장음표시 사용
11쪽
M LIX DISPI Ο, exemplum, quod in Filio, quem Coro obsidem dederat, in com pectu Patris statutum es, quodque matrem mque eo a trite conturbavit, ut veluti attonita luctu e muro Sardiumpraecipitemse daret, quod Iesias praedicto Deo tradit. Habuis aurem Cyrus in castru Per M. CAIedos et Abrcanos, quorum ρυ- rosqυeesditionisae obnoxios tenuit, tamen ante pugnae discrimen tanquam amicos et socios asiocutus es, atque adeoprudentis belgi imperatoris muni recte aesimavit regessit -- curatexenophon, ' συμμάχος καs κοινωνους Cyro appestatos fuisse memorat, Cyrip. IV. Nam Vposita nota smilitudinis detrahit de significatione insigniori, qua continentur omnes ii, quos- quo foedus bessique gerendi societatem eon raxerunt. Acirco συμι χὐ denotat foedus, idque tale, quod cum infe endo is defendendi belgicausa initur, atque hoe modo ab μιμαχία d inguitur, quae foederis ad defensionem pertinentis noti nem habet, id quod apud Visoricos pariter atque Oratores , praecipue apud Isocratem et Nucydidem inveniamus. Proinde Persae et Meae i- συμ μαχία non habuerunt, propterea quod ius huius foederis nonpote eiungi a iure bessi, qυσάneutri vindicare fibipoteram,quoniam in ex misitisse aparendi conditi ne erant, atque adeo non alio nomine censebantur, quam ii so-puo ρ iberili regum imperio et potestate continentur. Tam
tum autem inter συμιμάχους, atque inter eos interest, quantum inter υτονοους, et υπηκοa ,sive quantum inter tiberos etsibiectos.
Π reantia Cyro in amicitiamfoedusque ascisi, φιλιοι κα συμ--χοι nominantur, apud Xenoph. mp. Mi p. coEat inan- ρυam non est dubium, q in regis maximie besticosissimi nomen ei autoritatem comiter habuerint, quin q, iam per tot regum populorumque clades ad summam terrarum orbis porentiam grassabatur. Hinc Soab Urcanos ditioni Persarum annum
VII. Igitur Cyrus, armorum et equitandi peruissimus
12쪽
Rex, primus inter Persas magnum Asiae Imperium suscepit, ac tenuit, illudque mole sua fundavit, et opibus auxit, victoriisque nobilitavit, atque Iaac dignitate posteris et successoribus praeluxit, atque hoc ordine oannes hae nationis reges
praecessit multumque antevertit Equidem non ignoro, se-schylum tradidisse duos Persarum Reges ante Cyrum, sed ut ab
eo dissentiam, vetera Berosi et Megasibenis monumenta, et omni exceptione maior Pcolemaei canon, et vetusat praestans Herodoti hisoria, et Graecorum fere omnium consensus facile me adducun et persuadent. Quanquam autem ultimis Persarum temporibus vixit floruitque A si γω, et plerasque eorum res vidit praeliisque intersuit, tamen historicorum fides nunc debet esse potior, quod Poetarum institutum valde diversum est, et ab iustoria quam longissime recedit. Sive ergo decoro artis,sive expolitioni tragoediae verum fabulosumque de industria miscentis atque temperantis hoc trituat Aeschylin, id nunc ad me non attinet, neque enicit, ut historiae leges convellantur. Nuper tamen Nomas Stanteiru, homo Anglus , idemque Graece doctissimus, sententiam iuxta et auctoritatem vel hoc inprimis argumento defendere voluit, quod res Persicas praeclare cognitas habuisset, ac in ea tempora incidisset, et aliquoties contra Persas dimicasset, atque in pugna etiam Marathonia pariterque Salaminia et Plataeensi fortiter stetisset,in Comment in Aeschyl. p. 773. Verum
