장음표시 사용
2쪽
Quomodo Molinisti sua in Bestiam dogmata invexerint t
Estent viri pii facilem quorumdam dogmata nostra sibi contraria censurandi licentiam , eruditis ridentibus imbellem Censuras tam praecipites probandi penuriam. Eas refutandi locus hic fuisset, nisi , proposito nuper clarissime quaestionis statu , oblatam de rei nodo disputandi occasionem Adversarii ignava tergiversatione declinassent. Scilicet malunt tricis Variis omnia obv lvere , dogmata hujus Facultatis odiose proponere, singu- Iis verborum nostrorum apicibus insidiari, timentes interim ne doctrinas ipsi nostras , genuinis illiarum indicatis sontibus , clarius exprimamus , ne eodem obtutu lucu lente nimis Lectoribus appareat , Molinae dogmata , repugnantibus penu piis omni bus , in Belgium suisse invecta , satis enim intelligunt quae inde doctrinae nostra: ploria & dignios , quae suae , apud Belgas praesertim , offensio accedat. Si quid de potentia ad bene agendum sine grati a , de libertate amoris beatifici verbis propriis expressissem , plura solia saepius mihi fuissent opposita , nec eandem saepius cramben recoquere vel languila & Theologiae tyronibus nota verborum aequivocatione ludere piguisset ι venim quia Facultatis Lovanientis doctrinam ipsius Facultatis verbis clarissime expressmia , ejusdem iteratis decretis saepius conficinatam praestantissimornm quorumvis Thomistarum Censuris roboravi, vox faucibus haesit, quia nullus cavillandi, nullus tergiversandi locus fuit. Vulpem captam mediocriter quoque eruditi viderunt. Interim alter Hercules vileri vult, & si , Deo placet, supra Herculem aliquid. Sed Herculeum non est controversiae caput declinare , postquam toties dictum est pro Apologia frivolum ciso Lovaniensis cum Thomistica Schola jactare concordiam. Quam sit frivolum , Bacherii , Torres , Lemos, Alvare' , Baronii, Universitatum Duacensis & Tholosanae testimonia , ad quae nunquam responsum est , luculente demonstrant. Quia tamen in Thesi nostra quaedam necessario repetere coegerunt Adversarii contrita saepius argumenta recantantes , maluit auctor , qvem impugno , ni priores Theses me remittere tin quibus nihil de principali quaestione vel cxplizatum vel solutum reperio in quam punctum difficultatis de Lovaniensium cum Thomistis concordia praestantissimorum Tli
mistarum encomtis approbata aperto marte attingere. Illum cquilem sequar tantisper cum ita velit , rediturus brevi ad controversiae crput,
postquam illi ostendero repetita merito illa fuisse & confirmatii, quibus ne probabiliter quidem unqunm satisfecit : e quibus id quoque palam fiet, qua ratione huic Belgio sua olim dogmata primi Molinistae propinarint. Objecerat illis Collega noster ex imagine primi saeculi, quod Mechliniens se Came Grensis Metropolita Synodum parassint Episoporum , nuι dogmata PP. Societat 3s, a duabus ra. cxltatibus damnata discuterent , eademqu/ toto Belgio proscriberent. Contra Auctor apse enis
dicis di. Thesi s. conqueritur reticeri ca , quae exhibent rei hujus c usam dc Originem. Supplendum ergo monet ex imagine primi seculi , quod causa huIus rempest tu fuit primi no
3쪽
ἀittas actur ιω , atiam ipse notam eontraxerat , eanrim visus es immerenti Lesa inurera molisisse. Θ eonantem illum Doctissimus quisquι Facultatis Theologica r nam communem 3njuriam ulturusa iuvabat. Quam malc concinnata sit haec fabula ostendi clarisime 6 4. Thesis Historie Theologicae , neque hic pigebit repetere illa , quae nunquam soluta fuerunt. Constat inprimis Censuram Lovaniensem confirmati Duacensi , ad quam tamen caula Baii nihil pertinebat, maxime anno 16 3. quo declaravit inani sto Decreto a Ie aniensibus laudato juxta 1. Thesis Histor. se imajorum inhaerere doctrinae. Extat escud post justificationem Censurae Lovaniensis. In Thestibus Theologicis de Censura Lovaniensi Thesi . dixerat Auctor noster non vacam sibi inquirere , quo scripto Duaccnsis Facultas Censuram ma)orum litoriam iterato judicio comprobarit. Interea velo plus satis temporis fluxit, quo penitius illud investigari potuit, si tamen tempore Opus est ut Tes titti sonaresdiatur. Censurae quoque huius Encomiasten Thorram Lemos quis Baio , qui neque Censurae neque iustificationis praecipuus Auctor tuit, plus aequo affectiun dixerit ρ Quis non vidci gratis confingi in Lectio primum haec dogmata displicere coepisse , cum id aperte neget E stius testis oculatus Quamquam negari non possit otiplicuisse illud vel maximὰ quod Pater Lemus P. Bellatini nisui in eadem Cathedra Decessi iris securiora dogmata de-sdreret. Denique tam ridiculum prima fronte videtur, tum potuisse sibi conciliare The
