장음표시 사용
381쪽
' 28 Elem. Iti ν. Lib. II. Tit. XIV invenire nequear, ex c. si Seius heres erit, Titius heres esto sim Titius, Seius heres esto. Regulae de g. 8. De illis observandae regulae I. conditioni- Conditio heredi suo adscribi nequit , nisi hVF pQ si hippotestativa L. ult. f. ue cond. iisse. I. q. 5.6 'Rμβ' h. t. II. Coneniones postibiles quales
cumque extraneo adscriptae implendae sunt,& quidem omnes , si copulative, alterutra si disjunctive adscriptae sint, alias heredis institutio & legatum evanescit I'auli. I. 3. f. de condit. inst. III. Si simul in arbitrium alterius collata conditio, & per heredem non steterit, quo minus impleatur, ea pro impleta habetur L. 3. L 23. I . eod. l. 3. 3. 3. f. quando dies leg. ced. De impossi . 340. De his similiter observandae re-bilibus. gulae I U. Conditio impostibilis, sive natura , sive lege & moribus talis Pro non scri- ipta habetur ' L. I. I. 2 o. pr. β. eod. I. 43. f. h. t. U. Conditio perplexae institutionem reddit inutilem L. 16. f.deiepnd. ins. t. i 88. f. de R. I. non praepostera L. 25. C. de te sament. M. 869. VI. Heres ante conditionem existentem defunctus , heredita rem ad heredes non transmittit : quod & de testatario obtervandum LM. pr. J. quando dies leo. ced. l. tin. q. 7. C. de caduc. toll.
' Aliud in conti actibus, quos conditio imposs-' bilis qualiscuinque vitiat . Io. Assit. de xnut sipuI.
I. 3 i. g. de obl.9 act. Ratio distri in is non obseura oti . Contrahentes enim dum in conditionem impossibilem.consentiunt. aut iocari videntur aut insanire. Heres autem in conditionem huiusmodi non chnsensi : & testator, dum testamentum condidit, voluisse censetur, ut voluntas exitum haberet
382쪽
l. En vides Heineccium totum eue Ineommentario ad praecedentem Titulum, ut explicet nomina heredum, & partes, quibus N evis hereditas tribui valet . Sic remi apstram nunc persequamur. Putes tamen velim a divisione partium hereditatis Iua nostrum nequaquam discedere, cum testatori liberum sit tot partes hered. facere, quot vult. Hinc tantum te paucis morabor, ut noscas variantia quaedam capita
de heredibus instituendis, & de Iure, quo ex ConsuetuJinibus Neapolitanis successiones decernuntur. - u .. II. Et quidem nihil certius, exploratiusque est jure civili, quam pro iure suo te itari posse, eos omnes , qui brynorum suo rum aut a semet , aut ab aliis quaesi mrvmi alios dominos testamento sacerct velint, vel sint filii naturales & legitimi, ηel legitimi tantum vel extranei. Atqui id non constat de Feudatariis. Quare ut res haec plEnissime intelligatur , diversat Fein dorum species sunt enarrandae . Ac sane Feuda sunt, quae Feuda ex pacto , 'videntia dicuntur. Haec ita nominantur, quod Prineem peculiari pacto pro sua pro Ῥιdentia nulla adjecta qualitate heredita iria, nec facta de heredibus mentione alios
eiusmodi seudorum possessores facit, uir non solum uta , sed destendentes quoque ad successionem veniant. Fenda autem isthaec o pactν π promidentia in nova, :λ antiqua dividuntur. Quae non a proxis
383쪽
3o ElamJur. Lib. II. Tit. XIV. mo possessore , sed ab alio adscendente
proficiscuntur antiqua , quae a primo posiassore habentur , nova nuncupantur. De
Feudo antiquo ex pacto & providentia pro lubitu Feudatarius testari nequit, cum jam proximiores adgnati suo jure ad ejus
possessionem vocentur. Idque adeo Viget, ut idem sacere Feudatarius nequeat, etiam-s Princeps assensum praestet Nam numquam damno eorum, qui suo iure veniunt, alios Prin i pem admittere velle censen dum est. Me tamen non latet, feri posse, ut Feudatarius , qui seudum ant quum ex
pacto & providentia possideat, possit pro
arbitrio suo alium praeter adgnatum heredem facete , modo accedat adgnati pro ximioris , eorumque , quorum jam ius est in succedendo', ac principis assensus.
