장음표시 사용
21쪽
22. colligunt , pacta mixta & inuito altero coniu- ma. tari revocariaue posse, non verros licia. Cotnmam. Via Ir. Re p. LXXvIII. n. 96. Carpet. b. def. o. ω Ir. Haec enim omnia ex iuris Rom. et Geman, ei mixtura nata , seu ex moribus recepta nouoque schemate ex iuris Rom. principiis vestita esse iam pridem ab Andr. Kohl.-pact. dotal. Pan. I I.tarpta ibid. def. 33. 3. 6. Ant. Matthaei da Matris. Disp.rx. s. I 2. Wissenb. ad 7B. D. depact. dor. Gef. III.
aliisque viris doctissimis est obseruatum. Quod enim duo testes ad pacti probationem lassiciant, quodam
in omnibus vltimis voluntatibus praeterquam in testamentis solemnibus, εc actis insinuatis quinque saltim testes requirantur, ex iure Rom. est. L. I 2. ff. deprob. L. vlt. I. 3. C. de codicili. L. vlt. C. de donat. mori. caussEx eodem iure est, quod ultimae voluntates sint mutabiles 3 voluntasque usque.ad mortem censeatur ambulatoria. L. 4. s. de adim. legat. Ast quod eiusmodi pacta dotalia de futura conjusum successione fieri pose sint: id ex iure patrio esse, infra patebit. X X I. r. - Simile quid de iis doctrinis statuendum, quas vul--- go de pactis dotalibus renunciativis tradunt prudentes eas enim non minus quam superiori paragrapho eXp'', canonico & moribus Germanicis resurando conflata esse, tum demum patebit, si, quid ius pod si tificium noui inuexerit circa succesibria pacta, eX penderimus, quae iam altera disputationis nostrae para est, ad quam nos promissi memores accingimus. MI licet non tam iacile videbatur Romano pontifici, hiris ciuilis principia pro imperio evertoe, quippe qum
22쪽
est a In Italia radices egisse non inorabat. Quum tamen aliquando interestet Ε esta Romanae , in conuentiones de hereditate viventium exitum haberes callide excogitauit rationem , qin iuris chiilis rigor sestringeretur obtentu pietatis. Quare recepit princi. pium : Pacta omnia succetaria rata esse deum, quae iurisiurandi religione essent fimata.
Doret id Bonifacius ΡΡ. VIII. epistola, relata inter . decietates a. 'depas .in 6. Consultus enim Ponti' probatis sex circa annum serae vulgaris MCCXCIX., an rata sit filiae renuntiatio ξ rescripsit: Gamvis pactum factum a Aia, dum nuptui tradebatur, ut dote cohumarallum ad bona paterna rePessum haberet, improbet lexe lis 2 verba haec sunt L. 3. C. de collat. si tamen ruramento nec vi, nec dato praesito sinatum fuerit ab eadem, omnino servari debilis, quum non vergat in aeterinnae salutis dispendium, nec redundet in alterius detrimen tuis. Sensus epistolae Clarus est, de pontifice dignus. 'Perinde enim est, ata diceret: Quamuis leges ciuiles eiusmodi pacta reprobent 3 ego tamen omnr legisatore superior volo, ut valeam, si sint iureiurando fir- .mata. Omnia enim iuramenta seruanda sent, quae sine sempitemae beatitudinis detrimento seruari possunt.
Quamvis vero famosiam hoc capitulum ad pacta immo i- tantum succetaria renuntiativa pertineat: ratio tamen
tam generalis est, ut facile pateat, ea & pacta adquisitiva z4. r.
23쪽
ebriuathseli & conseruatiua & dispositiva quaecunque sustinerit Vsper iusiu- de recte ex mente Canoni starum Sciseius in Udum Sect. m. Cap. vi. Pinamentium Pinalis cauim
talia pacta confrmanda Milis. Est enim hoc axioma iumpontacti certissimum, actum solo iure ciuili prohibitum accedente iureiurando conualescere.. U. 28. X. δε
iureiur. Quemadmodum ergo alienatio fundi dotalis, i re licet ciuili prohibita, interueniente tamen iureiurando uxoris sustinetur: d. cap. 28. quemad modum & donationes inter virum & uxorem, iure licet prohibitas, conualescere aiunt, si iusiurandum accedierit: Gomo. Var Resolus. Ub. II. Cap. II. n. 26. ita pro
culdubio omnia pacta successoria, ipsique dotalia mi ta, quamuis iure ciuili inutilia, iureiurando confise mari dicent canonistae, quamuis iis Europae locis, ubi pactitia successio ex moribus valet, tantum in I nunciatiuis iuramentum exigere soleant ICti. XXIV. Quo co- Si cui mirum videatur, pontificem hoc colore i lare pomi' risiuratidi pacta succetaria seruare, eoque ipso ius ei esu se . euertere potuisse: miratus autem iam est in metrii dia illa caligine Petrus de Ferrariis in Prax. Tit.
