장음표시 사용
121쪽
nium Blaesum nominasse, ex queis procon sui Asiae legeretur. Illud memoratu homloco dignissimum est, de populo Ungario is qui patrocini j specie in Turcarum servitutem redigi maluit, quam sinere regis cre Certa- andi potestatem sibi extorqueri. Quod SCmina ae in faero ordine locum habuit : mortuo C-kacIurc. nim Treverorum Archiepiscopo Ebertiar -- do, quidam consilio & autoritate solius Coloniensis Epit copi Episcopatum suscepit' Verum tam clerus, quam popUIUS, quod se non vocatis neque consultis Episcopus electus est et, adeo graviter ferre. ut ὀ vestigio elictum ex altissima xupe pr. aecipitarint. Postea tam a , conssentientissimis animis , tam clerus quam popuIus: Episeopatum tribucrunt Vioni . Iacobis dea nebur CApvT A V. rerκm Gerarum. supplicationes publicomm ca- Penes quoa Eep. Omansuerit jmsacrum. Summ s Imperator . Summus Pontifex; επιτημενοιἐπς. Suare Christas inter Deos non relatus. Ponti cum Ius. Eorun-dεm profunda ambitio.
Vs rerum sacrarum, quod Virgilius Σ- Iut summi imperii
Eneid. vocat Ius sacrarum, quodve ingentem majestatem ac reverentiam
principibus conciliat, ad summum imperium refero. Idque antiquissimi reges M, principes sedulo coluerunt. Iustinus cli Iu b. daeorum Republ. PosMosen, inquit, ejus IH flus νυas, sacerdos sacris e raptiui mox νς. - rex ereatur, semperque exinde hic mos apud Iuda oi fuist, ut eosdem O Reges O Sacerdorea
122쪽
De Iure Imperis . cap. I s. 8aberent. Et de rege Anio Poeta, 3. AEneid. apud Neae idem hominum Phoebique sacerdos. Re Ii- Iudaeos gio enim , ut Afer ille Episcopus dicebat, secun- in Republ. este debet, non contra' Quam dumIu is suis le causam existimo, propter quam Tur- sinum. Carum Imperator, receptis in fidem Regibus, cum multa Imperii jura remittit, prae- - τ. ter alia pauca sacras S publicas pre es, quae pro lalute PrincipiS in templis conci uepiuntur, perpetuo excipit. Hinc etiam apud Romanos supplidationes , de rebus feliciter domi militiaeque getas, a solo se
natu decerni potuerunt tuere Enimvero Ius hoc, in RepubI. Romana, ,
non reperio penes alios fuiste, quam penes ,
maximum Senatum: in L L. restiis. Rex sa- 'erornm praser so : Pontilicis enim tantum .
jus suit, sacra administrare, scire que, ut i ait Livius lib. I. quibus hostiu, quibuι diebus, χ ad qua templasacra ferent, atque unde in eos gMm sumptus pecunia erogaretur. 2 ma- Electis regibus , penes senatum fuisse norum. eonstat ex Senatusconsulto , quo aedilibus xemissum est, ne qui nisi Romani Dii, ne- eor pra. ve alio more quam patrio colerentur. Et μώ- quod M. AE milius pro concione recitavit, crorum ut quicunque libros vaticinos precatione L Rexque, aut artem sacrificandi conseriptam fuit. haberent, eos libros omnes ad se deferrent, ne quis in publico sacrove loco , novo aut regibμε externo ritu, sacrificaret. Livius lib. Cum primis vero ex illo apparet, quo cautum est, ne qua Bacchanalia Roma, neυeos Italia essentnSi quis tale sacrum solene ac neri σefarium duceret,nesine religione ac piaculo
123쪽
prositeretur, Praetor Senatum consulereti e L permissum esset, eum in Senatu centum nomminus essent, ita id sacrum sieret, dum ne pIMAEquinque sacrificio interessent. Nutiata Mutata vero Republica, ut omnia, It Republ. etiam quae ad res divinas pertinebant , iis
Impe- se transtulerunt Imperatores. Tacitus 3. ratores. Annal. Nune Deum munere summum Ponti eum summum hominum esse. A primis tam era
