장음표시 사용
2쪽
3쪽
IMPERATORIS REGIS AUGUSTISSIMI
ΡΕR MENSES AESTIVOS Α. MDCCCXCIVA DIE XVI M. APRILIS
PUBLICE PRIVATIMQUE HABEBUNTUR
Inest de Gnomologioru=n Graecoruin historua atque origine commentatio ab Antonio Alter scriqua pari. Ul de Iustini monoeehio et Aristobulo Iudaeo II
EX CAROLI GEORGI TYPOGRAPHEO ACADEMICO
5쪽
UNIVERSITATIS FRIDERICIAE GUILEI MIAE RHENANAE
singularem carminis Orphici historiam explicare et quomodo per falsariorum malam industriam res paullatim concreverit tam certo demonstrare licuit, ut in fine varias quae deinceps fuerunt vicissitudines sadiectis sitiam levioribus quibusdam quae restabant) ordine digestas quasi uno obtutu comprohendere libeat. atque 1. primus est qui carmen condidit 'monarchiasi ' quasi Iustini nomine fertur auctor cuius sententiam explanaVimus s. p. 174 5. in codicibus periit initium v. 1-2 s. p. 157); v. 10 Δία του abiit in του dici in cod. C, του θεl coni. cod. F; V. 8ἐvoi: ἔp sov si παυτα temere F; v. 10 etrovet' hopcietat F2. idem carmen adhibuit Theophilus, sed non perscripsit 3. integrum deinde exhibuit scriptor cohortationis quae eiusdem Iustini nomine fertur. v. 16 codd. optimi του hic ses. mon.), Δία του recte deti. DG; v. 1-2 βέβηλoi πασiV
4. initium et ultimos versus ex cohortatione excerpsit Cyrillus. v. 6 legisse videtur εὐ δ' ut seqq. Omnes; v. 17 eum coli. ἐς pro ἐπ'; v. 8 εiς b' cum coli. DG: v. 18
5. Clemens in protreptico Iustinum sequitur. inde ab hoc accessit v. Ti o0ovaτου s. p. 165), item v. 9 πεpi Viσσετui Pro Πε9lTivεTai s. p. 166). primam partem attulit iv. 1 - 10 es. Cyr.) cf. s. p. 357 6 ex Iustino Clemens sumpsit eclogam str. 5, 725 mutato tamen ordine verborum ut duos versus eXpleret v. 18 ex. post v. 20 in.); v. 18 Icilia δ' cari scL Cyr.); v. 19bi ac proinde omneS
pro μεTuλoio ovaκτος cf. s. p. 175)6 igitur ex peculiari carminis antiqui recensione derivata sunt a n. b ut videtur paullulum divorsaὶ, cf. s. p. 157. 1587. carmen primus retractavit et ampliavit 'IIecataeus 'in libro do Abrahamo doperdito s. p. 159). eius lectionem reddit in altera parte sv. 14 sqq.) Clemens cum theosopho, in priore spaucis exceptis) theosophus cf. s. p. 173)
6쪽
homo Christianus excipit set eos qui Christum visuri si ut et Abraham uin qui solus deum oculis viderit. idem igitur interpolator prioris partis sapud theosophum et inde a v. 14 apud theosophum ac Clementem p. 692) et posterioris sapud theosophum et Clementem p. 723).
