장음표시 사용
11쪽
A. D. XVI, APRILIS A D. XV, AUGUSTI A. MDCCCLXXXVII
13쪽
QVA AUSPICAS REGIS AUGUSTISSIMI
A. D. VI M. APRILIS A D. XV M. AUGUSTI A. MDCCCLXXXm
15쪽
Euripidis Electra postquam rusticus Mycenaeus Electrae maritus προλογιζων more Euripideo et quae ante gesta sunt et qui nunc sit Electrae status exsecutus est, ipsa prodit servae instar in capite mam gestans ante lucem ortam aquam ex propinquo flumine petitura. Itaque noctem appellat his versibus. ω - μέλαινα, χρυσεων στρων τροφέ, 5, 4 η τοδ αγγος ipst εφεδρευον κάρα
Versura ἀφίην exaratum est in codice ex quo hanc fabulam ediderunt; quod quoniam ipsum nihil est, inde ut probabilem sormam recuperarent, viri docti in diversas parte discesserunt, cum αφειὴν alii ' νιηρι' a poeta scriptum fuisse coniic rent. Quorum hi qui φιημ' Ioanne Iacobo Reishio auctore fovent, reliquam orationem ita expediunt, ut versus duo 57 et 58 ου δή- ρειας ε τοσονδ' ἀφιγμένη - ως βριν δείξωμεν ΑἰγίσΘου Θεοti interiectae sententiae loco egregent, aut sortiore remedio usi ut Nauchius eosdem versus tamquam insiticios deleant, utroque modo efficientes ut Verba πηγας ποταμίας μετέρχοροι b6 et γοους τ ἀφίημ αροέρ εἰς μέγαν πατρί bs inter se copulentur, quae sententia Vetat Pari iugo coniugari propterea quod ait rum quid agat, alterum quid actura sit Electra designat Qui alteram viam i 1.
16쪽
gressi ἀφειην ab Aemilio Porto propositum poeta reddi iubent, vario interpretandi modo cavent in hac oratione πηγας ποταμut μετέρχομαι . . uis, βριν δείξωμεν A . Θεοις γρους τ' ἀφειην Ῥέρ εις μέγαν πατρί ne optativi forma cum coniunctivo iuncta et ab eodem cum coniunctivo Verbo suspensa legentem offendat Adolphus autem Κirch-homus, collega noster, cum Euripidis tragoediis iterum editis a MDCCCLxVII item ἀφεβὶν reciperet hos tres versus 57 ου η τι χρεut ε τοσονδ' ἀφιγμενη, ἀλλ ως βριν δειξωμεν ΑἰγίσΘου Θεοῖς γοους τ' ἀφείην θέρ εις μέγαν πατρί ab Euripidis oratione seclusos in imo margine adscripsit; qui versus quemadmodum ipsi integram exhibent sententiam, ita iis omissis quas restant in probabilem orationem coeunt. Qua in re quas potissimum rationes vir doctus secutus ait, quoniam non mera optativi insolentia ductus videtur, infra quaerendi locus erit. Interim tantum dicimus, quod huic Electra ρησε e decem versibus duo vel quod certe praestabilius erat tres versus emendandi causa surripiuntur, non satis tutum videri reputanti eiusdem Electra ρησιν quae proxime insequitur 67 - 76γitidem decem versibus concludi. Quod casu accidisse non facile credet qui intelligit Euripidem, ut erat ab artificiosae concinnitatis studio minime alienus, ita in hae tragoedia saepius orationes sermonis vicissitudine consociata versuum n mero exaequasse, velut 408 - 419 et 20 - 431 487-502 et 508 523 880 889 et 890 - 899; sed maxime conspicuum hoc genus est in orationibus quibus Clytaemnestra et Electra inter se digladiantur, quarum utraque quadragenarium numerum explet 1011 1050 et 1060 1099 ; et hoc memorabile aequabilitatis exemplum non fugit Henricum ellium ad V. 1098 s. inprimis harum rerum curiosum, qui similia pauca ex aliis tragoediis ad Hecubae v. 1236 adscripsit, verum fugit alios, nisi forte casu tribuerunt quod consilio partum videtur, qui ex altera utra harum oratione aliquot versibus sublatis an numerorum congruentiam Sustulerunt. Sed de his orationibus quidquid iudicatur, quae sua quasdam difficultates habent, quas nunc non persequimur, nostro loco tantum damus aequato Versuum numero, ut iis facilius calculum addituri simus, qui nulla parte dempta mutando versus ad probam orationem revocare aggressi sunt. Quod qui nuper assequi studuerunt, ex iis ellius ad ἀφείην quod retinuit ut reliquam orationem