XXXIII. n. 3. eum memorem esse velim, quibus artibus olim Praetor, cum paene uniuersum ius ciuile everteret, tamen ea omnia videretur adiuuandi, supplendi, corrigendiue iuris ciuilis gratia propter utili talem publicam lacisse, L. . deius. N irer.
adeo, ut ius illud honorarium viva vox iuris ciuilis diceretur. L. 8.F. eod. Quemadmodum enim Praetor, ubi actionem negabat ius ciuile, exceptionem dabat :L. 7. f. q. st . de pact. ita eodem artificio usus ponti-Disitigod by Coo
24쪽
tas. sex sacerrimana illam regulam procudit: Omne iusiurandum seruandum est, quod sine salutis aeternae detrimento seruari potest. D XXV., Id quo ordine factum sit, operae pretium eris Cog
2 noscere. - Ante Bonifacit VIII. tempora Canonistaec, negabant, se ius ciuile euertere. Ecclesiae enim tan-ri tum iniungi hoc officium, ut paciscentium conscien- .. tiae consulat, cogatque iurantes, sacramento sito sta-α re. Si quis ergo diceret, pontifices leges civiles tolle, re non posse: in promptu istis erat responsio, non ,, ceptionem forensem ex iureiurando dari, iurantem tamen obligari religione, ut iusiurandum seruer, , di, si id facere nolit, disciplina ecclesiastica esse coercendum , cogendumque, ut domino reddat iuramen-rum, quemadmodum in cap. 6. X. de iureiur. loquitur Alexander III. ΡP. Hinc si e g. filia hereditati paternae vel portioni statutariae in pactis dotalibus renunclauerat: ei non quidem negabatur hereditatis petitio , nec, si adversarius opponeret exceptionem iu- risiurandi, ideo iudex reum absoluebat: sed si tamen ' hic reus id iusiurandum denunciabat iudici ecclesasti. eo, abstenta fiebat mulier, dc sacris arcebatur, donec iusiurandum adimplesset. Eoque facto in foro amplius se sistere & ius suum persequi non poterat. Boelim. . r. EGI. Lib. II. 2ις. xxiv. 3. Sic initio Papa . iuris ciuilis dispositionem de pactitia tum coniugum,' tum aliorum, successione per ambages euertebat, at- que ita adhuc philosophabatur Innocentius PP. III. cap. s. X. de arbitr. & cap. 18. de iureiur. At Bonifacius paulatim factus audacior, Circa annum cI ccxcviii. D iudi-
. Doctrinai a s ponit fieti de iu
25쪽
26. iudicibus etiam secularibus hane legem dedit, ut tacundum iuris Canonici principia ferrent sententiam,&, ni id fecissent, per locorum ordinarios, i. e. ,
Episcopos censura ecclesiastica notarentur. Cap. 2. de surtur. in 6. Ex ouo tempore omnes successiones pa ctitiae in foro roour obtinuerunt, modo iureiurando essent firmatae, exceptionemque produxerunt iis etiam in locis, ubi maxime ceteroquin euiluit Iouis Albus Latialis auctoritas. XXVI. Osd de Haec est illa canoni starum de pactitia suecessione de effectu iurisiurauidi, quM quamuis insigni pietatis specie blandiatur: vere tamen improba di reip. periculosa est. Primum enim, quid facilius est pontifici, quam omnibus omnino legio ciuilibus hac arte omnem vim detrahere ξ Quid dein de facilius quam causas ciuiles plerasque ad sorum ecclesiasticum pertrahere, quippe quod solum o eo rum sententia de iureiurando cognoscit Praeterea si id omne seruandum, quod sine detrimento salutis ser uari potest: cur non & iniurata pacta successoriara sunt, quum & illa sine detrimento salutis seruari pos
sint, & aeque conscientiae aduersetur iniuratam, quam
juratam fidem falleret Et quid est, quaeis, quod tu
ipsum canonicum negat seruandum esse Episcopi puctum juratum, si id vi & metu extortum sit 3 cap. v. x. de tutar. Did est, quod nullius momenti si prinmissio clerici iurata, qua soro ecclesiastico renuncia uit, & iurisdictionem prorogauit Z eap. fora comp. An ideo statim periculum est, ne in aeter'
num pereat Episcopus, si aduersirio res dederit, q. se
26쪽
-le daturum vi adactus iurauerat 3 vel HerIcus, si co- ram iudice seculari, ceu vocant, se stiterit Z Sed iam pridem hoc canonistarum principium tam solidis a mentis profligatum est a viris celeberrimis, inprimis D. Thomasio in Not. ad Lancellot.. Lib. III. τιν. III. I. mn. 8s. Boehinem in Iure Eccles' Protestant. Titi de iureiurando, ut actum hic agercio nolimus.