- Vide plura , si cupis , apud Iosephum de
Rosa in Praelud. Feud. Praeleel. I. Rosenilia
lium de Fetidis eap. vis. & Feud istas ad cap. I. de successione is etidi . Contra verode Feudo ex Pacto & Providentia novo valet ipse Feudatar us Principe adsentien-ee testari exclusis proximioribus adgnatis; Etenim injtiriam facere non videtur, uti recte Isernia ad eap. t. f. etsi libellum De Alienatione Fendi Pal. qui re sua pro ingenio suo disponsi I. Sed & alia occurrit .Feudorum species, quae est , ubi Princeps eum libera facultate disponendi pro quovis herede seuda donat V eaque pure σmere hereditaria dicuntur . In hoc Regno Neap. Feuda quippe quae ut plurimum suam vim desumunt cum ex Feugis hereditariis, tum ex illis , quae ex Pacto &
384쪽
De Hered. Instituend. 3providentia nuncupantur, mixta passim appellantur. Unde fit, I. ut qui testantur, nonnisi debeant ad successionem vocare eos, qui proximiores adgnati sunt, atque intra gradum sunt lege nudati definitum vel consensus Principis impetretur , Vel non , idque ex Paelo o Providentia descendit . II. ut heredes adgnati onera hereditaria subire teneantur . Quare si legatum sit seudum , vel seudum sit aere alie no obrutum , debet heres pretium seudicausa legati legatario praestare , ac credi toribus , quidquid eis a deiuncto debebatur . Id tamen praestandum esse ab herede puta actione personali , non vero reali, cum seu da quoad proprietatem semper Principis snt , modo princeps non permiserit Feudatario fortasse ex iusta causa seudum creditoribus obligare; Nam hoc casu Vindicabunt ipsi creditores seudum ipsurn actione reali . Consule omnino Marinum Freccta De Stibseudis lib. 3. Tit. De Disserentia inter Fetidum ex Pacto , o Proti-Zeutia o Mereditarium . Atque velim
hic teneas id permitti Patribus seudatariis si de sit seudum ex Pacto R Providentia ' , sive sit hereditarium , vel mixtum , filios ta causa ingratietudinis exheredέre , uti ast rem prae ceteris Andreas de Isernia in cap. omnes filii Tit. side θα-
db fuerit conir ersia. Quod nunc adnotato , ne paucis hisce verbis te morari cog ir ad Tit. De exheredatione Liberorum.
III. Nunc venio ad Consuetudines Neap. de successonibus. Atque hic tantum pro se ram , quae de successionibus bonorum scri-
385쪽
33a Elem. Iur. Lib.II. Th.XIV. ptae sunt . Exstat primo loco consuetudo si aliquis moriens sub Tit. De successsionibus ex Teuamento , qua cavetur, ut pater filios habens de bonis suis pro arbitrio testetur, modo eisdem debitum honorum obstatim relinquat, medietatem vero eisdem debeat relinquere , si de bonis antiquis testetur; Sin autem quid amplius pro uno filio quam pro altero Pater expenderit , datur Patri a consuetudine iacultas adaequandi, si velit , ac demum excludendi etiam a uavis successione , si ingratudinis vitiolius fuerit assectus . Si aliquis moriens s perte ito haec consuetudinis verba feeerit tessamentum habens filios , seu liberas, potes de bonis suis adquisitis per eumidi onere pro suo arbitrio voluntatis debito boortim sub dio in ditiis bonis adquisiis
liberas reservato. De bonis autem Paternis,
o maternis ipsius deIundἰi , o aliis bonis
fbi a eo anguineis ex quoctimqne latereobυenientibus usque ad medietatem tenetur liberis relinquere . Itactamen quod defun-
ctus ipse uni ex filiis plusquam alii non
potes de ipsa medietate relinquere . De re liqua medietate potes disponere pro suo arbitrio Coluntatis ; quod s resator in υita sua .expensas aliquas fecerit pro uno FGο-rum potes alios in testamento suo adaequar ,
exheredare, in totum a sua successone excludere , s justa causa exheredationis fuerit. Haec consuetudinis verba ubi attente perlegeris , praeclare habebis , quae paucis indicavi.