Imperatoribus, quaedam Iuris sacri, Saena- qui- tui indulta sunt. Quod testatur Tacitus Σωbus pri Annaliactum Senatusconsultum desacris ΙΜ-mitus dareu . Dptiisque pellendis. Et sub Claudio quaedam Senatusconsultum factum est, viderent pon- Iuris sa- ti es, qua retinendafirmandaque ruspicumeri Se- e sient. Nam Senatusconsultum illud convnatui tra Tiberium latum , ne Christus intexindulta. Deos referretur, singulare & μυ ον esset ECrum , se imus. Similiter, cum Alexander Seve- ne chri- rus Christo unico Servatori nostro rem-sς νη- plum facere destinarat, eumque inter Deoster Dest recipere , quod& Adrianus cogitasse fer- referre- tur, qui templa in omnibus civitatibus sine simulacris jusserat fiet ij prohibitus est ab iis , qui consulentes sacra , repereant i omnes Christianos futuros , si id optato venisset, & templa reliqua deserenda. Lamprid. in Seυero. Sed hoc , ut dixi, mysticum est. lus enim sacrum postea solius fuit summi Principis. Leo ad Imp. Leon. Pol Debes, inquit, Imperator ineunctanter adver-sq iM tera , regiam potestatem tibi non solμm ad Di pr/μ retim.η, sed maxime ad Ecclesα prAE sdium esse eollatum. Quo facit responsum illud Demetrii Chomatent, in resp. Orien talis
124쪽
hal. quod miror ab aliis negligi. Imperatori inquit, μt communis a miς ημαρπς existenν nominatus, Inodalibus praest sententiis, sexobur tribuimi ecclesiasticos ordines coponit, Legem dat vita politiaque eorῶ, qui altari semiiunt, Et postea; ut uno verbo dicam, solosa eris eandi excepto mini ferio, reliqua potasiel Ita priυilegia Imperator repraesentat. At enimvero Ius hoc., Sacerdotes sive Pontifices Romani, vel ambitionis aesta .
inflati, vel lenitate, dc religione Principum adducti, involarunt; adeoque apposite il- Iud Ottonis apud Tacitum huc convenit, Imperium amore religionis seipsum exhausitIse. Hinc ex uno capite hiceps factum est, de quo Gunterus lib. s. BActuos laude serena Impe. Insula vel gladius mundo facit esse veredos. ri mQuod tolerandum esset, nisi insuper falcem in negotia Rei p. immitterent ό imo
ipsi Principi diem dicerent. Vnde in Proverbium ivit , teste Guice tardino in Comm. Polit. Casa res timere odisse proprium esse Ecclesia. Quum impietatem ambitionemque, Illustris Scriptor Otto Friis singensis, Pontificius caeteroquin Episcoin. Pus, multis in locis graviter atque argutὰ perstrinxit. Et hunc secutus alter ille Α gustorum Vates lib. 6.Iά no ferre crucem Domini, sed tradere regna Gaudet, O M ut mavult, quam praesul haberi.
Ac tamen hic ipsus est, qui olim Impera.
torem Dominum suum appellavit, ut coninsat ex diplomate illo , cujus meminit
uicciardinus in stagmentis, uuae dolo
125쪽
imagine signare. Arη. Lapmarii. L ba. 'malo ex prudentissimi scriptoris Histor; mdetracta fuerunt, & nuper velut ex possit
re. Religio Tomanorum circa mouetas.
E Tiam monerascudere jus imperii es
Quod jus cum olim esset penes Trium vi ros monetales, in se transtu terunt Caesares. Hinc in acclamationi has Principutri: Moneta nomen QAntonini reddatur Al. Lampridius in Severo. Et Antoniano Diadumeno ad Imperiam eυecto sta lina apud Antiochiam monet. Antonini nonrine pereussa est. sic Vopiscus in Firmor Cuis ille diceret Firm um latrunculum fuisse , non PrincipRcontra ego illum, ct purpura usum, O pererisumῖeta Augustum esse vocitatum; quinque etiam num os Severus Archonti protulit. Praeter enim Principem nemini licuit monetas cudere , vel sua imagine signare. Quare Commodus Perennium s
miliarem thum poena capitis assecla, quoanum os publicos sua imagine signasset. Herodianus in Commodo. Idem de rege Persarum refert Herodotus, qui eandem obeausam Ariandrum praesectum AEgypti se curi percuti jussit: & de Ungarorum Politia otio Frisingensis. Nullus, inquit, in
tam spatioso ambitu , rege excepto, monetam mel telonium habeνe audet. Vnde Poeta lib.f. de Fri d. I. Rege figuratam regis patet esse monetam
126쪽
De Iure Imperii. Cap. I 6. η rQuod identidem Ius Tureae, teste Bonfin. Iura nemini concedant. Hodie autem, in Ger- moneta-mania S Italia, in tot fere partes distra- ruminctum est, quod sunt Principatus, Comita- Germ. tus, Civitates. Caeterum in principatu Ro- nia diam ario tanta oli in Ret oio fuit circa mone- fractanetas, ut nefas fuerit Vultu Principum si- sunt. gnatam monetam conflare; adeoque qui NUM hoc ausus fuerat, lege Cornelia te batur: signahat testatur Paulus lib. Sentent. rit. Es. tam i-Imo cum in provinciis omnibus nummos maginoaereos & argenteos liquefieri permissum Prinὸ esset, aureos conflari vetitum fuit, teste pMm Procopio & Zonara, Hinc Statius .' monet actua dudum in vult.=s ignit formanda li- eon roquescat