accommodaret cum ita scripsito stas τι χρειας εἰς τοσονδ' ἀφιγμένη, αλλως βριν δείξαιμ in ΑἰγισΘου Θεοῖς γρους τ' ἀφείη αἰΘέρ' εἰς μέγαν πατρί, veremur ne magno molimine effecerit quod ut intelligi possit grammaticum requiarat interpretem quod vero Udatricus a Wilamowit2-Moellendoin inmermae vol. xVΠI p. 232 proposuit, qui a Reishi opinione orsus ἀφίη a stabiliendi causa deleta τε particula hanc sententiam constituit
17쪽
αλλ' ὁ υβριν δείξωμεν ΑἰγισΘου Θεοῖς γρους ἀφινὶμ αιΘέρ' ' μέγαν πατρ praestat illud quidem simplicitate sua, sed ut ne sic quidem ἀφιημι praesentis forma sensu loquentis plane pareat, illa autem 4 βριν δειξωμεν A . Θεοῖς γρους μιημι πατρι hoc modo vix satis apte inter se necti videantur. Exposuimus doctorum sententias, atque ex hac opinionum Varietate ut emergamus et nanciscamur quo pedem figere liceat, eam rationem inimus, ut ex iis quae agit Electra iudicium petamus de iis quae se acturam professa sit. Itaque ut ad paucos passus dramatis iter persequamur. Electra a marito qui illam ρῆσιν excepit admonita ne se a molestia curarum insuetam premat ΑΥ τι γὰρ DP δυστην', ἐμὴν μοχΘεῖς χοιν 65 πονους di ιτα, προσΘεν ευ τευαμμένη, και ταυτ' ἐμνυ λέγον τος οὐκ ἀφιστασαι; rationes expromit quibus sibi as esse edoceat partem laborum capere virumque
sua opera adiuvare. ΗΛ εγιο ' ἴσον ερατι ηγου aera, φιλον is τοῖς μοι γάρ υκ ἐνυβρισας κακοις.
Dein digressi suo uterque ossicio ut fimgeretur,
χ γα μελορων τωνδ' st αμ' ἡμέραβσκ εἰς ἀρουρας εἰσβάλων σπερ γυας. 80 ἀργος γὰρ συδεις Θεους εχυον ἀνα στομα βi. δυναιτ' α ξυλλέγειν νευ πονου, Orestes cum Pylade progreditur eique consilia capta patefacit, huc se clam ad fines terrae Argivae venisse ut cum Electra sorore, quam sando audiverit in m trimonium datam circa hunc locum degere societate inita ad ulciscendam patria caedem pergat Qui dum exspectant si forte hora matutina agricola vel ancilla Praetereat, ex qua lectrae domicilium sciscitari possint, aeducem ab aquando Electram famulae speciem prae se serentem conspicantur:
18쪽
ἔξω τριβου τουδ' ἴχνος αλλαξωμεΘα. η γάρ τις ἀροτηρ et τις ικέτις γυνη
ter eundum canit a condicione sua argumento petito.
κουρα καί μ' ετεκε Κλυταιμνηστρα, στυγνὰ Τυνδαρέου κορα, κικλήσκουσι δε ζ ἀθλεαν Ἐλεκτραν πολιῆται. 120 φευ φε τίον σχετλιουν πονων
πατερ, συ δ' se Αιθα δηκειψαι, σας λοχου σφαγεὶς ΑἰγισΘου , Ἀγάμεμνον. Quae in his versibus non recte scripta esse antistrophicorum ratio indicium facit, veluti v. 116, nec certo restitui possunt et a cogitationum tenore seiuncta sunt. Nos autem id agimus hac disputatione, non ut metrorum mensuram emendandi cura temperemus, sed ut sententiarum modo numerosque Sic ut OSSumus Persequamur et explanemus. Itaque haec quae de genere suo dicit Electra v. 115sqq. non sane in vim vulgaris indicii quod faciat de se accipimus neque vero da-mOWilgio concedimus poeta volente inania esse, sed omnia in unum complexi ita mentem Electrae interpretamur, ut originis nobilitatem extollat, quo magis patefiat quam illustri de vita in quantam miseriam deiecta sit obitu patris nesario scelere absumpti. Quo modo cum auctores calamitatis odio suo dignos significet, tum deplorans ut saepe has male decentes tam inclutum ortum aerumnas prodit eam qua maxime ducitur fastu mixtam indignationem. Ad eandem se lamentationem cohortata
19쪽
. 125 uet τον--ον δειρε γόον, αναγε πολυδακρυνώδονάν, ab initio cantum repetit ratrisque Orestae calamitatem cum ipsius iniuria coniunctam luget, quem ardentissimo cupit redire caedis paternae Vindicem, se vero ut odiosa vita solvat. Συντεινὼ ορα, ποδος υμάν