Hecataeus' carminis antiqui recensione usus est 11. 1-b i. e. mon. Theoph. coli. CST. Clem. pro tr.) magis quam n. 6
simili ut lectionibus comprobatur v. 19 δε - n. 6 i). 'palinodiam ' Orphicam ut est apud n. 1-b et ipse Servavit sc f. s. de v. 21'- 1 adiutictis tamen cum aliis tum versibus de Abrali amo: utrumque sat accurate etiam theosophiae inscriptione declaratur s. p. 153). v. ibi respexit ut videtur Iustini fragmentum Aeschyleum ses. s. p. 168 ex.), Sophoclis eclogam certe eXhibuit ses. S. D. 159ὶ, eundem autem delectum sequitur cum cohortatione Cyrillus. quibus rebus demonstratur 'Hecataeum' redire ad eundem fontem cum cohortatione set Clementis protreptico in eum quo ex ipsa Iustini monarchia derivatum. - singulis 'Hecataei' intorpolationibus nexus carminis turbatur, tamen interpolatoris indoles sententia verba es. 0υηT V v. 10. 1 b. 16t al. cf. p. 176)sibi constant
eiusdemque ulteram recensionem paullo variatam n. 6), 8emel 'Hecataeum' f. s. p. liq) quem integrum assert n. 7βὶ et eum antiquo contaminatum n. Ti), et in omnibus interpretamenta biblica admiscuit ab ipso inventa s. p. ibi. 16l sq. 174. lib) - 'Hocata olim' tamen non ita descripsit ut decuit: nonnulla leviter omisit, v. 16 s. p. 168). 16' s.
singulis peccavit aut mutavit aut 8 Hecataeum quendam 'minorem' secutus est: v. 8auToTελης saUTOTευης antiq. theos. s. p. 166), v. 163 6σTpino
9. eiusdem Clementis tempore inter varias interpretationes v. 16' sqq. εξ μ OUvoΥεvnς Tiς uΠoppu)ξ φυλου ovin-0ευ χαλbal in v cf. s. p. 160 et str. 5 p. 648 s. p. 161εEnyo0vTai et iv ες) subnascitur interpretatio Mosaica collato Philonis vi. Mos. in . cf. str. 1 p. 4ll s. p. 16 l), eaque ab initio coniuncta cum nomine Aristobuli scf. Clem. str. 1 p. 410 sq. quo de infra agetur)10. 'Aristobulus ' ut si Aristobuli Peripatolici nomon iam ante Aristobulum Eusebianum eum tui primus v. 16 sqq. ad Mosen rettulit induisse ex solo Clemente collegimus n. 9c s. s. p. 172) carmen ab ΙΙecataeo interpolatum retractavit et ad legem Mosaicam redegit. atque Hecataei recensionem adhibuit non antiquam n. ij, sed depravatam Clementis sive Hecataei minoris n. 8 i) cf. v. 8 aUTOTελης, v. 163 dorpo torrOpεiης κτλ., V. 20 εVb00i 0υ Orn. v. 2 l . is igitur an lov. 16 in sarsit versum stolida simplicitate conspicuum 16'λotarov εμoi καὶ riuoi δεκοπτυχου uv0ph Urroicitu quo rem etsi decalogo nihil cum astrologia s s. p. 159 Sqq.) eXpressis verbis ab Abrahamo in Mosen converteret s. p. 160 sq. cf. p. 168. 1713 et contra totius carminis sententiam sεῆς θεος lopaeto ς opinu Movo ς adτος si Tauru) Orpheus decalogum sibi et omnibus hominibus unum veritatis fontem relictum essu declararet; idem Platonis ecloga abusus cs. coli. 25 s. p. 163
gem Mosaicam veritas non esse diceretur cs. v. 16' s. p. 176
7쪽
11. sqquitur ' Aristobulus' audior libelli Eusebiani ab Aristobulo maiore ' cuius exemplum imitatur sacito distinctus s. p. 172 , interpolator Mosaicus etiam impudentior,
homo semibarbarus et coniectator palaeographicus. is v. 10 is q. quoque ad ipsum Mosen resert qui πυεUytara 'Vi Oxεi . .