haec omnia, quantamcunque speciem praeferant, vel ideo nihil probant, quoniam res aetatesque regum Persarum versibus attigi et scribendo vatis personam sumpsit atque sustinuit,
et summatim genus mythicum est consectatus. Viae tragoedia,q vae inseribiturPersae, edit Henr Ste bani,pag., a. ubi Peruae, atque a Petro Victorio recognitus Scsoliastes visis, qvod ad Per- Iarum Chronologiam spectat, annotavit. IX. Atenimvero non solus Davidiu in constituendam regum
13쪽
u LIX DIm Lms, regum Persicorum successsione Aeschylo nimium indulsiit, sed etiam aliquanto post civis eius Ioannes Marsbamus, id ii-hi faciendum putavit, ut reges rationesque e sicas ex sententia Aeschyli ordinaret, idque auctor etiam onophonte confirmaret. Cuius et in scribendo diligentia et candor omnibus explorata sunt, neque tandem, nisi temere, negari possunt. Iure hic dolendum est, intercidisse Persarum fastos, quos Beros Megasibenesque inspexerunt, quosque ad Ioseph tempora perventis integros liaud dubitamus. De Xenophonte autem dicere necesse habeo, eum in Dipaedia non volitisse tradere historiam successionis regum Perilae, sed imaginem duntaxat boni sapientisque regis in Cyro effingere studuisse Monet enim, et instruit formatque principem, qualis esse debeat, non, quis fuerit describit Apposite Cueho omnium Graeciae monumentorum peritimimus tradit Cyrus illi a
Xenophonte non adisoriae sidem scriptira,sida es hiem osti
imperitiob. I. . . ad Pinctum Fratrem od dicIumsententia uacomprobant Desesideri Erasmus, Iustus Lipsim I νίψMaliger, Gerbaraeus Daunes ossius, ac nostra memoria,praeter Marshamum, docti fere omnes.
X. Iam res ipsa postulat, ut sequamur Herodotum, Xenophontemque deieramus, propterea quod antiqui prope omnes illius historiam, quae ad res originesque Medopersicas spectat, retinent ac probant, et quod huius rei caput est, minime ab ea discedunt rationum coelestium artifices, idemque gravissimi ad assentiendum auctores. Nisi quod Ctesias scriptum reliquit Cyrum cum Astyage nullam habuisse necessitudinem atque cognationem. Illud autem pro Vero accipit,
ultimum Medorum regem fuisse Astyagem, in quo et cardo
huius controversiae vertitur, et Herodoti sententia consi matur, in excerptis Phot supra nominatis. Subscribit Iutit
aedes, et quum attingit Persica, Cyrum nominat, et iis delignat
14쪽
IMPERUI MED PERSARUM INI .gnat appellatque verbis, quae plana sunt, ac neminem dubia
tare sinunt. . Memmis enim Κυρου, περσων πρώτου σιλευοντ γ, κα Καριζυσου τοῦ υιεως υτου, histor.I. Tacite, opinor, consenti ho Bases, qui nihil praeterquam rationem Grammaticam explica-γit, et E κῶς λεγόρωνον νομα τλωεως Abiecit, cursim P denotaυit. Existimo quoque huius sententiae fuisse Diodorum Siquando eversum Medorum regnum cum fundato Cyri imperio eventus et fortunae societate coniungit, Bithoth. Li-stor. Xm. a. Aperte tradit Strabo, Mediam regno, quod hactenus tenuisset Astyages, a Cyro Persisque fuisse privatam,
testis reddita in B Densi et u an editione reperiuntur. Et I b. XIV, Περσα κρατήσαντες bl ἰων,-- ό Κυρος Pariter Dio rasi mus κρατήσει, ναυρος, oriat LXIV. consutio hic pra term tto, quod aece doctissent observare, notione imperandi hoc erbum tali modo esse conseruendum, quamvis non ignorem, apud socrutem cum caseu accifindi inctum inveniri, inpanegyrico SimuDecordor, Dionem C a stomum utroque caseu poniam nunciasse , exempli gratia, τους λιπας κράτησαν, ora XXXIII.
