De sententiis Horatianis [microform]; dissertatio inauguralis philologa quam..

11쪽

Qitor uni lilucidi Ss inre Ni eo laus lis seruit: nam et dispositionem elaram ad brniam et argum sentum pertinentem habet et diserimina illa inania moro επωι η To oro επω regie mi Sit Sententiae G. ζθει et πιθανω AriStotele is μετὰ et νευ mioro vrespondent in verbo δε rcci apparet oi tiroti ενου ὀ Irio ν.

Cum rhetorum illorum definitione congruit quam dedit qui perhibetur Cornifieius IIII, 17, 24 8ententia e8 oratio umpta devita, quae r id it aut quae 88e oporteat breviter 8tendit. Non aliter iudieat Alexander Numen tu quem ita SeholiaSta DOnymus in Hermog. Wal VII, 65, 1. γνώριζ δε σειν καθολ κη

nomen it, ententiae vocantur qua Graeci γνώμας appellant: utrumque autem =ὶ Omen e eo acceperu=ὶt, quod imile 8unt con-δilii aut decretiδ, 8 autem haec o univerδaliδ, quae etiam citra compleoeum cau8ae po8δit 8δ laudabilis, interim ad rem tantum relata, ut nihil tam populare δ quam bonita interim ad pergonam, quale δ Afri Domiti 'princep8, qui vult onmia cire, nece88 habet multa igno8cere Sententia, ut Aristoteles eam definiverat, est iudicium ommune, quod ad aetiones humana pertinet et quae eligenda, quae fugienda sint docet. nuntiata autem qualia rectum non 8t curvum ab Aristotele segregantur. Nihilo minus sententiae multae Horati in hoo exemplum quadrant, ut e II, 11 9 non emper idem loribu e8 honor verni8 II, 18, 15 truditur die die novaeque pergunt interire lunae; IHIL I, 30 δ o iuve=roiδ, 8 in quia patrum virtv neque inbellem feroce progenerant aquilae colvmbam. D. I, 2, 3 amnis labitur et labetur in omne olubilis aevum. Quas inter sententia et illud rectum non 8 curvum magnum diserimen non est. - Ut hane diffieultatem tollamus, ad antiquam grae eae Oei γνώριης Signifieationem redeamUS. Illa fuit vera ratio, per Spicientia veri. Γνώρι' igitur Stiudicium, quod Verum esse nemo negat: nihil autem refert, utrum ad aetiones humanas pertineat u nescio quid aliud ex

primat. Quapropter ex Aristotelis definition illud 'ου ρὶ

πάνεων ita tollendum esse eenseo'). Quod iam progymnaSmatum Seriptore Omi Serunt. Rhetores antiqui, ut Sententiae naturam aeeuratius Xplicarent, discrimina inter eam et Simile Sermonis OrnRmentum,

chrian, perSecuti Sunt. Quam Hermogenes ita ofinit II, 5:

χρεία σι ιν απομνημονευμα λογου Γινος et πραξεως -υνα ι νοτερου, συνroμο εχον δηλωσιν, ω επὶ et πλεῖστον χρησίμου τινος νεκα - ΙΙ, 6, 10 γνωμης δε διαψε ρει το τὴν μεν ἐν ποτανσει φιληλεγεσθ'aι, την δε χρείαν πολλάκις κα ερωTησιν καὶ ἀποκρισιν καὶ πάλιν ω et γν με χρείαν και ἐν πράξεσιν εἶναι, την δε γνώμηνεν λογοις μονον καὶ πάλιν την ριεν χρείαν Ο προσωπον πεποιηκος εχειν, την δε γνωμην ἄνευ προσωπου λεγεσθαι - Apud Horatium

quoque tales chriae inveniuntur: p. Ι, 15, 3 ut entre lamna

12쪽

Eutrapelu cuicumque nocere Golebat, veδt intenta dabat pretio8a.

Sed rhetores it sententiae et eliria diserini in EXPOSuerunt, ita Sententiae et proverbii. inter suae Saepe oluae duni similitudo e St fere plane me gle Xerunt qua miluunt rari Stotele utriuSque rationem nonnumquam eandem esse te ei Q, Ul. 24 Era ενιο χων IIcelo ιμιιῶ, καὶ γνωμαί εἰσιν intitue Donatus ad Ter Andriam 426 Cerunt illud verbun e 't. Dulgo quod dies olet: nine sibi hallenὶeliu ,δ8 quant alteri adnotat: 'i i δ proverbiun et Aententia

Sed aeeurato neuter discrimina exposuit, id quod nos age suppleamus Quid est proverbium Aristoteles cl. 144, 2 αἱ παροιμίαι με ravo ore tam in Idoυς ἐν εἶδος εἰσι i In allegoriae igitur genere proverbium ponendum St' EXempli auSa afferam Hor. Ep. d. 17, 36 ion cui ii doniani contingit adire orinthunhiq).,ed sensim inomines urbis ipsius obliti dictum illud cita in t 0rpretati sunt, ut i in m SP Omne S luod Vellent, conse lui posse negarent in). Ita JIoratius proverbium illud adhibuit Proverbium igitur a notione Singulari rei, quae en Sibu percipi potest, profectum illam Iingularem rem velut Corinthum omnes

similes conditiones transfert lv d ut in eo S. qui Oluptate aueu-pentur) eum Gententia alii luid i Ommunm exl rinuit me e in nro-porum genere numeranda Sit Vel ut ut pSe sententiam pro proverbio in gani: non Iuno propo Si tum eon Sequuntur) Aliud autem diserimen hoe e St: proverbia tot iu populi' ' propria sunt,

