장음표시 사용
11쪽
cum recentioris aetatis auctorum usu et cum eo dicendi genere, quod est in papyris et inscriptionibus. De verborum declinatioIie. In nominibus propriis et vocabulis declinandis A. Dem.
consuetudinem Atticorum servavit. Accusativus tertiae declinationis nominum in G- Xeuntium praeter unum locum cl. or in Mid. 82 ημοσθέν=ὶ in γην cadit. Haec primae declinationi- accusativi terminatio iam in Atticorum sermone usitatissima postea ita valuit, ut terminatio λὶ evnnuerit. Numeri pluralis Iormae vocabuli πρεσβευτῆς Sunt apud Attico πρεσβεις πρεσβεον ceterae. Ubi πρεσβευται vel ceterae
lormae exstant, velut apud Thucydidem . Ti. 86, correctae sunt aut in suspicionem vocantur. In titulis Atticis non sunt
nisi ab extremo saeculo a Chr. n. tertio.δ PS. Dem pro cor. 77πρεσβευm et 166 πρεσβευτων Scripsit, cum undecie alteraS1ormas posuerit In libris Scriptorum poSteriorum Ormae πρεσβευτa πρεσβευτων ceterae Saepissime apparent, velut apud
Polybium, i Diodorum 15. 71.3, osophum, Ri in inscriptionibus orientis Grneci ci indicem Dittenbergeri inscr. r. r. Sub hac Vocet, Solae exStant in inscriptionibus Pergamenis et Magnetibus. De comparativi forma πλεῖον et superlativi γιστα.Comparativi gradu Iorma πλεῖον pro cor. 39, quae a consuetudine veterum πλεον dicentium recedit, sermonis vulgaris
propria D eSt, proptereaque invenitur imprimis in papyris,' in
' Vierech, Sermo Graecus, quo Senatu populuSque . . . Si Sunt. Xa
voluminibus Herculanensibus,3 in inscriptionibu ici inScr. r. r. 244. 16 568 90 alias et sine minoris 3 79 8 alias . Apparet in libris, quibus magna est cognatio cum Sermone
plebeio, ut in Aristea epistula 200, 202, 14, 216, in Vettii Valentis 249 24, in Ν. Τ.,' in LXX.' In titulis Atticis recentiore demum uetute in usum venit. Formam Superlativi γιστα in decreto pro cor 165 τους ἔγγιστα τῆς 'Aττικῆς τόπους conEpicuam Attici incognitam habent
dicente ἐγγυτατα vel ἐγγυτάτω, quod S. Dem pro cor 18 adhibuit. Comparativum εγγιον Phrynichus eclogarum p. 296 reicit. ἐγγιora uSurpavit iam Hippocrates de vict. r. 2 p. 353 32, Polybius 1. 32.9 Dionysius alicarnassensis A. R. 6 63 et iudicii deISocr. c. 18 p. 576 , Iosephus,' patres apostolici ut Clemens ad Cor. V 1, gnatius ad Phil. XI, auctores librorum sacrorum.'
Prodit in titulis cl. Ditionb syli inscr. r. r. 383 98 629. 12 669.6 , in inscriptionibus ergamenis.' In titulis Atticis est
Adverbium ἐνδεχομένως pro cor 165 apud scriptores Atticos non invenitur. Sed eiusmodi adverbia originem ducunt a conSuetudine Atticorum, qui participia vi adiectivi instructa in adverbia Iacile commutare potuerunt. Sic dictum est ὁμολογου- ιενω apud Thucydidem Platonem, Demosthenem, ἐρρωμένως apud latonem, Demosthenem, Aeschinem Isocratem, ουλευ- ιενως apud Dem. 21.41. Sed Attici quandam legem observabant, ita ut non nisi certorum verborum participia significationem adiectivi induerint. Sic lato adverbium ἐνδεχομένως pluribuS verbis expressit et Phaedr. 271 C καθ' ὁσον ἐνδέχεται . locutione Attica laxata atque remissa populus ad liberum dicendi usum
12쪽
et volumina Herculanensia,' quae adverbix oraμένως, πομένως,
δνεστρa ιι ιιενως alia proserunt. Vestigia huius liberas dictionis iam apud Aristotelem exstant. deas hei p. 132. 22 Spengel dyaμενως, phySiogn. Frang p. 70 ἔπομενως. Habes in Aristeuo epistula 222 επομένως 273 κεχaριομένως, in Diodori 15 50.3κaτηναγκaσμένως. Alia sunt in Vettii Valontis libris δὶ ot in N. Τ.M ἐνδεχομένως apparet apud Polybium primum cI. ενδεχομένως γιγνεooa περ et 1. 20 4 1. 74 1 15 16 1 upud Diodorum
Quoniam c. I. in Verborum IleXione et in comparativi superlativi adverbiique usu magnam intercedereis Demostheni Cognutionem cum Sermone communi et cum scriptoribus dicendi consuetudinem plebeiam Secuti demonStravimuS, nunc qua ratione in syntini usurpanda Sus Sit, VideamUS. 1. De articulo. In articulo utendo PS. Dem neque ibi conStat neque elocutionem Atticorum semper respicit Articulum omisit pro cor. 73καταγήοχεν εἰς Maκεδονων Praeter hunc locum articulum terrarum vocabulis additum videmus. I. pr cor. 39 ara την Φωκὶ a
μνημονευσε. ΕΔ quae inter OS OBVenerunt, me admonetiS.