logos omnes Lovaniens s & Duacenses tam anni Is 88. quam 1648. S. I 6 s. item Epitc Pos omnes Belgii, quam Bani Z potu ille Doctores Salmanti zenscs & Hispaniae Episcopos, item Lemos potuisse Consultores Romanos inescare. Miror Herculem nostrum suam nunquam exeruisse clavam, ut haec conti ingeret. Debiliora sunt, quae in eadem Thesi Collega
nostro improperat hic Auctor. Cur tacet , inquit, caus-m nosiram contra injusos Censor.segisse Ioannem Strιenum Episcopum Middelburgensem , Levinum TorrenIium Antυeviensem , Ex. D. Stapletonium qui Dotiores hujus se D cena Academia fuere t Certe satis mirari non
possum in ustos dici Censores illos , quorum iudicium , his paucis exceptis , caeteri fere Omnes probabant 1 neque cnim dubitari potest , quin Auc uir imaginis primi saeculi in
extrema causae, quam tuentam sit sceperat, necessitate congesserit omnia , quae inustam sociis suis notam eluere poterant 1 alios tamen non reperit, quam I heologos duos , Epis-Copii in nempe Millel burgensem dc Stapletonium. Levinus Torrentius post cflitam Censu rὸin Lovaniensem Cathiarae Antverpiensi praescinis erat Iurisconsultus. Epistopum exterum unicum omnibus duarum Provinciarum doctissimvs Praesulibus , qui cum Ecclesiaesdae Tlleologis Censurae Lovaniensi subcripsere , praeferre vel comparare & ridiculum &iuiquum cst. Unicum quoque Doctorem duabus opponi integris Facultatibus quis terat a Naxim 3 si attendatur quid de eo senserit Vir Doctissimus nec Baio addictus Thonvis
ta ratisino contradicens, se Pelagianti favens. Vt en ιm evit Gret Calvini um incidit magna ex parte in Pelagianismum nesciens mediam viam inter utrumqNe tenere. En virum qui non tantum duabus Facultatibus , sed universis quoque Religiosis Opponatur ordinibus , quorum nullus in tanta necessitate Societati suppetias tulisse legitur. Concedendum est proinde Religioses omnes Ordines, qui in memoriali Hispanico tam graviter de Jans enisino accusantur, paria tunc cum hac Facia late sensisse; ne Fratribus quidem Minoribus exceptis, qui in
praei uo memoriali non accusantur.
Certe omnium fere primus Pacultatis Censuram probavit Franciscus Wallon Capellius Namn ensis Episcopus ex ordine Minorum , cujus litterae Facultatis Arcae inclutae fuerunt, qilia, inquiunt acta nostra, robabat 1udicium Facultatis de larabat assertiones Sotieis ratis pugnare non lautum eum principiis Theologia , sed et i m cum B. Augustino veteribus,
' cum periculo esse conjunotas. In Hispania quoque Molinae iidem sese Patres oppotuerunt, inter
4쪽
inter quos eminuit, teste Lemos , Ioannes Rada , qui deinde ordinis sui Procurator G
neralis factus Consultoris locum meruit in congregationibus de auxiliis cum pluribus aliis ejuslem ordinis Patribus, Resta de lalleacotio Episcopo Geruntino , Santuccio de Monte Politiano Episcopo S. Agathae dc Palentiem. Quae fuerit Consultorum illorum sententia collige ex Thesi nostra . . versus finem. Certum crat Thome Leiano , qui in Congregationibus de auxiliis quibus intersuit, tacillime perspexit, quae lingulorum ordinum cisset sententia , certum erat tunc ipsis quoque Molinistis , quod Scotus Scotique Discipali tam
Veteres quam recentiores praevium Dei influxum agentem in humanas voluntatem ut agant, Contra Molinam tuerentur atque defenderent, uno excepto Corduba , qui expresse fatetur
se in hac parte Scotum non sequi; adco ut satis mirari non possimus tam degenerem Moti starum quorumdam cum Molinistis concordiam; quorum Magistri Ma oresq; tam sibi capitaliter adversantur.