Φ- Recte Quint. Hi I. l. 9 Cornificiuni s uni sententias in SchematiSPOSuserit resutat. in NOD ni per omnium hominilni. uni sua sui, istae populus habet prove rhia. Tuu ' Oninium fiunt es. Jtto, Sprieli Norti, de Romer, p. XVIJ.

sententias novas unusqui Sque quOVi tempore fingere potest. Itaque re et Aristoteles in dialogo qui est de philosophia 1474h, pro Verbia παλαιῶς φιλοσοφία εγκα ἔαυίριματα appellat, περισω ,γενεα διὰ συντομίa καὶ δεξιότη m. In Terenti dicto quod supra attuli verbum vulgo non neglegendum St. Sed ut supra vidimus, idem dictum interdum et proverbium et Sententia appellatur. Porphyri ad Hor. e. IIII, 4, 31 neque inbellen feroce progenerant aquilae columban adnotat proverbiali δententia, i. e. hoe dictum est proverbium, Si tropice, sententia, Si proprie intellegitur. Atque utrumque fieri potest. S. II, 7, 70 quae belua rupti cunι ente estigit reddit e prava cateniδ' Quod et sententia est, eum aliquid Ommune Re Verum e X primat, et pro Verbium ε), eum tropie a poeta adhibeatur. Nam stondit amantes et libidinosos beluis esse ineonsideratiores, eum hae fere numquam postquam e laqueis effugerunt iterum capiantur, illi autem Vitato perieulo iterum atque iterum in idem

genu incurrant. Alia exempla C. II, 2, 13 5, 9 9, 1. 10, 1;10 9 Ep. I, 2, 4 7, 98 18 84 18 87 A. . 350.

Pauea de verbis volatilibus tuae voeantur addam inter quae et proverbi ho imprimis interest, ut illa plerumque e eertorum auetorum operibus Sumpta Sint harum origo lateat utrorumque ratio igitur eadem est a poematum eorum, quae nos artificioSae popularia appellamus. Illa autem verba volatilia ob insignem brevitatem et aeumen vel ob nescio quam proprietatem innotuerunt. Praetera in eis ommunia esse non Solent iudicia, sed ad ipsius poetae perSonam e SVe relata. V. e. hae Riserame. II, J, 13 ille terrarum mihi praeter omnis angulu ridet III, 29 55 mea virtute me involvo. I, 9 78 Sic nie ervavit Apollo. ΙΙ, 3, 243 par nobile fratrum. p. I, 1, 14 iurare in verba magistri te. Sententiae, ut ad eas redeam, iam apud Homerum in Veniuntur 'q). Uberius eis usus est Hesiodus, qui breVia praecepta Sententiose in p. et . protulit Solonem ob uno θῆκα Plato Tim.

21 d pluris quam Homerum et Hesiodum facit, thoeylidem et

13쪽

Theogni dein secundum Hesiodum οἱ pro D γεγενησθαι m 'μβουλονς Zco βίον Io τωι ανθ oomoait Iso rates in leo ei. 43 censet y i). Sed a sententiis qua illi poetae ipsi invenerunt, distinguenda sunt antiquissima illa die tu, quae alligata VerS paro emineo, iam ante Iomerum in usu erant se L Usener Alta' rie e hi se herVer Aba p. 44 Sis. Poetae autem ilhi Saepe Suo propOSit a Commodare Studebant, Velut die Siodus Oli. et . 40

Romanorum Appius inaudius Jaeeus similiter a Theognis

liberi y aeque. At unu8quiδque faber ip8e uae fortunae. Similiadi et in Catonis de moribus armine insunt . . . p. 57. Illii Sententiae, tuae plane alii luid praeeipiunt ne dramatiS qui deni desunt. Ter Andr. 34 id in vita utile e8t, ut ne quid nimi lMζειν cerce ν). hi ut mil. lor. Ν0 tu oportet cire ervuin quam loqui. EnniuS . U R. pervince pertinaci pervicacia. Paeuv. 2 38 onqueri fortunam adver8am non lamentari decet. Attius i. Iram infrene8, ob δte animi8, reprima confidentiam. 214 vigilandum 8 8emper, multae in8idiae uni boni8. - Nee vero minus alia iudiei in V pnias quae ad lubminum rerumque natur m ttinent Re Repe milliore i tuam illa I rae epta Sunt. Plaut. mil. l. 34 Aa H 8 qui ψη amavit, aestre amantia in-yenium in8llicit. Liv. Andron. 6 praestatur lau virtuti, edmult sciri Derno gelu tabe8cit Ennius id otio qui ne/cit uti, Plu ne Isti habet, Ptirm cum qui negotio 8od. f. 220, 321, 360, 366, 379. Attius 6 3 nullum 8 inuenium tantum neque cor tam jeruu , quod non laba Scat lingua, miti8cat nullo. f. L, 4b, D9,

422 643.

Ssenti nitae. tuae e Enni et uelli satiris lueent. a luae sunt in usu Vitas te Ommuni Speetant, non bundRnt a Varietate, tua II Orati armina ornata sunt uanti tuam pauea EXStant in

ei nee tuo modii adhibitae sint Semlier intellegi potest. En n. v. 21 L. I. nam i non bene volt tibi qui me fal8o criminat aput te 46 terra senti omni peperit et re8umit denuo. 83 ne quid

eae ecte amico8, agere tu quod po88iδ. f. 48 84. Lucit. 19 L. non onme po8Sumu Omnia. 656 quid it quid non sit, ferto aequo animo ac fortiter. 1079 Vis egi vita, vi no facere omnia cogit. es Menander Sentent monost 66 Bίος κεκληεαι ος βία πορίζε1αι 1149 intereunt, labuntur, eunt rur8um Omnia Or8um

es. 330, 664, 31, 32 900 1171, 1181 e.