Sunt pactiones ad certas res Spectantes et certis condicionibus coniectae. Quare iam 164 Scriptum est taetηρεῖν a Ta o -
tractaturi sunt, articulo autem de indutiis antea actum esse dicitur, quae res ita se non habet. Contra morem Atticum dictum est ὁ δῆtio ὁ ων Ἀθηναίων 120. Attici enim ὁ δῆμος ὁ Ἀθηναίων vel ὁ Ἐθνηνaίων δῆμος idque rarius solebant dicere,
quae locutione Ps. Dein praeter hunc locum Semper Surparit. 2. De pronominibu8. Legente pro cor. 39 στε η uac τὰ κaτὰ την Φωκίδ εφ ἔαυτους πεποιημένους flendimu in pronomine αυτους, quippe quod Maxime abhorreat a vetere usu loquendi. Consuetudine Atticorum requiritur μῶς -ους. At autem haec sermonis cotidiani proprietas, quam iam in veterum auctorum elocutionem irrep-Sisse videmus, velut poetarum tragicorum et sermonis pedestriSauctorum. ostea haec dicendi ratio, quae praecipue viget in papyris,' titulis,' voluminibus Herculanensibus, i ita valuit, ut
scriptores inde ab Alexandro mortuo pro pronomini refleXivi primu Secundaeve personae hiralibus tormas tertiae personae Ea DTῖν a DTola aυτους Surpare Solerent. Ita Polybius genetivum et accusativum primae vel Secundae personae non novit.' Idem
dicendi genus existit apud Atticista ipsos, Dionem Chrysostomum, Lucianum,' Morsitan ea de causa, quod Attici admiserunti
Exstat apud Iosephum, ' Aristeam Wendland 3. 213 218 , Galenum cI. Μ quardies prael. XLIV , Xenophontem phesium p. 214, 215ὶ in Ν. Τ.,' in patrum apostolicorum libris Barnab.
Convertamus nos ad Iδιος adiectivum significatu pronominis pOSSeSSivi εaυτου faυτων instructum, cuius dicendi generis exempla habes apud PS. Dem. I. pro cor 120 τὰς ναγορευσεις τῶν στε-
13쪽
in Mid 52 ἰδίας δεξιὰς καὶ δριστερὰς νίσχοντaς Ineptissime hoc dictum esse nemo non concedet. Quam haec elocutio non usitata fuerit in sermone Attico ex ea re ellicitur, quod inde ab anno a Chr. n. undeseptuagesimo demum in titulis Atticis apparet. an huius adiectivi significationem Sermonis Vulgaris propriam esse testatur homichus eclogarum p. 441 τὰ δια
cepta obeckius multis exemplis et luculentis ex Atticorum auctorum libris allatis irmavit. Eodem sensu quo S. Dem. tδιος usurpaverunt PolybiuS cI. 3. 45.1 συμπεσοντες γὰρ υ Ia-κρὰν πο τῆς ἰδίας στρατοπεδεὶς IoSephus, Philo, Plutarchus, LXX interpretes, Dionysius Halicarnassensis, ' Vettius Valensic'. indicem . t ἰηιος adiectivi usus apparet etiam in .I., y in titulis cy. inscr. r. Gr. 22.44 ναγρύψαι δε a τους δημιους εν ala ὁλις πολεσι το ψηφιο ua. 437. 58,ar τὰς δὶς Ουνθηκac. 437 83 φεροντες παρὰ των ἰδίων πατρίδων sed u uara , in papyriS. Addo devotionis formularum Audollent elixionum tabellae c. 234. 24. 51 228. 1 πεoHoboat υν τοῖς ἰδίοις ηνιοχοις. Progrediamur ad articulium, qui cum ριε . . δε particuliSconiunctus habet vim pronomini demonstrativi. adem notio ab Atticis pronomini relativo io μεν . . o δε Subiecta Si cl. Dem pro Or. 71 ς μεν νaιρων εις δ δε του φυγάδa κατάγων sed saepius a posterioribus velut Diodoro 14 98.2 15. 3. 5 patribus apostolicis cl. Barnabae p. VI . loquebantur veteres
concludere licet ex olybi et aliorum serioris aevi auctorum ratione dicendi. Vides apud olybium 269. 31 δ με . . τὰς δε,
