Scholia in Ionis Euripideae prologum [microform]

11쪽

est. Verum sic Mercurius, quo patre procreatus Sit, commemorare Supersedet, quod etiamsi, ut notum spectatoribus, praetermitti potuisse dicas, certe tamen veri similius videtur, ab eo, qui Vum et matrem modo commemoraverit, etiam patrem nominatum esse. Itaque rectius socisso irchhossum et A. Nauckium iudico, qui comma transposuerunt post Z. μεγίστω, ut construatur hic dativus cum γε ro, ne dein Sequatur muneris significatio, istos is λάτριν Nam Mercurius, licet praecipue Iovi ministret, tamen etiam aliis diis simile ossicium praestare non recusat Magni Iovis et deorum nuntium nemo non ex oratio novit.

Iam posteaquam quis sit exposuit, sequitur ut ubi sit et cureo venerit indicet:

ομφαλου sive Umbilici Delphici fama nemini inaudita Fuisse eum constat ex albo Iapide sorma ovata in adyto templi collocatum, iuxta tripodem cavernae superstructum, cui insidens Pythia et Vapore ex caverna exhalato incitata vaticinabatur. Nam quod nonnulli propter Ρausaniae quemdam locum non satis perspicuum X, 16,2 umbilicum huius scriptoris aetate extra aedem fuisse crediderunt, non sine causa ab aliis in dubium vocatum est' et certe Strabo eum Suo tempore A σω αφmonstratum esse docet I p. 41 extr. Ceterum eiusmodi umbilicos etiam in aliis locis suisse quum scriptorum testimoniis tum artis peribus, vasorum picturis et nummorum signis testatum est' '). Nomen ideo inditum videtur, quod sere in meditullio locorum, sicut umbilicus in corpore, collocati essent. Et Delphicum quidem illum etiam in totius

orbis terrarum meditullio esse sabulabantur. Dubitari autem vix potest, quin initio, sicut alii passim apides si etiam hi umbilici pro numi ni alicuius symbolis habiti fuerint, alii fortasso aliorum. Delphicum

suerunt qui Ioris suisse crederent, utpote summi vaticiniorum auctoris, cuius Apollo nuntius et minister esset unde Iovem Παsosi Mo dixerunt; adeoque etiam διιφαλου nomen nonnulli ab eo quod est 1imia factum esse opinati sunt 38). robabilius Wieselerus Vestae symbolum fuisse statuit: Bacholanius δ' nuper pro Vesta Tellurem praeoptavit Meminisse autem debemus haec duo numina, quamvis Saepe discreta, non raro tamen etiam confusa esse, ut eadem et Vesta et Tellus esse perhiberetur rquae confusio in religionibus populorum quatenus aut preta aut adoptata fuerit, definiri a nobis non potest. - quod autem nunc apud Euripidem Apollo ipse umbilico insidens vaticinari dicitur, comparari potest cum Platonis loco, de Republ. IV, 5 p. 427 α Ουτος γαρ δήπου δ

ipse in templi adyto, quamvis haud aspectabilis, praesens tamen assidere Pythiae credebatur eique quid dicendum SSet praecIpere. αττεύηιαιγορ ως ἐν πιγῆται εος Inquit Pythia apud Aeschylum Eum v. 34, et in

hac donis Tabula s. 91ν χύσσει γ γι τριποδα Ἀζα εον Δελφὶς δειδοDor Ελλησι βοας, ἄν Απολλων κελαδη τη. Et ad Significandam dei praesentiam in adyto, ε του ναο τω σωτύτω, quo pauci aditus erat, aureum Apollinis signum

positum fuisse ausanias memorat X, 24 5. - De Verbo μυνδεῖ, quo Euripides de Apollino vaticinante utitur, monuit iam Eustathius ad Dionys. V. 1181, etiam ab Hermanno citatus, poetam paullo liberius eouSum BSSe, non SerVata propria significatione. Nam θινοι certe Vaticinia

12쪽

non erant. Itaque nihil hoc loco Utiωψδειν nisi εαμθρος δειν significat, quemadmodum etiam infra v. 696 3iυωδία dicitur. Potuit Euripides χρη-ωδει- et κρη Πιωδίαν dicere, si Versus pateretur. Pergit deinceps Mercurius causam, cur Delphos Venerit, EXPο-nere. Aliquando, ait, Athenis Erechthei regis filia Creusa ab Apolline Per vim ompreSSa Str

