장음표시 사용
511쪽
. res non sim, hic tamen definitionem tributi praemittendam esse video, quod ex ea recte stabilita multae lites decidi queant. Miror, Mochium in integro, quem de Contributionibus scripsit, commentario definitionem tamen contributionis Contra morem aliorum eius saeculi auctorum, qui instruendis definitionibus plus operae, quam necesse erat, consumunt, omittere. optime rex erus de Iuribus Maim 1latis Lib. 2. cap. I. g. a. tributum desinit omne id, quod rei publicae conservandae caussa in commune confertur.
Addo saltem: utilitatis publicae cau1Ja, ne quis forte Vincem conserPandae captet, & necessitatem publicam rigide nimis exigat. Vide L. Iῖ9. q. 3. de Verborum si C. quae huc maxime pertinet. Discrimen, quod vulgo faciunt inter tributa. collectas, stipendia &c. hecessarium non est. Nos cum Zieglero species istas Omnes uno tributi nomine complectimur. Posita ista desinitione, consequitur, Veram esse eorum sententiam, qui apud Matrimi in Proce ssis tit. 4et. f. 7. n. 23. 24. ea etiam onera, quae magistratibus inferi ribus, comitibus puta, baronibus, nobilibus atque civitat,bus municipalibus, debentur, huc referunt. Addenda est trumen limitatio, dummodo ea onera utilitatem publicam spectent, qualia inprimis sunt, quae magistratus oppidani pro sumtu in aedificia publica vel ministros publicos &c. faciendo accipiunt & eXigunt. Neque tamen sola utilitas publica lassicit, sed necesIe etiam est, ut id, quod praest,tur, in Commune conferatur. Id nempe, quod civis albquis peculiariter, forte eX contractu vel praescriptione, Obligatus solvit, quam is ad publicos usus & nece rates, in classem tamen tributorum non Venit, sed inter creditores secundi ordinis secundum antiquitatem temporis locatur, L. a. C. de Privilegio mci. Subiiciemus exemplum. In quodam concursu creditorum magistratus oppidanus onera publica conseitim ex praesentissima pecunia, nemine
512쪽
MEDITAT. AD PANDECΤ. contradicente, decerpserat, deinde, commissis inter se creditoribus, acta ad lUtos Helmitadienses mense lanuario anni ci DccxXVIII. mittebat. Tenue erat patrimonium, de quo litigabatur, onera Vero longe maiora, quam quae exiguis posteisionibus convenire videbantur. Mirati hoc, onera illa accuratius considerare coepimus, & animadvertimus, potissimam illorum Partem in mercede consistere. Nempe debitor communis tabernulam in ibro publico habueraL A petitionem pro ea ab aliquot annis curite Ueb bar. Sed ea pensio male inter tributa collocabatur. Exe mimus igitur eam inde, & inferiore loco posuimus ex his rationibus: Daὁ die Orinung der Ulaubiger stibist betriit, soaebubret nach den neul S-9olicii die erile Etelle den oneribus publicis, ideriinter Nir doci die 3 P. Neite thaler Sudenunis mitaeol red)nen thniicii, nod)dem dieier Euden i Binii is teuie Contribution oder ordentlioed semit Sesalle, fondem ein bloibo
Exactores tributorum quousque in concursiu ad probandum am' stringantur. di uiritur.