4b8 1 τὰ μεν . . δ δε. 370 27 εις την με . . προς si δε apud Plutarchum et με . . δ δε es. Bernadahidis prael. LUX , apud Aristeam τους uis . . Os 3 12. Atticorum more S Dem procor. 38 τὰ μεν . . τὰ δε et 183 τὰς μεν . . τὰς δ ScripSit Legitur autem in decreti 164 a μέν - τινὰς δὲ et 182 ς μέν . . τινας δέ . . ἐνίας δέ, quod dicendi genus non existit neque in auctorum libris neque in titulis Atticis, i in quibus non invenies ni Si formas με . . ὁ δε vel ο μεν . . ὁ δε ερος.yi3. De particuli8.Αdeamus primum s)δη particulam uirum in modum dicitur pro cor. 29 πρεσβεις mina εὐπώντων 'A νaίων ηδη πεντε. Rrticula φδη hoc loco significet necesse estos τάχιστα et μίκα udici. In qua dictione ortmannus iam haesit , congessitque ex aliarum gentium Graecarum inscriptionibus locos, ubi id ieodem sensu usurpatum videmus. Adiungo ex inscriptionibus Asia minoris Letas 1620 πὲρ τούτου τιστέλλειν ἐνδη, e Inscriptionibus r. Gr. 352 4 mosta δε ηδη ἐξ αυτον τρεις ,-δρaς. 352 48 771 40 45 δοξε χειροτονῆσαι δε ηδη τρεῖς δνδρας.
Eadem notione usurpavit Xenophon phesius p. 290 καὶ οἱ
σσοι ἐγίγνοντο καὶ φριεροι, item Aelianus .in. 50 22. Quam antiqua sit haec particulae δη signiticatio, ellicitur ex exemplo in Xenophontis An. Ι T. 24 obvio, quod dignum St, quod
asseratur: ν δέ τινες so προνίζειν βουλωνται, γιγνωσκω τὰς Ου-
των ἰπειλὰς οὐχ Moον σωφρονιζουσa θ ἄλλων ὁ φδη κολάζειν. Qui signisicatus ex sermone vulgari repetitus St. Nam particula φδη hoc sensu instructa apparet imprimis in carminibus ad daemonas adiurandos compositis cl. Iδη ηδη, ταχ ταχυ In X- tremo tetragrammaton, quod edidit Deissmannus' et in defixionum tabellarum ab udossentio conscriptarum c. 160.2b. 9 234. 7 ceteris. cI. etiam ad hanc rem Radermacheri Μ. 56
14쪽
ἐνδιν, em 6 28 ταυτ ηδη λέξω. Cum infinitivo praeter Xenophontem nemo Atticorum, quantum equidem Scio, hoc Sensu poSuit. In decreto pro eor. T cum ortmanno offendo in ρα particula, quae Supervacanea est. Auctores Attici ρ particulam si vel ora coniunctionibus postponere adamabant. Quam consuetudinem auctor huius decreti imitari conpaus est, imperitus autem illiu regulae, quae est de asia particula adhibenda, loco haud idoneo ρ sine vi et pondere posuit aga reSpondere videmus usui orensi Atheniensium 54, ubi Scriptum St: τι
Studio elegantiae s. Dem particulam πω bis in eodem enuntiato haud eliciter posuit pro cor 167. οπερ υ μικρανυμ ν ολει ελπιζω ροπὴν, εύν περ επὶ ταυτης μενητε λὶς προθεσεως. Particula δε a coniunctas A. Dem in delicii habet. Scripsit pro cor. 38 araκομίζειν δὲ af, 39 κουων δὲ κaί, 155 τινὰς δε καὶ τετρaυ uarisast 181 τέως δὲ καὶ δοριaλωτους πεποίηκεν, 18 ἀναμιμνήσκετa δὲ ac in or in id. 121 t3aμεν δὲ κas Male a additum est pro cor 182 a γὰρ HBννίδa πο- λεις si μὲν εμφρουρους ποιεῖ, τινὰς ὁ κaὶ araoκa τει, εἰς ενὶς ὁ κa βaρβύρους aτοικίζει. Atque haec particularum Series ετι δἐ al, quae St pro cor 166 προσκaλεσaσδa βουλομενοι Θετ-τaλους a Θηβαίους, σι δἐ a Βοιωτους apud Atticos inusitataeest. In sermone Attico est ι δε et lato, cuius artem et subtilitatom particularum adhibendarum miramur, nuSqunm σι δὲ καί scripsit cl. Astii lexico Platonicum Sub τι Oee . Invenitur autem τι δὲ καί in inscriptionibus Asiae minoris cl. Lo
non pertinent. Particulae ia..ia pro Or. 181 εν τε τω naρεληλυθOri χρόνΥ . . εν τε τρο παροντι offensionem habent, quod non usurpatae X-
stant in titulis Atticis. 4. De praepositionibus fico et ἐντύς.