Γαμον non solum de legitimo matrimonio contrahendo, sed etiam de omni amatoria consuetudine et concubitu dici tam in vulgus notum esse debet, ut exempla asserre putidum sit neque aliter etiam nuptias nonnunquam a Latinis dici Burmannus monuit ad Petron. c. 25. Restituendum igitur illud vocabulum Aeschylo est, Agam. v. 1166, ubi chorus Cassandram, amatam se ab Apolline professam, interrogat r

Nam quod vulgo scribitur πιιω, nimis profecto ineptum est, siquident. iti, ad liberorum procreationem accessisse ii demum dici possunt, qui iusto matrimonio iuncti sunt. Nosio enim rem Significat moribus, legibus institutis probatam usuque receptam deorum autem isti amores et cum mortalibus concubitus, etiamsi non admodum rari, moribus tamen aut legibus recepti atque usitati nullo modo dici potuerunt. Ac mirarer equidem illam emendationem dudum a me propositam opusc. III p. 150), a recentioribus sabulae Aeschyleae editoribus spretam esse, nisi mo- minissem, quam difficile multi sit, eorum praesertim, qui se criticos re rami haberi volunt, Blia quam Suas ipsorum emendationes probare. Nam quod illud πιι apud Aeschylum tueri conantur Homeri exemplo, ubi viri cum mulieribus concumbere dicuntur ε ιις αν 2ωπω πέλει, αυδρῶ ηδὲ γ αικῶν hoc Si eri et ex animi sententia agunt, nescio sane mirandumne an miserandum dicam.

a Locus, ubi Creusam Apollo compresserit, indicatur his verbis:

quae verba si sana sunt, rupe ipsas in septentrionali arcis latere Μακρας appellatas esse docent. Atque sic et aliis visum est, et uni diligentissimo Athenarum, quas ipse identidem visitavit, perlegetae, W. Martino Leakio, Topogr. Athen. p. 129 vers. Bait et Savpp. Dissentit tamen quio ipso loca illa adiit Gopitiingius noster λδ), duabus de causis primum, quod perspici nequeat, qua ratione illi lateri hoc ακρῶν nomen praeeoteris inditum fuerit, quum neque longius porrigatur meridionali, neque, si quis altitudinem potius isto vocabulo designari credat, illo magis excelsum sit; deinde quod ex aliis huius ipsius sabulae locis appareat, Λ κρυ nomine pecum appellari, in quo Creusam Apollo compresserit.

quodam arisino. Nam dativum solum, Sine praepositione A, non modo propriorum nominum, Sed nonnunquam etiam appellatiVorum, sic usurpari satis constat. Vid. Matthiae gramm. g. 406. Voss. ad Hymn. in Cor. V. 99 p. 34 Hartvng. de casibus p. 74. Et sane specum illum ab Euripide, ρω nomine designari videmus v. 952 r

itemque v. 1415, ubi Creusa se puerulum exposuisse quondam ait

Noscio tamen an defendi etiam vulgata nostri loci scriptura possit. Codicis illius arisin auctoritatem non magnam esse in consesso est de facie autem locorum, et qua ratione septentrionale illud arcis latus vel

13쪽

longum vel arduum appellari potuerit, quidquam pro certo pronuntiari vix potest, siquidem nescitur, idemne qui nunc aspectus est etiam olim fuerit. Fieri enim potuit, propter aedificia arcem circumdantia, ut latus eius septentrionale meridonali aut longius aut altius, si non esset, esse tamen Videretur. Denique nomen plurale toti illi latori haud dubie aptius, quam uni antro. Neque improbabile puto, proprium huic antronomen nullum fuisse, atque hanc Euripidi causam fuisse, ut non alio illud quam totius eius partis, in qua situm erat, nomine designaret. Nam quem admodum antrum in rupe κοίλη πετρα dicitur F. 31 Sic etiRm κοῖλαι Μακραι dici potuit. Et non proprium aliquod eius nomen suisse etiam hinc fortasse colligas, quod V Ill Κεκροπος αττρου dicitur, non aliam ob causam, pinor, quam quod in rupe Cecropiae fuit. In versu 14, ubi de Creusae graviditate dicitur,

si me nonnihil offendi dixero, ridebunt sine dubio aut indignabuntur qui codicum et librariorum auctoritatem Venerari solent. cque tamen hos ipsos negaturos esse redo, patrem de puellae graviditate celari etiam sine ope divina haud difficile fuisse, quippe qui filiam non nisi vestibus velatam videre soleret. Aliquanto dissicilius mater celari potuit, quam quidem etiamtum superstitem suisse Creusae verba v. 90 et 1 demonstrant. Neque tamen Verendum, ne quis πιως δὲ ητρί repositurus sit. Sed mω δὲ κασι, si non scriptum ab Euripide certe melius esse, quam quod nunc legimus, haud sacile quisquam dissitebitur. - quod autem porro Mercurius narrat,