Duod ad quantitatem reliqu0rum, seimplici eorum asserimni sine, iureiura1rdo fides habetur. Primus, ut dixi, post expensaS concursus locus tributis debetur. Sed constare ante omnia debet de debito eiusque quantitate. Requirit itaque Γrunne mannus in cent. i. decis. 84. ut tributa specifice liquidentur & probentur. Et de liquidatia ne quidem nihil habeo. quoci moneam. Verum quod ad probationem dii hin quiri,clum est. Debitum ipsum probari non oportet, nisi tributum, quod exigitur, plane singulare iit, hoc est, ab aliis civibus atque possessionibus non exigatur. Nam Unera universaliter Omnibus imposita,
513쪽
p ita, tametsi nova sint M insolita, extraordinaria tametidici nequeunt, nec quod ad singulos probatione indigent L. S. L. de rin uis, iratam. Quodsii autem de quanti
tale collationis dubitetur, tunc secundum Moesiam a. c. q. liseallum descriptionum custodes coguntur east ram
ferre Sc fiscalium ostendere quantitatem.' Denique n
ue quantitate oneris Praedio inhaerentis constet, ataue Hutem de residuis, quouSSue ea debeantur, quaestio si , tune simplici exactorum adsertioni fides habetur, & debitor iis id omne, quod illi poseunt, damnatur, nisi apochis eati, summam minuere queat. Ne gui cur eXacta S Quantitatem eam, quam flagitant, iureiurando confirmare Iesquippe iusiurandum siu'erssuum penitus iret. Sumcit enim fides iurisiurandi, quod ab initio iusicepti muners p stiterunt. Sic mense Februario anni ciai ccxvii udicavimus: Ob πω Curator litis don deni Seristit6 SihuIst udab re nebst den Seiopreii das ing gebene quantum der Con irribution beicimeren solle, foderi; Zo habesi mr docti sold ed. rabie Contributions. Cassa, in se mi deren Ecfriediquita duri ciuitiingen m*t ben*ebrati naird, sundatam intentionem fiat 'aut l re der Seri tὁ , Elute und edinvenis in threr Uilt au6gesagi, ni t in Ettrachiung gnosse sendmi bisagie Contribution gleio secundo loco, b gaber, mogeqen mors erinnm morden, unter die dem Concurs 1um Bisten permandie uniosten aes h t. -- βόηMus I. sim pecuniam in solutionem tributorum credunt, privilinium, fisci etiam sine cessione consequisnturi in
editor tamenprobare debet versionem.
514쪽
Dissicillima lis est, an is, qui debitori communi pecuniam ad solvenda tributa & onera publica credidit, in privilegium fisci subintret, quamvis fiscus ei iura sua non Ceo serit. Negatur hoc aperte in L. 3. ult C. de Privilesios sici. Assirmatur contra in L. 24. β. vlt. de rebus auctorita. te iudicis postid. cui adstipulatur lex l. C. de his, qui in primrum credit0rum locum, ubi ad consequendum prioris creditoris locum sussicere dicitur pactum cum debitore initum, ut credens in locum anterioris succedat. Conciliationes, quae Vulgo adferuntur, haud satisfaciunt. Analogiae iuris magis convenit sententia, sussicere pactum cum debitore initum, nec cessionem fisci aut alterius prioris creditoris desiderari. Huius enim nihil interest, cui & invito solutio obtrudi & ius suum exstingui potest. Verumtamen, etsi hanc opinionem admittas, cavendum est sedulo, ne fraudibus porta patefiat. Nihil scilicet, illa promiscue admi Lsa, facilius erit, quam, ut creditores posteriores cum debitore obaerato colludant, atque chirographis suis conse sionem de pecunia in solutionem tributorum credita ac impensa inferri curent, & sic antiquissimas hypothecas eludant. Fit hoc nonnunquam tam impudenter, ut, hominibus ingenuis perfrictam adeo frontem esse posse, miremur. Perferebantur ad nos mense Septembri anni ci IIcc XXVII. acta Concursus, in quibus nullum erat chirographum, quod istam, quam diXi, formulam non contineret. videbatur nova quaeuam cautela a notario eXcogitata generaliter irrepsisse. Quod nos indignabundi non tulimus, sed omnes istos creditores cum cautela sua in ultimam classem reiecimus, addita hac ratione: Iliad ist deS qem inf*asilichen Sout renerS bloi es gan; umvahristeinlieleb Ectanninis, ob septet qrbile Thrit dieser aulaenoni menen Scider ur Ec d liing deeContribution, oder sonit bem Sute Iuni bellen auigenommenaeorden, ὲu eriangulis e insὁ ToriugS vor die hisenilide Hypo- , thequen
515쪽
ς Sp. CCCCLXXXIL DE PRlvlLEGIO TRlBVTORUM. sythequen uni andere priyilegirte Ossubister nidit finiangli'. Enat quidem in Collegio, qui creditoribus illis probati