pro cor. 10 minime respondet usitato et veteri usui. Apud Attico εως vi praepositionis carens nihil aliud est nisi coniunctio. Itaque pro vi μεχρι Vel χρι praepoSitione eXpOStulamus. εως Vi praepositionis praeditum invenitur apud Aeschinem in lege Spuria sci Drerup, Jahrb. 1. kl Phil. Suppl. 24 p. 29T , in qua legitur εως του ποτεισat. Veterum auctorum Aristotelem primum consuetudinem Atticorum negleXisse videmu scf. H. A. 9 46 εως τουτου προερχετat εως ν . Quod Polybius sic scrip Sit, non miramur. I. 1. 18. 2 εως κροβολισμου, 9 36 1 εως
ς ρονεῖν. Ad hos accedit Flavius Iosephus,' auctores librorum Sacrorum.= Usitatisaima est εως praepositio in titulis et papyris. Pergo ad ἔντος praepositionis usum demonstrandum. At pro cor 184 δεδοχθαι τῆ βουλὴ τον ναυαρχον νaπλεῖν εντος Πυ- λεὼν εντος eandem notionem praefert, quae St εἰς vel ισω praepositionum. l. 39 ουτ ημιῶς aρεληλυθοτac Do ΠυλίνSignificationem praepositionum confundero aut indiligenter distinguere est Sermonis popularis. Non inutile erit assorro id quod Phrynichus de eiusmodi genere dicendi disputat eclogarum
15쪽
184. Sed in decreto Amphictyonum 155 et in epistula Philippi
16 occurrit pro τι particula Significatione dasa'. Legitur 162
Invenitur hoc sensu apud Isocratem 4 48 ροειδυῖ μὲν se . . κa διoτι. etate hellenistica hic usu non rarus S apud auctoreS. διυτι usurpavit Polybius, sed certam rationem eteonsilium Secutus est. Post consonante enim paucis locis X-cepti Semper οτι poSt Ocales hiatus vitandi causa διοτι posuit.'
Occurrit διή τι pro τι in Diodori libris, ' Polemonis, Dionysii Halicarnassensis Dionis Chrysostomi. Inde a Saecul R. Chr. n. tertio in titulos Atticos se insinuavit.' Latissime patet in orientis Graeci et Asiae minoris inscriptionibus neque deest in papyriS.' PS. Dem. 16 διοτι ad hiatum vitandum ScripsiSSO, cum hiatum multis locis admiserit, non verisimile est. Quod 155 a διοτι dictum est, ea res nullius est momenti. Oritur enim poSi καὶ si vel alia particula nullus hiatus cl. BlaSs, Attischo Boredsumkoit IIII p. 101 et Radermacher, h. Mus.