Illud quosve notandum cst,quod si dogmata I effanis assinia tunc tradidissent FF. Minores , longe facilius ea notasset, si causam Baii tuendam susceperat FacuItas Theologica , quia nunquam a Patribus Societatis sed a Minoribus articulos proscriptos Romam fuissedcllatos compertum est. Et quanqi iam Bullam Pontificiam promulgaverit Lovanii Toletus, semper tamen Facultati optime fuit affectus. Rem mihi praestabit acceptam, qui manifesto Probaverit dogmata Molinae , Suareet , vel Lestii placuisse Toleto. Fallor ego ii in doctrinam hujus Scholae vel Thomssiacae non fuit propensior. Inter integerrimos primae notae Religiosos causam Censurae tam Lovaniensis quam Duacensiis fortissime tutatus est Atrebatensis Episcopus , oluri Abbas S. Gillent Ord.' S. Benedicti: neque la tenus reperi vel unum alicujus notae Religiosum Theologiae Pio- fcgbrem , qui extra Societatis Scitolas illo tempore Lesti iam propugnarit. Ut verbo absolvam , Vetera monumenta ab ipsis Societatis Patribus conscripta aperte testantur quod per totam Patriam , apud summos & infimos , apud Ecclesiasticos de se- Cubares atque citam apud milites pessime corum doctrina audiret. Si glorientur causam hanc fuisse evocatam ad Sedem Apostolicam tam ex Belgio quam ex Hiipania , factu cor
Certissimiliti ergo sit, Molinae dogmata in Belgium fulta invecta repugnantibus Belgii Episcopis, Belgii Facultatibus , omnibus Religiosis Ordinibus , Omnibus denique rana Ecclesiasticis quam j ecularibus , si paucissimos excipias. Rem Hercule dignam praestiterit, qui ad haec solio responderit, proditurus causae suae inopiam si dissimulaverit, ut solet in illis , quae solucre nescit.
Loraniensium judicium de Ibem istarum docti in.i ipsis Thomsarum verbis expressi.
On facile patiar parergis quibuscumq; abduci me a puncto difficultatis quam tractan- dam suscepti de concordia Schola: Lovaniensis cum Thomisti a licet eam Auctor Tlis sis novissimae de linare videatur ) nisi irem totam dilucide expolitam videro & exhaustam. Stimul it me Auctoris, cum quo disputo, aperta consessio qui de doctrina Thomisti a haec . incunctanter tradit Appendicis 3. Thesis 1. Scimui libenter jue fatemur sustineri possa absiue
omni nota gratiam ph sice praedeterminantem , quam tenent Thomsa non rejιcientes gratiam
merὸ sulficientem. Immunis est gratia per se escax ab omni Censura , ita 1 Mente Pontifice. Quam apertam consessionem iterum Thesibus novissimis confirmavit. . Hinc sicut alias
protuli Lovaniensium doctrinam ipsis Facultatis Theologicae verbis expressam , ita nune Thom istarum doctrinam libet exprimere non conquisitis hinc inde sententiarum laciniis adulteratam & sorte ex Auctoribus quibusdam depromptam , quos Schola Thomistica hodie non recipit, sed ex ipso Thomistarum Principe Thoma Lemos , cujus doctrinam de graua per se ussicaci ab aevo amplecti Dominicanorum ordinem ejusdem ordinis Patres palam
5쪽
r alam professi sunt tam in libello supplici , quam in memoriali Sanctitati suae nuper exis
ibilis. Sic ergo gratiam per se essicacem ille definit. lib. 4. pari. 2. traei. 4. Cn p. I 2. II. I 44. Is auxilium tale , quod ut υenit a Deo , independenter ab humana oe media praescientia , veras tribuit anima vires , vereque efficit vi σ energia sua ut arbitrium in Pibiliter eidem prasset essensum , ita Ll per talem efficaciam gratia sua potenter atque suaviter sibi subdat arbitrium , G aetive proprie γ vere efficienter sibi sinciat consentire. Haec es propria acceptio hujus vocis, cacia, dicta de auxilio divina gratia. Et iterum num. Is di. Deus escaci sua gratia movet h minis voluntatem ad ad ira liberos bonos non solum interius suadendo , invitando , aut aliter tantum moraliter attraben o . sed etiam vere Ox active proprie esciendo , salva tamen humana liabertate , talisque escax gratia convenienter physice praedetermιnare dicitur. Veritas ista breυἐcompendio universam hanc materiam O primam ac fundamentalem ejus quasionem is quoad remo quoad vocem Harissime comprehendit. En Thomistarum de gratia per se essicaci doctrinam adeo clare expressam , ut ipso Thom istarum Principe teste , clarius exprimi non possit, certumque sit cum Thomistis sentire, qui huic doctrinae subscripserit. Quid ergo censet de illa Facultas Theologica Lovaniensis 3 Judicium nostrum praevenit idem Author , qui huius doctrinae litae assertores recensem ita scribit ejusdem trach. n. syy. Florentisma Academia
pars consensu hanc praυenientis gratia divinam escaciam tradiderunι , ut antiquissima γ do-
