장음표시 사용
31쪽
cant, propitis inspiciamus. Theodericus a Niem, ponti ficius quondam scriba, ac deinde Verdenssium apud est phalos Antistes , quem manifesto errore episcopum Vir
dunensem nominat Balbinus nodiernus rerun Bohemicarum scriptor , gravi accusatione petit Κarolim , icscribit Cetrolus hujus nominis Partus Augusus, imb verius dissipator in fusius, tempore Urbani Papae m. regnun
Aretilensi, qavod simiore es juris c proprietatis Imperii,
E qvod etiam dictus Otto M. ignus fuerator a lecitiverio, sumpto magno prandio apud Villam novam prope Avinionem per eundem ducem ipsi Carolo praeparato, transtulit in praematum ducem, posea in regno Siciliae Pit iunctum 'nec his contentus idem Carolus noθιlem principatum De
Isinat cim vulgariter nuncupatum , es una de septem prosinciis diecti regni recit ensis , quod etiam Burgundiae nuncupatur , transunt in Regem Francorum , sub colore, quo primogenitus regis Franciae dictum principatum, an qram vasallus Imperii teneret i eudum, re inde Delphinus avocaretur, de schismate lib. I cs XXV. Primo in dicta causa reprehendit, criminatur & damnat Augustum. Deinde diversa Karoli IV. itinera confundit, quorum alterum anno II CCCLXV versus Avenionem suscepit, atque hanc urbem ingrellius Urbano . illic sacris operanti adfuit, cum domi rerum satageret Carolus V alterum
anno M CCC LXX VIII iniit, atque in urbem Parisiorum summa pompa deductus aberaliter habitus sicultus , ac solenni convivio ab Rege Franciae exceptus fuit. Hoc fuit illud prandium scilicet propter quod Delphinatum regnum Arelatense transtulit in Regem Francorum. Tum sibi non constat,quando ait, Delphinatum regnum Arelatense translatum esse in Regem Francorum.
Hoc enim aperte falsum est, talibi a seipso dissentit, pu
32쪽
tatque, Ludoviso duci Andega eos Francorum regi serma' noritiis υ here us concessum ac traditum osse ' oris union intho tractI L cap lit quum Ludovicum Andegavensem nommat,qVem ci' re oportuit, non Ludovicum Andium ducem, cui Imperator nihil vicari jure gerendum tradidit , sed Carolurn Delphinum, eumque Caroli V. sapientis filium hic futile denotandum. Neque vero plenum summumque jus in Delphinatum S regnum Arelatens Delphino concessum est, sed vicaria potestas sub auspiciis Imperii habenda, quae
sine dubio minor est potestate concedentis, utpote cujus vicaria est, atque vel hoc argumento summa dici ac li beri non potest Quod de colore S adornato in speciena Vis i titulo subjunxit , non potest certis monumentis firmartilla Caesarum sub lege beneficiaria concessio, quae quid rationeD θ binatus peracta sit,omnino aut post decessu Humberti,ultimi Delpliinatum principis, confirmatio Caesarea ratione Dei inaeus quaesita est, evidenti certe documento Caesarei juris,cui non officiebat donatio Hum berti,quippe quae intelligi debet cu exceptione summae potestatis, quae apud Caesares farta tecta remanebat. Post haec Karolus IV Delphinum non ratione De=hinatus regimque Arelatensis assim reddidit, sed eun Vicarium constitu
it, nec aliud, quam Nicarium Norariumqvlejuis, ipsi assignavit Robertus aguinus refert sequentia. Traditum
a Galli riptori s comperio, seruorem quibusda caseliis terra Delphinatu donasse Delphinum, eumquein relatensi regno Imperii vicarii- instituisse Hist. Franc BAM . Dicit, quaedam castella,non expriniit quo jure. supremo, an fiduciario , an 'ientelari, an vicari possidenda donaverit : neque vero terram Delphinatus , sed aliqua duntaxat castella donata fuisse refert adhaec donationis
33쪽
concessionisque instrumentum non vidit, nec plus concessum affirmare ausus est, quam quodnc trit&Acumreneneas munere officioque designatur. Totam vero hanc Imperatoris concessionem reticet Paulus Emilius in Bb.