Quoniam igitur nonnullis exemplis Vidimus, quid sit sententia quoque modo a poetis ante Horatium adhibita, age vero ipsum aeeuratius inspiciamus. A primum quidem de forma et Olloeatione, tum de argumento Sententiarum illius poetae mihi esse dicendum Videtur. progymnasmatum Scriptoribus hae species distinguebantur: απο ἔρεπονZες απλαῖ aληθεῖς προτρεποντες durλαῖ πιθαναὶ . Sententiae προ ἔρεποντες et ποτρεπονεες imperatiVe proferri solent. S. II, 6, 9 in rebu iucundi vive beatu memor, quam 8i aevi brevi8. e. I, 9, 13 quid it futurum cra fuge quaerere 11, 1 tu ne quaesieri8, quem mihi, quem tibi nem di dederint.18, 2 ne quis modici tran8iliat munera Liberi. e. I, 7, 17, II, 3, 1

Sed non omnes morales sunt; S. I, 4 40 aepe illum verta8, iterum quae digna legi in t cripturuδ ΙΙ, 4, 35; . . 38 335. Sententia πλη per Se Ola pronuntiatur: ovκ σειν ευρεῖν βίον λυπον εν ουδενί). e. IIII, 9, 29 paullum epultae distat inertiae celata virtuδ. S. I, 1, 51 uaveδ ea magno tollere acervo. Sententia διπλῆ duas habet partes, quae sibi contraria sunt ἐσθλων με γαρ π ἐσθλα διδαξεαι, ην δε κακοῖσι συμ, μείξης, απολεῖς καὶ Io ἐοντα νον Cornifieius IIII, 17, 24 quoque hanc formam teStatur errant, qui in pro8peris rebu omne impetuδfortunae putant e fugis8e: apienter cogitant, qui temporissu δecundi ca8u adver8o reformidant. - . II, 3, 4 male rem gerere inδani δt, contra bene ani Ep. I, 6, 24 quidquid subterra δt, in apricum proferet aeta8, defodiet condetque nitentia. 18 8 dulcis ne erit cultura potenti amici: apertu metuit.

Sententias ληθεῖς rhetore hoe exemplo illustraVerant: ουκεσειν ευρεῖν βίον uno ἐν Ουθενί. Hoe genus per Se pSum intellegitur velut Horationa in I, 4, 13 Pallida mor aequo putiat

14쪽

pede Fal/perlιm taberna regumque urιrre8 I, 9, 59 nil in emacyno vita labore dedit mortalibu8. Ep. Ι Π, 44 parvum parva decent. - Sententia θαννὶ 'οιο iro ἐσΩν ἔκασroc. lam ijdεται ει ι ων. In verbo idεra 'εμεναίνετε 'o D Eroti ενον ὐ ιειον' Arist.) Huius speciei similia exempla sunt hae Horati e II 2, 1 ullia argento color e S avari abdito terri8, ni δ temperato δplendeat δ u. a. P. 3J in vitium ducit culpae fuga, ut caret arte. - In hue spe ei Aristoteles enthymemata quoque OSuerat. quae e duabus Sententiis Onstant, tuarum altera ulteri rationem adicit Ep. I, 2, i adbibe puro pectore verba puer quo emel e8 imbuta recen8 ervabit odorem te8ta diu. Ali S. I, 3, 111 sq.:

A. . 33 quidquid praecipie8, Ἀδto brevis, ut cito dicta percipiantam mi docile aeneantque ideleg omne raupervacuum pleno de pectore manat Hune versum Benti eius et Ribbeekius, egregii sane illi philologi delent 'Soleba=it olim ententio/a huiu8 modi in margine allinere, quae po8tea in conteaetum irrep8erunt At sententia deesse mon potest Plerunti lue enim ualibus iraeeeptis eommunibu Sententia quae rationem addit apponitur ut effiea- eius inhaereseat animis Aristotelis ipsius exemplum tuod supra attuli eiusdem modi est cf. A. . 386 triuid crip 8eri8 nonum prematur in annum, membranis initim Johitis; delere dicebit, quod non edideri δ; ne δcit vom mi 88 reverti. Ep. I, 2, Dδperne voluptate8 nocet empta dolore volupta 8. I, 6 animum rege qui ni δέ paret, imperat. A. . 136 nec ic incipie8, ut δcriptor cyclicu olim: fortunam Priami cantabo et nobile bellum' quid dignum tanto feret hic promisδor hiatu parturiunt montes,n αδ cetur ridiculu mu 9. Eodem iure 4 L versus appositi esse possunt Sed tale sententiae Morati propriae Sunt quapropter ne illum fluidem Omne raupervacuum te delendum Sse censeo. Bentleius et Ribbeckius haud 4eio an propterea quod illae Sententiae parum eohaereseere videntur decepti sint At maximam partem sententiae Sine Oniunctione anneXae Sunt qua de re infra aesturatius disseremuS), praeeipue autem eae, quibUS cogitatio aliqua terminetur Quod saepissime invenitur in epiphonematis, quae Oeantur dam antiquu teSti anonymus quidam, qui Scripsit πεοὶ Οχ lacertio rh. gr. ΙΙΙ, 173, 17 Sp., πονοίαν συνδέσμου sententiarum illius generis QSSe monet.

