장음표시 사용
461쪽
AD THEOCRITUM ALLEGATI. D. Iuc. I. 4ψI
Φιλοξεν I So. φιλος ψαν in 72. φιλοςροτο- 73. Xρυ97 II. X. BION Smyrnaeus Poeta alter Bucolicus celeberrimus, cujus mortem suavissimo carmine luxit Moschus, ejus aequalis& superstes. Hinc de aetate quoque Bionis constat, Moschus ' enim Aristarchi discipulus, teste Suida, fuit. At Aristarchus floruit temporibus Ptolemaei Plii lometoris circa Olymp. CL. testibus eodem Suida atque Eusebio. Ex Poematibus BionisDorice scriptis supersunt haec pauca. lectu sane
Longa petraeus Gallicus Bionis &Moschi Metaphrastes , utrumque putat Theocriti aequalem argumentis usus non plane invictis. Itaque malui in Suidae testamonio aequi e scere.
462쪽
baei serm. LXII. p. 267. cum Metaphrasi Grotii. Ubi & alterum fragmentum septem versuum sub ejusdem Bionis nomine legitur, quod incipit & a Fulvio Ursino Heinsitoque est praeter-1 is,na Aliud , Α μεγάλοι μοι Κύπρις &c. Ex Stobaei serm. LXI.
c. Em λάμιν Ἀχιλλέως κῆ Δηιδαμύα, in Nuptus Achillis UDeidamia Carmen, quod e duobus MSS. primus edidit sed postrema parte mutilum Fulvius Ursinus, post carmina novem foeminarum pag. 2ψO. Confer notas p. 3 so & Gambarae Metaphrasin. p. 3 6s. Exstat & Graece in Theocrito Heinsit p. 2Oi. edit. in .
baei serm LVI p. a 23. edit. Grotii, quo in loco & alium Bionis versum servavit Stobaeus: συκῶῖδ', επέοικενα μηHaec, quae non didici, nunc tandem discere serum s. s. Aliud fragmentum, Mύρσων &c. . Ex eclogis Stobaei Physicis p. 147. edit Grotii. Idem fragmentumh codice Sto-baei Farnesiano publicavit Fulvius Ursinus p. 239. 7. Aliud: Αμ α πατον φοιβον ελεν&c. Ex iisdem eclogis p. p. I ab Ita autem legendum monuit Theodorus Canterus lib. i. Var. lee . c. 2 o. non ut alii ediderunt: Ἀμφακία θ Βίωνελε, vel ut Ursinus p. 246. vulgavit τ βίον ἐλεν- . S. Aliud: Moiσας ερως καλέοι &c. ex iisdem Eclogis p. 149. u. Aliud: ολβιοι ει φιλέοντες &c. ex Stobaei serna. LXI. p. 247. edit. Grotii , ubi incerto tribuitur, sed Bioni vindicavit tUrsinus e M S.
Ab aliis Moscho tribuitur, at Bioni adscribit praeter margines Stobari Arsenius, Monembasiae Epi Icopus, in Apopthepmatis 11. Aliud, 'Aυταρ ἐγώ βασευμαι εμἀν ούον &c. Ex Stobaei serm-CIX. p. 46 . edit. Grotii.
463쪽
1DYLLIA ET FRAGMENTA Lib. m. c. xGL ηψι
ia. Aliud , O αλο φιλε&c. Itemque illud ia-ρο μιγγ', ex Stobaei serm. XXIX. p. I 3 I.
163. qui serm. p. a 69. etiam huM Bionis versum operi suo intexuit:
orma bonum muliebre, vigor roburque virile.