pugnat hoc eum ipsius Creusae prosessione, quae v. 965 non domi se,

sed in eodem illo antro, in quo ab Apolline compressa esset, puerumonixam esse ait. Quid igitur Dicemusne Nercurio rem non satis necurate notam fuisse Eandem igitur excusationem etiam . 18 adhibero debebimus, ubi Mercurius Creusam puerulum ut periturum, camνουμενον, Oxposuisse dicitur, h. e. sic ut eum periturum esse praesagiret, id quod repetitur etiam . 27. Ipsa autem hoc negat. Nam . 982 roganti paedagogocto σε τί δόε εἰσῆλθεν εκβαλεῖν τεκνον; respondet:

graviterque Apollinem increpat v. 911 sqq. , quod hanc spem suam sesellerit puerumque perire siverit. - Equidem hanc discrepantiam non Mercurii ignorationi, sed ipsius poetae incuriae imputandam puto, quem in elaboranda hac sabula, quamvis ingeniose inventa, paullo tamen estinantius versatum esse etiam alia indicia demonstrant. Exposuit Creusa insante. v. 19).

eademque vrsit γoc appellatio repetitur . 40 et 1406. Alias eam in Atticorum sermone minus usitatam fuisse non modo Homeri scholiastis credimus ad II XVI, 221 et XVIII, 413, qui eam aut Doriensibus aut Mitylenaeis assignant, sed etiam inde colligimus, quod Iulius Pollux nequo eo loco, ubi Vasorum nomina apud Atticos usitata percenset, neque alibi eius mentionem lacit. Creusae ωσίκη- viminibus contextam fuisse V 3 docet, ubi πλεκτον κυro Vocatur rotunditatem . 19 et 1406 demonstrant. Nomen ἀντίπη fiscellam designare videtur cum pari perculo, quo imposito clauderetur ad modum capsarum, quas hodie catulas dicunt. - Addit Creusa puerulo torquem aureum duorum anguium forma, ex more Atheniensibus patrio, qui huiusmodi monilia appendero insantibus solebant in memoriam Erichthonii, quem olim Vulcani semine

14쪽

i terram effuso procreatum Minerva sustulisse et cistae inclusum raconibusque duobus in tutelam additis Cecropis et graui filiabus custodiendum tradidisso perhibebatur Fabula notissima, cuius testes citare supervacaneum est Sed aureos illos angues, in quibus Attici pueruloson utrire soliti esse dicuntur . 25, o σιν ἐυ ut σηλατοις τ2έψειν τέκνα, suBrunt qui etiam cunarum Ornamentum fuisse putarent q), nullo, quod quidem ego meminerim, vetere auctore Euripides δέου, tantum . . monilia fuisse docet v. 1443-46, ubi item Verbum ἐττρέφειν Surpatur. - Sed de lectione versus 24, o εν Α ηνωίοις εῖ xo io τὼ ἐστιν - non immerito dubitatur Nam quod Hermannus ait, posse illud κε Sic a Mercurio dictum videri, ut indicet rem nunc agi in remoto Athenis loco Delphis, non Athenis nunc rem agi satis, opinor, Spectatores didicerant e versu quinto, nec verendum erat, ne id obliti essent dupervacaneam igitur admonitionem esse nemo facile negaverit quamquam Si quis tamen non statim propterea damnandam esse contendat, illudque, quod nos ipsi paullo ante posuimus, Superstua non Semper nocere Euripidi visa osse nobis obiiciat, revinci certa demonstration non poterit. Mallem tamen hoc loco illud κ1ῖ abesse et potuit sane aut . scribi cum lingleio ad Med. v. 1011), quod cur Hermannu Mogi etiam quam vi supervacaneum esse dicat, non Sati intelligo, quum et δευο ωε et ἐωσόδ αδε ae similia non raro dici meminerim, ut etiam τι quod a Barnesio sup poditatum Nauckius recepit, aut denique 'Ερεκροειδωσι καὶ - , quod Bothius scripsit, Hermann ipso haud improbante. Nam καί, etiam, ad sequentem versum pertinens non magis Offendere debebit quam copulati uni καί in sine versus positum, velut apud Sophoclem Aniig. v. 171:

Nec diversi generis est, quum praepoSitione ad Sequentem verSum pertinentes in sine collocantur, de quo genere dixit Wieselerus, Coniecit. ad Aesch. Eum p. 53, aut coniunctioneS, ut ι- ως, πως ac Similia, quorum exempla non rara sunt. minus placet quod Fixius praes. p. LII proposuit, 'Eρεχπείδαισι δη, ut quod Hartungu SeripSit, 'Ερεκχείδαις ω uoc τοιουτος εστιν, quod in iStum modum corrumpi potuisse non credibile est. Ceterum Mercurius, qui Creusam pueri interitum praesagi isse crederet, monilia illa non tanquam γνωρίσματα quaedam addita credere potuit, ut alias in Expositione insantum seri solitum, sed hoc tantum ab ea spo-ctatum esse, ne illo prorsus Xpers esset bonorum familiarium quemadmodum apud Terentium Sostratam de se ipsam prostentem audimus, Heaul. IV, I, 37r ut stultae et miserae omnes Sumus religiosae, quum exponendum do illi, de digito annulum detraho et eum dico ut una cum puella Xponeret, si moreretur ne expers esset partis de nostris bonis. Narrat porro Mercurius expositum puerum Apollinis rogatu a se sublatum Delphosque transportatum esse. Sed in primo huius narrationis Versu

duo sunt offendicula. Primum pro enclitico pronomine altera sorma καμ h. e. και uic reponenda erit, Siquidem in hoc contextu personam non sic tanquam obiter indicari, ses expressius demonstrari conveniebat.

15쪽

Deinde nescio an pro is ἀδελφός aptius sit ox ἀδελφον me utpote fratrem, eoque ad praestandum ossicium promptiorem, hoebus roga Vit quo pertinet etiam quod in sequente versu Apollo Mercurium ut fratrem compellat g oriosa Vulgata lectio etiam aucta displicuit, qui scribendum suasit κηmis ἀδελφος Φοῖβος αιτεῖται νώδε. Idem in verSua merito probavit elegantem Reis ii emendationem pro librorum lectione υὴν ἀδελφά I, quae nullo praetermulsemannum et Sanderum patronos invenit quam saepe illa duo vocabula a librariis permutata sint Boisonnadius ad h. l. et Ungerus heban paradox. p. 448 aliquot exemplis stenderunt. Puer Delphos delatus et in templi crepidine iuxta lares collocatus mox a methia invenitur, mane templum intrante, se απευουτος Ηλίου κυκλο Sic enim V 4 recte a Musgravio emendata est codicum scriptura ἀνιπαευοντος, in qua dativus κυκλω non habet, unde pendeat. s. V. 123 αι 'Αλίου πτερυγι Οα. Verbum ιππευει etiam de iis dici, qui curru vehuntur, notum est. Nam equitantem Solem nemo neque poeta neque artifex finxit, quamquam Sororem eius Lunam non raro sic

repracsentatam videmus. AEL O Jalin Symbol archaeol. p. 57. Sublatus a Pythia puer in templo educatur, dumque parvulus est, sup βωsιίου τροφὰς ἐλῶ ἀ υρων, quemndmodum V. 52 recte scriptum legimus. Nam de corrigenda hac scriptura neque Hermanno assentior, qui, cum Elmstet admerc. sur. F. 84 ἀμφι Θωιιιους reponi voluit 37 , neque o. uellero, qui inSuper etiam τροφώς in προφύς mutavit, quamquam huic etiam nuperos editores irchomum et aue ium17 Hoe αμφιβωμιους ellam si eodleibus quibusdam scriptum est, simi Scllieet errore, quam qui apud Homerum oeem ει μέλας peperit, doctioribus grammailsis improbaιam, quorum auctoritatem nescio ea I. Beklcerus in nuper Illadis Milone pro nihilo habuerit. I. pus rae. II p. 277. Add. Seliol. lnd. Ieth. IV, 194.