Quam ob rem epiphonemata illa excutiamus. Ilio II, 1

quos Theo ex Ilenandro affert sententia epiphonema ipsa periit' ). Recte Theo epiphonemata imprimi in θεατρω και σκηνη inveniri iudieat. Tamen ne aliis quidem poematis desunt λ'). Saepe enim carmini vel eaminis parti sententia quasi Orona quaedam imponitur, quae breViter atque efficaciter id quod antea dietum est comprehendit Onfirmatque. - Ηor. e. I, 24 Quintilius mortuus est, eui ViX lutSquam par inVenitur.

multis ille bonis ebili occidit,10 nulli flebilior quam tibi. Vergili.

tu fruδtra iu8, heu, non ita creditum po/oia Quintilium deo8.

quid hi h= eicio blandior Orpheo

auditam moderere arboribu8 denis 1 num vanae redeat anguis imaginiquam virga emel horrida, non leni precibu fata reludere, nigro compulerit Mercuris gregis

durum: e le*iu fit patientia 20 quidquid corrigere δι nefa δ. S. I, 9, 6-60. Hor. diffficilia aditu primo habet. Garrulus es haud mihi dero:

yy cf. Leo, lautin. Forschi ingen, p. 202. Τ' cf. Demetrius περ ερμ. si 106 sq. Qui duo genera epiphonematum

distinguit, alterum solius ornamenti causa ut Sapphus ita την υακινθον δε Ουρεσι Ποιαίνες ανδρες ποσσὶν πιασωβουσιν - χαμαὶ δε τε πορφυρον ανθος.

Quae coniunctio δε τε vix lyrica est, quapropter sequor Diel si emendationem Πετε Πορφυρον - Πορφυρρον πόρφavριον Omanu, r. Diat. ΙΙ. 454) ανθος csinendeSS, Orae. n. 168, 1 χαμαὶ σε Miδαλος αυλά. De Syndet Supra dictum est. cf. Quint. VIII, 5, 11. is locis γνώμη non invenitur. - Alterum genus noMil εο ς αυτος γαρ ἐτελκεται ανδρα σίδηρος.

15쪽

eaeclu8u fuero, de8 istam Q Τ mPO quaerant, occurrant in trivit', de lucam nil in magno vita labore dedit mortalib48.

Epiphonematis artifieium poemati magno Ornumento St. Nam Vi ilui ei 'Iam maseis idoneum est, quod praeelare armen Vel earmini pari seni t serminet atque eum singultirem locum teneat, imprimis in memoria inhaereSeat. Aiapropter ineon Siderate

agere mihi videntur. sui vi illa epiphonematis negle et talia dicta

Ribbeckius v. 92 iat leder al capitulum au8zu8cheiden. Qua ratione qui graSSatur, Horati artem minus cognitam habere videtur, qui epiphonemati Saepe USUS est, ut termini suae disputationis meliu notarentur et a finitimis egregarentur. Quos termino qui dempSerit, ne ille elegantiam poetae et perspicuitatem attrecte Vereor.

In aliis quoque epistulis Ribbeckius talia dicta interpolatori Sententiarum eupido tribuit Ep. I, 16, 24φ').δtultorum in curata pudor malu ulcera celat.

Similito ibid. v. 5 56. Nec tamen ille sibi constat. I, 18, 26 sq. q).76 qualem commende etiam atque etiam ripice, ne moetincutiant aliena tibi peccata pudorem. fallimur et quondam non dignum tradimu8 ergo quem ua culpa premet, deceptu omitte tueri, 80 penitu notum temptent crimina, erve8 tuteri8que tuo identem prae8idio qui dente Theonino cum circumroditur, ecquid ad te po8 paullo ventura pericula entiδ' nam tua re agitur, parte cum prooeimu ardet, 85 et neglecta olent incendia timere viri8.

V. 84 pertinet et ad . 76 et a v. 80 sq. - . 85 pertinet et ad . 9 et ad . 83 denique sententia totum Oeum Omprehendit terminati lue est epiphonema, quod Ribbeekio, si sibi constitisset, erat delendum. Sed de epiphonematis aetenus. Sententia, quae in initio arminis vel partis arminis collo-enta St, promythium Oeatur. Donatus ad Ter Eun. 232 homini honὶ quid prae8tat adnotat 'Morata narratio a ententia incipi Solet, quae dicitur προμυθιον Talis sententia, quanta Vitae pulchritudine sit loco idoneo, apparet. Quod poeta dicturus St, antea iudiei communi significat idque Verum esse Versibus inSequentibus demonstrat. S. I, 1, 1 praeclarum exemplum praebet:

16쪽

1 Qui si, Miteoenas, ut nemo, quam ibi Ortem 8eu ratio dederit eu fors obiecerit, illa contentu vivat claudet diver8a equentiδ'

'o ortunati mercatore fravia anniax mile ait multo iam fractu me ra labore. contra mercator, navim iactantibu au8tris, ' militia e8 potior quid e=ra n cnnc Irritur: horae non enim cita mors venit aut ictorii laeta. agricolanc laudat iuri' legunὶque peritu S, 10 isub galli canthin con 8 ultor hi Atia pul8at: ille, flati tilibu qui rure atractu in urbemδt,εolo felici viventi clamat in urbe. cetera de genere δε c. adeo uni istulta, loquacenὶ dela88are valent Fabium.