Haec Bionis, ut Moschi quoque λώψανα post H. Stephanum mluculenta editione Graecorum Poetarum principum Paris. i s 66. fol. diligentius collegit Fulvius Ursinus, ediditque Graece cum notis ad calcem carminum novem illustrium is minarum. An tu verp. 8. subjecta Metaphrasi ligata latina, qua Bionem ac Moschum donavit Laurent usGambara Brixianus. Ab eo tempore cum Theocrito edidit Graece Llatine H. Stephanus A. ID'. forma minore: & addita versione prosaria semel atque iterum Job. Crispinus, Commelinus s Dan. missius. Exhibet etiam Bionem & Moschum in Poetis minoribus Radulphus Minterlonus Cantabrig. I 6y a. I 66 I. S. Exstant praeterea in Corpore Poetarum Graecorum Heroicorum Graeco-latino JM. Lectit Genev. I 6 6 fol. Latino carmine reddidiise H. Stephanum jam A. i s Paris. 8. lego in Hendreichii Pandectis Brande taburgicis, illam Jἔκλbν ego non vidi.At Bonarenturae Vulcanii clara est industria , qui cum Callima cho suo Bionem ac Moschum dedit , & felici carmine latino notisque illustravit Anno is 8 . i 2. An tu verpiae apud Plantinum. Valde quoq; me affecit Dav. Whis ordus, qui Musaei carmen de Herone & Leandro,
Bionis& Moschi Idyllia, selecta Idyllia Theocriti, & locum ex Iliados
M. V. 3 IO. seq. nitide edi curavit, ornata elegantibus imaginibus in aes incisis, sed longe elegantiore poetica Metaphrasi illustrata Lond. 16 19. 4. Denique Gallico carmine Bionem & MoschΗm reddidit Longape-treus L cum notis edidit Paris. I 686. I 2. Confer Acta Er. T. i. supplementi p.=2XI. Fuere&alii Biones, de quibus viri docti ad Laertium IV. 18. Bioneos sermones pro Satyricis dixit Horatius a Bione Borysthenite, de quo, uti de Smyrnaeo quoque nostro, vide e recentioribus, si placet. praestantissimum Baelium in Lexico. Bion Proconnesius fuit ille Theognidis aequalis, cujus meminit Plutarchus lib. de auditione. Bion Rhetor videtur allegari ab Agathia lib. r. Bionem Sol ensem respicit Plutarchus Theseo, Historicum appellans. Forte Bionem Democri-ΚkkΣ eum
464쪽
leum laudat Plinius cum utitur ejus libro-ν sive de virtutibus herbarum,indice libri XXVIII. Bion Rhodius in Simmae me quo infra
πελε A memoratur. De Bione Tragico dixi lib. 2. cap. 19. XII. MOSCHUS Syracusanus, quem nonulli cum l lieocrito confuderunt, ut supra ' ex auctore vitae Theocriti annotavi, ab eo haud dubie diversus fuit, cum Theocriti civis sui meminerit in Epitapluo Bionis v. 90. ἐν ΣυγμουσAm Θελωrdi, Distinguit etiam Servius, notans, quod Virgilius voluerit Theocritum imitari Syraculanum meliorem Mosichos caeteris, qui Bucolica sicri erunt. Longe etiam post vixit Moscnus sub Ptolemaeo Philometore, ut ex Suidae testimonio constat , qui eum docet fuisse discipulum Aristarchi Grammatici, Grammaticum Nipsum. Idyllia ejus Theocriteis jam pridem intermixta fuerunt ab eo, cui Bucolicorum Poetarum corpus temporibus Artemidori Grammatici collegerat, sed separata studio virorum doctorum, H. Stephani maxime Fulviique Ursini, licet non plane certum est adhuc, illane omnia
cute sub Theocriti nomine hodie leguntur ut Idyllium XX. &XXVIII. illius an potius Moschi sint, & vicissim nihil ne ex his, quae Moscho adscripserunt viri docti, ad Theocritum auctorem sit referendum. Quae vero Moschi nomine hodie leguntur, haec sunt venerem &amores spirantia: . .i Eρως δροπι ς Α ρη fugitimus. Vertit Carmine praeter Gambaram, Vulcanium, Mettierkum, hitfordum , Politianus T. 2. Opp. p.r4 i. Vide &Stobari florileg. Ierm. LXII. p. ais. cum Meta
r. ad quod Idyllion referendus Cafau bonus c. 22.le t. Theocritic. In duobus Codicibus MSS. diserte tribui Moscho, testatur Fulvius Ursinuspi a. licet inter Theocritea olim editum, & inter Moschi Idyllia praetermissum nuper est a Gallico Metaphraste Lon
3. 'Emτάφι - βουκολου-J Carmen in funere Bionis, de quo jam dixi, Poetae Bucolici.