adstipulari video. Et sane si siφιβι, ιδευς seribitur, qua ratione aliquis ἀμφιβωριιους τροφας ἀλ- αι dici potuerit, Intelligi nequit. Quod enim Her- mannus ait, esse illud brevius dictum pro iram χώννυμ ιβωMίους 2οφάς:pace viri summi dixerim, videtur mihi huiusmodi brachylogiam, qua lege adstricta et quibus finibus inclusa sit, non satis reputasse. Fit quidem saepenumero, ut verbis actionem aliquam Significantibus pro obiecto, accusativo casu, addatur aliquid, quod qua ratione biectum esse possit non intelligas, nisi alteram quandam actionem illo verbo non diserte expressam tacite subaudias. Verum tamen sic ad subaudiendum relinqui non potest nisi talis actio, quae cum illa, quam Verbum eloquitur, sic ut natura sua aut more coniuncta est, ut simul atque obiectum additum audiatur, etiam de subaudienda actione dubitari plane non possit. Sic, ut exemplo utar marime ad rem illustrandam accommodato, Ῥικῶν στεφανον ut τρίποδα dicuntur Victore ludorum coronam aut tripodem pro praemio victoriae accipientes, subauditurque haec accipiendi noti sacile propterea, quod nemini ignotum est, qui vincant eo ipso etiam hoc assequi, ut praemium accipiant. ' ἄσχαι autem s. vagari licet possit aliquis etiam victus quaerendi causa, haudquaquam tamen neque ipsa rei natura neque moribus et consuetudine Sic alterum cum altero coniunctum est, ut etiam non diserte expressa quaerendi aut accipiendi notione ἀλῶο α νύοφύς diei POSSit. Contra προφας ἀλῶσαι dici potuit propterea quod στροφαὶ ipsae quasi genus quoddam λαπείας sunt, ut qui λῶπια idem etiam στρωφῶσαι dici possit unde non minusquam στροφὰς ἀλῶσαι etiam ἀλητεία Vel arae ova pἄθ αι dici licet Sed hanc non iam brachylogiam esse apparet, quippe quum non reticeatur alicuius actionis notio, quam subaudiri oporteat, sed una eademque actio sit, quam duobus modis et verbo et nomine designare pari iuro licebat. Id quum ita fit, ut verbum et nomen eiusdem stirpis ponantur Velut rooφὼς στρωφῶσαι, λαι ἀλῶψαι, hanc obeckius figuram etymolo-

16쪽

-gicam dixit illam alteram, στροφας λῶσηται, αλας στρ inptas αι, quae certum

usuque receptum nomen non habet, equidem in scholis grammaticis permutationem dicere solitus sum permutantur enim verba cognatae significationis. - Sed in hoc Euripidis loco nullam causam esse arbitror, cur optimi codicis lectionem deseramuS. Nam μω τροφας ἀλασαι recte dici potuit, qui huc illuc, ubi cibum inveniret, discurrebat, et stio τροφαί cibi apud aras parati, quemadmodum σύ tio λιται, preces pud Bras pronuntiatas, hoen. v. 1750. Dicit igitur Mercurius de Ion idem, quod is do semet ipse profitetur, V. 336 βωsio με ρερβον υπιω τ ει σνος. h. e. nutritum se esse cibis a Sacrifieantibus apud aras, ubi epulabantur, ipsi praebitis. Haec igitur in pueritia fuit Ionis conditior adulta autem aetate Delphi eum custodem secerunt donariorum ceterarumque rerum pretio-Sarum, quibus templum resertum erat, V. 5 sq.

quibus verbis eo cori ossicium designari animadVertit grammaticus,

qui argumentum sabulae descripSit Toν ἐάτQαφέντα, inquit, πο νης προ φνσιδος οἱ Δελφοι νεωκορον ἐποίησαν. Erat autem neocorus, ut Suidas ait, σου ναον ossico και υτροπίζων, quo quum pertineret etiam, ut donaria aliaque ornamenta certi temporibus spectanda proponerentur, non mirum est, neοcoris etiam cuStodiam quandam eorum demandatam suisse. Fatendum tamen illam Mercurii praedicationem, quum Ionem χρυσοφυλακα τω rata τε πάντων actum ESSE dicit, quibus verbis quasi quondam

thesaurarium et quaestorem sacri aerarii designari credas, nimis magnificam videri. Nam tam insigne munus nec aetati eius conVeniebat, quem vix pueritia egressum non pauci sabulae loci ostendant, et abhorrebat sine dubio etiam a vili areae verrendae aviumque arcendarum ministe-