Superest postrema pars dissertationis de iure Gedi Germani manico, quod a Romano diuersissimum semper fuisse; iam olim nec hodienum plane exoleuisse , inter omnes cord tiores constat. Iam Taciti temporibus Germani igno' bam helharabant testamenta. Ipse enim de Mor. Germ. Cap. XX. ditatem Heredes, inquit, fiuccessoresque sui cuique liberi, ML iam testamentam. Si liberi non sunt, proximus Pradus in possessone, fratres , patrui , auunculi. Quare per se patet, aut ad proximos sanguine ab intestato delatas eme hereditates, aut pactionibus transsatas in quemcunqu voluerint posselibrem.
Qua de re eo minus dubitandum, quo magis hic Con' ostenduspirant leges Germanorum medii aeui tantum non om- tur hoc ex nes. In lege Salica editionis BasI. D. Heroldi Tu. xt ix. Lm hu/prolixe ea de re agitur. Rem in pauca constremus: c. In In iudicio rite indicio is, qui transferre cupiebat here- rum. ditatem, praesentibus tribus testibus festucam iaciebat in sinum eius, quem heredem habiturus erat, adde tque , quantam fortunarum suarum partem post D E n Or-
27쪽
. mortem esset habiturus. Quo facto in signum dominii impetrati aliquamdiu in domo tradentis manebat,& tres inuitabat hospites, gratiasque donanti agebat, conuocatis te stibus: Quae si rite obseruata esse, tres testes iurati confirmabant, mortui tradentis hereditas ad illum, cui per effestucationem destinata fuerat, omnino transibat. Quid hoc aliud, quaeso, quam pactum succetarium adquisitiuum 3 Et id tamen lex SDlica probat, perinde ac ius Romanum testamenta. Similiter in lege Anglorum Tit. xit I. dicitur: Libero homini liceat hereditatem suam, mi voluerit , tradere. Ea vero loquendi ratio in legibus Germanicis non ad testamenti factionem, sed ad pacta successoria pertinet, ceu tot alia istarum legum loca manifesto indicant, ex quibus constat, & testamenti nomine has pacti
nes venire. In lege enim Baioarior. xix. ID. lv.
I 3. legimus: Si maritus, qui nec filios, nu filias, nec nepotes aut pronepot/s, nec ullum de propinquis habet, sed in uxorem aut donatione aut testamento, siue partem δει-xes comulerit faculta res , O haeo deinde in minitati per is, ies memoriam mariti cum pudicitia castitatis obseruat, omnia, quae a marito ei sunt donata, po deat, 2 ea, in quιm voluerit, suo iure transfundat. Plura de huiusmodi traditione seu successione pactitia reperies in Lege Longobard. Tit. Ex tr. edit. Heroldi & in Capitular. Reg. Franc. ab Ansegiso collectis. Lib.4 v. Cap. Lur Ir. & in Capitulis addendis Cap. vir. in Legibus Guidonis rit. III. Et ita intelligenda puto, quπ
niam gentium introductum fui se tertium genus heredum, vereribus 7Ctis incognitum, quos conuentionales adpellant. Quibus addenda, quae disserit vir de legibus Germ. optime meritus Lindenbrog. in Cod. LL. Ant. ρ. sy.
