장음표시 사용
21쪽
inlinitivo maiorem vim attribuere Voluerit, OSUIO, PrueSertIm cum in eodem titulo scripserit δρχεooat a dποστερεωθaι ναξιον εἶναι Polybium inlinitivum cum articulo coniungere adamaSSeassirmat Stichius. In Ν. Τ. est περισσόν ἐστι τι γρύφειν.11. De genetivo pro adiectivo po8ito. Mira dicendi ratio occurrit in or in id. 93. ἐπεὶ ἡ κεν
κυρί του νομου. In rhetorum Atticorum libri non nisi s κυρία traditur. I. eiusdem orationis 84 ἐπειδή πOF ῆκεν si usta. Quamquam huius loci haud immemor erat, tamen interpolator genetIVum του νόμου ad κυοδ vocem applicavit ea haud scio an adductus causa, ut lectore vim κυρι voci intellegerent. Sed maximamoliensionem habet, quod genetivum loco adiectivi νομικη POSUIt. Quae dicendi ratio Ps. Dem conspirat cum scriptorum hebraicorum,
qui morem pro adiectivo genetivum ponendi in deliciis habentes satis multa exempla huius dictionis suppeditant. Adeas Aristeae epistulae is Ἀγὶν δι πτυο ν τῆ G0ωοτητος, 62. 97. patrum apostolicorum epistulas cf. Barnabae epist. I 10 σμ ευο δὶς , Flavii Iosephi libros. meque desunt exempla in . . i. Fl. Luc. 16 8 ὁ οἰκονομος τῆς δικὶς Quomodo S. Dem. ut hunc morem hebraicum adhiberos, commotus sit, intellegi non poteSt. Illum luisse Iudaeum cave ne arbitreriS. 12. De participii et adiectivi neutro substantivi abstracti inStar. Adiectiva et participia articulo instructa iam a veteribus Scriptoribus atque imprimis a hucydide' pro substantivis adhibentur. Qua in re recentiores a vetustioribus eo illerunt, quod saepius illis neutri adiectivi et participii vim substantivi
adiectivi induerit apud posteriores, demonstratur hoc luculento exemplo pro cor 186 ουδὲ λλοτριον ῆγεria εἶνaι ... τον Θηβaλὸν
non nisi poetae ad liberam dicendi rationem populi proni sic ScripSerunt. 13. De constructione quam dicimus ad Sen8um. Hanc Structuram, quae est Atticis in deliciis, s Dem. adhibuit pro cor 186 aτηγaγον c. o δῆμος et 4 εἰ δε τι πλημ
Ollensioni autem est illud aβων, pro quo propter participium
ἐπισκεχρώμενοι, quod equitur, λαβοντες meo quidem iudicio Scribendum erat. Constructio notabilis est in or in id. 168Maντος δε του τολου πλεοντων ἐν τύξει. uehnerus eiusmodi
constructionem in Atticorum scriptis prodire nullo exemplo demonStrat, ne poetae quidem ad tantam dicendi audaciam accedere ausi sunt. Exempla similia habes in scriptis, in quibus dicendi genus plebleium vigere constat, velut in . Τ.' L. 2.13
22쪽
19.2.57 23. 5 26.8 27. 12 58.32.46 Aeschin p. 85.2 Magnopere substantivum requiritur 92 εξελομενος κ γῆς Φιλειπον. Venimus ad anacohathias, quas graviSSimas S. Dem admisisse capitibus, quae sunt de participiis et de oratione recta obliquae miXta, demonstravimus. nacoluthia quae alteratur digna exstat pro cor inde a 181 ad 184. xorditur periodus Sententia Secundaria επειδὶ Φιλιππος ' tribus enuntiatis
libero et audacter insertis κa γὰρ . . . εως μὲν . . ., νυν δε . . .
Sententia primaria δι δεδοχθ'at demum Aequitur. Gravis anacoluthia iam est pro cor 165. Legitur δεδοχθαι πεμφαι
Philippo renuntiare iubentur, ad quae pertinet etiam και γὰρ
νυν ου κεκρικε. Scribere debebat igitur S. Dem. at τι καινυν . . . Velut S 155 a διοτι υτον orsarajγον υτοκρύτο9aa 9Oυνra οἱ E B νες. Quod supra diximus, licet hoc loco iterare. Caret S. Dem. Omni periodorum construendarum arte.