XI. Neque milii adversatur Libanius, excepto, quod parti imperii modum attinet, de quo longe aliter pronunciat et sentit, clariusque Cyri bellum, quam iustius suisse confirmat, et
nunc eius avaritiam, nunc impietatem reprehendit. νδρα Θεις, inquit. σαι νικησας Περσας, ηι Ἀπελθων το πέπιτον διεφθειρε τομών τοι πLονιξας επιδειξάρ νος το δε δυο σεζέας ἡ πορρω, moratione III quae Basilicus inscribitur. At Cyrus non vicit Persas, sed incitavit persuasitque ad desectionem a Medis. , ἡνί- α dico, λά άνιπωσεάetris vis aro, δων, a M. Herod. I. ras. ι 1. Quare insignior Atticae sivavitatis cultus, et declamandi
nitor apud Libanium non indicant semper accuratas hillesiae
15쪽
LIX DISPUTATIO, rationes, quas iam ex Herodoto consectas habeo, quasque ante Libanium probat rhetor Chrysostomus, ille Atticae elegantiae artifex pariter, et Lysitae diligentissimus imitator, quum memoriae tradidit Cyrum Persas antehac Medis addictius parentes, servilemque in modum obsequentes restituisse in libertatem, trum. Tantum Vero abest, ut daci possit, invitos Persas a Cyro ad obsequium fuisse redactos ut quoque assi
mandum sit, eum volentes,daraque tunc occasione excitatos,
ductu atque imperio suo in libertatem vindicasse, quorum ii genium praeclare cognitum habuit, et iugum crudelitatemque Medorum penitus aversari intellexit. Eo scripsit Diodorus, et interrogandi emate rarioinem causam e everti Medorum regni expedivit. ι κα λε, inquit, τη Mἡδωνα χῆν;
η προς τὰς τα πεινοτερους τα Inde constat, Persas Medorum
crudelitate abalienatos, mansuetudine retineri potuisse, nec
dissicile fuisse Astyagi servare regnum, quod sua et domestica
potentia nitebatur: ex adverso Cyrus alieno et precario auxi-xilio indigebat, neque ante hos motus privati modum excede bat. Quamobrem riirsus ibidem Diodorus, priorem eamque privatam Cyri vitam considerans ait iJhor τῆς Loίας ολιτε ασιλευσε. Ratio civilis prudentiae id profecto ab Astyagerequirebat, ut Persas libertate multatos imagine libertatis sapienter mulceret, et, quamlibet ab iis alienior, regnandi causa minimum benevolentiam prae se ferret. Sed invisa regum dominatio neque diuturna, et raro felix est, praesertim quum populus longe dissitus, a valido et potente vicino repente mutari, ac facile impelli potest adseditiones. Proinde Cyrus P faruin in Medos odium ad explendam suam ultionem adhibuit, eosque persuasione in sententiam inferendi belli adduxit, atque ita has partes satis callide egit de nulla autem reminus, quam de iustitia cogitavit, quum ejus belli dux et autor fuit. Veleni Cyrus bellum secit, ut vindicaret illatam infanti
16쪽
IMPERII MED mPERIARUM INTI M. Vfanti sibi iniuriam, velut Persas in provinciam redactos assereret in libertatem. Vtrolibet modo sententiam dicamus, iniuste fecit. Etenim privato homini summum factorum regis iudicium tribuere nefas est, propterea quod regum ultio ad gentes pertinet, quae ius imperandi habent. Deliquerit ergo Astyages attulerit Cyro iniuriam, scelusque perpetrandum destinarit non tamen id perpetratum est, nec ideo Cyrus fuit iudex Astyagis, multo minus puniendi ius in eum habuit, neque tali in statu fuit, ut regni ob delictum auferendi potest tem sumere sibi iuste posset Namque ius poenae, quod ex
delicto iniuriave oritur, in foro gentium nemo obtinet, praeterquam gens ingentem quae idonea et habilis puniendi ratio minime tunc cum Cyri conditione congruebat Si maxime etiam Cyrus pro libero se gessisset, atque in eum statum devenisset, ut belli iure agere, et experiri armis integrum ipsi liberumque fuisset: non id protinus eo spectat, ut evertendi regni Astyagis ius potestatemque consecutus esse ce seatur.' In aequo et bono gentium iudicio non inspiciuntur colore duntaxat et speciosa nomina, sed rationes causaeque veram , nec fucatam belli iustitiam probantes expendun
- διαταξις αληθε τερον γνωρίζειν arέφυκε, Heliod. VIII. Atqui ex facinore ab Astyage in privatum, ut tunc Cyrus erat, a misso, necdum impleto et consummato,causam occasionemque auferendi regni statim arripere, et motum seditionemque excitare, minime per honestas acquirendi rationes licebat.