465쪽
Lib. III. c. XVII. 4 is. Fragmentum, quod incipit: Tαν άλα τἀν γλαυκαν &c. ex Stobati sermone LVIL p. 229. edit. Groth, 6. Aliud: Ηρα Πὰν Αχῶς ρ γή;s Di &c. ex Stobaei sermone LXL p./47. . Aliud. Αλφειος nίοσαν &c. ex Stobaei sermone LXII.
8. Epigramma Hexastichon εις ερωτα ἀροπιωντα in Amorem arantem, ex Anthologiae lib. IV. c. G. p. qO9.
Editiones & interpretes Moschi vide, si lubet, paulo ante in Bione, neque enim, illis quod addam, habeo, nisi quod Adolphus Methere-kus Brugensis Metaphrasi latina poetica & notis Moschum illustravit, ac cum Bione edidit Brugis is 6 s. q.
XIII. Fuerunt & alii Moschi i ) Antiquissimus Sidonius Physiologus & Historicus licet hos distingvit do elisi' Seldenus) de quo
dixi lib. i. c 2 8. g. q. Molchus Epicuro antiquior, cui & Cleandro amicis suis Gastrologiam dicavit Archestratus opidaedalus teste Athenaeo. VII p. 27S. 39 Moschus Citharoedus, de quo Suidas c G Mochus sive Moschus Medicus, cujus mentio apud Galenum 1. de compo- fit. Medicament. 1) Johannes Moschus, qui vixit circa Annum Christi 6 o. scripsitque Vitas Patrum, sive Pratum spirituale Graece libris X. s) Demetrius Moschus diu post clarus, cujus de Helena &Alexandro carmen graece editum est Parii si is cum latina versione 4. Praetereo recentem Seculi XVII. scriptorem Franciscum
Moschum Ni vellensem, de quoValeriusAndreas in Bibliotheca Belgica N in Athenis Belgicis Franciscus Suveertius. XIV. SIM VIAS a Parthenio c. 3 Eroticon, Hephaestione, Athenaeo, aliisque Rhodius recte appellatur. Suidas: Σιμμίας Pολο Γραμματικος εκαψε γλάψας βισλία γ m:ηματα λάφορα βιβλία δ. Quae sequuntur apud Suidam , ad Simonidem Amorginum vetustissimum Jambo graphum non ad Simmiam spectant, ut notarunt Jonsius p. 23. de scriptoribias Hist. Philos. & Uossius de Poetis Graecis p. s 9. Itaque emendandum quod idem Ionsius p. I s. ex loco mutilo vel confuso Suidae Sinam iam patria Samium fuisse contendit, de Simonide enim accipienda sunt verba: A b G τωὶ κi γαἶ Aμοργου '
' De Simonide ho et Arnorgino x aliis hujus nominis dixi lib. 2. c. Is ut de Amorgo Samiorum Colonia praeter Holshenium ad Steph. constites Laur Begeri spici legi tunΛntiquitatis P. Io. II, R Harduinum in numis civitatum illustratis p. Ac de biminia Thebano S Syracusano lib. 2. c. 23 3. Ap.