Hisma illa Ovaniensis , Eruditissima Duacensis, Sapientisma Parisiensis. Insignis Salman-ricensis. Rectis;me id ab illo dictum ego non dubito , ideoque cum praestantissimis illis Academiis voluntates nostras gratia per se eis ci praemoveri ad bonum libere e profi
At Thomistae praeter hanc essicacem gratiam admittunt aliam mere sussicientem non repetisset haec auctor noster , si expendisset ea , quae diximus s. Thesis Histor. certissimum enim cst nec hac in parte nobis adversari Thomistas , qui per gratiam mere lassicientem , non intelliginit Miamisticam , sed gratiam cxcitantem ttim ex parte intellectus tum voluntatis, quae nuinquam omni frustratur effectu, quia positi irae excitatione sive exci-rante gratia tam in inici lectu quam voluntate , semper habet anima iiDpersectos quosdam actus, quibus ad persectiores disponitur, invitatur dc allicitur. Haec cxcinans seu sussciens gratia vires quasdam tribuit voluntati, ut per illam disposo ac excitata Deo cssicaciter moventi libcre consentire possit, neque tamen voluntas hac sussicienti gratia praeparata
illum semper producit essectum ad quem per illam disponitur , invitatur, & allicitur ideoque in statu naturae lapsae interiori gratiae s huic nempe suscienti Sc excitantiὶ saepe resisti tinanimi consensu docent Thomistae. Hanc de sussicienti gratia Thomistarum doctrinam pracis expressit Lemos eum dixit lib.
q. pari. 2. EaP. 7. N. Io 3. Communis est. inquit , se vera Nomissarum fontea tia etiod omne auxilium fusciens comparatione unius actus semper est escax ratione alterius ad quem esciendum ex absoluto ese e ratι decreto voluntatis divina ordinatur. Et num. Ios. uod homo habens fuso m auxilium semper eum effectu habet praedictos imperfectos actus , manifesum est, quia auxilium Dyciens est gratia excitans tum ex parte intel ecisi tum voluntatis. sed posita excitatione tam in intellectu quam in valuntate semper cum esse tu homo habet illos indeliberatos
actus , qui ἱus anima excitatur.
Obvia sunt ejusdem auctoris loca , quibus huic susscienti gratiae res sti eo modo, quem
exposuimus profitetur incunctanter. Hinc rectissime intulerunt PP. Praedicatores in memoriali suae sanetitati cxhibitn k. a V. Ecce contrarium damnata propositionis asrmas P. Lemos ; quippe numquam interiori gratid resistι re, C aliquando interiori gratia snempe susscienti omist ict) νιsistere vere contradictoria sunt. Certum ergo sit ac indubitatum , quod voluntates nostras gratia per se effethci prae- moverL cum P. Lemos agnoscamus ; quod gratiam mere suffcientem Thomistia cam
6쪽
com non rejiciamus , quanquam malimus illam vocare excitantem. Illi quoque suffcienti gratiae non dubitiunus resisti omni eo modo , quem agnoscunt Thomistae , & nos supra ex-DIicavimus. Nemo proinde doctrinae nostrae constitutiones Apostolicas deinceps opponat, illa enim , Htpote Thomisticae omnino consermis, est immunis ab omni censura, ita jubente Pontifice, Ut supra vidimus. Dissipandae supersunt tricae quaedam quibus nos Auctor noster illaqueare conatur.Mirum en quam saepe ad nauseam usque repetierit, non aliam nos resistentiam admittere , quam similem illi qua corpus grave resistit impetui. Hic notari velim , quod alias monui , quomodo sequelas ineptissimas , quas e dogmatibus nostris sine judicio elicit, nobis liberrimeriffingat, ut imperitis illudat. Familiari voluerat similitudine demonstiare Collega noster , quomodo intelligi possit, quod & gratia semper aliquem sertiatur effectum , dc tamen ei resistatur , dixeratque non magis id mirum debere videri, quam juxta quorundam Philosophorum sententiam impetum non dari sine motu , licet juxta eosdem certum sit impetui saepe resisti. Hinc intulit Auctor noster, quod non aliam admitteret resistentiam , quam similem illi, qua corpus grave resistit impetui. Risiit olim in simili casu tam ineptam conse quentiam Thomas Lemos , cum enim quidam liberum arbitrium divina gratia praemotum baculo moto ruti similitudine comparasset,intulit Molinista quod ergo semere passive haberet. Pari jure, inquit Lemos , id ipsim ex Isaia possiet inferri, qui cap. I . liberum acti trium virgae in manu Dei comparat. Aliam plane resistentiain nos admittere supradicta
Tam clare doctrinam nostram de gratia per se ossicaci nobis necessaria ab bonum Tho misticae probavimus esse conformem , ut non possit ovum ovo videri similius , an ergo ab omni nos Censura absolvet. Adversariusmullo modo, quia nempe doctrina hujus Facultatis de gratia primi status differt a doctrina Thomistica. Addere poterat quod neque circa mo
dum concurrendi ad materiale peccati, item ad actus naturales per omnia conveniat.