386쪽
De Hereri Instituend. 333Tit. De successsonibus morientis sine filiis
ex Tesamento : Quae consuetudo speciem tractat diversam ab ea , quam trae at su-Perior consuetudo, quae est de successione morientis existentibus filiis . Ait consuetudo eis tesator filios, Ieu liberos, defendentes in infinitum non habeat potes de tonis paternis , maternis , oe alias ab adgnatis , o cognatis sbi obvenientibus disponere juxta velle hoc est pro arbitrio suo ) ui se ad medietatem inforum honorum : reliqua autem medietas peditentat ad proximiores a natos , cognatos, prout in capitulis de βccessone ab in- resisto disium e in libro enim consue ludinum successo ab intestato successionem ex testamento praecedit contra memthodum juris civilis ; praescripta autem Verba eo spectant , ut teneatur testator medietatem relinquere proximioribus ex linea , unde bona prosecta sunt de bonis vero per eum quaestis potes disponere pro
arbitrio voluntatis. Utitur consuetudo Uerbo disponere , uuod proprium est morientium. Hinc recte Napodanus docet , cosilare consuetudinem inter vivos, ac proinde non prohiberi adgnatum , vel cognatum antiqua bona quovis titulo inter vivos alienare. Accedit, quod consuetudo dicit Tesator potest disponere ; Unde evidenter apparer, consuetudinem praestrictam voluisse voluntatem solum testatorum, & pecuniam es bonis venditis redactam, si aliis bonis emendis impendatur , bonis novis accenseri , adeoque extra consuetudinem
posita existimari. Dixi impendarur , nam
387쪽
334 Elem. Iur. Lib.JLTit.XIV. si pecunia adhuc exstet, magis est, ut inter antiqua bona numeretur, cum ex an
liquis bonis proxime redacta sit . Neque obstat, quod pecunia sit res mobilis ; consuetudo enim de bonis generaliter loquitur, quorum nomine veniunt res mobiles,& ros soli. Aliud dicendum est de fructibus ab adgnato jam exactis, si ex antiquis bonis
obvenerunt namque hi sunt inter bona Propria: sicque in Neap. consilio judicatum scribit de Franchis decis. DL. At contrarium tradit De Marinis Resolui. lib. D. cap.7. de fructibus in hereditate alterius adgnati pri mortui inventis, & non exactis, quod potius ad bona antiqua accedere videantur . Quid si de pecunia in bonis
antiquis relicta emtio annuorum introi- tuum facta sit, aut res antiqua cum aliare sit permutata , num emta, vel permu'. tata.essicitur antiqua Z Negant plerique ea Tatione , quod annuorum reddituum emtio , & res permutata non vere, sed ficte sint eadem pecunia, ik eadem reo antiquaοῦ consuetudines autem in casu vero locum habent , non in ficto . Ita corpus antiquum alienatum, ac redemtum & facultate luendi, quae in hereditate non erat, antiquum esse negant, quod in S. C. decisum scribit De Rosa ad hanc consuetudinem. V. Iam quod de bonorum antiquorum inter vivos alienatione dictum est, id intellige, nisi fiat in fraudem adgnatorum, cuius fraudis multa suppetunt argumenta. Primum est , si nulla urgente necessitate alienatio omnium bonorum, aut maxime eorum partis 'facta sit arg. textus in I. II.