fort. δε γε TUici Ar.); contra v. 20 εvh00i θυμω Eus. rectius quam g. 0υμ00 Clem. eod. L s. p. 169)13. Theodoretus Clementem et Eusebium contaminavit s. p. 154): v. 8-9 et v. 21. τελευτhv ex se usebio, reliqua ex Clemente sv. 20 ε. 0υμὶ cum codico Eusebiano s. D. 12)14. theosophus carmen exhibet triplici interpolatione contextum . nam Abrahami interpolatorem Hecataeum')eum sequi docet inscriptio s. p. I 53) eiusque recensionem antiquiorem ab eo servari collato Clemente apparuit s. n. 8 , sed accesserunt cum alia tum Mosaica 'Aristobuli maioris' n. 10). in contexendo quomodo rem gesserit exemplo est
men in singulis ex Clemente ne verbum quidem mutavit excepto sortasse v. 167 Πυευν ari cf. s. n. 87). item igitur s. p. 173ὶ versus quos IIccataeo deesse animadvertit v. Ti. 161. v. 21 - ex Aristobulo simpliciter adiecit Codice usus aliquo Eusebio longe praestantiore s. n. 1 l), Varias autem lectiones Aristobuli et maioris ses. v. 10. 8 s. n. 10) ot innumeras minoris s. n. 11ὶ respuit omnes. quare Aristobuli maioris quam minoris recensionem eum contulisse probabilius est, ita ut theosophus medium inter Aristobulos locum teneat ses. s. p. 172 3). ita enim res facillime explicatur. nam ne theosophum ipsum nil nisi 'Aristobulum maior0m' reddere arbitreris, obstant quae praet 0r v. Ti. 103. 213-- illi
danda esse censuimus s. n. 10 quaeque artius inter se cohaerent quam quae nunc apud theosophum Sat male coniuncta leguntur sus. o. g. v. 15 sqq. s. p. 168), obstat porro Clemens qui l. i. Aristobulum prorsus ignorat et Hecataeum Sequitur recentiorem s. p. 173ὶ, cuius lectiones a theosopho qui Hecataeum antiquiorem sequitur) diversae s. n. Si) qua via ad Aristobulum minorem pervenerint nisi per maiorem non video scf. s. n. 10 et v. 8 ubi Arist. maior ipsius Clementis vestigiis insistit). quae quoniam certa sunt, in dubium quemquam vocare non magis patiaP quam re inversa contendere Clementem illa ex Aristobulo quem totiens nominat ses. n. 9) sumpsisse et Aristobuli versus Mosaicos sprevisse ses. s. 13. 173). Ceterum theosophus de suo coniecit v. 12 πολεμος καὶ
sebii codex D in marg. v. 3 ἐξεpcui in theosophi codices' quidam paginae Orphicas adscripsit 'Quaero in Iustinoot conser' sc . eiusdem codicis F, al. 16. denique omnia miscuerunt viri docti, qui quod nostro saeculo impune saciunt ne in veteribus velut theoso -
8쪽
pho) acrius reprehendas. quorum contaminationes et interpretationes non colligo, sed singulis quae supra memoravi ut pauca addam v. 11 in coli. cod. F aliquis pro κακου scite coniecit vo0υ subov), de v. 13 sqq. cf. s. p. I J7, de V. 1 Ucf. s. P. 172, de V. 16i Cf. s. p. 171, v. 16' sq. κατα δε σψε-Tεpou κVuibuκα ΠVευμαTa a Vioxεi Coniungit Sylburg, κvu
bium 1, 38 veteres Christo peculiarem rerum caelestium et terrestrium scientiam tribuere solitos esse existimes, moneo
Arnobium illa ab Epicuro Lucretii ad Christum simpliciter iranstulisse ses. Elussmann Philol. 26, 362ὶ.