m duabus partibus carminis a properante inter vias cantati pulchre inter se concinentibus Aegisthi maximo superbam contumeliam incusari intelligimus, qua cimus utrumque perpetratum esse, Electra ut hos labores quos identidem exsecratur exanclare indigna, frater autem eius pulsu patria mendicus vagari cogatur in aliena terra. Ab his pro qua adhu recitavit argumento carminis non minusquam condicione canentia secreta sunt quae insequuntur. Quippe estinatione subito omissa subsistit urna etiam de capite deposita ut patri lamentationem matutinam tollat.140 ὲς τόδε τευχος μῆς ἡ κρατος -
ἐπορΘοβοάσω, ἰαχὰν ἀοιδὰν μέλος Αιδα. In quibus versibus alia qua interpretis curam poscunt omittimus, sed quod dicit Eleetra vis . . ἐριῆς ἀπο κρατος λ. non sine causa doctis Ora ereavit. Quorum Weilius cum Obraeo Θω . . μῆς arro κρατος inonis positum fuisse coniecit, eo usu loquendi quo φέρ' id et similia dici solent, ut semet ipsa Electra his verbis admoneat Wilamowitzio autem, qui iam illa quae dicit Electra v. 56s. πινας ποταμιας μετέρχομαι υ ι τι πειας εἰς τοσονδ' ἀψγιγμένη paratam ancillae opem indicare existimavit, nunc Electra ancillam comitem appellare visa est eamque iubere utumam sibi de capite sumat. At vero de comite Electrae nos aegre concedimus, quae si non sola erat solamque esse poeta voluit, species ipsa ancillari habitu incedentis aliqua ex parte comampi Videtur; nec plus quam lectram, quam ipsam
20쪽
esse famulam suspicantur, restes et Pylades conspexerunt v. 107 sqq. quo que se negat Electra necessitate coactam servili opere ungi, id quo iure neget maritus eius dehortando declarat V. 64sqq. . Accedit quod se hoo carmine Ele ire identidem alloquitur, συντεινε ποδος ορμα, - ἔμβα εμβα V. 112sq. et 127 sq. ;la' τον αυτον γειρε γρον, ανα γε πολυδακρυν δονάν v. 125sq. l . θρυπτε κάρα v. 15M; ut ne illum quidem imperativum mutare aut in alienam appellationem detorquere liceat. Sed quod cum Θ si coniungit non quod debebat o M verum ex coepta or tione deflectens ἐμφ απο κρατος λ. id qui serri noluet it pronomini manum adhibeat oportet. At hoc quidquid est artificii non plane abhorret ab hoc poeta, qui vel illa scripsit in Hecuba 736 δυστην', ἐμαυτὴν γὰρ λέγω λέγουσα σέ,
Ἐκαβη τι δρασω ποτερα προσπέσω o Ἀγαμέμνονος τρυθ' ἡ νέρω σιγη κακά; quae argutiae notum est quanto Opere cum veterea tum recentioris aetatis intemPrete ne Hermanno quidem excepto exercuerint. Et saepe poetae in hoo genere nullo paene intervallo orationem Variant, velut indarus Nem 4, 6 ἀποτρεπε αυriς Εὐπωπα ποτι χέρσον ἔντεα ναος απορα γὰρ λόγον Αιακρου παίδων τον παντά μοι διελΘεni;
et inverso ordine idem Nem 10 19 βραχυ μοι στομα πάν ἀναγήσασΘ', σων Ἀργειον εχει τέμενος μοῖραν ἐσλων .. - μως υχορδον ἔγειρε λυραν Eodemque modo Sophocles initio Oedipi Colonei
με ν φέροντα, καντοδ' ἐξαρκουν ἐμοί. neque enim adiuvant orationem qui haec postrema και τοδ' ἐξαρκῶν ἐμοι a superioribus seiuncta in peculiaris vim sententiae accipi volunt Ut dubites quam necessario in Euripidis Helon. 954 ἀλλ', εἰ μὰν ανθρα σοι δοκε σῆσαι ξένον ζητουπά γ χρΘως ἀπολ βειν δάμαρτ' ἐμήν,
ζητούντα μ' de eiskii coniectura reponant. Sed ut taceamus alia quae satis multa ex variis poetis afferri possunt, in hac μονωθια ipsa quae e proxime exciapiunt εμβα ἔμβα ἰω μοί μοι, et rursus in contrariam Partem γόους si το κατ ημαρδάπομαι ἔ, δρυπτε κάρα satis esse argumenti videntur, ne illam quidem inconstantiam orationis qua se compellat Electra H τόδε τευχος ἐμιῆς ἀπο κρατος ἐλώυσα eorrigendo aut interpretando Euripidi esse adimendam. Cantus ipse quo se patrem lugere velle Electra praedixit, si sensuum tenorem respicias, tribus partibus explicatur; quarum prima hos versus complectitur