Legenti decreta, testimonia epistulas, leges orationum inuidiam et pro corona habitarum occurrunt vocabula haud pauca, quae in Atticorum sermone desunt. Haud inutilo erit investigare, cuius aetatis et cuius dialecti sint haec vocabula, praeSertim cum hac quoque via solvatur quaestio, sintne illa acta publica genuina an Spurin.
Videamus primum VocabuIa Ionica. ἐχινυειν, quod Si in or in id. 53, apparet apud Herodotum cI. 1. 6 ανυσας ουδεν χρονον T. 56 8. 71 . Saepius exstat in Hippocratis libris Exempli causa assero de rat vici. p. 392.4. 6 de Iraci p. 751.53. X sermone Ionico mutuati sunt poetae tragici et lyrici. I. Aeschyli Prom. 53 et 527 Arist. Τhesm. 598 in dialogo ου ἐδενυειν χρην , ind. Nem 5, 1. Invenitur etiam apud heocr. 10 51, piat Rhod. Ι589, lut Num. c. 14 Dion Hal. Α. R. 1. 38 Aelian. Philostr. λεηλατειν pro cor. 15 dialecto Ionicae attribuit Τhumbius. Exstat apud Herodotum 2.152 5.101 , Xenophontem Cyr. 1. 4. 17 , cuius in verborum Eupellectile multa esse vocabula Ionica humbius docet. si sunt etiam poetae tragici ut Soph. Ai. 342, ur Hec. 1143 Rhes. 392 et auctorum recentiorum Diodorus 14 90 30 15. 31.4; lutarchus Cain. c. 17 Mor. c. 133, Herodianus 3 9 6 Longus ΙΙΙ 1. χαριστεῖν pro cor. 92 esse dialecti Ionicas vel indoellicitur, quod Hippocrates primus usurpavit. At in epist.
u ευχύριστος adiectivo apud eundem Hippocratem et saepius apud Xenophontem obvio Atticos verbum ευχaριστεῖν preciSSedocet Phrynichus eclogarum p. 18 ευχaριστεῖν Ουδεὶς τον δοκίμων εἶπεν, λλὰ χύριν εἰδενat. Inde ab aetate olybu est verbum
celebre atque obvium. Adhibetur a olybio 16 25.1 18 26 4SaepiuSque, a Diodoro 16.11 a Vettio Valento sol indicem oditionis rossianae , frequentissime usurpatur in . . in inscriptionibus, in papyris. Exemplorum magnam copiam exhibent inscriptione dedicantium aliquid. l. inscr. r. 806 3 326.4 or Gr. 234.20 458. 7 Le Bas 5 70. Scriptores occlesiastici cum accusativo posuerunt velut ευχaριπεῖν τον αρτον. λχαρι-ει vocabulum, quod non est in Atticorum usu, apparet pro cor. 91 Primus qui scripsit est idem Hippocratest Sehmi ΙΙΙ194. IV 195.
23쪽
FluXerunt haec vocabula e sermone Ionico in dialecium quae dicitur κοινή, unde poStea in auctorum libro manaverunt. ἀνακομιδη pro cor i in Atticorum libris non conspicuum primum usurpatur ab AriStotelem A. 8. 12 γελύζονται αἱ pcloat, Oeta ess ῆ, προς την νaκοριιδῆν, quod reditum vertamus ex Sententia enuntiati necesse est. Eundem habet significatum apud PS. Dem. Diodorum 17 69 Dionysium HalicarnassenSem A. R. 53, 3 aκομιδην ποιεῖσθαι Polybius dicit 1. 68.3 3.106. I;4. 39. 6.Voeabula, quae aetate demum hellenistica inveniuntur. σταρε ὐρεσις in decreto Atheniensium pro cor 3 nusquam in libris auctorum veterum prodit. Secundum elocutionem Atticorum pro μηδεμι araρευρεσε μιηδεμια προφύσει ΘXPOStulamUS. nasευρεσις in Sermone vulgari esse tritissimum testes sunt inScriptione et papyri. μηδεμι πaρευρεοει Si in inscriptione Pergamena 39, quae est anni trecentesimi a Chr. n. SexageSimitertii, in inscriptionibus orientis Grasci 266. 63 Lo Bas 334 et Graecis 514. 30 517.45 . Apud Le a legis etiam ardoυδεμιa πaρευρεσιν 1632 et πω μοχθηρα παρευρεσις 339 . Est auευρεοις in Xyr Pap. III 429. 9 aliis.δὶ Aristeas usurpaVit 14 επει τινα aρευρεσιν πελώβομεν et 120. Alia exempla WOrtmannu profert. παρευρισκειν Verbum XStat apud Herodotum I 26. ἀναγορευσις pro cor 84 116 118. 120 usurpatum neque Scriptore prioris neque eiusdem aetatis, qua erat DemoStheneS, adhibuerunt. Demosthenes dicit νύρρησις. l. 58 in ἄξιος ιμιτου στεφήνου και νaρρήσεως. Miramur igitur, quod auctor decretorum Demosthenem non secutus est sed Vocem e Sermone
eotidiano promptam praetulit. νaγορευσις in usu est inscriptionum non Atticarum sed aliarum gentium Graecarum. I. inScr. r. 192.32 521. 44.101 or Gr. 299.17 339. 97 L Bas 1572. Est etiam in lutarchi Marc. c. 14, Gracch. c. 12 Coriol. c. 20. NOVRS Voce in ις- Xeuntes frequenter exstare in LXX et papyris demonstraverunt Helbingius' et Mayserius.'