rio, quo eum in prima scena sungi videmus. Notavit hoc etiam Goett- lingius neque immerit hunc quoque locum in iis numerabimus, qui indiligentiam poetae arguant. His de pueri sorte expositis pergit iam Mercurius narrare, quae interim Creusa fortuna fuerit. Quum Athenienses bello Chalcodonii-darum Euboensium premerentur, Xuthum quendam iis auxilium tulisse, viciisque eius Opera hostibus dignum iudicatum esse, qui Creusam regiS filiam uxorem duceret, . 62 eth. e. ut ausanias Scribit, VII, 1, 1 νυγατερ 'Eραπέως ἡρι α λαβειν.Νam ἰ4 α δίωτο, dignationem accepit, nihil aliud est, quam nactus est ut dignus iudicaretur quemadmodum Tantalus, deorum epulis dignatus, Orest. V. 0 dicitur κοινης τραπέζης αρι- κω ἴσου. Neque aliter accipiendum, quod in Troad. v. 485 legimus: οις Πορεψα παρ ένους εἰς ἀξίωM DUιφίων - αίρετον sitiae quas educavi ad praecipuam dignationem sponsorum, h. s. ut sponsis nobilibus dignae larent; ubi potuit etiam αιρέτω dici. Sed haec hypallage epitheti nihil ossensionis habet, siquidem, quae praecipuis sponsis dignae sunt, earum etiam dignationem praecipuam ess necesse est. Honor autem uilio habitus tanto insignior videri debuit, quod is non indigena, οὐκ ἐγγεω πιών, v. 63, sed Achaeus, advena igitur et tanquam inquilinus urbis Athenarum fuit, ' οὐκ ἀστός, λ ἐπακτός - ωηι κ ουόο v. 303. Sed quamVi adVen', claro tamen genere ortus suit, Aeoli filius, Iovis nepos. Hos enim Euripides ei parentes dedit, contra vulgarem sabulam Hesiodo carmine

iraditam, quae Xuthum Aeoli non filium sed fratrem perhibebat, patrem autem horum Hellenem, Deucalionis et Ρyrrhae situm η). Et elle-

18 vi Teteig. ad Lycopbr. v. 284 et Sehol Apoll. Rhod. III, 108 a Mareuschessello, eS. Dagae p. 275, emendatum. - eierum a Filiologis etiam allus quidam uilius memorabatur, Aeol Hippotadae lius, quem in Stellia trea Leontinos regnasse perhibebant. Jlod.

17쪽

nis Aeolum silium etiam ipse Euripides alibi fecit, Hellenis autem patrem Jovem '). Scilicet in his fabulosis genealogiis, quas nulla eria rorum fide tradi prudentes intelligebant, magnam sibi aut fingendi aut,

si diversa traderentur, id quod ipsis ubique aptissimum videretur eli-isendi libertatem poetae Suo iure usurpabant Aeoli cur maluerit Euripides quam Hellenis filium Xuthum sacere, licet pro certo dici nequeat, non improbabile tamen Videtur propterea factum esse, ne, si Heblenis filium peregrinum et advenam saceret, Athenienses ab Hellenis stirpe alieni esse viderentur. Eandem ob causam non Hellenica sed

Achaicae gentis Xuthum esse dixit, licet in extrema sabula v. 161 2 etiam Xuthi quendam filium Achaeum nominet. Scilicet ab hoc uitii filio oos qui in Peloponneso Achaei dicebantur, nomen accepisse illi alteri, quorum de gente uilius erat, in Thessalia sedem habebant, nihilque aliud Euripides significare voluit, quam e Thessalia uthum in Atticam

migrasse Re Vera autem priSeam Atticorum gentem ab iis, qui primiae proprio Hellenes dicebantur Thessaliaeque partem habitabant, satis eonstat diversam fuisse. Nomen gentis, Si aut a Pelasgorum obscura et prorsus incerta appellatione, aut a ranais, Actaeis aliisque sabulosis discesseris, nullum antiquiu quam Ionum in enimus, commune Atticis eum aliis partim in continente Graecia, partim in maris Aegaei insulis maximoque in Asia habitantibus. Sed prisci illi Attici, quum in terram eorum etiam Hellenteae Stirpi populi immigrassent et cum iis coaluis-kent mox et ipsi Hellenibus adnumerari coepti sunt. Hos autem advenas, quorum ducem alii Amphictyonem, plerique autem Xuthum dixerunt, saliuntur magnopere qui Iones suiSSe ab iisque hoc nomen Atticis impositum esse opinantur propterea, quod Ionem a mythologis uihi filium

v, 8. Sehol. Il. 1, 2 De hoc quaerere nune nihil attinet Ct Cluver Steli ant. p. 29. 12 sq. et KIaasen de Aenea et Penati M. is Fragm. Aeoli no 24 et Melanipp. o. 2.

