[De Euripidis Electra] [microform]

21쪽

150 G, δρυπτε κάρα. nam haec extrema G, δρυπτε κάρα superioribus addi potius quam insequentibus praemitti sententia poscere videtur Alterius autem partis oratio per se integra est, quae simile persequitur quo se cycno conser Electra patrem fraude necatum ad ripam fluminis deploranti.

πατέρα φιλτατον καλειολομενον δολίοις βροχων 155 έρκεσιν, ως σὲ τον Θλιον πατέρ' ἐyae κατακλαιομαι, λουτρὰ πανυσταF θρανάμενον ποῖ κοιτα ἐν ἰκτροτατα Θανατου. Quam comparationem qui cum Versibus Electra Sophocleae contenderit ἀλλ' ἐμέ γ' α στονοεσσ αραρεν νρένας α Πτυν, αιὲ Πτυν ὀλοινυρεταιγνις αγυζομενα, Διος αγγελος. 150 tu παντλάμι- ειοβα, σὲ θ' εγωγε νέμω Θεον,

paene adduci videatur Euripidem carpere velle Sophoclem quod Electram patris mortem lamentantem cum Philomela aut Nioba filiorum interitum deflentibus cf. v. 107 composuerit: in quo genere Euripidis ratio, ut saepe, prudentior, Sophoclis π qmωτέρα nobis quidem ac venustior videtur. Sed hoc in transcursu. Denique pars tertia nefaria ad interimendum Agamemnonem uxoris cum moecho consociata consilia insectatur.

160 πικρας μὲ πελέκεως τομα σας, πάτερ, πικρα δ' ἐκ Τροίας θου βουλας.

In his quoque versibus illa quae dicit πικρας ais πελέκεως . .. πικρες δ' ἐκ Τροίας . . . non nobis solis in memoriam revocant versus Sophoclis de lectra 193

22쪽

ζικτρα μὲν νοστρις συθ ρικτρα δ' εν κριται πατρωαις κτλ.

Exposita bipartita huius μονυδιας ratione iam paulo certius iudicare licebit de versibus quibus hanc disputandi materiam acceptam serimus. 55 τόθ' απος α,θ' ἐφεδρευον κάρα

ἀλλ ως βριν δειξω ut ΑἶγtσΘου Θεοῖς γρους τ' ἀή εινὶ αιΘέρ εις μέγαν πατρι. Quod enim Electra profitetur se ante Iucem urna capiti imposita aquatum exire non tam necessitate adactam sed ut Aegisthi contumeliam diis palam faciat et patri lamentationem mittere possit in aethera, hoc duplex consilium duplici e secuta Sse aονωθια Videtur; γρους certe patri quos voluit verissime in altera carminis parte Sustulit, in qua se hoc agere expresse dicit v. 140sq. alterum autem, quod se instituere praedixit verbis ώς βριν δειξωμεν ΑἰγισΘου Θεοῖς, etsi ea re sola

efficitur quod cum hoc habitu in publicum progreditur, fit enim ita ut quae domi abscondi debebat calamitas indecenter in lucem protrahatur, tamen primae laoννθιας hanc vim esse vidimus ut Electra quasi interpretem huius commiserandi in regis filia habitus agat eamque quam diis ostendit simul verbis enarret Aegisthi contumeliam,

quae Suam fratrisque miseriam post peremptum patrem designaverit. Quae si recte intelligimus, duplex a ονωθια natura fidem facit, illa quae dicit Electra ιής βριν δει- ξωμεν ΑἰγίσΘου Θεοις γοους τ άφει ' αἰθέρ' εἰς μέγαν πατρι duo esse et apte copulatione iungi neque nobis licere ea discerpere aut unum ex duobus efficere iis modis quos a criticis initos esse supra scripsimus. Itaque redit controversia ad unam optativi formam ἀφει ν cum coniunctivo εQωμεν in comparibus enuntiatis coniun tam, Sine qua credere vix possis simplicem explicandi viam a doctis derelictam esse; et ceteris quidem quae moliti sunt praestaret reponere quam olim suasit Sohaeserus formam coniunctivi ἀφωμεν qua recepta nihil certe aut non multum de sententiae vi ac ratione detraheretur. Sed nec verisimilis opinatio est qua ἀφωμεν putatur librarii errore abiisse in ἀφίη h. e. α' νειὴν nec nimis venusta est ista coniunctivorum geminatio δειξωμεν - ἀφωμεν, ut coniectura invectam patienter seras. Quo magis adnitendum est ut optativum ipsum si fieri possit a suspicione salsi vindia Cemus. In eo ero, ut mittamus eos qui nescio quam optandi significationem inesse opinantur, ne Rei sigius quidem aut Hermannus, quamvis proxime accessisse ad verum videantur, nobis omni ex parte satisfaciunt. Et Reisitus quidem, cuius ampla est disputatio in commentationibus criticis de Sophoclis Oedipo Cotoneo p. 165 sqq. cum in finali genere orationis optativum scribat consilia significare quae e cogitatione pendeant aliena', tamen negat hoc in versum Electrae cadere, quem corrigere correctione minime probabili maluit quam ex illa ratione interpretari. Hermannus autem ad Sophoclis Electrae v. 57 recte ille quidem iudicavit