'molbin p. 116. layse p. 436. Progrediamur ad adiectiva. συγκαταινος pro cor 16 aqud Atticos non prodii Loxicis et papyri illud esse recentioris aetatis docemur. Est in Diodori 4 40 2Gaβεῖν Ουγκύπιινον υτον, 15. 2 4 συγκύταινος γενομενος TΩις του nazρος επιβολῶς 14. 45 4, in Ioseph A. Ι. 4 8. 32. in pap. Τebi I 22 5. ἀλειτουργητος St in decreto Byzantinorum pro cor. 91 Hoc quoque decretum ais Dem fictum esse intra demonstrabo. ἀλειτουργητος dictum pro amῆς Verbo Attico invenitur pud Diodorum 2 40 λειτουργητοι πύσης τῆς πουργως, pud Dionem Chrysostomum or. I p. 104.21 λειτουργητοι καὶ τελεῖς, apud Eusebium H Ep. 4 88 14 ἀπο nasco των λειτουργιον λειτουργητος, in inscriptionibus orientis Graeci 213.17 L Bas 407, in papyris Vaticanis . 33 F. 26.
Adiectivum κοιταῖος, quod est in decreto pro cor. 37sκOιτaῖον γίγνεσθat , a Suid ὁ,aeta την ἄρα τῆς κοθης ρχομενος eXponitur, quae explicatio perbene quadrat in hunc locum. Apud Attico κοιταῖος non est in usu Polybius, quem multa vocabula e Sermone plebei sumpSiSS novimus, primuS Surpavit 3 6 10 4ως μεραν, εν ῆ δεήσει - 'Αριμίνω γενέσμικοιτaίους Exstat apud Heliodorum 3 4 τὰ κοιταῖα τοῖς νυχίοις θεοῖς πισπείσaντες Neutrum ouato vi substantivi praeditum pro κοίτη dictum est a lutarcho ib. Gracch. c. 9. τὰ μὲν Pla... καὶ φωλε εχει at κοιταῖον εστιν ainc Ἀκύστρο, de prud. m. p. 72 A.
24쪽
- 36 Tran8eamus ad Verba composita. ἀποκοιτεῖν pro cor. 37 0nSpicuum praeter hunc locum Ioseph B. I. 6.1. 7 et in pap. Petr. II 44 20' usurpatum est. Alia composita velut προκοιτεῖν Sunt apud IOSephum B. I. 4 5 1, Dionem Cassium 45.15, rasaκοιτεῖν apud Polybium 6 33. 12. Simple κοιτεῖν apud auctore non apparet. Cum adiectivis
colligatum est in Aristophanis Lys. 592 μονοκοιτεῖν), in heocriti 8. 78 aἰθριοκοι τεῖν . Quod poetae sic elocuti sunt id testimonium est iam antiquis temporibus compoSita verbi κοιτεῖν in sermone cotidiano fuisse. Cum praepositionibus colligatum primum adhibitum est a Polybio . 33. 12 3 ta 'ἐξ ana ov
In eodem decreto legimus ἀφημερευειν, quod hoc loco excepto in papyri Soli eXStat. I. ap. Hibeh. Ι 148. pap. Petr. II 44 20. Simplici ημερεim usi sunt Aeschylus Cho. 699 , Sophocles El. 777 , Demosthenes 44. 4. x compositis Xenophon Cyr. 7. 5 53 7. 5.86ὶ, et Aeschines 1. 53 usurpaverunt διημερευειν, Plato Phaedr. 240 C conv. 21 B Xenophon mem. 1. 4
ουνημερευειν. νημερευειν St apud Polybium 22 10 6, Diodorum 11 8, παρημερευειν apud Pollucem 165. Quae composita congessi, ut alteram compositorum partem iam aetate Atticorum, alteram postea ad normam alterorum fictam Sse VideaS. φήμερος
adiectivum, quod sine dubio derivatur ab φημερευειν, habes in pap. Petr. II 44 19, ebi I 104 28, Oxyr. III 697 4 η
Demosthenes 3. 28 dicit, βραβευειν εὐιν Plutarchus Cic. c. 2. erbum καταβραβευειν igitur forsitan in Sermone communi idem Significet quod κατaκρίνειν in sermone Attico Asia composita uSurpata videmus ab Aesopo δ aDaβευειν επιβραβευειν su Plutarcho
de vit pud. 17 et a Polybio 24. 1. 12 παραβραβευειν. In LXX