nem adhuc permittendam esse diceret. Sed neque hoc placuit, considerantibus, Oportuisse illos sub poena praeclusi iura sua ante sententiam classificatoriam deducere ac probare. Quid ergo, ais, faciendum ei, qui vere in tributorum solutionem credidi ty Num forte iusiurandum suppletorium offerendum 8 Neque hoc susticiet, quum sola confessio debitoris, perinde ut in actione de in rem verso, nihil probet. Idem itaque creditori priecipimus, quod Vlpianus in L. 3. l. 9. de in rem Uersio, ut curiosus sit, quo pecunia sua vertatur. Solvat ipse silco tributa, apocha que exigat, quod omnium Optimum est, aut tamen testes, qui pecuniam suam solvi fisco Videant, mittat. Sic mense Novembri anni ci Iaccxi X. iudicavimus ex huiusmodi rationibus: sSH sepiid vor6 erile gestit ii ordeia alle dem Concursὲum Gesten au'caeendete uniosten, vim tenό die verren , Sesalleund aus dem Suae hastende onera realia, drittend di ejenige, nubste die operren i Sesalle verse,duen und daduro in locum si scisuccediret. Doci haben ianr hierbed einen unterschieb qemad et ὲa isten denen, reel de sol e Scider an den Fiscum scibit g Ieh, let, audi dariaber don dejen ginnes,merii ciuitiing eo alten undavquiveisen haben, und denen, is teinen Zoelia in Danden haben, ion erit da6 Seld dem geme instastlichen Eouldner, una lavdii obgedacite Onera a utrasten, hergeqeben. Denia iveil nim gemitida, dieses lebtere aeahi abig gri ehen, gleidissidi die 'testte da6 Berjreden de6 2Gildcners iusti vor gentissam salten, solidernicii TeiveiS der Version se ibit erioderit, indem soniten ein jed mei ver dergleiden in die Obligationes russen, und daturo e in Privilegium ei langen thiante; Eo halicii aete dieien te tern tein Terre*t angeretpeii lduen.
516쪽
Quando fiseus ipse ratione reliquorum cum his, qui pecuniam suam in solutionem tributorum crediderunt. concurrit, siseus primo i co ponendus est ob utilitatem publicam.
Priυilegium pecuniae hereditariae non saltem iuris Saxonici est, sed in iure communi fundamentum habet. m e privilegio, quod pecunia hereditaria habet, ut in N prima creditorum classe collocetur, lis magna est, η .s utrum id in sola Saxonia obtineat, an vero Min iis provinciis, in quibus commune ius viget, imeum inveniat. Multi id cum Martini in Processu tit. 42.8. 32. I.-Hahnio ad Mesemberium tit. de Privilegiis tred, torum n. a. ad Qtam Saxoniam restring unt. Alii, inter quosia frunia annus in Concursu freditorum cap. f. q. II. unbversale faciunt. Cui posteriori sententiae etiam nos, lini Helm stadienses, accessimus ex hac ratione. Coheres sine dubio, quamdiu hereditas indivisa iacet. partis suae dominus est. Id dominium tunc, quum in divisiorie praedia hereditaria alteri addicit, ac sibi contra annuam pensionem, dotem vel simile quid stipulatur, transfert quidem in co. heredem, non tamen per Venditionem, quae in divisioni-
517쪽
SP. CCCCLXXXm. . DE PECUNlA HEREDIΤΛRIA. sorbus hereditariis non priesumitur, L. 34. Hamiliae erciscunda, sed per contractum in nominatum do ut facias, do ut deS. Ergo si is, qui praedia suscepit. modum adiectum non im-Plet, addicens utilem vindicationem habet, seu, ut ea in L. I. C. de Dmationibus, quae sub modo explicatur, actionem, qua dominium pristinum sibi restituatur. Videtur ergo extra concursum inter eos, qui iure dominii res suas rePetunt, collocandus esse. Sed usu obtinuit, ut saltem in prima Ellasse collocetur. Sic mense Martio anni cI II CCXX. respondimus: enis stet et die grage: inberbe i si, id vor alleuanderii den Tor;ug habe 3 sidicinoi tum ei nige Tetigi te hier esis den Erbe 3 Seldem Iust Mnde aborre t nur aus Zomyn, leo emouedrustii es Sesth diest egen vortianden isti resilingiren, unddatur balten, eS thia ne an Orten, ido das gememe Tedat cing tu ret iit, derglellen Privilegium in Ermangeliinq emes LegiS de uerbe i Seldern ni t veristatret merden. Die deii aber ein et te, folange et not nid)t abgerunden is , i in Erb , Ni t und dominium in den erbidasti iden etiliten audi nao Nerordia ung der gelsemen Ne te betali, und Arait sol eS dominii anderit Slaubiqein ver*gri et, nuthin ni t ge, aget merden tenta, dati daὁ Nor;ug,i Nedit der Erbei Sel det nursin Za sis en inelten gegriindei hcy, im ni assen duo Brunnema intu und andere aiijor Za sen lebeia de I l . die drbe i Gelder in die.erile elasse der Staubiget sciren Eo fiat daS Urbe Stid ver allen antem Staubigeria, ous tr deamia, melle sici salis in der eri en Salie ite hen, den Torpig. II.