ad finem tandem pervenimus. atque omnia ni fallor quantum quidem fieri nunc potui ζ oxplanata habes et expedita. quodsi in re quamvis obscura ac desperata, quae virorum doctorum neglegentia confusa magis elat quam illustrata, carminis Orphici historiam ita explicare contigit, ut et origo et salsariorum quorum opera famae similis crescit eundo uniuscuiusque natura atque indoles Omnibus pateat, quomodo vel talia infimae aetatis ac perditas industriae monumenta tractanda sint et non sine fructu excutiantur smodo ne singula accurate eXaminare desistas atque interpolationum quoque causas anquirere quam cum dignitate unum quem plerumque sectantur interpolatorem increpare aut cum theologis de natione salsarii litigare malis), exemplo insigni me demonstravisse et rem sustus iam ad propositum conveniebat peregisse non paenitebit. quamquam in tanta lecti Otium ac rerum confusione etiam minima quaeque recte explicata esse non exspectabit qui secum reputaverit quam lacera opusculi difficillimi memoria ad nos manaverit, caSumagis quam ratione Servata: habeant sibi qui nisi bis binis quattuor fieri demonstrave vis quaestionem ad finem Perductam nondum esse conclamare aut singula negando totam disputationem eludere solent. hoc certe vel iis qui Cetera non curant longo ac molusio examine declaratum esse c0nfido ' Aristobuli' Orphicum carmen et integrum quem Aristobulo Eusebius inscripsit libellum non antiquum esse sed omnium sero opini0ne longe recentiorem, adsignandum esse saeculo quod interest inter Clementem Alexandrinum et Eusebium; Aristobulum' inter reliquos cognovimus interpolatorem tam recentem et audacem, ut omnem carminis quod ante eum suit naturam everteret. qui sive Christianus fuit sive Iudaeum etiamnunc putare maVi S nihil enim refert - 'Mosaicae legis' unice studiosus Orphicis ea intulit quorum apud Clementem, qui tamen totus est in eo ut Mosen universae Graecorum sapientiae praede-ce88orem et auctorem esse ostendat, vestigia frustra circum-Spexeris. at eundem Aristobulum Iudaeum putabant spuria illa carmina omnia condidisse quibus cum alii tum Clemens in stromate V utitur ad probandum Graecos sua a barbaris deduxisse, immo furatos esse, quin etiam ad eundem Aristobulum salsariorum omnium principem atque ducem redire quae in stromate VI deinceps Clemens profert ad superiora confirmanda, scilicet sures esse Graecos cum vel sua invicem furari sint soliti. nunc vides quo sabula illa redacta sit. fac carmen quale apud Eusebium legitur Aristobuli Peripatetici esse: tamen illum ' Aristobulus' quidam maior Mosaicus antecessisse statuendus est, hunc rursus homo ' Hecataei' consimilis Abrahami studi0sus, eum deni lue Iustiniani carminis auctor et ipse falsarius. iam quantopere altero vel tertio a. Chr. n. saeculo Iudaica studia floruisse existimabimus, quomodo harum rerum ut Aristobuli prae- Sertim memoriam cum reliquos Omnes tum Iosephum se. Apion.) prorsus fugisse explicabimus 3 aut quo tandem casu factum esse putabimus ut per tot saeculorum silentium primi carminis forma integra ad Iustinum Theophilum Clementum Cyrillum, 'Hecataei' editio altera aucta et deterior ad eundem Clementem et theosophiani, 'Aristobuli' editio tertia et pessima ad solum Eusebium et theosophia in pervenerit 3 nonne recentissimam formam apologetarum aevo magis Vulgarem et acceptam fuisse exspectaverimus 3 ne plura, quoniam quem Ordinem testes secuntur idem est editionum, ipsorum testium temporibus Singula subnata esse appares. tu id quod in ipso Clemente, tamquam sub oculis Clementis malam segetem succrescere et propagari videmus 3 abeat igitur ' Aristobulus' neve circulos philologorum aut theologorum turbare pergat; sibi habeant qui iluoniam diu subula credita est, aliquid veritatis subesse putant, qui