est συμβραβευειν. Temporum poSteriorum proprium SSe nova formare compoSita his exemplis prolatis elucet. lura exempla huius dicendi generis ex papyris contulit Mayserius./ Pro ἐξ-οστέλλειν verbo decomposito pro cor. 7 Attici non nisi ποστελλειν in usu habebant, quod a PS. Dem ipso 73.74 91. 135 positum est. Rara sunt in veterum Scriptorum libris verba his praepositionibus praelixa. HabemuS, ut eXempla a1Ieram, apud Homerum et tragico εμπολλυναι, apud rerum scriptores Herodotum, hucydidem ξ-aλλύττειν. lato Semel ἐξaπολλυναι Ion. 539 , quod ex Homer promptum St, USUrpavit, ceteroquin aeque atque Demosthenes talia verba vitavit. ἐξaποστελλειν autem in veterum libri frustra quaeritur. Primum
invenitur apud Polybium 13.11.1 15.2.4 4. 84. 4. DiodoruSita adamavit, ut in libro quarto decimo decies posuerit Aristeas habet 13. 126 127 274 neque hoc verbo carent inScriptiones. cI. inscr. Gr. 326 37. 43 276 19 928. 5 inscr. r. Gr. 443. 35;453 30. Est etiam in papyris.' Nescio, utrum re praepositio addita sit populi libidine abundanter dicendi an quod οστελλειν
multo usu tritum veterem vim amiserit. Magnam copiam Verborum decompositorum, quibus Scriptore Attici non usi sunt, ex LXX Helbingius, y ex papyris MaySeriuS' congeSSerunt. In αντιπαρεξάγειν verbo pro cor. 39 tres praepositiones habent offensionem. In Atticorum Sermone verba tribus praepositionibus praefixa sunt rarissima. Xemplum exstat apud Demosthenem in or in id. 165 προεωνεστημεν. Illa autem Serie praepositionum drimaρεξ apud Scriptore vetere nuSquam prodit. Postea Saepius proferuntur verba tribus praepositionibus colligata, ut exempla asserant, apud Dionysium Halicarnassensem A. R. 3. 11 rimaρεξετύζειν, apud Plutarchum Cic. c. 43 ντι-πaρεξιε 'aι, apud Diodorum 14 20.3--εωποστελλειν, in IV ath.
9. 19 προεπικaτατείνειν drimaρεξήγειν tum intransitive tum
transitive usurpatur. Sine casu positum est in hac epistula Philippi. item AE, Arriano ixp. 5. 17 P οἱ γνδοι πaρίππευον
25쪽
'Ἀλεξίνδρω ντGraρεξύγοντες τὴν λύσει, a SeXt Empirico adv. dogm. I. 116 p. 405, a Galen vol. 8 p. 86, a Plutarcho mor. p. 408 B. Cum accusativo adhibuit lutarchus Arist. c. 1ν ἀντι- araρεξῆγε τους Περσa επι το δεξιον, Pyrrh. c. 17. Verbis, quae Attici incognita habent, attribuendum est με ἀνιμοιρεῖν pro cor. 74. Naturali et principalis significatus verbi est crebris querimonii Sortem Suam ineuSure quam notionem praefert in Philonis it Mos. I 33 καὶ πέδεν ῆρξαντο μεμψιμοιρεῖν et Ι 109. Simpliciter significat conqueror. Vide Polybii, qui primus ScripSit 18 31. 7 των μεν με uvu uotlOυντων, ων δε λοιδορουντων, 23. 13. 8 4. 60. 9; Item adhibuit Lucianus do
την λ)σὶν πο ου Οἰνεως, Diodorus 17 78. In hoc docreto significatum expostulandi videtur habere. μεμ μοιρητος diectivum est in inscriptionum Pergamenarum 224, in papyro Parisina XVII 2 186 p. 63, με uvuμοιρητως adUerbium invenimus in documentorum Graecorum Berotinensium I p. 250n. 251.4. Videmus igitur e μεμψιμοιρεῖν, quod ipSum neScio an ab adiectivo μεμφιμοιρος apud Isocratem 12 8 exstante derivatur, in sermone vulgari novum formatum esse adiectiUuna. ἀνοχα pro cor 164. 165 166 vocabulum est hellenisticum, si idem habemus Moeridi dicenti: δνaκωχη 'Aττικοι, δνοχλὶ Ἐλλ νες.