dici vident. Nam Ionum gens nomenque dubitari non potest, quin longe illa migratione antiquius ateques olim sparsum fuerit Ionis autem istius Xuthi filii sabula recentioris originis est, nequo conficta ante illud tempus, quum priscorum in Graecia Ionum obscurata memoria, nomenque hoc Asianis tantum et insulanis quibusdam proprium esset, qui quod colonis ex Attica aucti erant, credebanturquo omnes hinc oriundi esse, etiam eponymus iis ex Attica datus est Ion κτιστιορ Ασιάδος κ ovou V. 74 ,

isque ulli filius dictus propterea, quod post Xuthi sive Hellenum adventum auctamque hinc hominum multitudinem colonos illos ex Alitea migrasse constabat st). Narrat porro Mercurius, quum diu sterile esset ulta et Creusae matrimonium, hos remedium huic malo quaerentes Apollinis oraculum adiisser

legimus v. 65, neque dubium est, quin illud osεκα etiam in codicibus scriptum sit. Est enim hoc vitium plane pervagatum, adeoque nunc

omnibus de veritate eius formae, ουνεκα pro νεκα, perSuaSum St, ut Siquis dissentiat in temeritatis aut imperitiae crimen incurrere videatur. Interim, si a codicum auctoritate discesseris, quae quam levis sit in huiusmodi quaestione neminem latet, nec rationem huius usus ullam probabilem, nec testes eius idoneos esse videas. Nam Ioannem Characem, in

20 Aeenratius haec omnia demonstrata Sunt in opust. Re 1 p. 5 sqq. et 328. quae Siquis renitare cupiat, rmioribus teri argumentis ut debebit, quam tensor nescio quis, qui pristus illeos Iones haberi orae primum propterea negat, qui autochthones esse crederen-iur: sle enim lare, ut Arcades usque, qui et ipsi adtollithones putabantur, Iones evaderent; deinde aniem quia Alite illi ab Herodoto in Pelasgis numerentur, de quibus sellicet, quinam et quales proprie suerint, ensor ille aliquid erit sibi compertam esse opinatur Elusdem generis est, quod Ionis sabulam sibi non reeenitoris Sed pervetusiae originis speelem prae se serre videri amrmat.

18쪽

Bokkeri Aneed. III p. 1154, et si qui sunt huius similes, nemo locupletes esse dicet nihil enim aliud, nisi receptam iam sua aetate salsam

opinionem fuisse ostendunt. Et erantiquum illud vitium esse etiam Ammonius demonstrat, quum quid disserat inter υνεκα et νεκα lectores suos admonendos esse duxerit. Quod autem Ellenditus, a doctissimus Lex. Soph. II p. 437 Apollonium istius pinionis participem habere videtur, in errore versatur manifesto. Nam Apollonius de coniunct. p. 502, 30 nullam aliam particulae λεκα significationem agnoscit, nisi ut sit i. q. or quia, quod Igitur ubicunque non hoc, sed propter significandum est, non dubito quin aut εωεκα aut, Si VerSuMPOScat, ει-- εινε αν scribendum sit. Et reperitur haec forma saepenumero etiam in optimis Atticorum poetarum codicibus, velut in Ravennato Aristophanis py)r neque propriam eam Ionicae aut poeticae dialecto fuisse inscriptiones docent*η , in quibus alteram illam υτεκα pro νεκα nunquam inveniri Credo. Ut autem illi propter matrimonii sterilitatem oraculum adire compellerentur, Apollinis consilio Mercurius factum esse ait v. 67r

Sed quo Sensu hoc λλἀλγοευ accipiendum sit, non liquet. Plerique interpretantur nec oblitus est, Fixius neque non animadvertit, Bothius in versione vernacula, res Sehnes nidit vergelsred, artungus de es niti versast similiterque alii. Sed hanc obliviscendi aut non animadvertendi significationem activae verbi λαυγανω formae apud Atticos certe scriptores nunquam habent, qui hoc sensu passivas tantum formas usurpant, unumque eius exemplum apud indarum inventum memini Ol. XI X 4 γλυκυ ρο αυτώ sino ὀφειλο- πιλελαπα dulce carmen i

me debere oblitus sum. Itaque aut statuendum erit Euripidem hoc loco a ceterorum Atticorum usu deflexisse, aut alia via tentanda. Atque illud alterum vel propterea displicet, quod non indicatum est, cuiusnam rei oblitus sit aut quid non animadverterit Apollo. Nam τῆς τυχης eversu superiore subaudiri vix potest filius autem, quem nonnulli subaudiverunt, in decem versibus superioribus plane non memoratu est. His causis permotus Sanderus sensum Verborum hunc esse Statuit, ut Mercurius non latere, non obscurum sibi videri dicat, qui Apollo rem huc