Optime sane intellexerunt , Lemos , Bacherius, Torres aliique qui justificationem Censurae Lovaniensis tam praeclare propugnarunt, posse salva utriusque scholae concordia disceptari de gratia primi statas , dummodo unanimi consensu gratiae per se incacis necessitas pro statu naturae lapsae vindicetur. Thomistae enim praedeterminationem generalemcid materiale peccati, ad actus naturales, ad actus bonos in statu innocentiae tantum deten dunt ut probabilem secundum rationem naturalem,& non ut necessario cum fide connexam: gratiam vero per t. cffcacem ita naturae lapsae necessariam esse afferunt, ut hane veline
conclusionem en Theologicam ab Augustino & Aquinate clarissime traditam . post arti-- culos fidei omni exceptione majorem , 3c veluti ultima dispositione desini bilein. Pro hae tuenda omnes ingenii Tui nervos intendunt; eosque praecipue Doctores colunt 8 magnia faciunt, qui in noc articulo stholae Thomisticae doctrinam amplectuntur. Hinc neque indignatus est Lemos , circa gratiam primi stat sis sibi Facultatis hujus repugnare doctrinam , quom n .s . justificationis Censurae sic nostri expresere majores: Quamvis Angelis sanetis
homini , ut primum conditus est , non potuerit perseverantia meritum absque gratia esse auxilio , non illo tamen opus fuiι auxilio , quo fieret ut in finem usque perseverarent ι sed eis cum ad et per gratiam ut perseverare pessent si vellent , relictum est in eorum arbitrio ut vellent ae perseυ rarent , usque adeo ut inter perseverantes Angelos se non perseverantes discrimen non ipsa Isererit aratia , qua esset utrisque communis , sed liberum tantum arbitrium. Ex qua doctrina cum si
consequens S. Angelos ex praevisis mcritis misse praedestinatos hanc quoque sequelam admittunt n. s s. ideo igitur , inquiunt , sanctis illis Angelis praeordinata vita fuit ex perseverantia prascientia , quia re ver quoad sui complementum non praedestinata sed prascita dumtaxat fuit eorum perseverantia. Et iterum n. 7 o. praedestinationem primi hominis extraevsa meritis furti
7쪽
ram libenter agnoscimus. Reveritus est Lemos , nec ultu unquam Censura notavit hanc doctrinam , quam Augustino vidit ab ea schola adscribi, quam tanquam in Augustino fundatissimam supini me praedicavit. Neque satis mirari possumus discrimen illud inter praedestia nationem dc gratiam hominis integri S lapsi tam saepe ab auctore nostro repudiari ut spurium, quod tanquam legitimam Augustini doctrinam in suis dictatis agnovὰre primi Molines vindices, quorum haec verba referuntur p. 1s .justis Censum : Augustinus putat homines
non consequi beatitudinem nisi ex estaci elec sone que praecedat omnem Iravisionem meritorum,
Angelos xero assequi illam ex praor.tinatione qua sit posterior pravisione meritorum. Quis ergo
credat doctrinam illam illudque discrimen quod tam majores huitas Auctoris quam nostri rari consensit, sed dispari reverentia Augustino tribuerunt , Pontificiis constitutionibus
csse proscriptum λ Illud tamen cst , quod contendit Auctor cum quo disputamus. In extremi, scilicci extrema,quamvis parum verisimilia, tentanda sunt. Successum sti clare labet. Negare non potest, quin Facultas Theologica Lovaniensis cum Thomistis aperte concc-
dat hominem ire: um , salva clus libertate , et scaci per sd ginti.i praemovcri ad bonum. Neq; deinceps negaturum cum arbitramur, quod cadem Facultas gratiam mere sui scientem Thomisticam admittat, quamvis illam excitantem dicere malit. Eidem quoque resi sti Cmni eo modo , quem Thola istae concedunt, supra consessi sumus, ubi eodem plane sciasu, quo illi in in mortali suae Sancti ali nuper exhibito, & passim in libris & Thelibus, reprobavimus hunc articulum : interiori gratia in statu natura lapse numquam resigitur. Quis crcdidissiet post confestioncm tam apertam futurum aliquem Sedis Apostolicae mandatis tam parum deserentam , qui constitutiones Apostolidas objicere nobis pergeret, cum hanc Thomistarum doeti inam, quae S. nostra cit, ab omni Censura immunem este velit Romanus