IX. de rebus gesis Francorum in Carolo Nisi quod eodem libro in Philippo Valesio tradit, Humbertum a nobilitate persuasum regionem Delphinatus Regibus Francorum addixis., ea tamen lege, ut filii ipsorum natu maximi S habiles, sive ut similius scribit, in proximam flens regni suscepti,De phini vocarentur, uraque De Linatibus redderent. Sed quo jure id laabeant, summo, an dependentia vicario, non desinit, nihilque dicit contra jus Caesarum, nec ad ultimam originem causamque concessionis progreditur, sed in dante in seriori S proximo , Calvis Imperii rationibus, acquiesch. X VJ Joannes Aventinus, cetera eximius diligens Bojorum scriptor profusum donandi genus innuit, atque haec de Karolo IV. scribit Ga iam Narbon Um
ρ vam tennae principarum , Delphinarum regnum Areu- te e vocamis ab Duperio batiena it. Joanni sororis suae marito, utuque bio Carolo quinto regibus occidentatis Franciae tribuit. Sigismundusilius Ius , qui post rerum potitus es , approbavit. Dipso a in his ori eca Parisiorum amplissima, quae intemplosuburbano Hr o Victori de Peata extat, legi in libro VII annasium Buorum. Exinde vero perspicimus Aventini industriam,&diplomatis Set; et i do fide nitentis auctoritatem ad haec consulto praetereuntis ineptam .fabulosam Memii circumstantiam de prandio apud illam novam sumto , cujus nec scriptorvitae Karoli IV. neque auctor vitae turbani V neque alius quisquam aequalis, aut suppar mentionem fecit, neque status istorum temporum tulit, ut Carolus V. Lutetia facile
34쪽
excederet, qui captata eruus prudenter tenebat,3 seden edo, ut dici solitum est, hostes vincebat. Illud autem ii benter admittimus, ubi assentieridi causa est, sed ubi cete ranon respondent, ab eo discedimus in nihil minorida mus. Quare colligo, Aventinum in digressione ad res Gallicas muneris sui oblinum, L errore memoriae lapsum, de diplomatis sententia non tam ex accurata lectione γquam ex fama , quae apud vulgus percrebuerat, judicasse,
ut evenire solet iis, qui juvenes, nec aetate, neque reruni usu confirmati, studiorum gratia apud extero Versantur.
Nam hoc liquido scimus, concessi onem aroli IV ad γ' rolum Delphinuni, Caroli V. filium, Ioannis nepotem, ac Philippi Valesii adeo pronepotem pertinere. Agno scit hcoc Henryciis Spondanus , Caroli Regis Francorum primogenitum, posthac Caroli I. nomine appellatum, si de visiu lom vitis memorat, atque hoc temporum acto rumque rationibus congruit, nec traduci potest ad Carolum Philippi Valesi filium , ut scribitur in naris historiae Germanicae L CC . Concessit autem Κarolus nihil Dei phino , praeterquam Pacarium jus , nec plus sane confirmare potuit Sigismundus. XXIII. Jacet nurae, opinor, totius criminationis caput , nec video , quamobrem ex eo vel invidia colu ligi, ves odium arolo IV conflari possit Gasparem Peucerum, virum nostratis historiar Momnis antiquitatis pe ritissimum, sorte in hanc sententiam traxit A veritinus Ille autem ut probet vera esse, quae tradit, rationem addit, MIsac quidem in parte laudem obterit innoxii Imperatoris. Ita enim sic inbit ρυod addictior esset Gastico nomini, rim conor eludine, deinceps egi u iura regni Arelaten-st alienata ab Imperio concessit in maximum Hrrimentum'
35쪽