Ρorro agamus de ratione dicendi ξιδω πως in or in Mid. 12 et ξιoco is pro cor. 155. Maximam haec dictio O-vet admirationem. Nam Attici verba ut ξιOω, ευχομαι, παρ -κaλεω id genus cetera cum inlinitivo vel cum accusativo cum infinitivo coniungebant, raro cum coniunctione πως. y EXemplum licet asserre ex hucydidi 5 76 δεοντο πως agaδιδωσι,
quod dicendi genus apud posteriores Saepius exStat. Habes ud Aristeam 19 ξιύν εστιν πως, apud Flavium Iosephum A. I. ΙΙΙ. 308 asiaκaλεω πως ΙΙ. 191 δεο ua μως, in inscriptionibus orienti Graeci 323. 26 nasiaκαλεω πως in . T. 'Mi. 9 38 et L. 102 δεομαι πως Sed nos coniunctio Daeoniunctione maiorem vim praeferente paullatim recessit et postea plane interiit. Exempla in hanc rem altero ex Polybii' 112. 13 φροντιζω νa 529. σπουδύζω νa, 1120. 16 προνονὶ ναιινa. Conspirant cum Polybiana dictione inscriptiones orientis
Graeci c1. 218 60 168 30 214. 25 244 18 483. 194 ἐπι-
ριελελβa ινa 339. 105 προνοεῖσθa rea et inscriptiones Asiae minoris L Basi 86 90 πιμελειa ποιου ua rea. In tituli Atticis Rutem tua Sque ad Saeculum a Chr. n. tertium non nisi bis exstat, deinde Saepius Occurit. Illa loquendi ratio s. Dem. ξιύω is Atticorum aetate plane inusitata conspirat cum inscriptionibus et auctoribus recentioris aevi, quo tempore Sermo communis litteris mandari coeptus est. Invenies Xempla in Aristea epistulae 4 ευξομαι ιν ... a μως, 233 κετευω ν 318 agaκaHos νa, in Flavii
Iosephi' libris velut ξεύω ἐν A. I. XIV. 22. 235, in patrum apostolicorum libris Protero exemplum luculentum ex Barnabae epistulae V. 13 δει γύρ, Da ἐπὶ ξυλου πύh. Ε Ν Τ Blassius exempla suppeditat.' Ita scripserunt Marcus Diaconus ici, indicis p. 125. Apollodorus 210. 1 Wagner . Inscriptiones orientis Graeci habent 669. 49 ιaκελευο ινa. Praeter duos loco allatoSPE. Dem. ξιδω cum inlinitivo posuit. l. pro cor 164. 165 185. Iam venio ad dicendi formam εκδοντος δε μοι Λημοσθενους στεφανον χρυσοῖν Obστε aetaoκευcloa in or in id. 22. Quid vult cum particula Secundum Atticorum dicendi genus inlinitivum solum exquirimus Praeterea esset mirum in modum
16쪽
- 20 sensu inali positum est. Exempla ad hanc dictionem illustrandam idonea non desunt in inscriptionibus, quibus hanc rationem dicendi, qua coniunctioni οτε vis inalis subicitur,
ab hominum plebeiorum consuetudine prolectam SSe docemur, qui non magnopere Operam dant, ut illa Significationes accurate discernant, praesertim cum altera ab altera proxime absit. In inscriptionibus Asiae minoris exstat Le Basi 86. 58 και κελευοaντες
genus alia exempla Schmidtius ex Iosephi libris congessit.' Quantopere ιν et στε coniunctionum Significationes in unam coaluerint, ut intellegas, exscribo haec Flavii Iosephi R in I. IV. 283
καὶ araλυδῆ, et actorum martyrorum Gebhard 4. 10 5. 25;6 25 42.18 cf. etiam alb eiso Abii Beri Ah. 18954. 15 adn. s. De negationibus. Quoniam s. Dem in coniunctionibus adhibendis multum
recessisse a consuetudine Atticorum statuimuS diSSeramuS, URratione negationibus usus sit. In hac quoque re illum abhorrere ab usu forensi Atheniensium exemplis confirmatur. Pro cor 166
ο ρεσιν In par. 3 participio simplici jus addidit. legis τὰ δὲ
μγη Iraκουονra Quae verba Sensum inalem ea de re habero non OSSunt, quod respondent hi verbis, quae antecedunt: -
15 τοῖς δε ιν συνaντησas Stare potest offendimus etiam indictione in or in id. 121 obvia foMaμεν ειδὶν λέγοντα μηδεναετερον εἶναι . . . . 'ttici infinitivo ex verbo dicendi vel putandi pendenti negationem o addebant. Iam veteres participio causalis , negationem addidisse docet Auehnerus. y Sed rara sunt eXempla. 'ecentiorum libros si perscrutaberis, discrimen inter iij et D illos ita neglexisse invenies, ut saepissime participiis, infinitivis, enuntiatis secundariis ui attribuerint, ubi mecconsuetudine Atticorum necessarium est Cum A. Dem rationellegationem usurpandi conspirant Philo, Flavius Iosephus, 'Arrianus, Mi Appianus, si tolemo, lio Chrysostomus, Aristides, Aelianus, ' Plutarchus, i Longus 1. 7 1 12 I. 14 , Xenophon Ephesius p. 200 201 , Diodorus 14 8. 4 15 3.1 15 12. 1 14.71 4; Marcus Diaconum cI. indicis p. 135 patre inpostolici,