iudiciu in iluam superstitionem abicere malunt. nam illi Osne aut ea quidem qui Sisiam commovit ut rem accuratius examinarent Dulic Pronuitiores loro despei o. velut post-
luam Lobeckius sententiam tulit etsi non reclam ut reliquis longe rectiorem Agl. l, 44 T): 'in universum igitur sic contendo, Iustini uno si agmento omnium brevissimo Primigeniam
carminis Orphici, qualis quidem illis tenuioribus suis, sormam repraesontari; novae interpolationis si,ucimen praeber uox implum Clum sentis, luod Iustiniano copiosius est, Arisi O-
9쪽
buleo adstrictius; novissimae ae gravissimae auctorem 288e Aristobulum illum, quem Eusebius introduxit, homi nona sive Iudaeum sive Christianum, Clementis cerie temporibus
posteriorem ' - qui eum secutus rem absolveret repertus non
est, sed spraeter Ioelium Bliche in die Boligionsgoschichto 1880, 1 p. 79 - 100ὶ omnes fere - ne Schitrero quidem
excepto, nam Zellerum aut Susemihium vulgaria reserre non
miraberis; hariolatur O. Gruppe die rhapsodi sche Theogonio, Jahrb. f. Philol. Suppl. 17, 711. 742 - Aristobulum Iudaeum Peripateticum Ptolemaei Philometoris sumiliarem
seu falsarium seu falsum esse proclamare pergunt. Sane e8t
falsarius 'Aristobulus' ille pseudopigraphus Eusebii, at si
quid video Clemente non vetustior. ac multi mehercule ante eum fuerunt salsarii, 'Aristobulus' quidam maior cohortationis suetori quam Alexandrinorum aetati propinquior, quem ViXisse suspicor circa ipsius Clementis tempora aut paullo antea, si idem est 'Aristobulus' quem Clemens saepius excerpsit - quamquam carminis Orphici eclogarum nullam ex illo 'Mosaico' scriptoro psilivit sod aliunde adsumpsit; falsarius porro 'Hecataeus' item pseudepigi aphus cuius operi 'Aristobuli' illi sua inventa superposuerunt, homo certe Christianus cum vaticinium de Iesu f hristo addiderit, qui ipse usus est 'Iustini' et Orphico carmino et aliis 'monarchias' esilogis scf. s. p. 179), Theophilo ut ex singulari eorum in Sibyllinis fragmentis consensu colligi posse videtur haud ita multo recentior; denique salsarius
et ipse qui antiquissimam carminis recensionem primus attulit auctor monarchiae', Iustino martyre cuius nomen inscripsit aliquanto inferior. atque haec accuratiore ipsius carminis interpretatione demonstrare licuit. Verum ne punctum quidem dubitationis relinquatur quodve gnomologi O-rum historiam turbare eorumque apud Iustinum aut Clementem memoriam obscurare possit, de 'Aristobulo' set Hecataeo ') quae a veteribus traduntur reliqua infra se Orsum perlustrabimus.
sed missis tandem interpolatoribus iam apparet originem carminis Orphici si perquirendam sumimus proficiscendum esse non ab ' Aristobulo ' aut Clemente sed ab uno Iustino. atque remotis recentiorum interpolationibus quod reliquum est ne id quidem genuinum est et antiquum, sed fictum ut cetera poetarum dicta de quibus agimus. sed quem admodum Aeschyli versus confecti sunt eo tantum consilio ut exemplum adesset certum atque indubitatum post tot eclogas quibus do poetarum sententia theologi ea in utramque partem disputabatur, aut Sophoclis testimonium novum et luculentum evocatum est, ita Orphei versus producuntur non Solum ut sententiam prae ceteris probabilem profiteri videatur, sed carmen integrum sub finem vitae composuisse dicitur quo quidquid antea minus religiose edixerat iam ipse refellerit et retractarit. palinodia est, quam auctores antiquissimi testantur: μεταvossiv mon.ὶ plurimos quos ante laudaverat salsos deos o0ετεi ςva εlvai θεου Tlieoph. cf. v. 8), μετα potet' Gai arpo ς τὰ βελτίω καl To0 ψευδους uv0ελέσθαi Tnv lληθε tav Cyr.ὶ et παλivindiciu βσcii scoli. Clem. protr. , ε α μετέθηκευ ἐαυτου ciri To suovou καλου etiam theos . , s. p. 150 sqq.) ipsa voce dicitur; ac palinodiam per varias interpolationes conservavit et perfecit 'Hecataeus', aliena a poetae consilio demum intulit 'Aristobulus' ita ut