V. Fateor quidem Tarolum V. diu in aula Gallica educarum,' mutato encesta nomine, Karolum ibi appella una atque in mores Gallicos formatum, derrique illius sentis regibus necessitudine connubio fuisse innexum, id quod Gallici pariter ohemici scriptores testantur. Sed aequum non est, ut ideo hujus facti, quod fidem laedit,&pacta infringit, invidia in Karolum IV. conferatur. Hoc probandum est, non conjectura affirmandum, non ratione colligendum. Aliter fieri par est, quum de promissis S pacto Principis agitur, in quo fides exuberare debet, si quid contra admisctum est, evidenter probari oportet. V M. Nicolaus igni ei ius hujus concessionisae iam isationem ita explicat, ut ejus originem simul ad Albertum I. referat , quasi is suo Imperii juri in regnum istud renunciasset , ac deinde post eum Henricus VII. spe impetrandi consensus Imperii Principum, sine ul-Ja conditione Mexceptione Philippo Francorum regi vel didisset. P in III. Bib M. istoreia Nominat diploma
transactionis, sed non affert, ut propterea ab hoc teste vim pondus testimonii requiramus. Mox historiam Episcoporum Trevirentium nondum excusam laudat, in qua exemplum transactionis reperiatur sed in castigati sim rerum Trevirensium historia, quae diu post Vignieria iam industria Chr. Brovveri collecta, si eruJacobi a seni edita est , perspicuulagamus,Boe mundum L icita boldum , per regnum Arelatense Italiam καιcanceia Iariri, reliquosque Imperii Principes conseia sum non in .
terposuisse, Boeniundum quoque, cujusinistis finibus&expediendi, sigilli imprimendi partes erant, sigillum tradere noluisse , ut vel isto denegati consensus ksigilli in
dicio, haec actio ad exitum e eectumque non deduceretur, multo minus vim auectoritatem D eriesis transactionis a con-
36쪽
nomeretur ob ervari r interim vid. rori erus annal. Tr - a tr. t. II. lib. XV Absurdior est narratio, quae extat apud
Guillelmum de angi ac , in hanc sententiam, quati ex formula transactionis , inter Albertum I. Philippum Pulchrum init Rhenus Franciae limes versus Germaniam constitutus es hi Valde miror id probas se fratres Sam- marthanos, quos jure castigavit Petra Puteanus, agnovit Bello restius, non a Rheno sed a Mosa limitem utriusque regni ducendum es te. O . H. Conringius F. L. cap. XXIV. Satiricus obrechtuae Prodromi Pol. I. cap. IL Eque vanum est,qVod commemorant de venditione Henrici VII. quae non magis firma es se potest , quam Albertia. transact io,quonia Imperatoribus no est jus alienandi partes Imperii sine consensu Imperii lectorum,Principii atq; Ordinum,qui nunquam hujusmodi venditionem suffragiis suis comprobarunt. Neq, vero hac venditione opus fuit,si Metata Albertia donatio praecessisset. Nihil addam deau ctoribus venditionem hanc celebrantibus , qui suspecti sunt&variant, certisque monumentis destituuntur. In ter hos est Calanus, qui inprobandi negotio haeret Mambigit, utrum ab Henrici, an a Conradi cessione regni hujus supremum jussit arces iendum,de quo legere est in Fudiciis Hopanicis D. Jacobi hi latis, satis ingenui diligentis. Inprimis autem Cassiani, imilium auctorum commenta vel hoc argumento refelluntur: quod si unquam vel ab Alberto, vel ab Henrico, vel alio quovis anteriori Caesare,regnum saepe dictum Regibus Francogalliae donatum aut venditum fuis se , non pos se reddi ratio, quamobrem Κarolus IV. regis insignia eo in regno susce piisset non item possiet adduci causa , quamobrem Carolum Delphinum cum vicaria urisdictione per totum hoc
37쪽
regmina constituisset, si jam diu ante Reges Francorum titulo donationis, vel emptionis supremum ejus regni dominium obtinuitsent. Imo si verum esset, qyod de Albertia.& Henrici VII. cessione traditur , Clemens VI. Ponti Rom. tam enixe non laboras et de assensu confirmatione aroli IV. cum Avenionem Provinciae urbem a Joanna Neapolitana,tanquam a ProvinciaeComite emeret,quod is tamen necessario faciendum ibi putavit, .miis in Lusatiam nuncio impetravit, summamque adeo Imperii jurisdictionem in Provinciae Comitatum, ab excessu quoque praedictorum Caesarum Alberti I. menrici VII.
