos, quia omnium conuentionum ea natura est, ut tantum inter . pacis Disitigod by l
18쪽
valeant, tertioque nec prosint nec obsint, . rs. L st. de immLsi I. L. . f. de obLN MI. L. II. L. 2 7. f. q.f. de pari. nisi ipsi illa rata habuerint, tuoque firmarint consensu.
' Et hoc suis conficinant textus iuris luculentissim, quorum e numero unum, qui instar omnium est, bre uitatis causa seliget s. I, letiano dc Maximimano, Augustis in L. f. C. d. om. proposita fuerat spe, cies, quod maritus dotali instrumento pactum interposuerit vice testamenti, UT POST MORTEM
MULIERIS BONA EJUS AD SE PERTINERENT, QUAE DOTIS TITULO NON SINT
OBLIGATA. Quaerebatur an haec conuentio Va kait Rescribebant Principes: mreditas extruineis te famento datur. Gum igitur ad mes, Graia inseramento pactum illud interpossum esse vice resta-mi: inuauis, nulla te actione dis ranaenire beredra seu Juviores eius, ut tibi resitas--ι quae nullo modo dis παν. Et Ei re etiam postremo aeuo Graecos adhuc usos esse, ex Constant. Hermonop. Promet. Dr. LI. Tu. I. scxxx Iv. satis superque constat. . XVIII.
Equidem scrupulum alicui iniicere posset SUI DAS, qui in voce- ita enim in editione AE- milii Porti legiturὶ pam de mutua coniugum successe sone haud ignota fuisse refert. Ait enim: ἡ
ἀνδρὸς l γυναικος ἀλληλοκληρονομα. Meooria apud Lstinos sunt mutuae comuum de successione contient omne
19쪽
2o. Meminit enim Suidas mutuae coniugum successonis,
eamque pactionem Mevitariae nomine venisse existimat. Sed quid quaeso illud Vidit, mom
pro ἀλληλὐοκληρονομα legi αλληλοκλητωρια, ut sensus sit:
Reporta sunt viri θ' mulieris mutuae inuitationes. Sed repotia docente Acrone ad Horat. Sem. Lib. D. Sat. II. V. 6o. non erant mutuae viri dc mulieris inuitati
nes, sed conuiuium, quod nouus maritus postridie nuptiarum amicis dc cognatis dabat. Quare veram loci castigationem debemus Lud. Κustero, qui in noua Suidae editione, ad Codicum MSS. fidem restituta, habet id est, re uxoria. Actionem rei uxoriae describere volebat Suidas, existimabatque eam institui solitam ob mutuam coniugum successionem Sed si usquam, hic sane iuris imperitum se ostendit Suidas : Ea enim actione dos aliaque, quae ex paetis do
talibus debebantur, non autem hereditas, petebatur so luto matrimonio. L. um C. de rei va. ad . Si testamento quid relictum esset uxori, eius in arbitrio erat, do temne rei uxoriae actione repetere mallet, andegatum vel fideicommisium actione ex testamento petere. d. L. o. f. . C. de rei ux. act. Iac. Gothosr. ad L. HI. C. Theod. de testim. Denique si reciproco testamento contu
ges se inuicem instituerant heredes, quod omnino po' terant, L. 7o. A. de heredinst. ne tunc quidem rei vXο riae actio, ued vel petitio hereditatis aduersiis eos, qui pro herede vel pone re possidebant, vel familiae er ciscundae iudicium aduersus coheredes dabatur. Pacta autem dotalia, uti omnia adquisitiua, contra bonos mores esse censebantur, a. 6 I. Τ. devio. Oblig. L. 29.m de don. L. q. C. de inuriI. ApuI. L. 3o. C. de pactis,
20쪽
Praetor autem ea tantum pacta, quae neque dola ma- lo, neque aduersus leges, plebiscita, SCta, edictat principum neque in horum fraudem faAa fuerint, seruaturum se edixerat. depact. Multo minus rata erat renunciatio pactis dotalibά Non es. inserta, siue uxor siue maritus portioni statutariae re- : mnunciasset siue paternae haereditati. Neque enim ullo modo ius admittebat huiusiriodi renunciationes, quae nes pactis ad successionem nondum .delatam peritinebant. Hinc dotalibus quum pater instruinento dotali comprehcndisset, in*Π Iiam ita dot.m accepisse, ne quid aliud ex. hereditate patris speraret, eam scripturam ius successonis non mutare rescribebat Papinianus ,. L. vis. sue de ista legitimis heredibus: Aliud exemplum ex 3. C. de coliat. supra vidimus, quum de pactis renunciatiuis ageremuS..Qua
re, quod ibi scripsimus, hic repetere nihil attinet. X X. - Εx quibus patet, pleraque . quae in do rum & Pinado pragmaticorum libris de pactis dotalibus mixtis, &taliam η
de futura coniugum successione .anitis docent, ruris is
Rom. Principiis aduersari. Aiunt enim pacta simplicia ulli. ivalere in vim contractus, & duos requirere testes, nisi actis sint insinuata: at miria , quae de futura comiugis successione ineantur, quinque testium firmanda esse suffragio, nisi actis insinuentur. Myntag. Obsieris.