contra morem Atticorum idem valet atque προaιρεσις Studium, Inimu propenSuS , quem Significatum primitus non habet. Significat enim usu Atticorum expugnationem aut electionem, Studium autem et animus propensu sermone Attico nihil aliud est nisi προαιρεσις. f. Platoni Charm. 14, εν κύστλη προ-
or pro Or. 30 μεμφεσθαι την προaιρεοι a xj et r. in id. 44. Quem dicendi usum Demosthenicum, quamquam ante oculos habuit, tamen S. Dem. non Secutus est, Sed potiu genus dicendi commune, unde hoc verbum significatione studii voluntatis praeditum prolectum esse testimonio sunt inScriptiones. cf. e Bas 2713 ῆν χομεν προς- ὼν ιρεσιν 407, 588, et inScr. Or. r. 18.20 117. 5 219. 4 227. 19; alia. uctorum idem Polybius primus sic adhibuit. l. 2. 61 9 διὰ h πρις 'Aχaίους a*εσιν, 5 1 9 Dειν ἐπὶ τῆς ἱρεσεως, 3 98 9 18. 26 4. Habet AriSteu T γνησίαν εχοντες ψεσιν , Diodorus 15 5 2, Plutarchus Galb. . , arcu Diaconus p. 48 5 8 22 69 2 7 12, Vettius Valens cf. indicem . Huc reterendum est προθεσι vocabulum pro Or. 16i. ἐάν περ ἐπι aυτης aDητε τῆς προθεσεως. X SenS enuntiati conicias necesse esse illud nihil aliud hoc loco valere Si 1-tentionem, animum, voluntatem. Apparet haec huius verbi signiticatio iam apud ippocratem p. 1292 4 μετεστη τῆς ἰδιας πaT2ίδος . . . προθέσει του θεύσασθαι. Idem signitica in olybu4. 3. 2 g προθεσις, ιν θει τὶς προς τινα 1 54 1, in Diodori 6 29 4 πολλῶν κοινωνουντων τῆς προθέσεως, in riSteae 9. 199. 307 312 κατὰ προδεσιν, in martyrii Ignatii ΙΙΙ . is adde scriptiones. I. e Ba 63 κατακολουθῶν τῆ καθοδεκῆ μου προεισει, inSer. r. Gr. 63. 46 765. 44 Apud Atticos autem hoc substantivo signiticatur expositio vel collocatio. l. Platoni legum p. 94r τελευτῆoao προθεσεις τε καὶ εκφορὰς καὶ κα διαφορους των βλλων ποδετον et Demosthenis 43 64 τῆ προθέσει του τε
ὐπερβολὴ pro cor. 29 μηδεμίαν περβολην ποιησαμενους mora vertendum est. XStat igitur pro ἀναβολὴ Quam vim illi voci subiecisse Ionicos ex erodoti . 112 ὁπερβου κακουἐγένετο τοῖς Καρυστίοις intellegitur. Eundem sensum habet apud Polybium 14 9 8 μηδεμίαν περβολὴν ποιησύμνοι et 'mh. pap. II. 36 12 ὐπερβύλλεσθa pro di aβύλλεooa usurpatum videmus ab Herodoto 3 76 9 45; nec non a Platone haedr. p. 254 D
26쪽
Verba poetica. 3- ω verbum priscum et caseum linguae poeticas in docreto
Bygantinorum pro cor. 90 conspicuum maximam movo admirationem. Oritur quaestio, quo modo illapsum sit in hoc decretum. Non uisse in Bygantinorum sermone cotidiano persuasum habeo. Nihil aliud igitur relinquitur nisi, ut A. Dem. illud ad orationem exornandam ex dictione poetarum mutuatum esse iudicemus. Itaque id unum verbum decretum ess spurium certissimus est testis; quod esso verum alia xstant testimonia
Numero verborum poeticorum attribuimus illud ατ αλιος adiectivum pro cor. 92, quod antiquis temporibus non nisi apud poetas in usu est, velut apud Aeschylum Cho. 89 i μοιρα
τουτων, τέκνον, agama . Postea autem est verbum celebre atque usu obvium in Sermone communi Invenitur et in auctorum libris et in inscriptionibus. Est apud Polybium 5 8. 33;12 24. . et apud Vettium Valentem os indicem . Habes in inser. r. 245.11 491.11 732.11 929. 35 ot r. Gr. 329 23 332 55 352 58 Leia 64 68 b. 70 71. 77 78 ceteris, in inser Pergam. 24. 246. adde papyri Parisinae 4 44.