8ive facturu per inho italent auca8un vel quae loca fabulo8u8 laniabit Lyda8peδ. Quas Strophas solas Oetae tribuetidas esse LehrSius en Set. Quid auteni restat aliis doletis Nihil nisi sententia At sententia numquam lier se ipsa profertur deinde tui sibi vult hoc unum die tum praesertim eum verba illa gravia ad Fuseum Aristium, amieum hiseivum Iorati e f. S. I, 9), mittantur EX-plicatione egent, tuam dat poeta toeans Versibus in Sequentibus. Ne id quidem erodere possumus in Iorati arminibus nonnulla fragmenta inveniri iluae 3Oeta uberiu perSequi non potuerit. Quadrantne talia fragmenta in illii monunientum aere perenniu 'Praeterea intellegi non potest, eur VerSus inses luente ad primaS Strophas apti non sint. Pro mythium enim illud X planatur Verbis dum meam canto Lalagen et ultra terni inunt curi Nagor ea peditis, lupu ingena fugit me inermem Strophae Xtremae ponem pigri e te alitu pone u curru te. Strophae Secundae re-

Spondent: ubieumque terrarum poeta erit, iurus seeleris Lallagen Suam amabit. Ita sententia Summam totiu earminis Venuste indicat.

aut agitur re zn caeni aut acta refertur. 180 egniti inritant animo demia8a per aurem quam quae uni oculis biecta delibu et quae ipse ibi tradit pectator non tamen intuδdigna geri prome in caenam, multaque tolle8e oculi quae O narret facundia prae8enδ, 185 ne puero coram populo Medea trucidet, aut humana palam coquat aeta nefaris Atreuga ut in avem Procne vertatur, Cadmu in anguem quodcumgue δtendi nὶihi se incredula odi.

Quis cum illud promythion v. 179 legat, non reminiscitur similis Versus A. P. 119):

aut famam equere aut ibi convenientia finge. quo VerS hae par poematis incipitur 120 127)120 criptor Homereum i forte reponis Achillem, inpiger, iracundu8, ineaeorabilia, acer iura neget ibi nata, nihil non adroget armis. εit Medea feror invictaque, flebilis Ino, persdu Dion, Io vaga, tristia reδteδ.

125 quid in pertum caenae conmitti et audeδper Sonam formare novam, eruetur ad imum qualis ab incepto proceδδerit et ibi con8tet.

Vorsum 119 Ribbeckius, cum ille aegre versus insequenteScomprehendat, Spurium iudieat. - At eodem munere fungitur quo V. 179, ae ne forma quidem dissimilis est. Mirum igitur, cur hie servetur, ille deleatur Schuelgius v. 119 post V. 124 ponit. Se v. 119 dispositionem indicat: 1 fama 120-124, 2 convenientia 125 sq. Quapropter a loe su movendus non eSt. Alia promythia Horati haec sunt: S. I, 3, 1 ΙΙ, 7 6 epod.

2, 1 c. I, 11, 1 II, 2, 1 3, 1 9, 1 10. 1 14, 1 III, 2, 1;3, 1 24, 1 . Ep. I, 6, 1. 17, 33. 18 86. II, 2, b. 2, 141; A. P. 24 38 63 99 309 333 347 361.

17쪽

Pauca ne loe addam. Si qua pars armini et Promyilitum et elliptionem a liabet ut rami lue Sententium similem Sse

cedunt, iudiei communi Omlirehendat. Neiluo tamen ob illam similitudinem alteram sententiam ut liOetae abiudie emus, a nobis impetrabimus. Velut ilibeckius delet A P. 178 eniper in adiuncti aevoque morabimur apti8, eum deni X prima a V. 156 aetati cuiu 'que ιotandi unt tibi more8. Sed Ribbeckius a Pe Erl-kampio Superatur. Qui e I, 3 totam liartem V 2b-3 epiphonemate Xeepto grammatie euidam tribuit. v. 25 audaromnia perpeti gen humana ruit per vetitum nefa 8. Quae sententia illustratur tribus exemtilis insignibus Promethei Daedali Hereulis. Eadem fere ententia quae v. 37 nil mortalibu8 arduist Recte Sed illa duae sententiae praeelare indolem luandam Horati demonstrant. lui non semel medio in armine Sententiam eonnexam eum antee edentibus Versibus affert, eam exemplis Vel considerationibus longius lierse luitur, deni lue totam digressionem sententia simili irimae laudit. e. IIII, 8, 20 neque i chartae ileant quod bene feceri8, mercedem tuleri δ. Oeta Xempla affert. 1. Quid foret Iliae Mavortisque puer, i taciturn sta ob Staret meritis invida Romuli 2. Ereptum Stygiis fluctibu Aeacum virtu et favor et lingua potentiun vatum divitibu conδecrat influit8. Atque tum Omnia ea omprehendit: Dignum laude virum Muδ a vetat mori, caelo Mu8a beat. Hae Sententia ei, tuae antea apparuit, non minus similis est quam nil mortalibu ardui8 Sententiae auda omnia perpeti te. L II, 10 13 Sperat infe 8ti δ, metuit ecundi alteram 8ortem bene praeparatum pectu8. Hae sententia tribus aliis extilanatur 1 informi hieme reducit Iuppiter, iden 8ub-

qnovet. . non 8 male nunc et olim ic erit. 3. quondam citharae tacentem u8citat mu8am neque emper arcum tendit Apollo.