23쪽

ab optativo finali dubitationis de eventu consilii significationem abesse non posse,

sed idem Electrae dubitationem ex praesentia mariti ducendam ratus quae remorari exsequendum consilium potuerit, a Vera Sententia aberravit. Nos poetam in sum sequimur ducem optimum ad huius vim optativi recte perspiciendam. Qui eum Electram inducat primum properare et inter eundum canere, dein mutato

consilio, quia nihil prohiberet, subsistere paulisper positaque hydria carmen Iugubre in patris honorem fundere, rursus ex iis quae agit Electra intelligero licet quas mente haec agere velle professa sit. Cum enim duo facere instituat, quorum alterum progressa in publicum faciebat, alterum scire ante non poterat num facere sibi liceret, ea de causa dispari dicendi modo usa haec duo consilia effert ut ita dicat se exire aquatum non cogente necessitate sed ut Aegisthi contumeliam palam faciat diis et ut si fieri possit patri lamentationes matutinas reddat, quas neo domi reddere si ut cupiebat nec foris nisi nulla re impediente poterat. Quam vim condicionalem optativi in hoo genere enuntiatorum cum alibi agnoscere vid mur tum apud Sophoclem in Electra, ubi cum haec scripta sint in codice aurentiano

και νιν πυρῆ κέαντες ευεις ἐν βραχειχα Ψ μεγιστον σῶμα θειλαια σποδρου νέρουσι ανδρες Φωκέων τεταγμένα 760 πως πατρεμ τυμβον κλαχοι Θωρός, falluntur qui sententiam finalem πως . κλαχοι a Participio τεταγμένοι regi Volunt,

quod fieri non potest quia ανδρες Φωκέων τεταγμένοι unam notionem efficiunt veluto τεταγμένοι βραβῆς V. 709 prudentius illi qui quia πως non potest nisi cum Φέρουσιν coniungi coniunctivi mam ἐκώχη ex apographis recipiendam ducunt. Sed hoc quod agunt ανυες Φωκέων τεταγμένοι ut peragatur non ipsorem in consilio sed in aliorum mente et arbitrio positum est, ob eamque causam subindicata condicione viri Phocenses ad hoc missi ossa ferre dicuntur, ut si dominis libeat in tria terra componi possint. Ne dissimiliter in eadem Electra qui legitur optativus v. 57 expedire liceat. Sed in Euripidis Electra si sorte nobis contigerit ut optativum disputando tueremur, tamen restant alia et krtasse graviora quae retinere interpretem et modo sopitam dubitationem suscitare possint. Etenim quae tribus istis versibus 57-59 Electra dicit se necessitate nulla constrictam sed aliis motam consiliis

ad hauriendam aquam mane exire cum urna, ea nec satis concinunt eum iis quae

marito dehortanti morata oratione respondet v. 71sqq. cs. p. 5 et ab illis discedunt quae fratri narrat, quem Datrem esse nondum eognovit, eum Omplex Omnia quae cantando aut ultro aut a choro excitata ante de sua calamitate exposuit, hanc quoque partem aerumnosae vitae numerat, quod 'ra H ἐκμοχΘουσα κερκίσιν πέπλους, αυτη δ πηγα ποταμισυς φορουμένη 309 vivere ogatur. Denique quem

ducis filia ad serviles operas necessaria sorte deiecta movere possit dolorem ipsa

24쪽

12 minuit assirmando necessitatem ab his laboribus abesse. Huius modi argumentis sortasse irchhossius adductus est ut hos tres versus ab Euripidis tragoedia secludi mallet, cum praesertim his eiectis ea quae sequuntur commodius ad superiora adiiciantur. νυξ 1ιέλαινα, χρυσέων στρων τροφέ, D i τοδ αγγος αἴθ' ε νεδρευον κάρα 56 φέρουσα πηῖγα ποταμιας μετέρχομιαι.

60 mi γὰρ πανωλης Τυνδαρίς, tu νη εμη, ἐξέβαλέ μ' ικων κτλ.Quod qui probant, iis licet de optativo securis esse, quem in proscriptis Versibus nomirchhosfius quidem sprevit, ut qui nescio cui interpolatori iacilius condonetur quam poetae Attico Verum nobis ne his quidem rationibus persuadetur aut spurios esse tres illos Versus aut aliqua parte librariorum vitio depravatos. Discrimen enim quod intercedere diximus inter ea quae hic et illic Electra de se suisque aerumnis dicit, ex Suae condicionis aut personarum quibuscum agat diversutate ortum videtur. Quod Vero ipsa declarat, non esse eam necessitatem, quae videatur, qua coacta ancillae Vicem opus faciat, quid miri in ea quae coniugium cum Mycenaeo istic initum non esse Verum coniugium seque intactam Virginem in mariti tugurio manere ipsa identidem fateatur. Nimirum hoc proprium est huius tragoediae, ut quae finxerit poeta eadem ultro corrumpat et quibus deplorandam efficere Electram potuerit, iisdem eam reddiderit contemptam. Quae cum ita sint, noli dubitare quin Euripides revera an suam Electram ita loquentem induxerit ut fides codicis testatur.

55 D si τοδ αγγος τωθ' ἐψγεδρευον κάρα φέρουσα πηγὰς ποταμιας μετέρχομαι,ου δη τι χρείας ε τοσονδ' ἀφιγμένη, αλ ιυς βριν δείξωριεν ΑἰγισΘου Θεοῖς γοους τ' ἀφειην θέρ' εἰς μέγαν πατρι.60 η γὰρ πανωλης Τυνδαρις, μητηρ μή,

Nam quod a Versu 60 η γαρ πανώλης interiectis istis tribus 57-59 paulo duriore circuitu Summa Superiorum Sententia repetitur et confirmatur, ne id quidem ab huius poetae consuetudine alienum est qui ne longe abeamus. illa posuit in Prologo ημι, δὲ δὴ δίδωσιν πλέκτραν χειν

25쪽

in quibus facile sentitur versus 3 quo nomine severius iudicanti displicere possit. Scr. m. Decembri a MDCCCLXXXVI.