28쪽
Non mirum itaque, pacta successoria ubique ser in m. Germania valere. Hah n. de Dr. Rer. Cap. vi ι Conri. cta dinalia o. Musculus de nece . iabo m. Membr. L ClassL conel. 3. n. 8s. Heig. Lib. I. quaest. 23. n. 3. nec praecise re . quiri iusiurandum, quod tamen ex iuris canonici prin- cipiis nonnulli putant necessarium. Meu. ad yus Lub. Part. II. 2B. I. n. so. in . Docent id pacta huius generis varia, non modo inter personas illustres, veluti constaternitatis, & ganerbi natus, de quibus plura D ctores iuris publici disserunt, verum etiam inter priuatos inprimis unionis prolium, quam vulso, sed pe peram ad adoptionem reserunt. Gail. Ob . L. II. ORCxxv. Velin. OU. Pract. voce Sintinisti asst quum tamnien nec in patriam potestatem hoc pacto redigantur liberi, & tantum de aequali liberorum dissortium iu cessione in bonis utriusque parentis disponatur, adeo que illa vere sit pactum succetarium. CarpZ. Lib. V. Resp. vi. num. 3. Nimirum si viduus, cui ex priore matrimonio liberi sunt, ducat viduam itidem liberorum aliquot matrem, tunc pactum iniri potest, .ut liberi hi perinde ex a quis partibus utrique succedant coniugi, ac si ex eodem matrimonio nati sint,idque pa-- ctum ratum est , modo accedat consensus utriusque coniugis, liberorum, quibus, si iustam aetatem non attigerint, curatores eo nomine constituendi sunt, dc Cognatorum, nec non cauis cognitio,. an expediat ibberis haec unio, & interpositum super hoc decretum. Haec enim exigit ordinatio Moguntina de unione Prolium, quam tanquam normam huius iuris, in Eladere superiori Germ. cogniti, in ipso Augusto in D 3 ancrar
29쪽
in , Quare ex moribus hodiernis valent pacta dotalia, do illa, non modo simplicia, quae ec iure Rom. cognita esse diximus, verum etiam mixta seu succetaria. Zas inguiniis. stipulatio hoC modo n. so. Wesenbec. in Paratu. st depact. dor. Mynsing. Cent. II. n. Ib. adeo, ut ea extra Germaniam ubique fere gentium in usu esse dicat Ant. Faber in Cod. Tu. de pactis conuent. def. c. Ea distinguenda ex verbis. Si enim alter alteri omnia bona, vel quaedam addicat formulis, illum habitarum,
retentarum, acceptura tantum: pactum censetur sim
plex & per modum negotii inter vivos initum. Sin paciscentes utuntur verbis; alterumsuccessurum, est munuheredem fore , partem hereditatis vel eam totam habiturum: pactum eiusmodi dotale mixtum & per modum ultimae voluntatis conceptum existimatur. Quaesitum est aliquoties, quale sit pactum, in quo occurrat for
seruatum a viris doctis, huiusmodi pacta non ad modum adquirendi pertinere, quasi alter hanc bonorum par tem tanquam heres habiturus sit, sed ad modum posesidendi , quod coniux res illas non tanquam usufructuar ius habiturus, sed iure hereditario ad omnes successores deuoluturus sit. Ex quo sane consequitur, quod haec pacta dotalia non ad successbria seu mixta, Ve' rum ad simplicia dc negotia inter vivos pertineant. Vid. Stryk. Gur. Contr. Se r. III. Cas. v I.
30쪽
Quamuis autem ex legibus Germ. supra enumeratis Cur valem
satis pateat, maiores nostros in his pactis nihil fere desiderasse, quam ut inirentur ad acta seu iudicialiter, ' cy'de adhibitis quibusdam solemnitatibus, veluti in Sa' volunt, xonia specie inuestiturae, in Gelaia aliisque locis essim lumistucatione, de qua Vir doctisimus Frid. a Sande sin
gulari atque erudito libro agit: ex quo tamenius Rompaullatim in academias & hora penetrauit: omnes fesre existimarunt, non sustineri haec pacta ut actus imrer vivos, sed in vim ultimae voluntatis. Donet. 1n L. Iicef. C. depast. n. a. Wesmb. in Parat. J. tit. de pact. dotal. Prukm. Co 1 H. I. n. I sis. Cothm. GULXXV II. u. 16 I. Vol. II. Rationes varias conquirunt doctores: Primo enim altas ea opinio radices egit in animis sere omnium, consuetudines & statuta ita semper interpretanda esse, ut quam minimum recedant a iure comis muni: Decian. M v. u. 3o. Via. I. quum tamcnoriginis Germanicae gentes fere omnes ius Romanum non tanquam commune, sed subsidiarium receperint,
tunc demum valiturum, si deficiant leges & consue,tudines patriae. Sam. Stryh. dis praelim. VI. Mod. F. f. xxvi I. seqq. Deinde Doctores mouit L. I s. C. depact. ubi inter milites sustinetur quidem pactum sucin
Cessorium, non tamen ut conuentio inter vivos, sed in vim postremi' iudicii seu ultimae voluntatis, quale quid etiam de donationibus inter virum & uxorem imgimus. L. 32. m. F. de don. inur virum uxori nec non de aliis donationibus in L. I. C. de donat. mori. causU L. 7s. F. de legat. x. Sed nec ea ratio admodum va-UM. Apud Romanos enim aliter valere non poterant hae