Massa, quid Oaeus nia scriptum erepet igno
Vnde et Iam gravissime puniebantur illi,
qui num orum circulos circumcidebant. De quo extat Constitutio Constantini in Codice Theodosii ; & majestatis poena tenentur , qui numOs corruperunt. l. a. c daefat. moriCApuae XVII. Iuου υἰta ct necis. Pugio. gladius. eondemnatos
absolυere. jura ordinu reddere. commeatis concedere. Consitum magnum Venetorum. Panam disserre. Sententia in acta relatam iam utare. Secunda deliberatio Principis. ex C Exta species est, Ius vitae & necis: Cur - Imperis,
O tius de rebus gestis Alexandri lib. 4. Et ivi vii stum iu regali solio resdebis vita necisque om- necis Γ
127쪽
ΑΣ . drn. Dpmard. Lsb. I mum cavium dominus. Cujus telli mori Iurrisive insigne, apud Imperatores Romanos erat pugio, & gladius. De Galba Impera- rore facto, iter, inquit, ingre uis ρα -- datus, ac dependente a cervicibus pugione ante pectus, & Tacitus lib. 3. Histor. Vir ebiMm, Iolutum a latere pugionem , Cacilio Simpliei Consuli in concione reddidisse, tanquE Ius vita se necis. In inauguratione enim Principi pugio tradebatur, velut insigne imperii . Quo nomine Commodus Imperator a natis litibus salutatus, & circumlatus est per c leberrimos vicos , sti ictum D. Iulii gladium tenens, detractum delubro Martis , atque in prima gratulatione porrectum sibi a quodam . Vnde existimo consuetudinem illam curiae mansiste, ut regna per gladium traderentur, de quo Frisingensis. Quare condemnatos, vel a se , vel a Se natu, absolvere , jura ordinis reddere . Lolus potest is, qui in RepubI. Principatum obtinet, ut Vergobetti apud Gallos; de quo Caesar. lib. i. de bell. Gall. Item Tribuni , vel potius populus, teste Livio , & Halicarinnassaro: & Imperatores Romani , quippe qui erant perpetui Tribuni. Tacitus 14 .
Annal. Tuneprimum, inquit, revocata ea lex credebatur, qua haud perinde exitiiurisio,quam Imperatori gloriam quasvit, Mycondemnatus a Senatu, intercessione tribu itia, morti eximeretur. Hinia Iulianus,lisu, inquir, quamsm lentus ad condemnandia, quant. tenIior, postquam condemnavi,ad ignoscend- . Et Augustinus de Faro. Imperatori scille et revocare sententiam, O reu mortis absolvere,
128쪽
De Iure Imperii. Cap.r7 43ρον sist. ad I. icianum in Insulam deporta- Item horam Antoninus Augustus; Restituo, inquit, noribuπre in integrum pro υincia tua. Et adjecit , ut restitue autem seras , quid si in integrum restituere I re. honoribus o ordini tuo, se omnibuου cateris te restituo. Vnde Carolus V. cum Senatui Me- Item deis diolanensi omnia pene iura Imperii con lictori cederet, haec duo eXcepit . I. ne possint de- υeniam lictorum viniam tribuere; 2. neve literas tribuere salvi concluctus, sive pacis publicae , reis darent; reste Bodito. Nam , de commearu Et comis remeatuque concedendo exuli, cavit Maris meatucianus in l. 4.F. de poen. Sic apud Venetos, ne- concedemo damnatus restitui potest, nisi a toto re. Senatu , quem appellant Constio magiore is Quam ob causam poena eorum, quos Prinis
ceps jusserat supplicio assici, differebatue in decimum, ut testatur Tacitus 3. Annal.)sve, ex constitutone Theodosii, in
Iudex vero sententiam in acta relatam mutare nequit. l. quod iusiit. D. de Iudie. de ejus sententia statim executioni datur l. I s. C. de poenis, idque duabus de causis. Prima est, quod Lepe interjectu temporis domi- Dudeae nantium severitas mitigatur. Quod de eo- senten dem Theodosio Aurel. Irasci sane, inquit, tiam rebus indignis, nedflecti cito, unde modica dia mutare latione emolliebatur. Ammianus vocat se- nequit ἰeundam deliberationem , lib. I s. Quod tamen sed exeinde Tiberio frustra fuit. Neque enim, inquit eutioni Tacitus 3.Annal. interjectu temporis mitiga statim batur. Deinde,Iudex jus vitae & necis non dare te habuit,sed solus Princeps: netn . A quo sape rei , nullo lienare redempti, cciliunt propriam donato crimine vita .