Praesertim quum restabat modus reconciliationis sine bello faciendae,quae tanto facilius sperari et obtineri potuit, quanto arctius inter avum nepotemque vinculum sanguinis fuit. Illud etiam prius potiusque Cyrum decebat, ut admonendo, rogando, et per necessitudine atque per officium regis, perque legem humanitatis avum obtestando, idoneam servandae utrin-
17쪽
veteres Graecorum Romanae ditionis in Oriente Imperator Manue Palaeologus Cy ro libenter ac merito vindicavit, Orat.
que magnanimitas Cyri ex multis et illustribus ipsius facti,
elucet, tamen ira et odio adversus avum legitime regnantem incensus, novasque deinde res molitus, non modo mansuetudinis, sed etiam magnanimitatis laudem amisit Gloriosum est pati, quod iuste vindicare nequeas, et malum est ulcisci, quod aequo animo ferre debeas, atque, ut Seneca pronunciat, miserius es nocere, quam laedi, epist. XCV. Neque eo secius fallax et inane argumentum est, quod suppeditat αυτ οφας ερα ς, quodque muli populi ita sibi proposuerunt, ut male secum actum existimarent, nisi pro libertate omnia e perirentur, viae. Dion Prusaeensis Orat. LXI X. At nomen libertatis saepe cum iniuria coniunctum est, et seditionibus praetexitur,siqvando id agitur, ut hac iuris specie obligatio parendi tollatur, qvod evenire solet, quum honesta ratio ab oest, et iusta defensionis causa removetur. Nec,si Persae regebantur ab Astyage durius, ideo statim tyrannide opprimebantur, quandoquidem non una et eadem ratios μναρυθμ ει et τυραννουριενων, si Tuidem strictiori significarias se isdemnuntur mimo βααζομενος ἄζχων toleran est, quoniam eo ituto imperio,ius parcndisatim acqNirit imperans,praesieriim in dominatu, qualis apud Persas Medosque ostinebat Aristoteles glirmat, regna heriliaster se non eoiusa, et congruere Asianorum praec stur ingeniis, atque a maioribω transmitti irim adsuccessores,stobr. lib. III. c. o. collat. lib. I. c.3 Anguis sinus heritium imperiorum iusi iam et utilitatemprobat, e servitutis initia causaisque ex reconditaphilosopbia edisserit et con-irmat ib.XIII ca . a. et lib. XIX. V. G. de C. D. Congrui ρυ hoc veteris et rectesentientis Eccles remoribus, atque inteI. Iigitur ex responso Dionysi Alexandrini, ονενα θεον την βασιλεια Co εγχειμ
18쪽
ἐγχειρη παντα asseverantis , atque eam ob causam Imperatores Valerianum et Gallienum Θεο ira τάτους aneliantis, Ursmenia apud Eusebium Hist Eccles lib. VII. c. H. Inique autem hi a-lo a cultu et disciplina Christianorum aliens erant, et insignitamen atqυ ad moremfecuti pertinente elogio ornabantur, atqde adeo propter summam potestatem a Deo traditam sacratillimi diceiantur. Evodnon modo ad bonos et malos,sed etiam rii
re ad Christianos, et non Christianos reges spectat, a id August.
de C. D. lib. IV. c.3s Atque haec opinio etiam somines a diviniore coetu segregatos imbuit, eamque in rem M. Terentius Eques Romanus dixit, Tiberiosummum rerum iudicium Deos dedisse, A Ol. VI. I. s. Vnde sequitur, quod apud eundem Marce s r nunciat bonos Imperatores Poto experendos , qualescunque tolerandos,Hisor. IV. s. 3. isi tamen regna sub speciali parito concessa costataque fiunt, quae aliorsum spectant, et diversa ratione continentur a Postremo nomen uncili magnae quidem dignitatis etfingularis exempli, ac divinae etiam autoritatis esse scio et fateor, res autem per se manifesta est,id non dirigi ad igni, scandam belli cum Astyage gesti iustitiam, sed duntaxat ad Hebraeorum populum Cyri beneficio ex servitute Babylonica vindicandum adhiberi. Nam qui Dei loquentis sententiam
reddit Esaias, vix ab uncto, id est, consecrato excitoque et destinato ad agendas has parte Cyro exorsus fuerat, quum statim ad eundem subita atque directa oratione conversus,insigni et significante dicendi fig arat, quana Rhetores apo ophras nominant, coeleste, atque ad liberandum Cyro auctore populum pertinens oraculum interpretatur. Ind. divi ori, ii vaticinii caput XLV. I. et ris coni. Nec desῖnt exemplaa- Boram, uncti nomine passm in acro codice appentorum, inter quospraeter Cyrum memorandi veniunt Nehemias, Artac asta, s e nostra sententia Artaxerxes Mnemon, erobale et Pontifex