Atticos igitur poetas παραλιο adiectivum prompsisse Sermone cotidiano in propatulo est, e quo haud raro verba mutuatos esse illos testantur Maysorius et humbius. ii Restat, ut pauca uddamus de voce κακηγοριον in or in
Mid. 3 conspicua, quae hoc loco excepto nusquam occurrit neque apud scriptores neque in inscriptionibus neque in papyris.
In usu scriptorum Atticorum est κακηγορ a. s. Platonis Phaedr. 24' διὰ την του 'ono κaκηγορίa et Dem. r. in id. 32 δίκην aκηγοθω et 1 δίκην δὲ τουτω λχων ὁμωον νῆς a- γγοὐως Γον ἐρήμην. Quarum vocum memoria Dem scripsit de Hτω Λημοσθενης naχε τὴν του κaκηγορίου δίκην quamquam verba Demosthenis satis accurate expressit, tamen κακηγόριον pro κακηγορία usurpavit, nescio an ea de causa, quod erat in Sermone communi. Iam apud veteres exstant substantiva, quae
et in ιον et in ιa exeunt. Huius dicendi generis exempla attulit obeckius hrynichi eclogarum p. 517. Exempli causa exscripsi: θεοπροπί Hom. Od. et Il. θεοπρόπιον Hom. l. mrod., δοναιρεσί Herod. lat. τὰ 40χαιρέσια Xen Polyb Plui. ἐπωνυμία Aeschyl. lat. huc. ἐπωνύμιον lut Dio Cass. Hunc morem recentiores coluisse inde concludere possumus, quod meris Illos vituperat, qui terminationem ιον terminationi ta praeserunt, quam ob rem κακηγόριον vocem esse essenisticam nobi pro certo habere licet. Verbis, quae haud dubie e Sermone communi luXerunt, ullatis licet addere a locutiones, quas inde mutuatum SSe
Dativus pluralis δυν4 uo pro cor 18 Atticis cognitus St. Saepissimo autem invenitur apud posteriores, velut apud Diodorum 14. 98.4 14.113.1 14.116. aliis locis, apud Aristeam 193 nec non in inscriptionibus Orientis Graeci 90. 12 441. do . δυνduεις pluralis signitica copias, quem sensum nondum habet apud vetustiores Atticos, posteriores ut Demosthenes hoc enSuusurpaverunt. maiivi autom plurulis nec vola nec vestigium apparet his temporibus. Item Attici τὰς πεζὰς καὶ Ἀπικὰς δυνώμεις, quod Si pro
eo 184, dicere non solebant. Usurpabant semper numerum singularem et πεζh ma ἱππικὴ δυναμις in Xenophontis An. 1.3 12 Cyr. 2. 4. 18, in Dinarchi or in Phil. 10, in Aeschini Or. in Κtes. 96. Pluralem autem habes in inscriptionum orientis Graeci 54 9 155 3; δυνώμεων πεζικων καὶ ιππικων 90 20 δυ-
Legimus pro cor. 185 μηδὲ, κατaπληγέντa τον ι ονκamnahomoa cum accusativo coniunctum invenies semel apud
Thucydidem V. 76 μ αυτην κατωτλαγῆτε , illo excepto apud neminem alium. Recentioris aevi auctores iterum uerumque eum accusativo posuerunt. Adhibetur a Polybio 4 50 6 κατα- αεπλκγμμοι - πόλεμ- a Diodoro 14 5 4 14 6.1 14 8. η saepissime, a Xenophonte Ephesio p. 208 κατεπλύγη ἐν ε ιυρ- ψιαν , ab Ignatio epist ad hil. I. 1. ab aliis. In inscriptionis