Ν Τ Propter hiatum vitandum lutarchum μὴ nonnumquam posuisse Bemadaliis et Stegmannus, Aristidem Schmidius docet. Hanc rationem pro ου negatione ui negationis adhibendae ex dialecto vulgari se insinuasse in literatorum virorum dictionem testibus uti dicet inscriptionibus. adeas inscriptionum Asiae minoris 136, 339 160 alia et orientis Graeci 545. 25 654. T. Negationes populum confudisse et sine ullo discrimine adhibuisse demonStratur monumentis sepulcralibus inscriptionum Asiae minoris. AEI. 1630 1632 1636 δεερος ἰλ -υδεὶ ἐξουσίαν χλι
17쪽
D νω τινὰ οὐτε . . . 'ε. Idem apparere in decreto r. procor. 165 κat γὰρ νυν ου κέκρικε βοηθῶν εν ουδενὶ τον μετρίων)magnopere suSpicor. Sed elocutio est tanta obscuritate, ut nihil certi discerni possit. Inlinitivus οὐ negatione praeditus scriptoribus aetatis recentioris velut Aeliano,' Flavi Iosepho non est ignotuS. T. De temporibus. PS. Dem rationem, quae versatur in verborum temporibus ponendis, si respicies, illum huius rei nonnumquam nullum Sensum habuisse invenies. Conterre licet initium scroti Atheniensium pro cor. 181 επειδὴ εν τε τα ratεληλυθοτι 2 θνΥ . . . Φιδεππος aquisa ον paινετοι cum decreti Bygantinorum 90
διaτελει . VideSne, quae sit neglegentia in temporibus adhibitis
Praesens habes pro praeterito. Item perverSe participium praesentis positum est 182 ξaνδρaποδιζομενος ara κύπτει. Incolis
in servitutem abductis Philippus oppida delet, quam ob rem participium noristi XSpectamus, quod XStat 39 ξaνδρaποδισύ-
Legitur etiam imperiectum pro oristo. mperiecto aliquid aut Iieri coeptum sed non perlectum aut tempore praeterito saepius iterumque Iactum esse dicitur. Quod qui reputaverit, nonnumquam also loco imperiectum S. Dem scripsisse sibi perSuaSerit, neque enim requiritur illud tempus 39 o μενεκουσίως προσετίθεχο των ποδεσμύτων Oppida, quae deditionem secerunt, non iaciebant, hilippus regno suo adiunXit. neque TI
περι τῆς των πλοίων dφεσεως Legati non solum copiam Philippum adeundi petiverunt sed etiam ad colloquium admissi et consecuti Aunt, ut Philippus naves se remissurum polliceretur. neque inor in Mid. 121 aina δε ελεγε προς την βουλην τῆ προτεραψ μεe 'AstoΤύρχου a 49ιεν ucos συνδεδειπνηκεος haec mutem dixit Solimi II M.' Schmid p. 436.
coram Senatu, quamquam proximo die cum Aristarcho nobiscumque accubuerat . Pro imperiecto uoriatum igitur requirimus, quo aliquid tempore praeterito semel factum esse dicitur. Quao tempora Polybium, Appianum,' Lucianum,' 'homam apostolum M confudisse inter viro doctos OnStat. Male distinxit idem s. em perlectum et noristum. Br- lectum indicat praeterito tempore coeptam SSe aliquam rem, quae praesenti tempore finita quidem est, sed tamen per essectus continuo etiam nunc durat. Quam significationem Subicere
licet neque pro Or. 18 ει τι προτερον γεγονεν λλοτριον ταῖς
πολεσι προς dithiae siquid hostile prioribus temporibus factum sit inter urbes, id adhuc durare Ps. Dem dicere velle haud
vorisimile est neque 74 εἰ μεν δι' Iγνοιa rapta πεποίηκεν AMUνΤας fAmyntam nave captas habere Xplicari non interest, Sed potius, utrum ea ceperit ignorantia an conSilio, quare, niSi fallor, oristus
magis quadrati. 78 infinitivi perfecti et acristi eadem vi iuxta
ῆ τοι Σηλυμβριανοῖς βοηθῆσαι. Quae vis it in participio periecti συνδεδειπνηκως in or in Mid 121, non video. In participiise oldaμεν dependentibus habes perlectum et praesens loco acristi Scriptum est in or in id. 121, 3aμεν ειδὶν BMura . . .
hoc loco usurpata sint, intellegis ex verbis Demosthenis ipsius in initio eiusdem paragraphi καὶ ουκ πεχρη ταυτα, λλὰ μν
aether p. 266. ' inrat p. 25. y D uesnil Grammatica, quam Lucianus in Scriptis suis secutus est, ratio comparatur. Irn Stolpe 186 p. 10. Henr. Reinhold. De Graecitate patrum apostolicorum librorumquis apocryphorum novi testamenti quaestiones grammaticae al. 1898 p. 23.