gnovit. v. Abrahamus Beto ius , Henricus Spond. muta Baronii continuat ad an I 348. Petus in Pit. C
XXIX. Majori prudentia, ut alias solet, Albertus Crangius ad hanc rem aggres has est, atque in Karolo IV. largiendi prudentiam desiideravit, in vestus est , exhaustos ab eo ectis Imperii nervos, sivendita vectigalia publica, abalienatasque Imperii urbes, ut quas venum exposuisset, Principunique finitimorum ditioni attribuis et lis
X. Saxon. cap. 3. Nam diVersae sunt quaestiones de concessione dominiit talis,&cessione dominii dare Ti, ac jurisImperatorii in universum. II. Alia est disceptatio de bonis Imperii in alium statum deductis , ut nihilominus adhuc summa Imperii potestate contineantur alia est de iisdem ab Imperio prorsus separatis, ita ut ab universo civitatis ure: eximantur. III. Non paria faciunt amissio uris,quod est cum dignitate Civis Imperii, lamissio Civitatis Impe-
j iiij I voad enim ci Vitas retinetur, manet parendi obligatio, etsi dignitas regali amittitur,&pristina conditio mutatur, ita ut exemptus non proxime Ad interje- , cto
38쪽
cto alio, puta Principe , aut ire torii domino, jus inciviatate deinceps accipe, teneatur Imperatores saepe liberius versati sunt in bonis patrimonium reipublicae complectentibus, quorum concessio ita se habet, ut peream summa concedentis jurisdictio non extinguatur. LQuamvis ne sic quidem mero suo arbitratu id possint, neque olim jure potuerint: majoris autem momenti res est,isi de summo concedentis imperio bona isthaec concessa auferanthis , atque in aliud,&suis legibus utens Imperium transferantur. NIL Etenim ab ultimis inde Regum Germaniae, &ipsius adeo Ludovici Germanici temporibus, ges atque Imperatores nostri liberum alienandi us non habuerunt, quamvis aliqui eorum, nescio quo
necessitatis praetextu, ante rigorem Capitulationum, reipsa alienarint, salvo tamen Imperii jure VIII. Nam a principio reipublicae Germanorum capitula, unde capitu a-tiones dicuntur, coeperunt δε semper usu probata viguerunt, maxime autem aetate Caroli V. Austrii increbuerunt
aucta sunt, regnique legitimi indicia praebuerunt. IX, Necessitatis exceptio non potest fraudies hiis, qui semperassentiendi jus habuerunt dato abalienationis casu,
consensum pro eo, ac decet,non interposuerunt, sed imo contradixerunt reclamarunt. Δ. Hinc ex eo capit
nequit obtendi praescriptio , quoniam tali modo accipienti obstat mala fides, quando scit, nihil jure abalienari posse, ubi potestas abalienandi deest XL Nec vero ita abalienavit arolus IV ut ab Imperio ullam Imperii partem separaret, sed quod donavit&vendidit, id intra summam Imperii jurisdictionem stetit, ac iis summi dominii
legibiis fixum permansit. III. Neque in bonis domani-
νειμ aerarium Imperiale complectentibus, pleno clib
39쪽
ro jure usus est, non modo ob neces rium Imperii cors
sensum , sed quoque ob causam rationemque evidentem serendi onera reipublicae, ciuendi imperatorium spleri dorem. Qua de causa Electores ad Rhenum non satis si bi cautum putarunt , nisi caput Ilud de concessis oppig'neratisque sibi vectigalibus expresse in juratas Caesarum