Pontifex ' Illas tamen Opponcre pergit auctor Thesis nuperrima , cx Censura Innoc. X. dc Alex. VII. consciens renuntiandum eine spurio discrimini,ut air, quod inter gratiam ac praedestinationem hominis lapsi & integri haec Facultas admittit, licet ejus nostriq; Majores hanc Aug. doeti inam adscripserint. Si quaei as,an concedendum quoque crit, hominem physice praemo veri ad materiale peccati, ad actus naturaliter bonos concedere debet ille pari ratione. At in propositione damnata ne gry quidem reperies de gratia primi status, de concursu praevio ad materiale peccari, neque Thomistarum ullus tam rudis ii insuam fuit, qui cx hac Cei si a P determin. Vicinis Phylicae neccistar, in , in statu nazurae intcgm stabilire conaretur. Parum refert sic cquidem credi vult ille , adeo ut cum veteris cujusdam Philosophi discipulis dicere Oporteat, Ilagiger dicit, id est Auetor ille sic autoritate sua illam exponit, neque unimosum tam paradoxae expolitionis Auctorum reperio. Legi varios tam Molininassu ra Thom istas , damnatarum propositionum sensus varios ex iisdem collectos retuli in Thesi pr.Vcedenti, neque ramen ullum hactenus reperi, qui ex hac damnat a propositione ,
interiori g tit in i a D natura lapsa numquam resi litur , contra ipsum verborum renorem
conficerct, quod ., qui R. gratiam mere su Iscientem Thumistice n mittunt, Ze ei resisti in statu raturae lapsae Catholicu cum iudem consitentur , & deniquet gratia per se cssicaci hominis l. pn voluntatem p moveri ad bonum incunctanter nigrivant, haeretici tamen censendi lint, c hu: us Censurae pmvar: catores iarere ideo quod similcari praedeterminantem gratiam ad innoccntiae statum non extendanr . Sane ignotus nobis liacten s fuit sciasus ille,&pcn , ariolum esse Dp arterer, qui ex damnatis propositionibus sensus tam parergos eliceret. Nire velim quis consultariam, qui liac in causa laboravere, s)nsum illum ab omni sensu humano reaac tillimamri sub inlicaverit, an Pontifex ipse sic illum de laraveri . Qii utum alias ce nu Cis, sensus e clipei contra Auchorum torrentem & ipsarum propositionum tenorem comminisci , & de haeresi accusare omnes , qui tam singulari expositioni non suaseribunt , facile quilibet intelligit. Sem petr vid. o magis magisque impleri, quod j pridem noravi ac irriperrime m Inui , tam variCs 1entus damnatis illis articulis adscribi, quam
8쪽
quam exagitare intendunt varios qui Masinismum gravius quam illis lubet, oppetnant.
Memoria nondum excidit in ha Inuper invidiam praeter omnem veri speciem pari ex causa Thomam Lemos fuisse vocatum,adeo ut miratidum non sit eidem quoque calumniae doctrinam hujus subjacere Facultatis, licet illa non semel & publicis programmatis Sc privatis litteris circa constitutiones Innocentii X.& Alexandri VII. lemnissimas ediderit fidei
professiones , quibus Apostolicae Sedi plenissime fuit satisfactum Injurium ergo est &Apostolicae Sedi ci illi tacuitati de fide illorum dubitari , novamque ab iis quassi de fide suspectis sidei professionem exigi , qui ne in apice quidem a Majorum suorum placitis in
materia de gratia tot praestancissimorum virorum censura confirmatis recessisse probantur.
Et quid profuerit coram iis ejusmodi fidei professionem edere,qui pro nutu suo tam saepὸ
novos articulorum sensus procudunt Parati interim semper erimus praestitam olim fidem renovare non tantum coram sua sanctitate,quod jam non semel fecimus,sed etiam coram
quocumque legitimo Iudice. Quam non Apostolicae Sedi, sed sibi, Molinae, temporique serviant Adversarii nostri, vidimus non ita pridem, dum coram frequentis uno auditorum choro justissime latam in librum suum ab Apostolica Sede Censuram Jansentanae factioni primatius eorum Theologus impun adscripsit, cujus tamen censurae aequitatem subsecutum Innoc. XI. in os . Propositiones Decretum luculente probavit. En devotos Apostolicae Sed is filios, en acerrimos illius vindices , coram quibus, quoties eis libuerit, fidei prosessionem
haec Facultas renovare debebit. I n .