27쪽
Εnuntiatum, quod est pro cor 187 ουδ νυν ποστήσεra ὁδιῆμος τον γηβαίοις τε καὶ τοῖς mοις Ελλησι συμφεροντων , magnam habo similitudinem cum inscriptionibus Asia minoris eadem soro verba oliorentibus. t. o Bus ' οὐδενος πεστ εντῶν συμφερόντων μιν et 80 π ουδενος πεστ των συμφερον- των Sic locutos esse Atticos demonstraturum exempla nulla inventurum esse puto. In tituli Atticis est, ut exempla asseram, O 'ποστησομaι πο ου δήμου του Aonναίων. s. insor G 17 1
Verba κατὰ δν ναλογισμον, quae legimus pro cor. 106, apud Attico non occurrunt; κατὰ τὴν ναλογίαν dicebant Attici, quod usurpavit A. Dem in eadem lege. Item insolenter dictum est ἐξ Ἐποστροφῆς ἀποστείλaντες πρέσβεις pro cor 166. ποστροφη Si reverSio, reseXio. ἐξ ὁποστοo p diei Sophocles mi. 715 ει ὰλ ὁποστροφῆς taοι μετωπα συμπαιουσι moκaίοις oti sequi meta superata redountes . Aliam
vim habet hao dictio in Herodoti . 22, ubi idom significat quod ' Si seripsit Polybius 3. 45. 2. αδ λς ἐξ ὁποστροφῆς ηπείγοντο
3.14. 5, Diodorus 13. 19 15. 71 Apud A. Dem. autem translative usurpatum est. Tandem fere vim habet meo quidem iudicio quod verbum desistendi. Athenienses hessalis ahebanis, Boeotis, ut so bellum Philippo illaturos adiuvarent, persuadere conati Sunt, a quo conatu, cum illi non obsequantur, desistentes legatos ad Philippum mittunt. Ab elocutions titulorum Atticorum abhorrot enuntiatumqu0 est pro cor. 185. βοηθήσει καὶ δυνώμεo καὶ os)μaσι καὶ βεκεσι και πλοις. Attici βοηθεῖν aντι θενει ara τι δυνατον minime In Su habebant. s. inscr. Gr. 61.5 72 22 24 80 49 90 10 84 4. 9 101 80 108. 16 26 Invonitur otiam 'o osῖν δε rara mScr. Gr. 19. 10. , συνεβοήθει oroaτιωτaις ea τοῖς moις nam
1υ dd , quae incisa sunt anno ducentesimo nonagesimo a Chr
Item οὐ κεκρικε non, in decreto pro cor. 165 ab usu Atticorum alienum est κρίνειν modem mensi usurpatum quo
Sod Cobotus omisit stondere, qua vi illa littera emiroco interierit, neque exempla, quibus ore δαι pro AOωπs nobis persuaderot suppodita . Raque senlantias esumihi non probatur. Praetore haud verisimile est A Dem etera m a supposuisse, hoc unum autem decretum ut ei et i Bykini notum publico doligeret, peram mavIS ,:6m 64uieorum quido titulorum rationem respexisse WOrt-
Bystantinodiim istis ηια apud Demosthenem emendatum Mnemosyne X p. 195.
28쪽
yem Oμως καὶ /έους, τὴν ἐλευθερίαν, τὰ ἱερή 92). Magnam intercedere elocutionis consension8m inter haec decreta nemo negabit. Itaque ipsum decretum Bygantinoruni ab eodem s. Dem. ictum esse nostro iure diximus.
