Poetriarum octo Erinnae, Myrus, Myrtidis, Corinnae, Telesillae, Praxillae, Nossidis, Anytae, fragmenta et elogia Graece et Latine ... Accedit Gottfridi Olearii dissertatio de poetriis Graecis ... Cura et studio Io. Christiani Wolfii ..

12쪽

id G ut in Anuoluta Epigramm. G:aee. lib. Har uter quoniaμ υπ misi uare, neque me bis erin Ma III. cap. 2S. epigr. 69. rara ; quam laudem ei Antipater de ceteri tribuere vi

Gallia

13쪽

ERINNAE LESBIAE

In Erinnam, Antipatri.

PAuciloqua Erinna, & non verbosa cantibus,

Sed sortitum est Musas hoc exiguum carmen. Igitur memoria non caret, neque nigrae Nostis sub umbrosa eohibetur ala. At vero innumerae recentiorum coacervatim poetarum Myriades oblivione, o hospes, contabescimus. Est melior cycni modicus cantus, quam graculorum Cornicatio, in vernis quae dissipatur nubibus. II. Lectis

14쪽

ER IN NAR

Sua Diaeicis potῖus. quam multis cursibur eaeam, Paret ι ut es Cyni melior canor, ille gruum quam

Clamor, in aetheriis dispersus nubibus austri. l7ὶ C Ss, suavem vorem ὀe cantum significat in Ambia. lib. I. c. ii. epigr. . Se lib. III. cap. 18.epigr. 2. Contractum Θρ.c de murmure, susum &rumore incerto usurpari solet. vid. Gu L IU. 66. V. 7. & 3o. Xenoph. mων VI. s. sect. 33. dc περὶ Κύρου πιυδ ας VI. I. sect. zo. PLparch. in Pyrrho T. I. Opp. p. 39o. E. Adlian. Var. Hist. II. 13. in fine. Dio L. MI. Antiqq. Rom. VI. p. 384, 29. Se p. 4o , io. Polybium Histor. l. 32. PM- iratum in Icon. I. a. p. 766. Liban. Orat. X. P. a 8 i. B. Agriphonem Epist. lib. III. ep. 7 I. Suidam Aemscbium. Λιγω κακορους apud Sophoclem in A-jace flag. v. I 38. M δυθρα ea ἔς mentio exstat in Pindari Pyth. Od. IV. v. III. Lexieon 1 S. Photii: Θρους' - φωνη ἀσημ λαυά, δε-

Sapphus fragm. n. CLVII.

15쪽

Leonidae. Virginem iuvenem inter Poetas apem Erinnam, Musarum flores decerpentem,

Mors in hymenaeum rapuit. Profecto hoe sapiens Dixit vere puella, invidus es Acheron. II LAselepiadis. Duleis Erinnae hic labor, non multus quidem,

Utpote virginis novemdecim annorum,

Sed reliquis multis potentior, si vero mors mihi Non cita venisset, quis unquam tantum habuisset nomen pIV. In

φης προσκτον. O ludierum meum aureolum, mea cura,

Veneris planta,' Iuse apicata, Gratiarum alumna faeter deliciarum.

Agathius in MINI. IV. cap. I. epigr. 6.

eunctorum oculos rapix.

3ὶ D. Curisus in notis ad Hefodi Theogon. v. II. nomen 'Nuις aut ἄδει putat diducendum esse

ex voce ed aut id, qua fgnificatur mors Se exitiam, Ae voce illa signari non locum, ut existimant Grammatici, qui ex a privativo de εἴδει video deduis eunt, sed virum a quod ex locutione Dc 'MA, in qua subintelligitur οἶκαν, in AEaeis rimam, aut simile quidpiam, liquere censet. Alias hujus vocis significatio nes illustrat Frater dilectiT. T. I. Cur. Philol. ad Matth. XI. 23, Ω XVI. v. Ig. Afit. II. v. 2 , de a7. Idem in Centutia Epp. Libaxit ad ep. 6 I. not. s. in Curis ad Matth. XI. 23. praecipuos Scriptores de hac voce allegat, quibus addere juvat Hug. Brough. tonum T. III. Opp. p. 73t. Autorem Observ. Hal. T. VIII. Obs. 4. 3. 8. seqq. Pet. Zornium T. I. Opulaui saer. p. 36, & 763. & Hadri Beveriandvim in otiis Oxon. MSs. cap. 7. Varias origines nominis 'Mδιι recenset oratris Synt. VI. de Plistoria Deorum, P. I9 . D. ιὶ orta est haec Vox a verbo βασκανω, de quo cons. Lamb. Bos Exerciti. in N. T. p. 373. seq. Et

Fratris dii. T. II. Curarum Phil. ad GH. III. I. 3ὶ Vid. δειλία. III. as. epigr. 66.

16쪽

epigr. i 6. v. 4. locusta appellatur ακανθ acet τις. 6ὶ Mihi hoe loeo videtur esse menda, neque t men ita consentientibus codicibus quicquam pronunciare audeo. Os saetis. In Erinari metria ae plebeiis versificatoribus m- tollendis σει νύνονlis, insolenter se gerunt , id fg ficare κονιαν infra ostendemus. Bradisus. Legiturhase observatio ad Antholog. IV. 4. epigr. 16. v.