466쪽
L b. Im e. TVII. ἐμέλη κ ι το ς ηγεμων Ἀ- Σαμίων, εκπσε 'Aμοργον ές γ πόλεις 'Aι- γιαλὸν, Αρκεσίμη , γέγονε 3 μῖ νς ' ε τ T ζωικῶν. E ζαψε σπινας πρά- τ' 'lάμεους -ἀἈαλάφορα, 'Αρχιυολογίαν πτ Σαμίων. De aetate Sim-miae nihil magis constat , quam antiquiorem ipsum fu i illa nonnaodo Meleagro Gadareno, qui inter eos, e quibus Coronam Epigrammatum Graecorum circa Olymp. CLXX. collegit, Si miniae meminit,
Sed & juniorem Simmia fuisse Phili cum Corcyraeum, Theocriti aequalem, Tragicumque ex iis, qui Ptolemaei Philadelphi aetate circa Olymp. CXX. sub Plejadis nomine clarebant, testatur Hephaestio in Enchiridio p. 3 i. ubi de Choriambico Hexametro agens cum dixisset Phili cum ejus sibi inventionem tanquam auctori tribuere, i ἐλδετα ', inquit, Q -ζ Σιμμιας ο εχρησοιτο εν πελέκει. Ex ejus poematis, quorum nonnulla allegat Hephaestio p. 26.3 s. 43. & Athenaeus XI. p. 49 I. a quo laudatur Simmiae Γοργώ pauci ad nos pervenerunt griphi sive dissiciles lusus 'I. itio, opum sive Carmen, ovi figura, memoratum eidem He
fer p. I 68.2. Πτέρυγες.- sive carmen binas alas referens. Hasce Alas &bipennem Simmiae allegat Hephaestio p. 3I. Illustravit praeter Salmasium Fortunius Limvir Encyclopaedia quam vocat, ad alas Divini Amoris a Simmia compactas. Patav. 16 O. 4 3. Πῶλεκυς bipennis, sive carmen figurae securis ἀμ*πόμου quale passim memorant veteres, utApollonius I. Argona Ut. V. 68. In hoc poematio post primu versum legendus est ultimus, post lecundii penultimus atq; ita deinceps. Similiter etiam in Ovo. Sed in Alis aliter se rem habere contendit Salmasius, contra auectoritatemhHephaestionis, ut existimo,& ut ipse Salmasius fatetur, utriusque Scholiastae Graeci, tum illius, cujus scholion breve ed1tum est, tum inediti Holoboli Rhetoris. Erudita in hos griis
λ' Hoc est annis post Trojam captam 4o6 adeoq; bietinio ante primam Olympiadem. At Jonsius p. 23. habet so6. quasi legeretur apud Suidam . ue , ut incidat aetas in Obrop. XXVI.
467쪽
DOSIADAE POEMATI A. Lib. III. c. VII. q 7 griphos Claudii Lilma Ecomi nentaria prodierunt Paris. 16ic. q. atque iterum in Museo Philologico Historico secundo Viri Claris s. ThorruCrenii Lugd. Bat i 7OO. 8. Ante Salmasium hos Si nimiae dissiciles lusus
illustraverat Claudius Auberius Trna manus, cujus versio& commentarius legitur in editionibus Theocriti Crispinianis: Vertio etiam in utraque Heinsiana. Ovum aggressus quoque emendare Io ephus Scaliger, sed infeliciter, quia ordo legendi viro docto non suboluit. In bipenni Salma situs suppositum non dubitat vel sum, quem editiones manubrii loco exhibent: τ Βίων κλυτοῖς ησε Θεοῖς ος ευρεPοδοῖ γεγαως λυττον μεκα μολπἀς. Simmiam enim de industria mλεκκον sive λεον omisisse, quoniam,quae Diis dicabantur arma &instrumenta, moris erat prius mutilare, ne in usus hominum cedere possent. Vide Hesych. in
XV. DOSIADAS quando vixerit , non constat: neque admodum refert multa notasse de viro , qui nihil aliud posteris reliquit, quam unum Vel alterum ρύφον sive poemation, misera ut vere Lucianus sa)9 hoc est obscurissima compositum dictione, veluti lectoribus, quoscunque nacturum se ausus est sperare , crucem fixurus. Patria fuisse Rhodium colligunt viri docti ex his verbis Scholii Graeci ad ovum
Simmiae :- b) Pούω. ρνη Δωσι α η Σιμμιου, αμφοπροι ἴ οδιο - Superest hujus Dosiadae 8ωμος Luciano memoratus, sive poemation arae figuram, non cubicam, sed quales vetustiores aras donicas praesertim testatur fuisse Nicomachus Gerasenus c) άνι ποπλευρον referens, Versibus XXVII. quorum postremus est : Δω άδα Βωμος οῦν ἐλασεν ενγῶ. Incipit a versu ολος ἶς με λιβρὸς ἱρων. Hanc aram e codice Palatino Anthologiae descripserat Ciaudius Salmasius &cum Jos. Scaligero communicaverat, qui ei interpretationem suam & castigationes in Epistola transmisit, quae legitur inter EpistolasScaligeri CCXLVIII.& in ejus opusculis post humis Q Paris. I 6io . . p. 69. Deinde Salmasius ipse cum ver
