Eos

305쪽

in rem quidem tota theatra exclamant, si fuit una syllaba aut brevior

308쪽

quod unicuique verba haec legenti in mentem venit, est exordium Callimachi in Apollinem hymni οἱ δ' ολο το 1εKαθρον ἐκας ἐγρας στις ἀλιτρὸς κτλ.Deo appropinquante tremit templum et laurus dei sacra. Idem fit cum apud Vergilium Aen. 3, 1 Aeneae in Delo insula oraculum datur: Tremere Omnia ViSa repente Liminaque laurusque dei. et apud Ovidium et 15, 34 sqq. ἰΕ locus et laurus et, quas habet ipse, pharetrae Intremuere simul cortinaque reddidit imo Hanc adyto Vocem pavefactaque pectora movit. Alio modo explicat verba χλωρε μο δή va ratia Crustus ). Frondem lauream quati intellegit vir doctus, quam sacerdos inpollinis m

Crustus, Die delphischen Hymnen, p. 12

309쪽

4s tripode isdem manu tenere soleisit. Cur hanc interpretationem Cructis amplectatur, causa est epitheis meis squa, quod est λι γρετονιοv. -itheton hoc Crustus vertit: modo sectus, recens friae gestantum ). est luna ammanum Oa xuosis in sermone graeco nullo alio Mooeciami, sed hoc nihil in se offensionis habet, paean enim Aristominalia quoque vocabula araeae λssiisv exhibe Oflandetur potius assiquis ea fore se re, quod rons Bentur non, brumpitur, offendetur. quod nulla fuit causa, euroatas frondem, quam in tenebat, Finteret.

Sin ut sentione has leviores mittamus, eat aliud, quod ontra πω nismam rusti pugna id a gravissimam. rhia BF is παεδω θου- alloquitur, ut patet, sum imum , Quaeritur, quomodo in logo asin vertia postae, Bum in stipode templi Delphici fodere rotidemque lauream mutore fi Mntis. Sine dubio voma hanc hoc tantum modo explicari possunt ut deum ipsum in Suo inmplo oracula deutem

a poeta fingi existimemur Iam videamus an eiusmodi imago ad naturam atque indolem totius carminis quadret. Paulo accuratius in ca me inquirenti manifestum est de deo poerum aut ita loqui, ut res a deo, cum in terra suit, gestas narret:

aut deum Delphis perpetuo versari fingat:

Iam nihil miri in se habet, quod audimus eum Delphis tamquam

in sua sede versari, nihil miri deum in Castaliae sonte corpus suum lavare. Unusquisque tamen mirabitur quod poeta fingit deum in tripode Delphico sedentem ondemque lauream quatientem Oracula suo ipsius Ore edere. Homines, qui templum adeunt, in tripode neminem alium sedentem sibi estingunt nisi sacerdotem, ex cuius ore Oraculum percipiunt Aristonous si deum pro sacerdote in tripode sedentem ora-

310쪽

culaque edentem ingeret, profecto longius progrederetur quam licet poetae Certe est hoc contra naturam carminis Aristonoi. Quo igitur modo explicabimus locum Ego verba poetae sic intelingo et sibi fingit deum in templo Delphie oculis mortalium absconditum oraculis edendis adesse et sacram Suam arborem quatientem per ora vatis de tripode oracula canere Verba igitur: ΜΘ απο ρ . 5ξω Θεοπι τω linvroo vae ἐποiνεῖς enSu, ut ita dicam, tralatici accipienda sunt Deus non in tripode sedens fingitur, non ipse oracula edens, sed in tripode sedet sacerdos, deus er in aere quodam modo pendens oraculis edendis adest. Cum sacerdos ex mente de oracula edat, poeta suo iure dicere potest deum oracula edere. Imago dei in tripode sedentis, frondem lauream manu tenentis et quatientis, oracula edentis a consilio poetae prorsus est aliena. ini eiusmodi in carmine singitur, omnia depinguntur, sicut re vera iunt Vates igitur in tripode sedens cogitatur, deus tantummodo oraculis edendis interest Crustus contulit cum hoc loco locum luti Aristophanea v. 21 sq. Iλοιβος αυτος Πυθικὴ σείσας δα*vηv. Qui locus ita est intellegendus, ut deum in templo adesse ei Sacram Suam arborem concutere, re futura vero per ora sacerdotis praedicere putemus Scholia locum salso explicani:

cogitari non potest cur poeta ad λας δάρ,η frondem. adderet Πυθοκ ivss), id ero, quod de Ρythia arborem quatiente exponitur, ne plum St. Legimus in loco Aristophaneo εἰ ε μοι Ροῖβας Apud poeta graecos haud rari sunt loci quibus sermo est de Apolline de tripode sutura praedicenti. In eadem Pluto Aristophanea legimus v. 39

esset ornatus). Locus Aristophaneus illudit locos tragicos, ut Euripidis Iphig. Taur. V. 976