장음표시 사용
231쪽
τὸ βαρυτονεῖσθαι την λέξιν πιεινον εκ του μάλαξ, φυλακος' ιε ου ὀ φυλακος, ἀναδραμούσης εἰς εὐΘεῖαν της γνικης. st o. ΦΥΣΙΟΣ ΖΕΥΣ' ο δυνάμενος ποιησαι φυγεῖν τὸν κίνδ ον. λέγεται δε καὶ φίλιος, καί ἐταιρετος, καὶ Οὐγνιος, και εφέστιος, και αλλα ρIα καλεῖται. γάμους δε παλιν πριων, γαμήλιος'
v. G. Inam Opere conserenda est r
232쪽
-' ἀπλως πρὸς τα συμβαίνοντα καὶ γνόμενα ονομαζόμνος. φευγων γάρ τις φύξιον Δὸ εmκα-
λῶται ' συμβουλευσάμενος δε, βουλαιον ' και τααλλα ομοίως. st 1. ΟΥ ΣΑΡ τὰ φυσωντα οργανα των χαλ
ροματος ώνοματοπεποιημενσυ η λέξις παρηκται. διὰ οὐκ ἀναγκη διπλασιάζεσΘαι τὸ σ. εκτείνει δετην ἄρχουσαν. Iστεον δἰ ὁτι η χαλκευτικη φυσατραπεῖσα μεταφορικως την αλαζονεIαν αὐτην ὀ νυμεῖσΘαι πεποίηκε, δια την ανεμωλων χενΘρρημο- συνην των αλαζονων, ων οι λογοι φυσήμασιν ἐοίκασι. διὸ Δημάδει - ρήτορι παῖς εξ αυλητρίδος Δημέας, καὶ φρυαττόμενος επὶ βηματος, ἐκ --αύτης ἐσκώφθη λεξεως. ἐπεστόμισε γαρ αυτὸν Υπερβης, εἰπων, ου σιωπήση μεῖζον τῆς μητρος εχων τὸ φύσημα καὶ ε σχιστα τὰ σκωμμα
δηλούν στι τε ἀπινής εστιν ἐξ αὐλητρίδος φυς, κοὐ μι μεγα φυσα. εκ δε της φύσης καὶ ὀ φύσων
233쪽
τις ριοφάγος, λοπαδοφυσητης ε σκωφει. φυσης δὲ παρώνυμον, καὶ οἱ φύσαλοι, τα κήτη. a g. ΦΥ ΣΙΣ λεγεται η βιότης εκα στου
πράγματος, ως του πυρος, το καίειν τῆς χιόνος,
ψυχειν' καὶ της γης, τo φδειν τας βοτανας. διαφέρει δἰ της συσίας. ουσία μεν γοῆ ἐστιν η εκ στου ἴπαρξις φύσις δε , η ενοῖσά τινι δύναμις, οἷον,ούς εἴρηται, φύσις της τὸ βλαστάνειν' τοῖ πυροῖα τὰ Θερμαίνειν, αφ' ἡς καὶ ευφυης, o εὐ σχων τῆς φύσεως, καὶ αφυης ὀ τουτω εναντίως εχων. καὶ ευφυία, και α ια ιστεον δε λ οὐ μόνον επὶάν ω- που ταλα λεγεται. αλλα καὶ ἐπὶ των φυτων, καὶ επι γης' καὶ γὰρ εὐφυες καὶ αφυες, φυτὸν λεγομεν. 2 3. OnNH ' παρα τὸ φῶς καὶ τὰ νουν. is τὰ εν τω νω φωτIζουσα η τὰ του νοὰ φως, παρὰ τὸ φάος εἰναι του νόου. διὰ γάρ του φΘεγματος της φωνης τὰ της φυχης ενΘυμηματα γνω
234쪽
195φοῦ, το λέγω' μόνος γαρ ἄνθρωπος λεκτικον ζωον, η ὀ μόνος τα της διανοίας φωτίζων τω λόγω. φως
δὲ Ουδετέρως, τὸ φωτιζον καὶ λάμπρον o καταπλεονασμόν του Ξ λέγεται φόως. γινεται παρὰ τὰ φω. τὰ φαίνω, καὶ λάμπω, φάος' καὶ καθ' ὐπέρ- Θεσιν, φόας, και κατα συναίρεσιν, φως' καὶ κλίνεται δια του τος ' επει καὶ τὰ φεις φειτος κλίνε- τω. τα γα e συνηρημένα των εντελων φυλάσσει την κλίσιν. ρI δε λέγοντες, ἀπὸ του φαος γεγονε κατα χρασιν, Ουκ ακριβως λέγουσι. τὸ γαρ φαος εἰς σῶς εχει την γενικην. φως, φωδὰς, ἔχει τὰ καὶ αξύνεται. λ δὐ, δαδός. εἴρηται παρα τὰ φως, ὀπερ ταὐτον ἐστι τω πυρἱ' καὶ σημαIνει τα εν τοῖς σκελεσι γινόμενα ἐκκαύματα απὸ του πυρός. εχειδὰ το ῖ, επειδη λέγεται καὶ φωίδες.