capituArriones referretur. XIII. Proinde di fieri uri quod Maximiliano I tribuitur , non est ita capiendum, vasi partes rei pubi icae insigniores , nominatimque re gnum Arelatense a supremo Germaniae dominio, separas. fiet, atque in alienum .externum imperium traduxiiset. Etenim nilis tale admisit KaroIus,&in concessione regni Arelatensis clare significavit, Vicariarum generalem , rimque non hereditarium , sed quoad Delo hinus viveret, concessum sui Te. XIV. Exinde eliciamus, Volutuni perium, quod concessione Picariatus generalis Delpirino attributuna memorat Spondanus, non designare summum absonui- ve regendi jus, sed plenam liberamque
administrationem, quam eo titulo Delphinus habebat,atque non suo, sed concedentis nomine, nec proprio, sed a Ilieno S dependenti jure neque summa, sed vicaria duntaxat potestate ad tempus vitae, retimebas in ahma ecclessaronii continuatione t. r. n. r3 δ. Nullus dubites, id omne clatius fore, Mad tuenda in hanc causam opportu
risus, si integrum nec muti Iatum diploma in posterunt edatur. XV. Esto autem concesserit summum reginaeti Delphino : summum certe jus sibi Gerrnaniae reserva vit, quod eo mortuo, stupertus Romanorum Rex princi pro quincti decimi seculi test at una fecit,& publice evidenterque declaravit, uariarum imperii alterum,palatina . cui Rhenen si tune coniunctum per Galsiana regnumque Arelatense diffundi: id quod si narni, necabalienati per Κarolunt juris firmum sano nisectumque argumentum fu-
40쪽
it. Extant tabulae apud arquai dum relierum , juris nequicquam ablati testes , in notis ad Petrum de An DBb. II cap. o. Esto majorem I olaemiae , quam Imperii rationem habuerit: esto, illius commoda potius, Vam Germaniae quaesierit ut est apud Eneam Sunium his. Eo- hem cap. XXXIII. D. Casinianum per de Caesar in Carolo 2 arto . quorsum spectan Iacobus pigenus lib. in
notis ad Ligurinum , Simon Retren cher in annalibus Cremfanen ibus lib. IV cap. a. Non tamen ita curam -gitationemque reipublica abjecit,ut partes Imperii de Imperio demptas, in externa regna potestatesque transferret. XVI. Extremo in abalienatione evidens necessitas spectari debet, citra quam fieri non intelligitur, nedum praesumitur. At vero tunc nihil occurrebat atque incidebat, quod necessitatis ratione ad perniciosam ejusmodi cessionem Imperatoris animum inclinaret. Regnum Galliae bello Anglico exhaustum fractum, vix seipsum tueri poterat, nec Germaniae metuendum erat, sed ab auctoritate Κaroli IV. consilium robur petebat, adeo ut ipse pacis conciliandae causa in Galliam proficisceretur. Necessitas ergo ostendi non potest utilitas quoque inde nulla ad concedentem redundabat: Nulla res, nulla ratio Κarolum movebat, ut aliquid tale moliretur Gariora servati juris indicia supersunt, Vae doceant, nunqVam eo regno se exuississe arolum, nec, salva Imperii majestate, in alium, externumque Principem transferre potuisse.
XXX. Nondum igitur jure suo Germania excidit, neque in pace estphalica, neque in Novio magensi, quae tota illius fundamento stat nititur , pristino summoque regni Arelatensis dominio renunciavit : vini moratione ejus non inanem ιν ct Imperia is titulum etiamnunc retinet, atque hujus usu constanti irmo , jus non cessiim, neque derelictum evidenti ratione