Orpheus ad 'Mosaicam legem' conversus esse et antiquum verbum' ipse praedicare videretur. porro sacrae ScripturaΘet in rotiquis 'monarchiae' capitibus ot in Orphico carmine auctor ne meminisse quidem videtur, parallela sacra Clemens indagavit et, quasi ευτε00ευ ὐφελημευος - OIOV Π 9 Appur V - εμφαVtjς εκε i0ευ εiληΠTai s. p. 152), in furti su- Spicionem eum vocavit. immo ses. s. p. 175ὶ totus est in Graecis, Graecorum poetarum exempla sequitur, illorum Sententias quales per gnomologiorum eclogas perVulgalae erant imitatur, vetustiorum carminum verbis et versibus utitur; id unum agit ut Orpheus quoque εὶς ε riTV MV θλη-0εiaς 0pησκείας τε της εlς Tov gva Ral etruvTinv δεσποτηυtandem necessisse vel rediisse videatur. iam si quo sere tempore carmen scriptum sit quaerimuS, testium antiquissimi Theophilus et qui Iustini martyris nomen Prae Se fert auctor monarchiae; certiora aetatis indicia in ipso carmine non insunt . quid quoque tempore impune
fingore licuerit aut finxei int diis cile est dictu; tamen si
verba et doctrinam aut universam carminis naturam atque
compositionem consideraveris, id a studiis quae Iudaei veteres in Graecorum litteris collocabant prorsus alienum esse tibi facile persuadebis nisi Aristobuli' persona fallaci denuo ultra Philonem tu deduci patiaris. immo quae de numinis divini maiestate v. 17 sqq. proseruntur, si salsarii Iudaei essent, Iesaiae ille momor rem aliter descripsisset. quid quod in ipsis his rebus postea offenderunt et postea demum quae
deesse videbantur addid0runt originis sacrae indicia. at si Christianis scriptoribus carmen primigenium cum interpolationibus subsecutis tribuimus, quomodo factum esse putabimus ut qui fictis versibus pro certis argumentis utereu-tur in singulis verbis adeo non essent religiosi ut ipsi effrenata inventione fidei detraherent 7 nam tanta est lectionum Varietas ut totum carmen corruat, contradictionis et fraudis potius quam veritatis testimonium. verum quod tantum inter se disserunt neque unquam versus denuo variare augere emendare dubitarunt, id ipsum documento sso videtur eam quoque formam quae interpolatoribus pro sundamento suit recens inveniam et productam atque ab hominibus harum rerum studiosis qui eandem sibi inveniendi libertatem sumerent pia fraude pertractatam et retractatam esse. atque Iustinianam recensionem illis ipsis temporibus satis vulglitam fuisse cognovimus Clementisque potissimum aetate in omnium usu versatam esse Variis quas
exhibet lectionibus comprobatur. sed quoniam Theophilo
10쪽
cam cognitam suisse vidimus, Theophilum certo Orphici carminis primus inventor aetate antecessisse statuendus est. qui cum carmen non perscripserit neque eorum quae in ' monarchia' occurrunt fragmentorum spuriorum alia asciverit et quamvis poetarum esset studiosissimus gnomologium quod supra tractavimus expilavisse satis habuerit, malam segetem nondum adolevisse nequedum multo pluratum temporis inventa fuisse conicio: ut pauciora etiam sunt in 'monarchiae' libello et certo omnia consilio magis quam mera inveniendi libidine confecta. quid quod ipso monarchiae' scriptor harum rerum omnium primus salsarius fuisse censendus est 2 quod etsi iam ex variis indiciis concludi posse videtur, tamen ut certo demonstretur ipsius libelli structura accuratius eXaminetur Oportet. ad reliquas igitur eclogas iam pergamus
versus ficti ad locum apud apologetas communem confirmandum creatorem creato Superiorem esse, Verba sermoni propiora
plura inesse probabile est. ut rem paucis absolvam, antiquior iterum Iustinus; si agmenti C quod Euripidi inseribit pars est Euripidis, Diphilo Clemens continuat. deinde cum in v. B T-C 9 Iustinus et Clemens satis bono inter se concinant, unice rectum est quod Iustinus praemittit B ἰ; hunc versum Clemens omisit eiusque loco verba praefixit sumpta