Ergo rebus anguδti animo δu atque forti adpare: 8apienter idem contrahe vento nimiunt secu=ὶdo turgida Mela Hae quos lue sententia fere eadem X lirimit atque tuae antecessit - HOS Oeos eertham pius non mutaVit, quamvissimilis sit eorum OIDI OSitio. Sed luoniam Sententiarum genera a rhetoribus traetata X-eUSSimVS nune VideamuS, luibus aliis formis sententiae ab ΙIoratio

l3roferantur. Interdum duae Sententiae ita coniunctae sunt, ut altera alteram longiu persequatur, Ut e. I, 3, 36 nil mortalibus ardui3t caelum ipδum petimu δtultitia Saepe altera pars antithesin officit: e ΙΙΙ, 4, 65 via conδili aper mole ruit ua: vim temperatam di quoque provehunt in maiuδ idem odere iris omne nefa an inὶ moventi8. IIII, 4, 29 forte creantur fortibus

et boni8: 8 in iuve=ιcia, δ in equi patrum virtu8, neque -- bellem progenerant aquilae columbam. - . I, 34 sententiam eiusdem generis habet valet ima ummi mutare et in8igne attenuat deuδ obδcura promen3 hinc apicem rapam Fortuna cum 8tridore acuto u8tulit, hic po8u δ gaudet. - Lehrsius hoc earmen reiciendum SSe enSet, niSi forte poetam menti non Om-liotem id finxisse putemus. Sed Fortuna, quae Lehrsium maxime offendit, nam Horatius Oe armine philosophiam Et icureorum fastidit, non est Fortuna Lucreti b, 107 omnia Sola gubernan S, Sed ea, quae OVis imperata persequitur h).

Qua difficultate sublata ne armen Horatio abiudieemus, monet sententiarum ille contextuS, qui a poeta non alienus St. Aliis locis altera sententia ex altera eoneluditur ut S. ΙΙ, 6, 93 terreδtria quando mortalia anima vivunt ortita neque ullagi aut magno aut parvo leti fuga quocirca, dum licet, in rebuε -- cundi vive beatuδ. vive memor, quanι is aevi brevia. S. II, 3, 3 omni enim reδ, virtu8, fama, decu8, divina humanaque pulchris divitii parent qua qui conδtruaerit, ille claru erit, fortia, iu8tuδ. Aliae ita coniunguntur, ut similitudinem efficiant e. I, 7, 15 albti ut ob8curo deterget nubila caelo aepe notu neque parturit imbre perpetum, is tu apten finire memento tristitiam vitaeque labore molli mero. e. III, 5, 27 neque ami88o colore lana refert medicata fuco nec vera virtuδ, cum eme eaecidit, curat

reponi deterioribu8. f. Ep. I, 2, 51; 10 42 A. . 60 101 431. In sententiis ipsis variae formae iudieii apparent. Multo

maior numerus ut iudicium simplex et certum profertur E. , 7, 44 parvum parva decent. e. II, 3, 25 ynne eodem cogimur.

18쪽

s 22

Non paveae condicionales en tiantur: e. IIII 8 20 neque 8 chartae iteant quod bene Ieceri8, mercedem tuleri8. p. Ι, 2, 54 Sincerum8 ni8 va8, quodcumque infundi8, aceδcit. cf. S.I, 3,

12, 5 16, 17 Ep. II, 2, 149 A. P. 1 ete. Sed etiam alia forniae iudieii adhibentur: S. I, 2, 24 dum

vitant tuiti ratia, in contraria currunt. II, 6, 96 tι licet, vive beatu δ. Eli Ι, Ν, 84 nam tua re agitur, parte cum prooeimu ardet. e. ΙΙΙ, 3, 49 aurum meliu8 itum, cum teλη' celat. IIII, 4, 3 utcumque essecere more8, dedecorant bene nata culpae. Multae sententiae per enuntiationem relatiVam proferuntur. Ep. I, 16 6 nam qu cupiet, metuet quoque porro qui metuen8 vivet, liber mihi non erit umquam perdidit arma, locum Birtuti8de8eruit, qui emper in augenda e8tinat et obruitur re f. S. I,

Nonnullae a verbo ali luo sentiendi vel declarandi pendent, quod ipsum Sententiae non tartieelis St. e. IIII, 11, 30 putando Τιltra quam licet 83 erare Ua8. S. I. 4 40 Ep. II, 1, 112;1, 125 2, 151 A. P. 368. In aliis autem id Verbum, a quo alia pendent, summum pondus habet ut . , , 74 aequum δι

peccatis veniam po8centem reddere rur8u8.

Saepe Sententiae interrogativae adhibentur, ut maiore Viprobetur, quam Verae fide lue sint dignae. S. II, 7, 70 quae belua ruptis, cum emel Pugit, reddit e prava cateni8 e. ΙΙ,

16, 19 patriae qui erui e quoque Iugit' cf. S. I, 2, 111 II, 8 61 e ΙΙ, 11 11 mi 17 e. III, 24, 35 epod. 11, 11 Ep. , b. 12 5 16 20 16. In p. I, 6, 29 sententia e interrogatione et verbi antecedentibus promenda est: Vis recte vivere; qui non Sententia est quis non re et Vivere Vult i. e. Omne Shomines student beati fieri. Nonnullae sententiae interrogativae ita proferuntur ut altera pars Sententiae ab altera pendeat e IIII, 7, 1 quis cit an adistiant hodiernae craAtina ummae tempora di 'uperi S. II, 3, 166 quid enim disti ert, barathrone done quidquid habe an numquam utare parati8 - Ioe loe Sunt etiam eae Sententiae ponendae c. II, 13, 1 quid qui8que vitet nuntiΤuam homini aliδcautum 8 in hora δ. e. II, 3. 21 diveδne prisco natu ab Inacho nil intereδ an pauper ub divo moreris.