xi st 5. 3 ATTA οὐ μόνον ἐπὶ ἀνΘρωπου κυριο- λεκτεχαι, ως εν τω, κυανοχαίτης Ποσειδων, αλλα και επὶ λέοντος λέγεται. οΘεν καὶ χαιτηεις καὶ χαιτήεσσα' καὶ ἐπὶ που. επ' αυτοδ δἐ καὶ η
λιο λέγεται, ως δηλοῖ τὸ, ωποι καλλίτριχες. γι
237쪽
παρὰ τοῖς παλαιοῖς φίοσι και στιβάδες. εισὶ δεοι φασι και ὀτι χαμευνα, ἡ ταπεινη κλίνη, καὶ .. στιβάς' και χαμευνάδες, οι χαμαὶ χοι μενοι. st Bo. XA PAE Θηλυκως, ξυλον ἐν ω τὰς ἀμπέλους δεσμουσιν, ω τε ἶσταμαι καὶ μη πίπτειν εις την γην. ἀρσενικως δε λέγεται ἐπὶ των 'si πολιορκίαν χαρακων. 31. XA ΡΙΣ' η δωρεα, καὶ ἡ αντIχαρις, ως ωαρἀ Σοφοκλεῖ εν Αίαντι Mαστιγοφόρου. καὶ ηηδονη, ως ἄταν λέγωμεν την των λόγων χάριν.Xάρις καὶ ονομα Θεας' ου τινος ἡ αιτιατικη οὐκεκφέρεται δισυλλάβως, ως επ' εκείνων, ἀλλὰ τρι
συλλάβως. ου γὰρ χάριν λέγομεν, άλλα υριτα χάρις δέ ἐστι πράγματος ωφελίμου δόσους' η δό
νειον αναπόδοτον ' η εὐεργεσία εκουσι ος.
238쪽
197ναμένων. καὶ φοβερὰν, τὸ φόβον εμποιού επίφοβον δε, τὰ φοβουμενον καὶ χαροποὶ λεοντες, οἱ
τοιούτους εχοντες τους ὰφ θαλμούς. οτικὰν δεχρωματος οφ λμων το χαροπόν. καὶ ἐπὶ παρδαλεων αμοίως. από δa της τοιαυτης χαροπότητος, καὶ χοίρων ο λεων. λέγεται δε μως κατα αἰντί
φρασιν' μαλλον δs φοβερὰς ο λεων, καὶ οὐ χαραν
ποιων. εώ δε καὶ κατα τὰ Θανατοποιόν' ἐπεὶ καὶ ο Xάρων εν δου διακονεῖ st33. XEIA ' ἡ κατάδυσις των σφεων. καιρίαδε ἡ λεξις εν ποιήσει, απὸ του χω, χεIω, τὰ χω- eae' ως τ4, ουδος αμφοτέρους οδε χείσεται, λουν χωρήσει. λέγονται δε αἱ τοιαυται χειαὶ καὶ εἰλυρὶ καὶ τρόχμαλα καὶ αἱμασιαί. απὰ δε του χεῖσΘαι,
του σημαίνοντος τὸ χωρε7ν, γίνετα καὶ τὰ χείτιον, τὰ χωρουν αστραγαλους' ο καὶ κεβιον Ἱωνικας λέγεται. καὶ α λλως. χεια λέγεται επὶ δράκοντος'
239쪽
34. XEIMAΡΡΟΣ ποταμος του χειμωνος ρεων. γετικον μεντοι ὀ ποταμὸς, ειθικόν δε ο χειμάρρους. χίμαρος δε ο τράγος, καὶ χίμαιρα επι Θηλυκοῖ. καὶ χείμαρος λεγεται πάσσαλος ὁ υπότὸν τρόπιν. ρύ ἐξαιρουμενου, το ἴδωρ παραχωρει 'καλειται δε καὶ εὐδιαῖος. υσίοδος χείμαρον εξε- ουσας, αντὶ του εκβαλων. st 35. XΕΡΑ ΔΕΣ' τὰ παoα Θαλάσπια σκυβα- λα, παρὰ τὰ χε Θαι ραδίως. χεραδες λεγονται και ζι σωροὶ των λίΘων των μικρὰν, των καΘ' ἔναχειρι ληφΘῆναι δυναμενων. χέραθος δε, οὐδετέρως, κατα τι:ας ακα Θαρσει πῶσα συ ρέουσα υδατος, ὀνομασΘεῖσα μιμητικως απὸ του γενομένου εχουεν τω κατασύρεσθαι' ἔστι δε ου δετερου γένους, ιός
240쪽
το κίναδος. απαξ eQεν ὐπο του ομηρου ' ζτεροιδε χέραδος ειπον, τα πληΘος των Θαλασσίων ηπαραποταμίων ψήφων. ἄλλοι, την μετ' οστρακων και λίθων ἰλυν, ν των εἰς χερμαδας επιτηδείωv λί- Θων. τρυτο δε αλλαχου άσιν καλεῖ, ὀ εστι ρύπονεν ἴδατι ξηεζον, η συντομωτερον κατα τοῖς παλαιους, το ἐξ ὐθατος. τινες δε φασγν τι συνωνυμ ρυ- σιν ιλὐς, καὶ ἄσις, καὶ χέραδος. ΓII1ιδανος δε εἰ- πων . χεραδι παμφόρω, δίδωσι νοεῖν, οτι εστι καὶ ἡ χερας, τῖς χεραδος ' εἰ μη αρα φιλονεικων τις και εκεῖνο ρυδετέρης κλίνει χεραδει, δια διφΘογ
γου, ως το κιναδει, καΘ' όμοιότητα τοῖ τείχει τείχει. st 36. XE PNIBA' τἀ εις χειρος νγματα χεό-