Grammatikē tēs archaias Hēllēnikēs glōssēs: syntachtheisa eis tēn koinēn ...

81쪽

τα προλεγμένα, χωρὶς ν ἐξαναλέγωμεν τὰ αυτὰ ονοματα κλίνονται δἐ καὶ ἀυταὶ τριγενῶς.

λη Θυντικός.

82쪽

A A ἀναφορικαῖ άντων Ιαι δεν δέχονται αρ- Θρον, Mor καὶ αυται προσδιορίζουν τα πράγματα, αναφέρου- τὸν νουν εις τὰ προλελεγμενα B χναν ἡ ναφορικη ντωνυμία αὐτὸς λάβη

83쪽

e' μαντικὸν τῆς νεργείας ταυτης, καὶ μίαν αἰ,τωνυμίαν παροις αρικὸν του προσωπου του Ἐπειδ δε,ος τις νεργει εἰς τον αυτον του, ουτος πάσχει - τος α εαυτοῖ, δια τουτ καὶ ἡ ἀντωνυμία κε νηλεγεται-υτοπα Θὸς ώς παρας ενον- το πάσχον τὸ α εαυτου πρόσωπον.

σεαυτν σεαυτήν.

Μόνου του τρίτου προσωπου δάυτοπαΘὴς αντ- νυμα ἔχει πληΘυννικονώριΘμον, τον ποῖον, τανἀνου χρεία, μεταχειριζώκεΘα κα ει το πρωρον και νι τὸ δευτερον προσωπον, σχηματίζοντές τον καὶ οι τα τρία γένη κατὰ τον ἀκόλουΘον τρόπον.

84쪽

--Γενική. ἐαυτῶν

ἐαυτων

ομική, ἐαυτοῖς ἐαυταῖς ἐαυτοῖς

γιας πτώσεις.

Γ Ἀντι γενικῆς αὐτοπαΘους άντων Ιας μεταχειρίζονται καὶ τὰ πίΘετα οἰκεῖος, ἰδιος.

ταχειριζόμεΘα τὸν λέξιν ἀλλήλους, - γίνεται

88쪽

Eις τα ρήματα Θεωρουνται οὐσιωδῶς προσωπα, χρονο , αριΘμοι, και εγκλίσεις.

Τὰ πρόσωπα εἶναι τρία, ως εἴπαμεν νωτερω 'πρωτον του λαλουντος δευτερον, κῶν είς τὸ ποῖον λαλει τρίτον, τὸ περ του ποίου λαλει. Διακρίνονται τα προσωπα καὶ ἐκ των ντωνυμιῶν a), καὶ κ τῆς καταλήξεως των ρημάτων. Xρονοι λεγονται ι διάφοροι καιροι, εἰς τους - ποίους συμβαίνουν αἱ νεργειαι καὶ τα πάΘη των όποκειμένων , - Θεωρουνται αἱ καταντάσεις άυτών. o χρόνοι ουτοι διακρίνονται μεταβολὰς πινας, τὰς ποIας λαμβάνουν τα ρηματα νίοτε ει πηνάρχην, συχνότερα μως εἰς το τελος. 'Eννεα Lαι οἱ χρόνοι νων λεμάτων Ἐνεστώς,

Παρατατικὸς Μελλων πρωτος, Μέλλων δεύτερος, Παρακείμενος, 'Υπερσυντελικος, όριστος πρῶτος,δ'οριιστος δεύτερος, καὶ σις τὸ παΘητικον, Μεν -

89쪽

o ιΘμοι των ρημάτων εἶναι τρεις ώς καὶ τῶν νομάτων. A εγκλίσεις εἶνα σχηματισμοὶ οὐ ρηματος , διὰ νων ποίων παρας ενομεν et ην ἔννοιάν του ἁπλῶς,

ριτασσις, ινὰ δὲ πέσε, χριστική, Προστακτικὸ,Eυκτική , 'Tποτακτική , Ἀπαρέμφατος. Συζυγία λεγεται κανονικος τρόπος , κατα τὸν οποῖσν μεταβαλλομεν τὸν κατάληξιν των ηματων , δια ν παρατενωμεν τὰς εγκλίσεις και τους χρονους αὐτῶν 'Eπειδη καΘυποβάλλομεν τὰ ρήματα ίς τον τροπον τοὐτον, ως ει ζυγὰν, ε τούτου, φαίνεται, τὸν νομασαν οἱ γραμματικοὶ συζυγίαν. Tα νεργνητικὰ ρήματα ἔχουν τον ἐνεστωτα των

η μία των εἰς Ω. ἔτι δηλαδὸ πιριλαμβάνει ναὶ

εἰς Ω λήγοντα Ῥήματα, καὶ αλλὸν των εἰς I. Ἀπὸ τα ει λήγοντα ρήματα αλλα εἶναι - συναίρε' τα ποῖα λεγονται βαρύτονα, διονι

ἔχων τὸν τονον εις τήν παραλήυουσαν , ως, γράφω καὶ αλλα συνπημενα, τα ποῖα λέγονται κα συρισπωμενα, διότι περισπωνται. εις την λήγουσαν γίνονται μως καὶ ταυτα εκ των βαρυτόνων, ως, φιλ εκ του φιλέω ' Θεν δε εινα αλλη συγ-γIα διὰ τα συναίρετα καὶ λλη δια τα συνπη - μένα, καΘως οὐδε αλλὴν κλίσις δια το συναίρετον συκέα, καὶ αλλη δια το συνπημενον συκῆ. Εἰς κατο ρῆμα τα ευρισκομενα γράμματα προτης καταλήξεως , λεγονται ριζικα, διότι εν η κατάληξις μεταβάλλεται, αὐτα μόνουν, ως ρίζα του ρηματος. - τλάκόλουΘα παραδειγματρε του σχηματιο οὐ των Ῥημάτων χωρίζονται γε μαν