antivum et attributum, quod non est insolitum apud auctores
alienum autem a titulis Atticis positum si inlabi 16 29 et
χροοτονη ει , Inter pronomen et substantivum 167 is κατεαηφε πολεις, inter substantivum si genetivum 105 ci
rix δν αἱ συντέλειαι θοαν τῶν τριηράρχων, 106 ων δε πλειόνων ἡ Οὐολδποτετιμωιένη fi Ἀρ- άτων. Simile aliquid habes 2, ubi inter vocabula a particula coniuncta verbum interpositum est λα-ono βωμὼν ἱδρυον- και ηραγ 'Aθηναίων In hac verborum collocatione s. Dem consuetudinem Demosthenis eodem modo scribentis ici pro cor 14 κρωεα πικρὰ καὶ μεγύλ' ουσαι Ῥαι- istiis 15 26 35 57 98 120 125 163 168 198. secutus est, qui mos erba libero ponendi minus vetustiorum quam posteriorum scriptorum proprius invenitur opus Polybium, Aelianum, Philostratum alterum,' in Ν. Τ. In enuntiato relativo substantivum, quod ad pronomen relativum referendum est, in me enuntiati positum esse vides 166 ην μὲν ω ρχῆς χοε προ gua Mρεσιν. articulus vel adiectivum a substantivo compluribus verbis ita s0iuncta sunt, ut substantivum extremum obtineat locum enuntiati verbo antecedente, in 16 παρεσκευαζαι ποος OM εγγιστα τῆς 'Aττικῆς παραγίγνεσθαι τοπους, m 16 ore ι
rationi verba collocandi Demosthenis accomodata S SI Scribsintis 138 αόν ἐστι και σφαλέστερον. 69 Ouro τοίνυν η και
Hanc quam xposuimus, liberum et rhetoricam rationem
vorba e libandi abh or a consuetudin titulorum At
aportum est Noe absurdum videtur esse hac ratione verba
29쪽
sionem habent verba του ιδ σημαινει- ωδωνη, pro quo, nisi fallor, S. Dem. Sic Scribendum erat ὁ του ιδ ὁ ἐν Λωδωνησημaίνει. Nimia arte elaboratum St, quod St 2 του χρόνου γεγενημιενον παντος ἰλον. fui rationi verba collocandi intercedere cum ea, quae S in acti publici or pro cor. magnam consensionem in propatulo est Maior etiam consensio quam quae est in verbis collocandis, apparet in temporibus adhibendis. Imperfectum loco oristi est in or in id. 121. ωγε λ in or pro cor. 39 4o ἐν
Perlectum pro oriSto 121 συνδεδειπνηκως. 4 ε πεποkκεν. I συντετελεσθαι, 185 ει ι γεγονεν. Perlectum significatione praesentis praeditum 121 εἰσεμλυθότα ... ea ἐμβε- 155 γεωργουσι. . .,aὶ κεκωBL
Verborum constructionem s. Dem ita mutavit, ut ex Dar-
Unipi in Verbum initum transi bi '
μὴ negati pro οὐ negatione apparet 1 1. 'γον ' μηδένα ἔτερον 39. τὰ δὲ μὴ ὁ κου-a 166.
phum Arigibam alios vorba postulandi et precand modor et inodo eum ibo doniunxisso reputaverit. Accedunt ulla um ic quibus simillimam ess dictionem Suppomiten m zub ini 6 6nspicuis demonstratur Sicut enim in L
Mid 52 inelogantissimo usurpatur adiectivum δως Ρας δεξια, hoci Σωχoseicio, ita in or pro cor puriIculae asta st
audax genus dicendi. quod est in or in id. 168 o
naεόντων comparare nobis licet eum participiis absolutis et pe
digerwantia i intercedit cum genere dicend in γασμ' .
30쪽
48 qua scriptis virorum doctorum, quae ad haec acta publiea pertinent, in iudicium vocatis quaecumque invenirentur documenta in orationibus pro cor et in indiam, quippe quas id6 et auctoritate carerent, subditicia atque sutilia, ceterarum automorationum documenta genuina et vera habenda esse dixit. Quocum viro docto consentit . Christius, qui commentatione, quasos de orationibus Demosthenis a Pomponio Attico oditis scholiastam decreta, leges, epistulas, testimonia in orationibus in id et pro cor habitis novisse negat. Quamquam ad tempus, quo haec documenta orationibus Subditu sunt, statuendum e genere dicendi quamvis consentiente cum genere dicendi, quod est in .T. et in patrum repostolicorum et Flavii Iosephi libris, cum vestigia sermonis communi iam antiqui temporibus prodire hoc opusculo viderimus, nihil certi estici potest, tamen illa documenta non anis Christum natum siet esse ex participiis libero adhibitis, verborum tomporibus
male destinctis, vocabulis admodum Sero conspicuis dφημερευειν GIOκOιων, ara alti ιν συγκύτaινος conicio Maiore cum ructu
in hanc rem quaesivit Christius, qui vilitate scholiorum nisus acta publica Dionysio Halicarnassensi, Caecilio Calactino, Didymo qui in oratione Demosthenicas maxime incubuerunt, ignota' Plutarcho, cum it Dem. c. 24 eundem archontem anonymum' pr0serat quem Ps. Dem pro cor b4, nota fuisse docet cf. p. 200 et Un 1 Ii. sua sententia a Drerupio comprobatur cf.4 238 PS. Dem non fuisse Atticum sed edom habuisse in Asia
InScriptionum illius regionis compositis et e genero dicendi cum eo, quod est in scriptionibus Asiae minoris, congruente. MMρχοντος Μνηογαου 29. 73 10, pro MM. O.. εἶπε Καλλίας pro