. Pecunia hereditaria de bitur. Meditatio praecedens vix satis intelligetur, nisi naturam pecuniae hereditariae accuratius explices. Est scilicet pecunia hereditaria pensio, quam heres, praecia hereditaria suscipiens, coheredi vel in alimenta, vel in dotem, Vel in donationem propter nuptias, vel in similem usum polib
518쪽
soa MEDITAT. S PANDECTeetur. Non desidero, ut praestatio in plures annos dividatur, quod nonnulloS facere animadverto. Nihil hoc adessentiam pecuniae hereditariae. Semper fere in terris Brunsvicensibus, quando praedium rusticanum inter liberos dividendum est, unus id solu* suscipit, ceterisque vel alimenta promittit, vel modicum quid' selvit in praesens, maiorem vero summam in diem, quo nuptias laξturi sint, pollicetur. Eittaast appellant communiter, quae nihil aliud est, quam dos vel donatio Propter nuptias. En genuinum maxime pecuniae hereditariae exemplum. Fac ergo, illum praedii possessorem bonis labi. Iniquissimum certe foret, fratres sororesciue cum omnibus fortunis. suis in ultimas creditorum classes relegari. Igitur iure dominii in prima' classe collocandi sunt. Fecimus hoc mense Martio annico M cc xv. ex his rationibus: Ten 'lgenben Ort haben vir den.jenigeii, mel en fuit threb anthem Suthe in fodern habenden Erhis theijd etaeab gemisseὁ an uitguit uno au6grina et morispen, e ingeraumet, in grae equi g, tiam selia gen siesed stoderung habb t eine species dominii unti hereditatis petitio ιuflehet.
Pecunia hereditaria non est, quando enatio F venditio
lare tamen Saxonico emtio es venditio pecuniae hereditariae
I siurarum proatio pecuniam hereditariam vitiat. Patet ex iis, quae . ante diximus, pecuniae hereditariae privilegium cessare, quando emtio & Venditio intercessit, atque praedia certo pretio aestimata uni coheredi audietasunt, sub pucto, ut is hCc pretium statis diebus solvat. Vera hic venditio intercedit per L. I. C. Communia utrimque ita.
519쪽
SP. CCCCLXXXIII. DE PECUNIA HEREDITARIA. so
dicit L. 3. C. Communi diυidundo. Igitur, quia fides depretio habita, dominium irrevocabiliter transit, j. 4 I. I. de
Nerum dii is Hac ergo in parte ius commune recedit adaxonico, quo Privileῖium pecuniae hereditariae etiam illi, Quam modo memoravi, pretio in distinctis terminis solvem clo tribuitur. Vide ordinat. pro . So. eleta antiquam Ur Jιt. 4ή. β. 7. quem locum non videtur satis intellexille Murtim ad eamL v. IO. dum inter requisita huius Decuniae hoc ponit, ut ex titulo familite ei ci cundae Et caussa αιυι iovis absque praecedente vindit ne coheredi pro sua portione assignetur pecunia. Pugnat hoc aperte cum mente legi Iatoris Saxon ici, etsi iuri communi conveniat. In m Vero uti umque ius, Saxonicum & commune, iterum Convenit,
quod usurarum praestatione privilegium pecuniae hereditariae perimatur. Mutuum enim tunc intercedit, arg. L. 4.
520쪽
tib iitii besagie Gelder in die lehte Claue veraeielen. SPECIMEN CCCCLXXXIV
CETERIS PRIMAE CLASSI SCREDITORIBVS. γ
Sumtur morbi hi vestes ἰ-b ex ad impensas funeris m s ex
In actione funeraria mutra heredes multae impensae admittuntur, quae in concursu credit Nin repelluntu) . .
uuntur. Solent enim, ut Martianus in L. pen. de Κρο Hiosis loquitur, omne creditum Praecedere, quum binna lolvendo non sunt. Ad has impensas funebres reserunt sumtus in ultimum defuncti debitoris morbum la- mitra H ra legem Quidem in iure Communi non ha