Interdum sententiae Solae ex alii VerbiS, quae ipSarum partes non sunt, pendent. . , 1, 1 qui si, ut nemo, quam ibi δortem et ratio dederit eu Jor obiecerit, illa contentu δου inat, laudet diverδα equenti δ' S. II, 2, 1 nam ariae re tit noceant homini, credax memor illis Ἀδcae. cf. S. II,

Se luitur, ut ea Verba, quibus Oeta dicta sua esse iudiciae omninnia Significat, tempora, quae in eis proferendis adhibet, coniunetiones, a quibu Sententia ineipit, contemplemur. A primum quidem eum Verbi omniδ, nemo, nihil, numquam, emper SimilibuSque USUS Stendat, iudiei atque opinione omnium aut nullius Vel semper aut numquam rem illam, de qua loquitur, Vigere , Vel cum aliquid proponat, quod omnium aut nullius proprium est iudieium commune pronuntiat. e. I, 28, 15 nι ne una manet noX. Oeabulum omnigin his sententiis apparet S. I, 3, 1 Ι, 7, 10 II, 4, 31 3, 4; C. II, 3, 25 III, 1, 16. p. I, 7, 21 ΙΙ, , 8. Quicumque,quisis in his II, 14 9. 10, 5. S. II, 3, 43. Ep. Ι, 6, 24;11, 22; . . 33b. Ubicumque S. II, 2, 1. Quisque S.II, 1, 23 1, 50 Ep. I, 10, 7 7, 98. Sempe S. II, 8, 1. Fortuna,

ut emper gaude illudere rebu humanis. cf. Ep. I, 2, 56 16 68; A. P. 9 b8. Sequuntur sententiae, quae emper leniunt in plerumque, Saepe interdum, non emper. Interdum A. . 319; aepe

non empe S. ΙΙ, 4 43 C. II, 9, 1 11, 8 A. . 10 350. In aliis sententiis iudicium commune negationibus nemo, nihil, numquam effieitur: S.I, 1, 1 Nemo, quam sibi sortem ratio dedit seu fors obiecit, illa contentus I, 3, 68 Ep. I, 1, 39 S. I, b, 44 nil ego contulerim iucundo amico; cf. I, 9, 9 II, 3, 103; epod. 11 11 C. I, 3, 36 I, 28, 19, nullum aeva caput Pro-δerpina fugit S. II, 4, 8, nequaquam alia δι in re una con-

8umere curam.

Negatio lenitur in raro S.I, 1, 11 inde sit, ut raro, qui se vir δ beatum dicat reperire queamu8 C. III, 2, 32. Pauca alia oeabula, quae ad iudicium commune efficiendum Valent, hae sunt: S. I, 3, 111 iura inventa metu iniu8ti fateare nece εδεδ t. Ep. I, 6, 1 Nil admirari prope re e8 una o laque

19쪽

quae po88it facere et vervare dea tu n. vatiran decipimur Pecie recti.

A. P. 24 Ma.

S. II, 10i: inιirun Ep. II, 2, 14 l. - in illi nunere fungunturtit . . , 42 ut contendere durunιδ cun victore II, 8, 2. quo man S. II, 4, 2b. Coniunctio eo ne lusiva ergo adhibita Si S. I, 4 54 I,

10, 7. II, 3, 320. Sintili ni unere funguntur eo sit S.I, 1, 6 inde ira I 1, 117 II, 8, i,5 quocirca S. II, 2, 13b: 3, 5.

Reperiuntur igitur Oniunctiones Opulativae 6 adversativae 14 eausales 22, eone lusivae . Cuni e 300 Sententiae adsint, ViX SeXta pars uni Coniunetionibus anne Xa St. Teniporuna, quae in sententiis proferendis adhibentur, saepiSSini apparet praeSenS, eunt Optime idoneun Sit, tuo ΟΠ1Nmne ali tui expriniatur. Nani Si iluis nobis persuadere Vult reni aliquani ita se habere, ut ipse ibi tersuaSit, illo tenipore utaturne eSSe St. quo luod re Vera XStat dei non Strare Solemus. Tamen interdum etiam tenil us futurum invenitur, Sive re ipS POSeit, ut A. . 68 mortalia facta peribunt, sive I Oeta neSeio UR RuSR Ommotu e tempore usus est, ut A. . 350 non enὶ per feriet quodcuntque minabitur arcu 8, ubi non Iliinu apte prRESen adhiberi potuit, praesertim eum id te ni pus antecedat neque chorda

311 350 389. - Futurum Xaetum habet C. I, 11, 7. Interdum futurum eun alio tempore eoniungitur C. II, 13, 19 edimproviδα leti vi rapuit rapietque senti8. - Oden modo:

Sed etiani perfectum soluan in sententiis inVeninius, quodaori Sto nomie Graeeorum reSpondet quo tempore quod observavinius in nobisque experti Sumus expriminius. S. I, 9, 9 Nil in magno vita labore dedit mortalibu8. Ne ver est, cur illud dedit vertantus Uegi u eben recte VertimuS: at segeben. Nos ipsi in sententiis interdum tempore praeterito utimur exempli gratia Fausti verba, quae Horati diei haud dissimilia sunt,

asseram:

28, 20 II, 16, 20 III, 2, 33 29, 16 IIII, 9, 19 9, 25 Ep. I, 2, 47 17, 37 19 48 A. . 9 343 412.