spmmus, eis riris tales a Deo defectiproceres, Nisum digni
19쪽
IMPERIIMEDO ERSARI MI A. ritatemque hoc nomine denotatam non ahiter et Pe meri homines in terris habuerunt pariter et admini arunt. Igitur aparte huius argumenti, atque ab hoc instituto abhorret interpretatio uncti
ἐξαρέτως dicti, cuius actiones tesantur pro ι divinam vim, et naturases sumanasque ire excedunt a gerant, neque cadu- capotentia nituntur, neque ad praemium fragio et periturum,
sed ad bertatis aeternaepe Chrsum recuperatae beneficium spectant. Itaque coarguendi sem Hebraeorum Magiseri, qui a- tibi et in sedepropria ac domesica vaticiniorum de uncto edito-ν , protenus Orum, vel quem iis alium regem et ducem, momm eas hominem interpretantur. At Cyri ista constitutio, quae in favorem Iudaeorum promulgata es, exta II pares p. XXXVI. aa. u. Ibidem quoque omnia regna orbis terrarum ab
ipsemet Deo dicuntur Cyro esse tradita, q)vo sense permittendi, dirigendi ac puniendi intestigendum est, quatenus de modo ac-rvirendi regnaagitur,quem ut iustu uisse dicam, omnino a me impetrarenon possum.EtenimDeu regnorum conditor atqὶ ea biter ut multas eri,ita etiam imperia transferri contra regulas hi m iuris,interdumpatitur, reges vesaepe in scelera prolapsos per reges alios ulciscitur ac evertit. Ipsa tamen ulcisendi ratio missa est, eoque displicet, et crudelitate non vacat. Idcirco omnia ea, quae de Cyri pietate traduntur,sine dubio vetabesogia icti Cyro re attributo, verab eius propensa in Iudaeos voluntate, edictoque restitutionis ipfrumco promulgatosumptasunt, passimque apud Patres et Friptores alios leguntur. Et quamvis non it apridem aliqυis inter iustas bessi a Cyro hiscepti causas ultionem factae expossit Iorati referre 2 ideatur, D. Textor Syn.LG.
cap.XVI HIIa Ea tamen idoneo a m fundamento non fulcitur, miam Cyrus publica et regia auctoritate caruit, ac besti iure agere non potuit, atque adeo ad causam hanc armis Hsceptandam
per se non habilis fuit, nec modo iure nihil repetere potuit, sed quoque morem repetenda fecialem neglexit liter , et hau
20쪽
sum nreptum esse bellum, quo Iosius ultionis dominatusque causa Iaratur, cuiusmod hoc crito censetur,quo Cyrus aderipiendum Ap agi regnum conflavit, animumque per se incitatum contemptus recordatione magis accendit. Nihil enim induis excitatae hominesperinde grariterferunt,atque contemptumcl vi mulio adextrema consilia impulit, quodve Cyri, διάτο καταφρον τὴν ἀρχὴν, πιθε τος, exemplum demonstrat, apud risoreo Pol LV. c. o. Sed id Cyri πατρῶαν ἀρχήν Ap agi eripientis factum non excuset, quoniam si vel maxime Mages non circunspecte
fatis periculum ex capite contemptω metuendum providit a ρυ eristarit , non tamen deo usum ori edium fuit qajem certe ambitio et ultio adarma stimularunt, cum Ap agem securum et segnem Videret, unde epocha Cyr ελευθερώσαντο est constituenda. O . in .cit Iota
XIII. Sed visium ille fuerit, quo regnante Babylon
Vrbium ciaput, et maximi terrarum orbis imperii sedes a Cyro capta et subacta suerit, nunc in disceptationem venit, et disia cordibus etiam scriptorum sententiis definitur. Ac iam quidem res eo redacta erat, ut Cyrus non de libertate, quam vi- Astyage, consecutus est, sed de totius Asiae dominatione certaret, atque ad perficiendas huius conssilii rationes terro rem pariter et vires longe maximas afferret. Igitur tertium belli fortunam experiri ausus, Babylonem vertiis movet, et occupata urbe, Nabonidum, quem Darium Medum nominant, dedere se coactum regno Babyloniae exuit, atque eo in Carmaniam dimisso, vastum Asiae imperium plene auspicatur. Quae sententia auctores graves ac pervetustos liabet,
raecipue eos, quos in rebus Babylonicis diligenter versatos, esse,