468쪽
LU. me. ML sione sua& erudito commentario aram istam edidit, aliisque hujus generis poematiis adjunxit. Paris. 16 19. . Hic saepe discedit a Scaligeri sententia, & subinde provocat ad scholia graeca st e glossas Veteres, quas ex MS. codice optandum erat integras simul edidisse. Salma in commentarius recusus est in Museo Philologico & Historico secundo Ilio. Crenti. Fortunius vero Licem in Encyclopaedia ad Aram Mytticam Nonarii Terrigenae Anonymi Vetustissimi. Patav. i 63O. q. postquam mmedium attulisset & oppugnasset expositiones quas dixi Scaligeri & Salmasii, retulissetque Bartholomaei Soperi, Felicis Osii, X Bartholomaei Pecthuinterpretationes, ipse negat hanc aram esse Dosiadae, quod Lucianus tantum cωμον non βωμίς ab eo scriptos memorat, dissicilemque esse te flatur: cum altera ara de qua mox sit difficilior, adeoque Doliada dignior, & in Codice Palatino habuerit subscriptum versum, Δω αθα βωμος ον Mέσπις ε Γεν εν γα. Sed hunc verium Salmasius haut dubie auctoritate Holoboli Rhetoris qui Scholiis Graecis utramque aram ill ultravit) vindicat priori arae, cui etiam longe melius, quam posteriori convenit. Deinde Luciani locus non magis huic, quam alteri obstat arae, cum utraque Griphum contineat satis dissicilem. Neque illas facile conjecturas suas lectori probabit Licetus, qua vel Gaditantim aliquem vel Pythagoricum facit auctorem, Simmiamve. Nec denique interpretationem, praecipue qua versum I S. gινάς 4 ετευξε exponit non de novem Musis, sed de nescio quo Nonario Terrigena Poeta, poematii Auctore p. I s seq- o . XVI. Praeter hanc altera quoque Ara exitat & m 1 neocriti editionibus legitur, quae incipit uμάρVενος με ς τας, versibus XVIII. Hanc in Romana Theocriti editione A. Is 16. I. primus edidit Zach. Cassiergus admodum corruptam, sine titulo. In editione Theocriti Veneta A. Is 4 3. ex ossicina Farrea, Meursius IIl. 1 7. Attic. lection. legit haec Verba
sub initium Graeci ad illud poemation scholiastae, qui in aliis Poetae editionibus desideratur: O λατ μεχων ίτοσι βωμος Γὶδαἱου τινος ευρημα.
Unde ipse Δωτίαδε nomen recte restituit, sed minus firmiter inde collegit, hujus quoque Arae Dosiadam esse auctorem, cum Graeca verba ita exponi possint, ut Dosiades pro inventore hujus scribendi generis, non pro auctore ipsi' arae habeatur.Facile tame ob vocabulu -: credo,DO- sit adam Scriptori scholii pro auctore habitu, de caetero aeque ac nobis ob-
δὶ Haec editio recusa Franco 664. g. itaque ullitur Tho. Crenius in Mulio PhiIologi , eo & Historico T. 2, p.
469쪽
ALII DOSIADAE Lib. III cap. MVI. 4 9
scurum fuisse, quoniam ait Δωσιαδου --. Latina hujus arae interpretatio, quae in Crispinianis&Heinsianis Theocriti editionibus legitur, est Iob. Aurati, emendationes Guii. Canteri, etsi neutra probantur Salmasio. In omnia quoque alia abit Hugo Gratius, qui aram illam interpretatus est p. 67. ad Aratum. Viginti fere annis post prodiit Claudii Sulmosii expolitio & commentarius Parisiis A. Is I i. q. editus, & in siecundo Museo Tho. Crenii nuper recusius. Neque haec satisfecit ad Melae II. r. p. 2i . ubi aliam meliorem attulit interpretationem, & in Salmasii expositione tum ad hanc ara, tum ad reliqua cum hac edita poematia, negat esse quicquam quo alicujus siu momenti, quod non hauserit ex scholiisHoloboli Rhetoris, quem totum, Ut ait, descripsit, nulla tamen ullibi facta ejus mentione. Geminum isorum scholiorum ustitως-m exemplar, alterum Sy surgit, alerum Comme li