388쪽
De Hered. Instituend. 33sq. I.ss. quae in fravd.Cre . Secundum est, si quis filiol non habens in extrema senemetute alienavit, quod monet hic NapodanuS n I . quodque recte potest ad primum argumentum reserri. Tertium est , si alienatis iam bonis in eorum possessione rein mansit hinc enim praesumitur colluso cum emtore arg. textus i' l. 8. quibas modis pignus . Quartum est , si alienatio facta sit reservato ad vitam alienantis usui ructu, vel si ea lege sit facta, ut post alienantis obitum habeat effem1mὶ Quae est communis interpretum sententia ad legem quo
Verum & illud video heic in quaestione
PDni, num antiquorum bonorum dimidia liberis, vel adgnatis, cognatisque jure hereditario debeatur, an ex providentia legis i Controversia haec non ad solam ingenii exercitationem , sed ad utilitatem agitatur; Nam si succedit ex providentia consuetudinis , nullum hereditarium onus sequitur successorem , quod secus est, si ju- 1 re hereditario succeditur . Nonnullorum opinio fert , adgnatum succedere ex providentia legis, contra Napodanus, & AD flictus eum succedere iure hereditario con i tendunt ea ratione haud quidem contem-i nenda, quia in consuetudine expressum esti Verbum succedere, quod onus hereditarium i includit. Exinde sequi tui, eam portionemi ad suos non transnitti , nisi fuerit peri illos aditione adquisita . Item sequitur, i quod si defunctus onera contraxit, quaei ex libera portione solvi non possimi , exi ea dimidia detrahi debere , modo tamen
389쪽
Elem. Iun. Lib. II. Tit.XIV. bona fide per flesiunctum contracta sint; non enim vocatis debet fraus defuncti nocere. Idque etiam intellige de oneribus a defuncto inter vivos contractis ; Nam si defunctus testamento suo onera imponat, haec non debent testitimam portionem mi nuere, quia id esset de bonorum antiquorum dimidia testamento disponere , quod diserte vetat consuetudo. VI. Postremo loco obiicit sese nobis consuetudo fi qua moriens de muliere habente filios . Verba sunt : Si qua moriens
habeat filios , seu liberos potest de dotibuysuis, o aliis sibi obsententibus ab adgnaris , vel cognatis iure successsonis, veI titu-
Io lucrativo in sua ultima voluntate relin quere de decem partibus unam tantum : P ratum autem parati nomine veniunt hic, quae vir parat in uxoris usum e ex veteri vero Civitatis Neapolitanae usu paratum proprie erat ornamentum capitis, quo sensu consuetudo haec initio accipiebatur: Sed tandem haec interpretatio desuetudine ipsa sublata est pro eadem muliere' ste ad usum
ipsus mulieris durante matrimonio, Ne nou donatum a marito praesente ipsi mulieri tempore contracti matrimonii , o quartam , squam habet ab aliquo'alio marito defunsis, a quo liberas non habuerit, potes relinque
re , o de iis disponere pro suo hoc est
tamquam de re sua arbitrio . voluntatis salvo liberis utriusque matrimonii , o parentibus debito bonorum obsidio . Ait consuetudo filios, vel liberos, hoe est de n- dentes cujuscumque gradus secundum l. lι-berarum'de V. S. Ut proinde consuetudo
390쪽
I e Hered. Instituend. 337 non solum de matre intelligenda st , sed etiam de Avia, & Proavia, quae ex Filio
habeant nepotes, & pronepotes. Praeterea consuetudo de filiis accipi debet ex eodem matrimonio procreatis , non de filiabus, quibus nihil relinqui potest incommodo maiculorum , uti tradit de Luca ad deeiL
CCCCXVI. Vincentii de Franchis . Quid
vero dicendum de bonis a muliere ovaesii tis ex hereditate alicujus filii praemortui Certe quoniam consuetudo de paternis,& maternis bonis , ac de bonis consan. . Rhianeorum ex latere loquitur, optima ratione duci potest , posse mulierem de bo nis ex hereditate filii quaestis disponere iure communi . At vero Napodanus ea quoque bona ad consuetudinem pertinere
contendit , ac Napodano subscribit De Franchis Decis CCXCVI. Idem de Fran, ehis tradit Decis CCCCLXXII. hanc consuetudinem complecti etiam bona exrra territorium posita ea ratione , quod cunt sit nomen juris, reliquorum bonorum jure non debeat censeri. Porro quid iuris est, s pater, vel mater defuncti in medio existat In tit De Hereditatibtis, quae ab inreliat. Def. ostendam , consuetudines circassiccessiones cessare, cum parer, vel mater defuncti in medio existat . At in specie consuetudinis nostrae licet pater vel marer restatae mulieris in medio existat , locus est tonsuetudini; namque in specie nostra mater filios habet , quorum praecipua est caussa , ut non iure parentes se excludi querantur ; sicque in S. C. de ei sum refert