Alia ejusdem Auctoris trica circa Iibertatem amoris beatifici deteguntur. r Idimus hactenus quas latebras quaerat, quomodo aequivoca sussieteri is auxilii si nisi-
catione ludat, quam ineptas consequentias e dogmatibus nostris elici at, quam heteroclitos damnatarum propositionum sensus adinveniat. Hujus loci erit declarare sbi sempet smilem ejusdem Auctoris genium, qui agens de libertate amoris beatifici, miro artificio,
Omnia iterum miscere , omnia conatur confundere.
Dixerat Collega noster cum S. Bonaventura , cujus verba refero ρ. 6. Thes hist. A bia trium diei tib rum non quia sic velit hoe , ut post velle ejus oppositum , sed quia omne quod vult appetit n. sui ipsius imp rium . quia sic vult aliquid ut velit se velle illud , O laeo in abin volandi seipsum movet sibi dominatur , O pro tanto dicitur liberum e quamvis immutabit ter ordinetur ad sud. Negari non potest, quin beati Deum liberrim) diligant, si recte liberum hic definitur. Neque curavit Collega noster probare, quod amor ille immunis sit a recessitate immutabilitatis, tum quia S. Bonaventura dicit eam libertati non repugnare , tum quod naturalis necessitas sub qua comprehende necessitatem coactionis j sit sola necessitas propriῖ dicta. Denique nec agebat de libertate ad merendum δc demerendum, sed de ill l quae omnis meriti sit praemium. Probandum er o illi erat praecipuo , voluntatem beatorum ad amorem beatificum non
esse naturali necessitate constrictam, quomodo pecora, iteri pueri, somniantes naturaliteraglantur,quomodo motibus primδ primis abripimur,quia non eliciuntur ad voluntatis imperium,non sic anima illos vult,ut velit se velle illos, neque etiam ad illos producendos seipsam movet, neque sibi dominatur, cum in amore beatorum haec omnia planu aliter eveniant: nam& beatus amorem illum sibi imperat , vult amare, vult velle in aeternum indissolubili vinculo charitatis creatori suo adhaerere. Ergo & seipsum movet, & sibi dominatur. Plus etiam aliquid collega noster addidit explicare volens clarius , quomodo hic amor ab omni naturali necessitate immunis sit : licet enim cum S. Bonaventura senuat, arbitrium non ideo dici liberum . quia sie velit hoc ut prola velle eius oppositum , hanc tamen potentiam
9쪽
quoddam esse Iibertatis signum libenter agnoscit, ideoque strutarus est an sit in Pen o tentia quaedam ab amore beatifico cessandi. Talem adem reperiti probavit deo.onvcatus Deum amans paratus sit ab hoc amore cessare .si quid illi Deo mhlii in ''''
r PςΠN-q ---i ovo libile, non debet videri , quod tanquam signum libertatis potentia illa allegetur,cum per illam & inse modus tendendi in Deum clarius explicetur luculente appareat linc amorem lapidum pecorumve more naturali necta tale. 'qNeque ili ad nutum videri debet, quod amor ille beatificus persectione libertatis sum rare dicatur quemcumque actum viatoris , quia si juxta S. Bonaventuram 2--- Lis
auetii ad μι usius imperium , consequens est non inde petendam esse persectio in libertatis eir. ntiatem,quod bomo indifferenter in utramque partem ferri possit sed inde . l
im vi , quod hom' perfectiori judicio, persectiori rotu alis i ta mo. i
d actum , ac proinde qui magis an unam partem propendet, quia evidentius in illa veri
bonique rationem Intelligit, licet minori indifferentia , perdeliori ozzzz is
eligit. Certe quo quisque est sapientior , atque ad agendum instructior eo minus deliberat . nec quia minus indifferens est ad agendum , minori gaudet libertate Indisserenti
ergo alia quam expcrimur , cum nulla nos ratio multam piatem tabe uti ae stri
pesiit, per icci io libertatis dici non potest i quipse quae i, uiui da
s e negationem notat, nam si semper quid verum bonumque sit clare videremus quam deliberaremus , quid judicandum vel eligendum foret . atque ita inramvis dilaria
iberi , nunquam tamen indifferentes essemus. Ostia euaec ,Σ
veram in viatore dari indisserentiae Iisertatem tam ad bonum quam a lium '' suhoe
omnia A uctor Thesis nuperrimae confundit. Non relinquis, ait de Collega ι . - Ur μ ὲρ cm , quin o minorem tibertatem a necessitare quam sit in an νὰ
10쪽
In talem liber tu ad eliciendos actus , Idei, spei, o Huritatis habeat homo omni Dei adjutorio is gratia βpei naturali desitutus.