129쪽
rn CDpmarἰ1. Lsb. I. Vt est In Liguri . lib. 4. Idque ait Ta Ilus T. Sed non Senatui libertas ad paenitendum erat. Et causa redditur I ff. C. eod. nesit occaso supplicandi, vel malignis artibus absolutione impetrandi. Quomodo vero Iudex senten. tiam latam lenire posuit, vide Cujacium in Observatio nibus. Vnde ab Aris Potele diei. tur Μεσἀλκ . Multo aurem mi us hoc ius populus habet, de quo cautum es h I. I a.
c. eod. Vana voces poprali non fu n t audienda; nee enim vocibus eo xum credi Ostor: ei; quando aut noxium crimine absolvi, aut innocentem condemnari considerat.
Legatos mittere ac redipere. Srabilita non habotjus legationis. Oratores publicae cluse. Inter digentientes cives ius legationis obtinet.
LEgationis etiam jus extremum est aesu minum; id quod pretpterea diis im
mor aAbus tribu ut Poetae. Virgilius: Interpres Didiis fert horrida iussa per aurad. Curtius libro decimo ait, regium esse. Et priflina qui de regia speetes inant M.Nam Olegati gentium, rexem adibant, se eopiarum duces aderant, O vestibulis satellites arma rique eompleverant. Ideo ex hoc Icgationis Iure, Legati sancti sunt & inviolabiles, etiam holtilia tentantes, ut est quorundam sententia. Et Livius de Legatis Tarquinii libro primo: ctuanquam vis sunt commi sese, ut bostium loco essent, ius tamen gentium valuit. Caeterum Romani paucis hoc juxconcesserunt, Galliae tamen Reges olim
sib praefectia Praetorii retinuerunt. Quin e tia
130쪽
De Areanis Imperii. cap. Io. Os etiam primi Imperatores, occupato Imperio , Senatui reliquerunt. De Augusto Dion. lib. ss. Musus, inquit , permisit tribus viris consularibias, ut legas Og regum popμlorumque, quia se venirent. V nguli audireut separatim, tu que respouderent: ni forte quadam acciderent, in quibisa suo in Seis natus decreto opus es et . Et de Tiberio T ranquillua: Capera quoque non nisi per Magi prarus, ct jure ordinario agebantur , tanta Cossata toritine, tat Lexati ex frica adierint eos quarentes, trubi se a Caesare , ad quem misit forent. Alioquin subditis legatos mittere , Iegulariter non icuit. Ideo Livius libro
sexto ieribit: Colonas Circeiensbus denuncia intum Senatus ver is, fac erexi propere eΝErbe, ab ore ati oculu populi Romani, ne ni hil eos jus legarionis , externo non ciυi com
Aliud est 4nter ciWes dissentientes , & olei
jure civitatis tui bato ; inter quos manet 4ssv-jus Legationis. Cicero libro tertio de fini- entcsbus. Et sub Impp. civitatibus legatos mitia haben tere licuit, sed non plusquam ternos, ex ea j Leis dicto D. Vespasiani. ut est in l. 4. D. de Lega. goti.vu
rion. Milites ramen seditios Legatos miseruia Blaesus apud Tacit. I. Annal. Decernerent Iegatos, seque coram mandara darent. Hinc
factum est, ut is, qui a seditiosis militibua mittebatur, ut de postulatis ae desideriis
militum referret, non tam Legatus appetilaretur, quam Orator publicae causae Tacitus ibid. Auod ius Legati, hoc est, Blaesi. qui erat Legatus militaris Germanici P Ora ιν Orator publica causa satis ostenderet, necessi publiearate expressa, qμε ter modestam obtinuissent et eausa. quanquam