18쪽
ωνος οἰκων χρηφθη. ConSuetudinem periectum et oristum confundendi apud posteriore scriptores quodam modo Vigere
Sohmidius i docet. Qua in re etiam Polybius, ' Dio ChrySostomuS, Aelianus, i doXographi, Mi Pindari scholiastae' nec non librorum
Iam dignum est, ad quod animo advertamus, perlectum vi praesentis praeditum. Si pro cor. 155 πειδη οἱ ἐξ 'Ἀμφισσης
distinxisse videmus. Id genus perlecta apud Polybium ΙoSephum, ' Dionem Chrysostomum, Aristidem, Lucianum, Aelianum,' in titullis '' saepius inveniuntur. Sane apud Atticos persecta vi praesentis instructa eXStant, δ' sed ad tantam licentiam, quanta usi sunt posteriores, non proceSSerunt Omnia, quae de S. Dem usu temporum diSputavimuS, Si Sub uno ponemus adspectu illum accuratam temporum distinctionem incredibili modo neglexisse apparebit. Quod luculentissimo hoc ultimo exemplo mihi licet illustrare, quo praeSenSet oristum nimis audacter iuxta posita VideS. I. pro cor. 13T
Hoc loco agere licet de dativo qui dicitur temporis Attici dativo ad spatium temporis, quo aliquid fit, designandum Semper ἐν praepositionem addebant. Dativus simplex non nisi bis apud
PS. Dem bis participium mire posuit, ubi verbum initum requiritur. Scriptum vides pro cor 54 55 ιοχισης ἀπήνεγκε παρα-
κa nafrivos a. POS decretum illegitimum. quod tesiphon ad populum rettulerat, Iustus lativaque narratum PS. Dem verba similia participium audacter applicando repetit, quibus is, qui legit, ad priora Verba οτι γρaut παρύνομον τηφιο ua reVocetur, quo sit, ut monstrum quoddam periodi nascatur Certe hoc dicendi genus originem ducit a sermone cotidiano, in quo ad Sententia recte et apte struendas parum diligentia adhiberi solet. Itaque testimonia huius dictionis invenies in libris auctorum, qui proxime abSunt a dialecto plebeia Hubes in Barnabae
19쪽
26 Naro τωὐεκκλησιῖν. Addo Vettii Valentis oditionis rollianas p. 19T. 11. κινδυνους γὰρ καὶ ζημίας ἐπέχων χύριν γραπτον καὶ ἀργυρικον ὁ νηφικων ἀμφισβητήσεις . . . Videas etiam indicis Marci Diaconi p. 137. Cum hoc participio, quod dicimus, absoluto conterro non licet illud participium absolutum et apud vetustiores j et apud recentiores ' auctore conspicuum. Ut discrimen cernas, adeas hucydidis IV. 23. 2 a περὶ Πυλον πο
Maiorem iam illicultatem movet haec A. Dem dictio in decreto pro cor. 74 obvia εἰ δε τι πλημμιελουντ πaρὰ τὰ πεστaλ- μεν λαβῶν. Quod participium ortum esse peccato Scribae alicuius putaremus, nisi testimoniis apud alios scriptore conspicuis ab hoc errore revocaremur. Videas Barnabae epistulae VI. 11.
Hunt, Hoyar c. 124 14 est πεξελευσομενος εύν τις ita περὶ ra Dra ποιησας. liquid certi de his structuri statui posse de- Spero. NeScio uno , εἰοί,4 Supplenda sint. damabant enim posteriore pro verbo inito participium cum Verbo εἰμί Oniunctum scribere. Quod genu circumscribendi iam apud vetustos Atticos exstat.' Latissimo occurrit in . Τ.M apud putre ap0- stolicos, velut apud Barnabam ct ep. XL9 ῆν Braινουμενγὶ XI 10.ῆν ελκων . 11ero e Polyaeni 1. 21 3 in taθῶν Marci Diaconi 63 23 ην προκηρυξaς. Ad hanc rem cI. Radermacheri adnotationum ad Demetrii de elocutions libellum p. 116 trachmidii do Atticismo libri III 112.