17쪽

IV. In Grammaticos, Antiphanis. Grammaticorum curiosum genus, eradicatorium Musae Alienae, infelices tineae per spinas incedentes, Magnorum macesae, in Erinna laudanda operam navantes, Graves & duri Callimachi canes emissarii, Poetarum contumeliae, pueris tenebrae incipientibus, Pereatis bene sonantium clanculum mordentes cimices.

Incerti.

Nuper parturientem te ab apibus 'genitorum ver hymnorum, Nuper te Cygneo locutam Ore, Impulit ad Acheronta per latum sucium mortuorum Parca, filum nentis domina coli.

ωρω κειρε)M. Fuisti: tamen de Graecis κόμην πενθητάων, non sum nescius.

XV. 3. Ut eum mordax eanis, observat CBIs ommiti Homilia XV. in Epist. ad Ephes eleganter dicere, καθάπεν οι λαθροδηκlm των κυνων, Ae Paliarium

proprie usurpztur, tamen ae Hylus apud Hob . p. 3, i . Se apud Pricianum lib. I. p. s62. ait, Ilirum λι- χευεdoia virgines, quae ad eum nascuntur, & Euripide, in Iphigen. in Aul. V. a 36. λόχευαα patri tribuit. vid. Arnaud Spee. Animadv. c. I p. P. 93. ii in Similis locutio occurrit in Muta. III. Iz. e.

pigr. 32. V. a.

18쪽

s ERINNAE

X. P. 23 . a.

19쪽

Tuus vero carminum, Erinna, elegans labor, non te clamat Mortuam esse, sed habere choros inter Pierides. vLIncerti. Lesbus Erinnae hic savus suavis aliquis parvus, Sed totus ex Musarum mixtus melle. Sed trecenti ejus versus, aequales Homero, Et virginis novemdecim annorum, Quae ad colum, matris metu, & ad telam Stetit, Musas famula attingenS. Sappho vero Erinna quanto in melicis melior, Erinna ipsa Sappho tantum in Hexametris. vII.

Incerti.

Virgo Erinna suavisona sedebat puella, Non filum tangens multis nexibus implicitum, sed in silentio Piericae guttas stillans apis. VIII. Erin.

s9ὶ Lyricorum versus μελ. maxime dicuntur, &inde Meliei seu Lyrici poetae, non ex jucunditate Car minis nuneupati ἔ nee minus sane absurdum, poetas omnes aut abistutos tantum Melieos appellari posse, quam Urios diei, in quo valde peccarunt Grammatici. Galenuι: ωc α- λελικοῖς ποιηlως,

συκ sinu ν ν, λογου τε G αρμωIM E, . G Alius longiorem vocis mensuram altiorema Asia, M. Tullius, quicquid sub aurium mensuram cadit, ἰυθικὸν, i. e. numerum vocat. Capellae Numerum autem marem esse, melos esse femin1m nove rimus, etenim melos est materies, quae sne propria figura esse censetur; rhythmus autem opere quodam virilis actus tam formam sonis quam varios praestitit effectus. Hern ogenes: παλιν a τε ετι

20쪽

ERINNAE

λιγυς, o ό ει - απην, εc . M σ3ο,μ α ωέων, λιγ- τω v, ἡ λιγυρὸν ta λ i bosc. III. M. epigr. 8. Huius epigrammatis meminit etiam Phriri XXXIV. 8. ubi de Myrone. Miror autem M. Varrono, & cum secutum Pliniam tam foede Iapsos, qui inum artifici, quod de Myro Poetria Erinna dixerat, tribuerint. Ursi I. Epigramma hoc, quod us ει - . tribuit in loeuitae te cicadae tumulum, jure ei adsscribi, licet in Aeth his Aerrae vul tonso adscribatur. aTitim e. vincere puto P. Aiam Hist. nat. XXXIV. 8. qui diserte de avr ne celebri statuario reseri, eum Deisib ei-cadae monumentam ac loculiae, idque carminibus suis Erinnam fgnificare. ut frustra de fide eius epigrammatis addubitate Virum doetum se mani sellum. Quamvis A id clarum sit, quod ad Carmina IX. seminarum. p. 29 i. jam notatum, & Hardaino ad Phalam l. c. Erinnam in illo erigrammate non de M9 ane statuario e tu arcipiendam, sed de Myron: Puella, quae cicadam A Ioeoliam, d licias tuas. co. dem monimento coad dctat. bo carius diis de Poculis P. 3 o. r Maniam VII. 86. v. s. γ Lustiniae tumialam si mos aeri Condidit sepulchrum elauo suo Hadrianus, δέ psittaco suo Corinna. R Iinus. Τῖν at κῶα Nινανδος Theriae. V. 8o I.) 1χααλιμ. νπλει σι φάγον. καίδα γάρ τινα ειδοσκαρπίων ἐπὶ ρωμ νων τοις τῶν αὐἱδ- ἀεροι

nisi iam