deduxerit: in qua interpretatione illud quidem mihi probatur, quod verbi

λnoas usitatam significBtionem servavit, sed pro vi, δοκεῖ Mercurium, si id quod Sanderus credit dicere voluisset, dic δοκι potius dicturum fuisse CenSeo, neque miSSurum fortasse, quinam Ssent, quo Apollinis consilium non latere putaret. Nam sic indesinite dictum o λέλη so signiscare videtur, neminem id latere, quod dici a Mercuri non potuisse manifestum est. Scripsisse igitur Euripidem ered κου λελτο ιι, ως ωκει non me latet, ut putat. Conferri potest Rhes. V. 937, ubi Musa Minervae exprobrans, quod eius consilio Rhesus ab Ulixe et Diomede interfectus Sit, ij δόκει λελομαι, ait, noli credere hoc latere.

Scilicet pudebat Apollinem facti sui, id quod etiam Ionem non fugit,

V. 381, αἰσχυνεται το πραγμα, Prositeturque Minerva V. 1577, quum re patefacta verecundatum illum esse dicit, quominus ipse in aspectum Creusae filiique Sui prodiret, ζιη τῶν παροιχε μεαψια εἰς μέσον ριολη. Itaque illud quidem Mercuri aperuerat, puerum, quem huic Delphos deportandum mandabat, suum esse sibique curae lare sed reliqua omnia, ut per vim Creusam compressisset quidve consilii cepisset, quo puer tandem aliquando miserae matri redderetur, reticuerat. Haec igitur Mercurius, quem consantaneum est pueruli a B servati Sortem suturam non sine diiquo miserationis et favoris assectu expectasse, partim ipse indagavit, partim coniectura divinavit, atque hoc est quod dicit, κου λέλανέ μ' ο

19쪽

- Cetorum non plano tamen omnia sic ut Mercurius suspientur evenire videmus. Non enim Athenis demum, quemadmodum v. 71 ait, sed iam Delphis puer a matre agnoscitur, compressamque ab Apolline Creusam esse, id quod . 72. 73. hunc celari velle ait, neque Ionem neque Atticas mulieres Crusae comites neque eius senem paedagogum, sed unum ortasse ullium latet. Iam perlanetus prologi offici Mercurius de scena discedit; sed quonam discedat non satis certum est 'am quod ait v. 76: quaeri potest, quaenam sint haec δατυώδη νωα. Alii enim arnassi convalles intellexerunt templo propinquas, eaque voeabuli significatio sane frequentissima est neminique ignota alii templum ipsum illo γυίλω nomine designari volunt, quippe quod potuerit etiam de quovis loco undique saepto et contecto dici, quemadmodum thesauri . . aedificia donariis servandis destinata χρυσού γέ ioντα γύαλα dicuntur Androm. v. 1070 1093),ηδν et in hac ipsa fabula V. 225 γυαλων περμγμαι λευκῶ ποδι βαλόνJ, v. 243 1iενεῖσαν δεθκόγα. α νεογγυωλα τύδ' Bιδεῖν, et V 257 3λ πάντες arao, γαλα λεύσσοντες χεου χαίρουσιν, dubitari nequit, quin templum, non convalles intelligi debeant. Quodsi quis tamen Euripidem ambigue loquutum esse criminetur, spectatores quidem certe, quum viderent, quonam Mercurius abiret, de significatione verborum errare non potuerunt. Etiam in v. Tur

quaeri nunc quidem a legentibus potest, unde Ion exire putandus sit, ex templone, quod nonnullis visum est, an ex aliquo habitaculo propinquo. an e convalle vicina sed spectatoribus locum disertius indicari o

non pus erat. Nobis quid videatur, alio tempore explicabimus, ubido proximo cantico Ionis disseremus: nam consilium est etiam reliquassabulae partes carptim huiusmodi scriptiunculis, quarum nobis necessitas imposita est, pertractare. Nunc autem eo praevertemur, cuius cauSahoc programma scribendum fuit. Indicimus igitur Regis Augustissimi natalicia die crastini hor. XII in auditorio maximo ab universitate nostra celebranda, omneSque, quicunque rebus nostris lavent, magistratus regios et urbicos, civiles et militares, omnesque omninum ordinum cives atque hospites ut coetui nostro requentes adesse velint qua decet observantia et reverentia in

Dabamus Gryphisualdiae prid. Id. Octob. MDCCCLIX.