Neque vero desunt contraria Ps. Dem. Structuram ita negleXit,
eSt. Xempla, quae apud vetereS XStant, non plane OnSentiunt cum hac elocutione. Videas Demosthenis 57 11 uagrustae μεν rasasχόμενος graρεκελευσο δε tem testimonia, quae Blassius p. 252 congessit, in hanc rem non quadrant. Simile exemplum invenitur in Longi pastoralium libri 2 4. γνων aὶτPaγον φιλVoaνra aba at ἐνκολουθει rariaχου. Aliud iam indicium, e quo Scribendi neglegentiam S. Dem cognoscis, habeS
participiis accumulatis nimis impedita et ultra modum evagata Ps. Dem subito ad verbum sinitum transgreSSUS St. 9. De oratione recta obΙiquae mixta.
In decretis pro cor. 37 38 10 legibusque r. in id. 8.10 inlinitivi et imporativi alii alios se excipiunt. Idem inveniri in decretis Atticorum Moisterhansius ' docet. Miratur autem ille vir doctus, quod nuntiatum tituli cuiusdam Attici ab accusativo cum infinitivo exorsum imperativo clauditur, quod
20쪽
βουλευοητa τί δει ποιειν Verbum λεγειν neglegenter dictum est pro πaγγελειν cI Worimanni dissertationis p. 42 et pendet ex ειπεν verbo Pro inlinitivo autem requiritur futurum, quod reSpondet διaλεξοντa Verbo. S. Dem igitur uia particula omissa τουτ επaγγελουσι a Scribendum erat. Pro cor 18 ab oratione indirecta in directam transiit et tum iterum ad indirectam rediit ita, ut haec monstra periodorum evadant: δεδοχθaι arctoa- καλεῖν κai εἰπεῖν' Ἀτι ὁ δῆμος βουθήσει 185 ετι δε υδεῆγεῖra ὁ δῆμος hic in orationem directam transilit . . . di a-
σθαι δε hic ad obliquam redit . Ex compositione horum duorum decretorum, ad quam necedunt conStructiones ad Sensum πιτιμήσουσι γέ et ars γαγον Sc. ὁ δῆμος , utraque decreta e una eademque manu fluxisse elucet. Atque haec decreta non esse prolecta a plebiScito Atheniensium, quorum decreta perspicuitate elegantiaque celeberrima habemus, in propatulo est. Ut cognoScRS, quantopere PS. Dem dicendi genus consentiu cum dicendi genere Vulgari, adeas decreta IStroniorrim aliarumque civitatum sine minoris in inscriptionibus conspicua, qua Lemas collegit 64. 70. 72 74. Est in inscriptione T 'Eδοξε υτρονίαν τῶ πολει' 'Eπειδνη Τηιοι
Dura exstat anacoluthia in decreto 185, ubi infinitivum ub
scribae irrepsisse sibi persuasit et om legere mavult. Aliter rem Se habere demonstrare conabor. Id genus testimonia iam
veteres raro quidem protulerunt. cf. Xen Cyr. 2.2. εἰδως Oete, ορο ν πλείους συλλεγῶσι εις et ἄστυ a τον Haιρεια, θαττον των πιτηδείων ενδεὶν σεσθat, in eiusdem libri 4. 15 est κοθω ori γίγνεσθαι. atae Sunt hae anacoluthiae scriptoris scribendi licentia constructionem inceptam neglegentis. Quam ob rem invenio apud eo Scriptores, quorum incuria in Sententiis construendis cognita est. Adeas Diodori 14 20.3 Συεννεσιρὶ
Alia huius dicendi generis exempla habes in Appiani 1073 11:
εξει Schmidtius coniecit, δοξειεν ξειν Wilhenius et 314 καὶ γὰρ
τῆς διήνοια πλελν ῆμερων τριώκοντα. Wendlandius, qui edidite iistulam risteae, λύβοι emendavit . Sed lectione genuinas eSSe cenSeo. Primum enim fieri potest, ut inlinitivi attrahendi quae dicitur vi inlinitivorum λεγειν et κηκοενa nati Sint, tum Supra Xempla Suppeditavimus, quae inlinitivos ex ora particula pendentes exhibent.10. De infinitivo eum articulo coniuncto. Inlinitivus ex praepositione pendens apud PS. Dem. Semper habet articulum. Invenies illum autem inlinitivo additum, ubi