ni manu defriptum. Sed Vs tertium communicaUrt Lucas Langermannus, Iuve
nis in rimis eruditus. e nobis o time meritus, depromptum ex eodem ita codice quo usius est Sa massius, quo cae Avibo gia Graecorum Pigrammatum coutivebatur. Verum nihil bic t profuit Holobo Lus, quoniam eum nou intellexit. Sane Verum
est Holoboli nomine tenus Salmasium haud meminisse. At passim laudat Graeca scholia, ex iisque profecisse se fatetur, quin ipse illorum verba non raro adscribit. Exstat&Ibrium Lisera Encyclopaedia, ut vocat, sive Commentarius in praesentem aram , quam Dosiadae sine controversia tribuendam putat, licet Salmasius nec Dosiadae esse putet, nec Theocriti, nec Simmiae. Prodiit Liceti libellus Paris. i6ῖ7. q. quemadmodum commentarium in Aram Pythiam Latini Poetae Publilii Optatiani Porphyrii publicavit Patavii i63 3. . in quo varia exempla recentia ejusmodi altarium Poeticorum sua & aliena con8essit p. 4 I. seq.&p. 6 I. seq. utramque item Dosiadae aram cum explicatione latina exhibuit. XVII. Fuit & Dosiadas quidam e quo de Lesbiorum se crificiis nonnihil affert Clemens Alex. p. 2 o. protreptici, & ex eo Eusebius IV. 6. praeparat. tum Dosiades Δωπάδας cujus quartum Kρτοκων laudat Atlaenaeus I, . p. I R. & VI. p. 26 . Idem opus respiciunt Dosiadem laudantes, ubi de Creta agunt, Plinius IV. 12. Hist. &SOlinus c. in . tum Diodorus Siculus lib. V. professus se in rebus Cretensium jam Epimenidi, jam Dosiadae, jam Sosicrati ac Laosthenidae accedere. Forte non erraverim , si1 hunc existimem esse illum ipsum Dosiadam Cretensem,
quem Epimenidis ex quorundam sententia parentem memorat Laertius. Eundem tamen, vel Simmia antiquiorem auctorem arae alterius vel utriusque suisse, non temere assirmaverim.
470쪽
4 o INSCRIPTIO HERODIS ET REGILL E. Lib. IIL e. XIV
X VliI Paucis quoque hoc loco memoranda est duplex Inscriptio vetus graeca, ab eodem Salmasio cum Dosiada: & aliorum n, illustrata, versione&doctissimo commentario, 'uem Crentus in Museo secundo, ut jam dixi, prelis nuper iterum subjecit. Prima illarum versibus XXIX. Hexametris constans continet Consecrationem
templi in agro Herodis non Regis, ut visum Casaubono , ted Attici Rhetoris in Triopio factam. Hanc in opere Inscriptionum primus Ianus Gruterus ediderat, deinde Isaacus Casa ubonus emendavit &vrione ac notis illustratam dedit ad calcem commentam de batyrica Poesi Paris 16 9. R. Tho. Crenius iterum cum Casauboni commentario deSatvrica poesi curavit recudi in Museo Philologico & Historico primo Lugd. Bat. 16 39. 8. Post Casiaubonum felicius expedivit Salmasius, Qui alteram quoque inscriptionem addidit,exposuitque, descriptam Ro-imae & allatam inde a Iac. Sirmondo, qua versibus Hexametris LIX.continetur Dedicatio statuae Regillae quae Herodi Attici coniux fuit factae a neicio quo Marcello.
De Arato ejusque vita Es aetate. r. Phaenomena D D Uemia hujus Poeta. a, Interm pretes deperditi. 3. Hipparchi cs Achillis Tatiiscripta quae exsant, Ara tum illuserantia Leontius de Arate a Sphaera, e Scholia Graeca edita ais in edita in Aratum . Ciceronis, Germanici s Avieni Metyphrates latina quae exstant, ae aliorum deperditae. 3 Recentium Metaphra es poetica variis lingvis. o. Editiones Araii Graecae Scholiis Graecis sive ornatasive destitutae. 7. Maximi Planudis risumenta, V Criticorum audacia in Arato interpolando. ibid. Editiones Graeco latina, s Hugono Grotii SVntagma Arateorum. Scripta Arati deperdita. s. Arati nomen prima longa o media brepi. Plures hoc nomine. Ist.