in Ie iterum sui obliviscitur Author Thess nuperrimae, si tamen dicendus est sui oblivisci, qui sibi semper similis simili ubique modo imperitis illudere pergit. Non cessat Col-Nam nostrum exagitare , eique perpetuo obiiccre quod homini lapso, etiam dum urgentidei , spei, Charitatisque praecepta fame gratiam negari concedat, cum tamen sine graia impleri illa non pollini. Hac doetrina pi aeceptorum impossibilitatem induci, & liberatem destrui , vel si potentia ad credendum , &c. in illo quoque ognoscatur , qui gratia inni destitutus est, Pelagianismum asse iit stabiliri. Repetita sunt illa saeptiis, & si Deo lacet, haec puncta controversiae caput continent, haec esst Collegae nostri haeresis. Quas te novum hic aliquid & paradoxum finxisset , qui tritissima Thom istarum MaJor quetosirorum dogmata propugnavit. Cui hactenus pertinaciter hoc unum fuit op situm , Inod suis cientem gratiam, quam explicare piaculum est , admittant Thomstae is veroe gratiam sufficientem Thomistice libentissune explicamus , sic explicatam libentissuraesdmittimus, quamquam illam malimus dicere excitantem , fatiuurque non parum si quo-ies instat praeceptum Fidei vel Charitatis, eam semper homini lapso juxta Thom istas dari rbitretur. Ergo hic iterum patet clarissime, quomodo non cesset altera manu Thomistis ripere , quod una manu largitur , voce verbiique illos ab lvendo, re re ipsa damnando. iubscribat Collega noster, subscribunt Thomiliae omites subscribimus & nos huic Malo-
una nostrorum doctrinae pag. 2 et . num iret. justi f. sens. ni homo possit coneterat, non re uiritur ut habeat gratiam susutem ιm eo ipse 1ι oro , quo posse dicitur . sed satis es si haberellam G obtinere , quasi scii , tum , quomodo homo dicitur posse manducare panem , cum pa-
em non habeι , neque etiam quidquam unde sibi tomparet. Vnde etiam dicitur videre posse . tui non habet lucem sed in retrum earcerem tonsectus est , quamvis sine luce vis. ru/ sit nunquam.
Arrosit aliquando similitudinem hanc Auctor Thesis nuperrimae ι tyrannicum cnisn nrbi Tabatur caeco praecipi visionem , non intelligens quo haec similitudo tendat, qu admotum nec scopum similitudinis impeta, sine motu cum percepisse superius vidimus, dum cxlla perperam intulit, non aliam in homine gratia praevento resistentiam juxta nos dari quam it in corpore gravi respectu mollis. Quidquid superius ad cavillationem hanc consutandam: st dictum , pro hac dictam puta. Ut ergo omnis verborum aequivocatio tollatur, attendendum es , inquiunt Majores nostri , chm dii iiDr neminem posse cenυ rii sine gratia , illi I
n gratia vel ad posse . mel ins converti Q fungi υel referri, quamvis posterius kπὸ sit usitarius. Siquidem communit ἐν dicimus neminem converti posse sine gratia . eo quo ἡ conversio sine gra- 'ia nunquam sit , licet , gratia quoque absente , non desit tuom pes convcrti. Quemadmodii muemo potes credere sine fide , etsi credin L Facultas eis insit , qui non credunt. Norandum interim illud quoque . potentiam credendi vel converten XV se a sera mari dupliciter , semel ex ipsa trucri arbitrii in utramque partem flexibiti Faculiare , quomodo est potentia in homine gratia destitiuo , siem I ex prapntibus viribui fatis es cacibus ad Idem is conversionem . juxta quem modum quidam dicuntur non posse credere aut seqiri Dominum , sicut ditium es Pe: ro , non to ei ma sequi
modo . aliis r quomodo vos potestis credere , qui gloriam ab invicem accipitis i Et iterum , non poterant credere , quia dixit Isaras , excaca cor populi hujur. Poterant ergo i ii credere per flexibilem quidem 'bisi arbitrii in bonum facultatem , nen poterant autem per eas vires , seu ofectus quos habebant in ρνι entia. Poterant pen remotam ut dici consiuevi ι , potentiam , non poterant er