Sequitur, ut breviter quae sit longitudo sententiarum disseranius Demetrius περὶ ρμ. 9 εἰ δε ἐκτείνοιτο τις την γνωμηνεν μακροῖς, διδασκαλία γίνεταί τις καὶ 'τορεία αντὶ γνωριης. Velut Auream quisquis hediocrὶtatem diligit tutu caret ob8oleti ordibuε tecti, caret invrde=ὶda obriu aula institutioni cuidani haud dissimile est. Nec minus III, 1, 25-32 de/iderantem quod alia δι

neque tumultuo8um ollicitat mare nec aevu arcturi cadentia impetu aut orienti haedi, nec verberatae grandine vineae fundu8que mendaa, arbore nunc aqua culpante, nunc torrentia agro δidera,

nunc hieme iniqua8. Illarum 21 sententiarum, quae apud Horatium inveniuntur, circiter tertia pars 108 ex singulis ver- Sibu ConStant, aliae plures Omplectuntur, saepe ternos 51 et

quaterno 44), nonnulla vel octonos C. II, 3, 21 18 32 ΙΙΙ,1 17 3, 1 24, 1 ΙΙΙΙ, 9, 5; Ep. I, 12, 3 etc.

Tamen ipse in arte poetica, ut breves essent, HoratiUS SUR sit poetis: V. 335.

20쪽

Omne upervacuun pleno de Pectore nutriat.

e8 brevitate seu 9, ut currat ententia neu einpediat verbi la8δa onerantibu auri8.

Qualia quam ii versus illo loco contra Lucilium prolati sunt,

tamen Omnino ad sermonem poeticum ilia adrant. In Sipienti autem St, Sententias luasdam Ob Solam longitudinem Spurias putare, ut ad . IIII, , , 52 non posε identenι ut ulta voca eri recte dea tunι rectiu occupat nomen beati sui deorun muneribu apienter uti duranti ue callet pauperien pati peiuδque leto flagitiun tinὶ et, non ille pro caris amicis aut patria

timidu perire eertham pius adnotat ampli catio Mententiae per octo verδuc debetur gloδδatori Quae in usa nihil nos movere potest Praeterea Gententia cilla leno totum tarmen terminat: carmina mon interibunt Ti dignus es, risui oblivioni eripiare; tu prudenS in Secundis meque atque in dubiis demporibus re etUS, Fontentu auel S, Jude X qui honestum praefert utili et reicit dona noeentium alto vultu. At tu reet faeis Nam Vera felicitas alibi invenitur: non po88 ide=item multa iste IS Vir, tui non Soli pecuniae Studet, pro 'latria Si iliuS St, periculta Subire non erebitur Quis Horatium tam uile novit, ut hanc cogitationem ei abiudicet γSed ut sententiarum nimia longitudo, ita eumulatio vituli eranda est. Reete enim Cornifieius IIII, 1 monet: ententia8

interponi raro convenit, ita interponentur, multum afferent

ornamenti.

In Venustate sententiarum IIOrat in nurum saeti Vitia i Oetae pOS ita Sunt. Quarum Opia Saeli nimia est, velut in arm. 10 libr. II, in tu Omnis Versus Sententia St. - . II, 14 l er luattuor Stropha eadem Ogitatio exiit intitur omnibus hominibus moriendum esse. Talibus o eis io et ii se iurum loquitur, eum nihil novi proferat, Sed ea, tuae iam omnibus lun Si no in Sunt. Quantum autem Spatii Iamin sententi ne ea litant, his numeris patet earmina omnia e 781 ver Sibus eo inposita sunt, sententiae lisae TD Versus Ontinent.

Quam abundantiam ab antiquis poetis alienum fuisse ostentabant, qui plus Videbant: etronius S. 1, 2 ententiarum aniδεμ mum trepetium queritur, qui non inveniebatur temporibus Homeri, Pindari, Sophoclis etc. Atque Quintilianus VIII, 5, 2 ita: ententiae , quae minu crebrae apud antiquo no8tri temporibu δ ιod carent. Sententia eum sit iudieium ommune, quod Verun1 SS Omnes

Oneedunt, rebus quibus apponitur maiorem probabilitatem dare studet '). Qua ab re profeeti, in quibus generibus disputationis sententiae adhibitae sint, Xaminemus Aristoteles , 157, 12 γνωμαι δε χρηστεον καὶ ε διηγήσει καὶ ε πίστει. Sed narratio magis ad oratorium Sum quam ad poeticum pertinet, imprimis apud Horatium raro invenitur. Ae ne in talibus quidem arminibus, in quibus narratio praeValet, poeta ipse prodire Vel suas debet afferre cogitationes δ). Sed in σεει, et in eonfirmatione et in refutatione, Sententiae multum ab Horatio adhibitae sunt. Cuius carmina saepe illud praeceptum, quod continent, Onfirmant ab omnibusque partibus considerant. C. II, 10 ieinium monet, ne de aurea medio eritate deeedat Thema arminis primi Versibus datur: 1 Rectis vives, Licini, neque altum

Semper urguendo neque, dum procella8 cautu horre8cia, nimirιm premendo situ iniquum.

Quasi re ipsa poeta dicere Ogitur eur ita rectius viVat et quid commodi secun ferat medioeritas:

auream quisqui mediocritatem diligit tutus caret ob8oleti 8ordibu tecti, caret invidenda